Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης: " Η Θεία Κοινωνία της Μεγάλης Πέμπτης, σκεπάζει τον Χριστιανό όλον τον χρόνο "!
Την Μεγάλη Πέμπτη του 2002 είχα την μεγάλη ευλογία να μεταφέρω τον άγιο Πατέρα, από το Νοσοκομείο Σερρών όπου νοσηλευόταν, στην Θεσσαλονίκη, στο σπίτι της κόρης του. Ήταν μαζί μας και η ευλογημένη πρεσβυτέρα του Πολυξένη. Στην διάρκεια της διαδρομής, ο π. Ιωάννης μού είπε: «Η Θεία Κοινωνία της Μεγάλης Πέμπτης σκεπάζει τον χριστιανό όλον τον χρόνο, γιατί είναι η Κοινωνία του μαρτυρίου του Χριστού. Εάν δεν έχουμε την ευλογία από τον πνευματικό να κοινωνούμε και την Μεγάλη Πέμπτη και την Ανάσταση, τότε να προτιμούμε να κοινωνούμε την Μεγάλη Πέμπτη"!
Σκεπτόμενος τους λόγους αυτούς του αγίου Γέροντος, ενθυμήθηκα ότι και η Εκκλησία μας την ημέρα αυτή κρατάει, για όλη την χρονιά, Σώμα και Αίμα Χριστού για να μεταλαμβάνουν οι πιστοί, σε έκτακτες περιπτώσεις! Επίσης ότι η αγία Μαρία η Αιγυπτία ζήτησε από τον άγιο Ζωσιμά να την κοινωνήσει, την επόμενη χρονιά που είχαν συμφωνήσει να ξανασυναντηθούν, την ημέρα της Μεγάλης Πέμπτης! Τέλος και οι αόρατοι ασκητές του Αγίου Όρους, όπως διαβάζουμε στο Γεροντικό, ζητούν από κάποιους ενάρετους Αγιορείτες να τους μεταδώσουν την Θεία Κοινωνία, την ίδια ημέρα!
Άγιοι Γέροντες, όπως ο άγιος Πατέρας μας Ιωάννης Καλαΐδης, μας άφησαν τις πολύτιμες αυτές παρακαταθήκες!
Να μας σκεπάζει πάντοτε η αγία ευχή του! Αμήν!
Τσεσμετζής Μιλτιάδης - εκπαιδευτικός

[toula]

Κάποτε αντιμετώπισαν μεγάλη έλλειψη από ψωμί και αλάτι [η συνοδεία του Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ]. Ο Όσιος έδωσε οδηγίες να μη βγει κανένας από το μοναστήρι διά να ζητιανέψει απ’ τους χωρικούς αλλά να παραμείνουν όλοι υπομονετικά στα κελλιά τους και να περιμένουν το έλεος του Θεού.
Ο ίδιος πέρασε τρεις ή τέσσερις μέρες χωρίς να φάει τίποτα. Την τέταρτη μέρα έκοβε ξύλα και δούλευε όλη μέρα διά ν’ ανοίξει δρόμο προς την είσοδο του κελλιού ενός απ’ τους γέροντες, διά να κερδίσει λίγα κομμάτια μουχλιασμένο ψωμί.
Όταν βράδυασε και πήρε την αμοιβή του έκανε προσευχή, έφαγε το ψωμί και ήπιε λίγο νερό.
Μερικοί απ’ τους μοναχούς, και ιδιαίτερα ένας, έχοντας παραμείνει νηστικοί διά δύο μέρες, γόγγισαν εναντίον του Οσίου· κι εκείνος βλέποντας ότι όλοι οι Αδελφοί είχαν εξασθενήσει και ήταν λυπημένοι, συγκέντρωσε όλη την αδελφότητα και τους έδωσε οδηγίες και συμβουλές απ’ τις θείες Γραφές, λέγοντας:
– Η Χάρη του Θεού δε χορηγείται χωρίς δοκιμασίες. Μετά τη δοκιμασία όμως έρχεται η χαρά. Έχει γραφτεί ότι: «Το εσπέρας αυλισθήσεται κλαυθμός και εις το πρωί αγαλλίασις». Σήμερα δεν έχετε ψωμί ή φαγητό, αύριο όμως θα τα απολαύσετε όλα με αφθονία.
Πριν τελειώσει καλά καλά την ομιλία του ακούστηκαν δυνατοί χτύποι στην πόρτα. Ο πορτάρης, βλέποντας ότι τους είχαν φέρει ένα φορτίο με τρόφιμα, έτρεξε να ειδοποιήσει τον Όσιο, ο οποίος πρόσταξε αμέσως ν’ ανοίξει η πύλη.
Πριν όμως αρχίσουν το φαγητό έδωσε εντολή να χτυπήσει το σήμαντρο και μαζί με τους αδελφούς πήγαν στην Εκκλησία διά να ευχαριστήσουν το Θεό. Μετά κάθησαν στην Τράπεζα όπου έφαγαν το φρέσκο ψωμί που ήταν ακόμη ζεστό και μαλακό και η γεύση του ήταν γλυκειά σαν μέλι.
Όταν τέλειωσαν το φαγητό ο Όσιος παρατήρησε:
– Και πού είναι ο αδελφός μας που γόγγυζε διά το μουχλιασμένο ψωμί; Μπορεί να διαπιστώσει τώρα ότι είναι γλυκό και φρέσκο. Ας θυμηθούμε τον Προφήτη που είπε: «Ότι σποδόν ωσεί άρτον έφαγον και το πόμα μου μετά κλαυθμού εκίρνων».
Έπειτα ο Όσιος ζήτησε να μάθει ποιος έστειλε το ψωμί και οι απεσταλμένοι απάντησαν:
– Κάποιος ευσεβής λαϊκός, πολύ πλούσιος, που ζει αρκετά μακριά απ’ εδώ, το έστειλε στο Σέργιο και την αδελφότητά του.
Την επόμενη μέρα έφεραν κατά τον ίδιο τρόπο περισσότερα τρόφιμα και την τρίτη μέρα επίσης. Βλέποντας όλα αυτά ο Όσιος δοξολόγησε το Θεό μπροστά σ’ όλους τους αδελφούς:
– Βλέπετε, Αδελφοί, ότι ο Θεός μας παρέχει τα πάντα και δεν εγκαταλείπει τον τόπο αυτό.
Από τότε οι μοναχοί έμαθαν να μην απελπίζονται στις δοκιμασίες και στις στερήσεις, να υπομένουν όλους τους πειρασμούς, να εμπιστεύονται στο Θεό με θερμή πίστη και να έχουν ενώπιόν τους σαν παράδειγμα τον όσιο πατέρα μας Σέργιο.
Απόσπασμα από τον βίο του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ, από το βιβλίο η «Θηβαΐδα του Βορρά».

[toula]

Το «Άκτιστο Φως» της Αναστάσεως
– Μια συγκλονιστική εμπειρία του μακαριστού π.Στεφάνου Αναγνωστόπουλου.
«Την ώρα που ο ιερέας βγαίνει στην Ωραία Πύλη και ψάλλει το "Δεύτε λάβετε Φως", δεν μεταδίδει απλώς μια φλόγα κεριού...
Μεταδίδει την ίδια τη Ζωή!»
Μέσα από το εμβληματικό του βιβλίο «Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία», ο π. Στέφανος μας αποκαλύπτει τι συμβαίνει στο πνευματικό επίπεδο εκείνη την αγία νύχτα:
« Πολλοί ευλαβείς Λειτουργοί και απλοί πιστοί με καθαρή καρδιά, αξιώθηκαν να δουν το Φώς πάνω στην Αγία Τράπεζα να αλλάζει.
Γίνεται ένα απόκοσμο, γαλαζωπό ή λευκοπύρινο φως που δεν κάνει σκιές, δεν καίει, αλλά «δροσίζει» και πλημμυρίζει την ψυχή με μια ανέκφραστη ειρήνη.
Ο π. Στέφανος διηγείται την ιστορία ενός ταπεινού ανθρώπου που έβλεπε το Άκτιστο Φως να εκτοξεύεται από την λαμπάδα του ιερέα και να ακουμπά τα μέτωπα των πιστών.
Όμως, σε όσους κρατούσαν μέσα τους κακία, μίσος ή εγωισμό, το Φως «γλιστρούσε» και έφευγε, μένοντας μόνο ως μια απλή φλόγα εξωτερικα
Για τον π. Στέφανο, το ζητούμενο δεν είναι να δούμε το Φως με τα μάτια μας, αλλά να γίνει «αλλοίωση» μέσα μας.
Αν βγούμε από την εκκλησία και αγαπάμε ακόμα και τους εχθρούς μας, τότε η Ανάσταση έχει συντελεστεί στην καρδιά μας!
Το μήνυμα είναι σαφές
- Μην αφήσετε το Πάσχα να περάσει μόνο με το αρνί και τη μαγειρίτσα.
Αυτά είναι για το σώμα.
Το Πάσχα είναι για να αναστηθεί η ελπίδα και η αγάπη μέσα μας.
«Χριστός Ανέστη! Η χαρά μας είναι ο Αναστάς Κύριος!»
«Αν μπορούσαμε να δούμε τι συμβαίνει το βράδυ της Αναστάσεως, θα πέφταμε κάτω από τη λάμψη.
Ο Χριστός βγαίνει από τον τάφο, όχι μόνο για τον Εαυτό Του, αλλά για να βγάλει εμάς από τους τάφους των παθών μας».

[toula]

~ Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος
Γιατί ονομάζεται Μεγάλη Εβδομάδα και η προθυμία μας για τις μέρες αυτές
Ομιλία που εκφωνήθηκε για τη Μεγάλη Εβδομάδα και διδάσκει για ποιο λόγο ονομάζεται έτσι και αναφέρεται επίσης στο «Να υμνής, ψυχή μου, τον Κύριο» και στο δεσμοφύλακα που αναφέρεται στις Πράξεις.
α’. Τελειώσαμε το ταξίδι της νηστείας και με τη χάρη τον Θεού φτάσαμε πια στο λιμάνι. Όμως ας μην επαναπαυώμαστε, επειδή φτάσαμε στο λιμάνι, αλλά, τώρα που πλησιάσαμε στο τέλος, ας αγρυπνούμε πιο πολύ.
Το ίδιο κάνουν κι οι καπετάνιοι: όταν είναι να οδηγήσουν στην είσοδο λιμανιού κανένα τεράστιο φορτηγό πλοίο, γεμάτο ως επάνω από σιτάρι κι άλλα εμπορεύματα, είναι όλο αγωνία και φόβο, μήπως, ύστερα από ταξίδι σε μακρινές θάλασσες, χτυπήση το καράβι σε βράχο και βουλιάξη μ’ όλο το φορτίο του.
Κι εμείς επίσης πρέπει να φοβώμαστε και να είμαστε όλο αγωνία, μήπως ξεστρατίσωμε, τη στιγμή που βρισκόμαστε στο τέλος κι η ανταμοιβή για τους κόπους μας περιμένει. Γι’ αυτό χρειάζεται να δυναμώσωμε το ζήλο μας.
Το ίδιο κάνουν κι οι δρομείς· όταν δουν πως έχουν φτάσει κοντά στα βραβεία, τότε τρέχουν πιο γρήγορα. Κι οι αθλητές επίσης, ύστερα από πολλούς αγώνες κι άπειρες νίκες, τη στιγμή που πλησιάζουν κι η νίκη είναι κοντά τους, τότε ξανοίγονται περισσότερο και δυναμώνουν την προσπάθειά τους.
Το ίδιο λοιπόν ας κάμωμε κι εμείς τώρα.
Ό,τι δηλαδή είναι το λιμάνι για τους καπετάνιους, τα βραβεία για τους δρομείς και τα στεφάνια για τους αθλητές, είναι για μας αυτή η εβδομάδα, που βρίσκεται στην κορυφή όλων των αγαθών, και τα τωρινά αγωνίσματα για τα στεφάνια.
Για το λόγο αυτό την ονομάζομε μεγάλη, όχι φυσικά γιατί έχει μεγαλύτερες μέρες απ’ όλες τις άλλες, υπάρχουν άλλες μεγαλύτερες, ούτε γιατί έχει περισσότερες μέρες, αφού είναι ίσες με τις άλλες, αλλά γιατί αυτή την εβδομάδα ο Κύριός μας πραγματοποίησε μεγάλους άθλους.
Την εβδομάδα αυτή καταλύθηκε η μακρόχρονη τυραννία του διαβόλου, ο θάνατος έσβησε, ο δυνατός δέθηκε, τα όργανά του αφαιρέθηκαν, η αμαρτία καταργήθηκε, η κατάρα εξαλείφτηκε, ο παράδεισος άνοιξε, ο ουρανός έγινε ευκολοπλησίαστος, οι άνθρωποι αναμείχτηκαν με τους αγγέλους, ο μεσότοιχος του φράχτη γκρεμίστηκε, το παραπέτασμα τραβήχτηκε, ο Θεός της ειρήνης σκόρπισε την ειρήνη στον ουρανό και τη γη.
Γι αυτό ονομάζεται μεγάλη εβδομάδα. Κι όπως αυτή βρίσκεται στην κορυφή των άλλων εβδομάδων, έτσι και το μεγάλο Σάββατο είναι γι’ αυτήν η κεφαλή κι ακόμη, ό,τι είναι το κεφάλι για το σώμα, είναι για την εβδομάδα το Σάββατο.
Πολλοί λοιπόν καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια κατά τη μεγάλη εβδομάδα.
Άλλοι νηστεύουν περισσότερο, άλλοι πηγαίνουν περισσότερες φορές στις ιερές αγρυπνίες, άλλοι σκορπούν πιο πλουσιοπάροχα την ελεημοσύνη τους, και με την προθυμία τους για τις καλές πράξεις και την πειθαρχημένη ευλάβεια στη ζωή τους αναγνωρίζουν το μέγεθος της ευεργεσίας που ο Θεός μας έκαμε.
Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν ο Κύριος ανάστησε το Λάζαρο, τρέχανε κοντά του όλοι οι κάτοικοι των Ιεροσολύμων και με τον όγκο τους επιβεβαίωναν, ότι πραγματικά ανάστησε το νεκρό, γιατί βέβαια η προθυμία όλων αυτών που βγήκαν στους δρόμους ήταν απόδειξη πως το θαύμα έγινε.
Πραγματικά, και η προθυμία μας αυτές τις μέρες για τη μεγάλη εβδομάδα είναι σημάδι άσφαλτο κι απόδειξη για το μέγεθος των κατορθωμάτων που έγιναν κατά τη διάρκειά της.
Σήμερα δηλαδή δε βγαίνομε από μια μονάχα πόλη, για να προϋπαντήσωμε το Χριστό, ούτε μόνο απ’ τα Ιεροσόλυμα, αλλά στον κόσμον όλο μύριες εκκλησίες βγαίνουν από παντού, για να υποδεχθούνε το Χριστό και δεν κρατάνε ούτε ανεμίζουνε στον αέρα βάγια από φοίνικες, αλλά προσφέρουν στον Δεσπότη Χριστό ελεημοσύνη και φιλανθρωπία κι αρετή, νηστεία και δάκρυα κι ευχές κι αγρυπνίες και κάθε είδους ευλάβεια.
Δεν τιμάμε όμως μόνον εμείς αυτή την εβδομάδα.
Ακόμη κι οι βασιλιάδες του κόσμου τούτου την έχουν πολύ τιμήσει, κι έδωσαν την άδεια σ’ όσους ασχολούνται με τις δημόσιες υποθέσεις ν’ αφιερώνουν όλες αυτές τις μέρες στη φροντίδα για την ψυχή τους, απολαμβάνοντας την ανάπαυσή τους.
Για τον ίδιο λόγο κλείνουν και τις πόρτες των δικαστηρίων. Ας σταματήση, λέει, κάθε απαίτηση και κάθε είδος διαμάχης και τιμωρίας, ας ξεκουραστούν για λίγο τα χέρια των δημίων.
Για όλους μας έγιναν τα κατορθώματα τον Κυρίου, ας γίνη λοιπόν και κάτι καλό κι από μας τους δούλους του.
Όμως δεν την τίμησαν μ’ αυτή μόνο την προθυμία και το σεβασμό, αλλά και με άλλη πιο μεγαλύτερη.
Στέλνονται δηλαδή βασιλικές διαταγές που προστάζουν ν’ απολυθούν οι φυλακισμένοι. Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο κι ο Κύριός μας λευτέρωσε όσους βρισκόταν κάτω από τα δεσμά του θανάτου, όταν κατέβηκε στον άδη.
Το ίδιο κάνουν και οι δούλοι: προσφέρουν σύμφωνα με τη δύναμή τους και μιμούνται τη φιλανθρωπία τον Κυρίου· έτσι απολυτρώνονται απ’ τα υλικά δεσμά, αφού δεν έχουν δύναμη πάνω στα πνευματικά.
(Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου έργα, «Πραγματείες»)

[toula]

"Tο Παράπονο τής Παναγίας το βράδυ της Αναστάσεως.."
Μια τέτοια μέρα η Παναγία κατέβη από τους ουρανούς για να γιορτάσει Ανάσταση μαζί με τους πιστούς.
Κόσμος πολύς ήταν εκεί, κι ευφράνθη η ψυχή της που έβλεπε τόσους πιστούς που ετίμουν το παιδί της.
Ευωδιάζει η εκκλησία, λιβάνι, κερί και μέλι ψάλουν ιερείς, ψάλουν πιστοί, ψάλουν κι οι αγγέλοι.
Και φαίνονται να είναι όλοι τους πολύ συγκινημένοι, οι περισσότεροι από αυτούς είναι δακρυσμένοι.
Κι έτσι ο όρθρος προχωρεί κι ακούγεται σαφώς ο Ιερεύς που προσκαλεί "Δεύτε λάβετε Φως!"
Όλοι λαμπάδες άναψαν κι έγινε ένα πανόραμα και χύθηκε παντού το φως ωσάν να βλέπεις όραμα.
Όλου του κλήρου άρχισε σε λίγο το ξεκίνημα για να βγουν έξω από το ναό, να δώσουνε το μήνυμα.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ακούστηκε να ψάλει ο Δεσπότης, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ σώθηκε όλη η ανθρωπότης.
Τότε η χαρά η συγκίνησις φτάνει στο κατακόρυφο ηχούν καμπάνες γιορτινά, φιλιά, ευχές και θόρυβο.
Κι αφού οι ιερείς έξι φορές είπαν ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ έγινε αυτό που η Παναγιά είδε κι εξανέστη.
Και το τροπάριο έλεγε, "Σκόρπισαν οι εχθροί του κι αυτοί που δεν χαρήκανε για την Ανάστασή Του".
Κι όπως χάνεται ο καπνός, χάθηκαν από εμπρός Του γιατί χαρά μόνο γι αυτούς ήταν ο θάνατός Του.
Έτσι απολούνται οι αμαρτωλοί κι αυτοί που Τον μισούνε, οι δίκαιοι αγάλονται, μένουν για να ευφρανθούνε.
Κι ενώ ο Δεσπότης έψαλε τα τόσα αυτά μεγάλα, ξεκίνησαν οι Χριστιανοί να φεύγουνε τρεχάλα...
Όλα τα φώτα σκόρπισαν κι έμειναν τόσοι μόνο, που προκαλούσανε ντροπή, αγανάκτηση και πόνο.
Η Παναγία μας σάστησε, έβλεπε και απορούσε για να καταλάβει δεν μπορεί, τον Άγγελο ρωτούσε.
Άγγελε σε παρακαλώ, ρώτησε κι έλα πές μου αυτοί που φεύγουν βιαστικοί, που πάνε, εξήγησε μου.
Πως στη γιορτή δεν θέλουνε μαζί μας να καθήσουν για να δοξάσουν τον Χριστό και να τον προσκυνήσουν;
Στην σταύρωση όλοι έμειναν, στο τάφο του με δάκρυ, μύρο λουλούδια έραναν όλοι από άκρη σ' άκρη.
Και τώρα που τελείωσαν πια του Χριστού τα πάθη, φεύγουν και την Ανάσταση μόλις έχουν μάθει;
Μην είναι εκείνοι οι εχθροί που θέλουν το κακό Του αυτοί που τον προδώσανε, το στείλαν στο σταυρό του;
Που τον μισούν και βλασφημούν το Άγιο Ονομα Του, πήγαινε Άγγελε να δεις, μην είναι του Πιλάτου;
Ο Άγγελος γονάτισε και στων ματιών του την άκρη είδε η Θεοτόκος μας και του κυλά ένα δάκρυ.
Συγχώρα με βασίλισσα, μήτηρ ποιητού των όλων γιατί αυτά που με ρωτάς θα σε γεμίσουν πόνο.
Από το ναό όλοι αυτοί που φεύγουνε μακριά Του είναι γιατί ο διάβολος έκανε την δουλειά του..
Καλή Ανάσταση-Χριστός Ανέστη!!!

[toula]

Ἀνάστασιν Χριστοῦ οἱ πλείονες μὲν τῶν ἀνθρώπων πιστεύουσιν, ὀλίγοι δὲ λίαν εἰσὶν οἱ καὶ ταύτην βλέποντες καθαρῶς, οἱ δέ γε μὴ θεασάμενοι οὐδὲ προσκυνεῖν δύνανται,
ὡς ἅγιον καὶ Κύριον, τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν· «Οὐδεὶς γάρ, φησί, δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν, εἰ μὴ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» (Α´ Κορ. ιβ´ 3), καὶ ἀλλαχοῦ· «Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν» (Ἰω. δ´ 24).
Οσίου Συμεών του Θεολόγου

[toula]

Και μία παλιά επίκαιρη ανάρτηση!
Καλή Ανάσταση!!!
● Οδηγείται ο Χριστός στον Γολγοθά και καρφώνεται στον σταυρό. Από τον σταυρό ο Χριστός είπε επτά λόγους μεγάλης σημασίας και αξίας:
• α) «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τί ποιούσι». Δικαιολογεί ο Σταυρωμένος τους σταυρωτές Του. Δεν κακιώνει μαζί τους ούτε αυτή την ώρα του φρικτού μαρτυρίου Του. Ο πόνος ήταν βαθύς και μεγάλος. Πρόκειται για λόγο άφθαστου μεγαλείου. Μόνο ένας Θεός μπορούσε να τον πει. Η μεγαλειώδης ανεξικακία απέναντι στην αδικαιολόγητη ανθρώπινη θρασύτητα, αυθάδεια, κακία και μοχθηρία. Η μεγαλόστομη κι ανυπέρβλητη αγάπη της συγχωρητικότητας μπροστά στη βαρβαρότητα της πώρωσης. Η σταυρωμένη αγάπη αντίκρυ στον επηρμένο φθόνο. Λόγια με πνεύμα και αίμα μέσα από την άφατη οδύνη, που τα έλεγε πριν, αλλά τα λέγει και τώρα από το ύψος του σταυρού· αγάπη προς δόλους και προς τους εχθρούς, ακόμη και τους σταυρωτές, ορισμένοι από τους οποίους αργότερα θα μετανοήσουν.
• β) «Αμήν, λέγω σοι. σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω». Ο αναμάρτητος Χριστός σταυρώθηκε ανάμεσα σε δύο αμαρτωλούς, σε δύο ληστές. Ό,τι έβλεπε κι άκουγε ο ένας, έβλεπε κι άκουγε κι ο άλλος. Ληστές κι οι δύο, σταυρωμένοι κι οι δύο. Ο ένας προκαλεί, βλασφημεί, ειρωνεύεται, αυθαδιάζει. Ο άλλος κάμπτεται, λυγίζει, επανορθώνει, παρακαλεί, μετανοεί. Σαν να εκπροσωπούν οι δύο συσταυρούμενοι τη σύμπασα ανθρωπότητα, τους αμετανόητους και τους μετανοημένους. Ο λόγος του Χριστού στον εκ δεξιών Του ληστή είναι λίαν παραμυθητικός για όλους τους αμαρτωλούς. Ας μην απογοητεύεται κανένας πια. Η φράση αυτή χαρίζει φτερά, κουράγια, ελπίδες σε όλους τους πολλούς αμαρτωλούς. Με πολύ λίγα λόγια αυτός ο ληστής φανέρωσε την ειλικρινή του μετάνοια, παραδέ-χθηκε την αμαρτωλότητά του απροφάσιστα, θέλησε να διορθώσει ταπεινά και τον συναμαρτωλό του, έστω την τελευταία αυτή ώρα, ομολόγησε τον Χριστό αναμάρτητο, Τον παρακάλεσε να τον δεχθεί στην ουράνια βασιλεία Του. Με τη γεύση του καρπού του δένδρου της γνώσεως καλού και κακού, του ξύλου εκείνου, έκλεισε ο παράδεισος για τον πρώτο Αδάμ. Με το ξύλο του σταυρού άνοιξε ο παράδεισος και πρώτος του οικήτορας έγινε ένας μετανοημένος ληστής. Πόση ενίσχυση λαβαίνουν τώρα όλοι οι αμαρτωλοί.
• γ) Προς την Παναγία: «Γύναι, ιδού ο υιός σου». Και προς τον Ιωάννη: «ιδού η μήτηρ σου». Καταπληκτική, κατανυκτική και συγκινητική η στιγμή. Την ώρα του άφατου πόνου, παραμένει ατάραχος, δεν λησμονεί τη μητέρα Του, την Παναγία, την πάνω απ’ όλες τις αγίες, τη σεμνότερη, καθαρότερη, ταπεινότερη γυναίκα όλου του κόσμου, όλων των εποχών. Εκείνη που Του δάνεισε τη σάρκα και το αίμα της, Τον μεγάλωσε και Τον φρόντισε. Δεν την αφήνει μόνη, απροστάτευτη, έρημη. Της δίνει νέο υιό. Έναν εξαίρετο κι αγαπημένο μαθητή του, που τού λέει κι αυτού πως από τώρα έχει νέα μάνα, που τη συνοδεύει και τη φροντίζει έως της μακάριας κοιμήσεως και μεταστάσεώς της. Γίνεται αδελφόθεος. Αδελφόθεοι γινόμαστε και μείς παραμένοντας στη σκιά του Εσταυρωμένου.
• δ) «Θεέ μου. Θεέ μου ίνα τί με εγκατέλειπες;». Μερικοί θεώρησαν τον εκ βαθέων αυτό λόγο ως πικρό γογγυσμό και ως απελπιστική ικεσία. Πρόκειται για λόγο που περιέχει άμετρο βάθος θεολογίας. Ο σταυρωμένος Χριστός γίνεται την ώρα εκείνη ο «επικατάρατος κρεμάμενος επί ξύλου», η «κατάρα» για μας κατά τον θείο Παύλο. Ο Σταυρωθείς σηκώνει τις αμαρτίες όλου του κόσμου, του τότε, του πριν και του μετά, όλων των αιώνων, όλων των ανθρώπων. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, μιλά για μας τους εγκαταλελειμμένους και παραθεωρημένους, που ο Θεός μάς προσέλαβε. Ο όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, κατά τον άριστο βιογράφο του Γέροντα Σωφρόνιο, όταν έχασε τη χάρη, αισθάνθηκε τη θεοεγκατάλειψη, τον πόνο του Αδάμ έξω του παραδείσου, τον πόνο του σταυρού, την απουσία της θεοκοινωνίας.
• ε) «Διψώ». Τα προηγηθέντα μαρτύρια, η άρση του σταυρού, η κοπιώδης ανάβαση στον Γολγοθά, η αγωνία του θανάτου, η οδύνη της σταυρώσεως, έφερε τη δίψα. Τον ξεδιψούν με ξύδι και χολή, πικρό κι απαίσιο κράμα. Πρόκειται για την ύψιστη έξαρση της ανθρώπινης αναξιοπρέπειας, αχαριστίας, αναισχυντίας κι ασέβειας. Ζητά νερό και του δίνουν ξύδι. Ορισμένοι ωραία θέλησαν να ερμηνεύσουν μεταφορικά το ρήμα αυτό λέγοντας πως διψούσε για τη σωτηρία των σταυρωτών Του, το είδαμε στον πρώτο Του λόγο να τους δικαιολογεί και να ζητά από τον ουράνιο πατέρα Του να τους συγχωρέσει. Λέγουν πως διψούσε για την εξάπλωση του ευαγγελίου σε όλη την οικουμένη, για την επικράτηση της ειρήνης, της αγάπης, της αλήθειας και της ελευθερίας.
• στ) «Τετέλεσται». Μια εύκολη ερμηνεία της λέξης αυτής θα σήμαινε ότι όλα πια τέλειωσαν. Στέρεψαν επιτέλους τα μαρτύρια Του. Τί άλλο μαρτύριο θα μπορούσαν ακόμη να σκεφθούν; Λέγοντας αυτό δεν αισθανόταν ανθρώπινη ανακούφιση, Το «τετέλεσται» σημαίνει την ολοκλήρωση του απολυτρωτικού έργου Του. Ο δαίμονας είχε κατατροπωθεί. Το πανάχραντο αίμα
Του μας είχε εξαγοράσει από την κατάρα του νόμου. Το προφητικό κήρυγμα είχε πλήρως εκπληρωθεί. Οι πύλες του παραδείσου ήταν ορθάνοιχτες για όλους τους μετανοημένους, με πρώτο οίκητορα τον μετανοημένο ληστή.
• ζ) «Πάτερ εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου». Παραδίδει τον εαυτό Του στον Θεό Πατέρα. Πεθαίνει σωματικά ως άνθρωπος, όχι μοναχά γιατί το θέλησαν οι εχθροί Του, αλλά και γιατί το ήθελε ο ίδιος.
Αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο έγκλημα των ανθρώπων όλων των αιώνων είναι η σταύρωση του Χριστού, που έγινε όμως πηγή αγιασμού, σωτηρίας και λυτρώσεως. Δεν μπορούμε να μεταβούμε στο φως, τη χαρά και τη δόξα της Κυριακής του Πάσχα, αν απαραίτητα δεν διέλθουμε από τον λόφο της Μ. Παρασκευής, δεν αναπνεύσουμε το κλίμα που επικρατεί εκεί, δεν σκιασθούμε στον σταυρό, δεν προσκυνήσουμε ταπεινά, δεν προσλάβουμε γνήσιο ασκητικομαρτυρικό φρόνημα, δεν σταυρώσουμε πάθη κι επιθυμίες. Η μωρία, η αισχύνη, η ατίμωση, η ήττα του σταυρού, γίνεται για τους πιστούς καύχηση, τιμή, δόξα, νίκη. Το νεκρό ξύλο γίνεται ζωοπάροχο. Το σύμβολο του χριστιανισμού είναι ο απλός, λιτός, απέρριτος, μαρτυρικός σταυρός. Η Ορθοδοξία είναι σταυρωμένη, ταπεινή, αμόλυντη, αρυτίδωτη. Κόσμημα, έμβλημα, τρόπαιο της Εκκλησίας ο σταυρός. Αυτός είναι ο πλούτος της, το κάλλος της, η δύναμη της, η επιρροή της, η έμπνευσή της. Σταυρώσιμη η Εκκλησία, σταυροφόροι οι χριστιανοί. Στον σταυρό μετρούμεθα, ζυγιαζόμαστε, οριοθετούμεθα. καθρεφτιζόμαστε, καυχόμαστε με τον πρωτοκορυφαίο Παύλο. Ο ευλογημένος σταυρός του Χριστού διδάσκει, φρονηματίζει, χαριτώνει, ενισχύει, φυλάγει, παραμυθεί.
Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Η εύλαλη σιωπή», εκδ. Εν πλω, σ. 213-219

[toula]

"Βοάς το «Κύριε Ιησού Χριστέ» και αναδίδεται η ευωδία του Αγίου Πνεύματος.."
Το όνομα του Ιησού, η νοερά προσευχή είναι, λέγουν οι άγιοι Πατέρες, μυροδοχείον.
Το ανοίγεις, το γέρνεις και χύνεται το μύρον, πληρούται ευοσμίας ο τόπος.
Βοάς το «Κύριε Ιησού Χριστέ» και αναδίδεται η ευωδία του Αγίου Πνεύματος, λαμβάνεις «αρραβώνα Θείου Πνεύματος».
Διότι «το άγιον Πνεύμα συμπάσχον ημίν επιφοιτά» και «προτρέπεται εις έρωτα πνευματικής προσευχής». Και, μάλιστα, προσεύχεται και αυτό, αντί δι’ ημάς που ξεχνούμεθα και αναλαμβάνει τα υστερήματά μας, τας ακαθαρσίας ημών, την πτωχείαν της υπάρξεώς μας. Διότι είμεθα έκαστος ναός του Θεού και όταν προσευχώμεθα γινόμεθα ιερουργοί του μεγάλου μυστηρίου.
Δι’ αυτό λέγει πολύ-πολύ όμορφα ένας Πατήρ της Εκκλησίας: «Πάρε ένα θυμιατό να θυμιάσης, διότι ο Χριστός είναι εδώ εις την καρδίαν σου, από την οποίαν ανατέλλει το “Κύριε Ιησού Χριστέ”». Και πάλιν αλλαχού λέγει. «όταν ακούωμεν κανένα θυμιατό να κτυπάη, ας ενθυμούμεθα ότι ναός είμεθα ημείς, και ας νιώθωμεν νοερώς ότι θυμιάζομεν τον Χριστόν, που είναι μέσα εις ημάς, και, έτσι, να προσκυνώμεν ταύτην την σκηνήν του Αγίου Πνεύματος»
Γέροντος Αιμιλιανού Σιμονωπετρίτου

[toula]

«Όλοι χρειάζονται στην Εκκλησία.
Ο ένας συμπληρώνει τον χαρακτήρα του άλλου και όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχώμαστε όχι μόνον τον πνευματικό χαρακτηρά του άλλου, αλλά ακόμη και τις αδυναμίες που έχει σαν άνθρωπος.
Να μη θέλουμε να βάλουμε όλον τον κόσμο στο δικό μας καλούπι. Ο καθένας έχει το δικό του. Να παραβλέπουμε και μερικά, όταν δεν βλάπτουν. Να μην έχουμε, λοιπόν, απαιτήσεις παράλογες από τους άλλους»
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

[toula]

"Τα πάντα εξαρτώνται από το πόσο εκπέμπουμε τη χαρά του Χριστού!
Και για να εκπέμπουμε τη χαρά του Χριστού, δεν πρέπει να Τον ξεχνάμε ποτέ στη ζωή μας. Ανά πάσα ώρα και στιγμή να γίνει το κέντρο της ύπαρξής μας.
Τότε όλος ο κόσμος θα είναι υπέροχος"...
Οσία Γαβριηλία