"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Είναι φοβερή ή ερήμωση της ψυχής από την αμαρτωλή ζωή.
Είναι αφόρητο το ψυχικό μαρτύριο του ανθρώπου, όταν αυτός έχει υποδουλωθεί στην αμαρτία, από τα εμπαθή αισθήματα και τους πονηρούς λογισμούς, πού τόν κατατρώνε εσωτερικά σάν σκουλήκια..
Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ ''Ασκητικές εμπειρίες''... Α΄

''Οι δαίμονες συνήθως πολεμούν τον άνθρωπο με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο, διότι όταν καταλάβουν ότι μπορούν να επιτύχουν την πτώση του και δι’ άλλης οδού αλλάζουν τρόπον κρούσεως.
Συνήθως πολεμούν με κάποια τάξη, αλλά αυτό δεν είναι μόνιμο. Αρκεί να διαπιστώσουν οποιανδήποτε αφορμή, είτε φυσική είτε επίκτητη, ή κάποιο ρήγμα, απ’ όπου εισβάλλουν και κτυπούν''.
Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

''Οἱ δαίμονες συνηθίζουν νά ἀποτραβιοῦνται μέ δόλο προσωρινά, γιά νά ξεθαρρευτεῖ ὁ ἄνθρωπος νομίζοντας ὅτι ἔγινε ἀπαθής καί νά ἀφήσει τόν ἑαυτό του χωρίς προσοχή.
Καί τότε ξαφνικά πηδοῦν πάνω στήν ταλαίπωρη ψυχή του καί τήν ἁρπάζουν σάν σπουργίτι. Καί ἄν τήν νικήσουν, τή ρίχνουν χωρίς οἶκτο σέ κάθε ἁμάρτημα, χειρότερο ἀπό ἐκεῖνα γιά τά ὁποῖα ζητοῦσε πρωτύτερα συγχώρηση.
Ἄς σταθοῦμε λοιπόν μέ φόβο Θεοῦ καί ἄς φυλάξομε τήν καρδιά μας, ἐκτελώντας τήν ἄσκησή μας. Καί ἄς κρατοῦμε τίς ἀρετές, πού ἀποτελοῦν ἐμπόδιο στήν κακία τῶν ἐχθρῶν δαιμόνων''.
Άγιος Ησαΐας ο Αναχωρητής

Η Παναγία η Χοζοβιώτισσα της Αμοργού
Στην Αμοργό, πάνω σ ένα γκρεμό 300 μέτρων με θέα τη θάλασσα, δεσπόζει σαν λευκό περιστέρι το ιστορικό και ξακουστό μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισσας που τιμάται στα Εισόδια της Θεοτόκου.
Κτίστηκε το 1088 από το βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό σύμφωνα με επιγραφή της Ι. Μονής και με τα πατριαρχικά σιγίλια Ιερεμίου Β΄ (1583 ) και Τιμοθέου Β΄ (1613 ).
Για τον τρόπο άφιξης της εικόνας στην Αμοργό υπάρχουν δύο παραδόσεις: Η πρώτη λεει ότι η εικόνα βρέθηκε μέσα σε μια βάρκα εκεί ακριβώς που είναι κτισμένο το σημερινό μοναστήρι. Λέγεται ότι την εικόνα τοποθέτησε μια ευσεβής κυρία μέσα σε βάρκα από την πόλη Χόζοβα της Παλαιστίνης και την άφησε να ταξιδέψει μόνη της στην θάλασσα, για να γλιτώσει από τα χέρια των εικονομάχων.
Η δεύτερη εκδοχή λέει ότι τη θαυματουργική εικόνα έφεραν στην Αμοργό μοναχοί από το μοναστήρι του Χοτζεβά της Παλαιστίνης, που βρίσκεται κοντά στην Ιεριχώ, οι οποίοι έφυγαν λόγω των διωγμών από τους εικονομάχους. Περνώντας από την Κύπρο οι μοναχοί έπεσαν πάνω σε ληστές που βεβήλωσαν, έσχισαν στα δύο και έριξαν στη θάλασσα την εικόνα.
Τα δύο τεμάχια ήρθαν με θαυματουργικό τρόπο κάτω από το βράχο της Αμοργού κι ενώθηκαν μόνα τους χωρίς να διακρίνεται τίποτε. Άλλοι λένε ότι συγκολλήθηκαν από τους μοναχούς που συνέχισαν το ταξίδι τους, έφτασαν στην Αμοργό και έκτισαν το μοναστήρι στον τόπο που τους υπέδειξε η Παναγία. Μάρτυρας για τον τόπο αυτό ήταν η σμίλη, που για αιώνες βρισκόταν σφηνωμένη στο βράχο και έπεσε το 1952 .

Πολλές φορές κάποιοι χωριανοί περνοῦσαν ἀπό μπροστά του κι ἔκαναν πώς δέν τόν ἔβλεπαν.
Δέν τόν ὑπολόγιζαν. Ὁ Γέροντας ὅμως ὅλους τούς συγχωροῦσε καί ὅλους τούς ἀγαποῦσε.
Ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Καί αὐτοί πού θά ποῦν κάτι εἰς βάρος μου, κι αὐτοί χρειάζονται. Ἄν Ἐκεῖνον ἐσταύρωσαν, ἐγώ ποιός εἶμαι;».
Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Η απελπισία και η απογοήτευσι είναι το χειρότερο πράγμα.
Είναι παγίδα του σατανά, γιά να κάνη τον άνθρωπο να χάση την προθυμία του στα πνευματικά και να τον φέρη σε απελπισία, σε αδράνεια και ακηδία. Ο άνθρωπος τότε αχρηστεύεται και λέει:
«Είμαι αμαρτωλός, άθλιος…
Είμαι τούτο…, είμαι κείνο...
Έπρεπε τότε…
Δεν έκανα τότε…
Τώρα τίποτε...
Πάνε τα χρόνια μου χαμένα, δεν είμαι άξιος…».
Έτσι του δημιουργείται ένα αίσθημα κατωτερότητος, ένας άκαρπος αυτοεξευτελισμός. Αυτό είναι ψευτοταπείνωσι...
Όμως εμείς, να μην γυρίζουμε πίσω και να λέμε τί δεν κάναμε.
Σημασία έχει, τί θα κάνωμε τώρα, απ’ αυτή τη στιγμή και έπειτα!!
Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος:
«Τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος»
(Φιλιππ.Γ΄14΄)!!!!!!
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης και η ακολουθία της δεύτερης Ανάστασης, την ημέρα του Πάσχα.
Ο Πατήρ Ιωάννης, παρ' όλη την κόπωση των ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδας και της Ανάστασης, το πρωί της ημέρας του Πάσχα, τελούσε, όπως όλοι οι ιερείς, την δεύτερη Ανάσταση, η οποία περιλαμβάνει την εναρκτήριο ακολουθία και τον Αναστάσιμο Εσπερινό. Εκείνο που συνήθιζε την μεγάλη αυτή ημέρα, ήταν να παραμένει στον Ιερό Ναό μέχρι το μεσημέρι προσευχόμενος με κατάνυξη! Θεωρούσε τον εαυτό του πολύ ευεργετημένο, που τον αξίωσε ο Κύριος να γίνει ιερέας! Μάλιστα πολλές φορές μας έλεγε: " Και βασιλιά να ήθελε να με κάνει ο καλός Θεός, δεν θα το αντάλλαζα με αυτό το δώρο που μου χάρισε να γίνω ιερέας"!
Μόλις γύριζε το μεσημέρι της ίδιας ημέρας στην οικία του, καθόταν στο τραπέζι με την οικογένειά του και έτρωγε το απλό φαγητό του, μια σούπα με λίγο ρύζι, φιδέ και καρότα, χωρίς να γευτεί το πασχαλιάτικο αρνί που έτρωγε η οικογένειά του! Συνεχώς προσευχόμενος, δοξολογώντας τον Θεό και τηρώντας την λιτή διατροφή του, καθ' όλη την διάρκεια του έτους! Μάλιστα, όπως μάθαμε, από τα συγγενικά του πρόσωπα, μετά το τραπέζι και καθημερινά, έπαιρνε το πιάτο του και το έπλενε ο ίδιος, για να μην κουράζει τους οικείους του!
Κάποιο Πάσχα ήρθε και τον παρακάλεσε κάποιος, από ένα κοντινό χωριό, να κάνει την κηδεία του πατέρα του, γιατί λόγω της ημέρας δεν τον κήδευε ο ιερέας του χωριού του. Και πάλι ο καλός Λευΐτης δεν αρνήθηκε, για την αγάπη του Χριστού και αφήνοντας την οικογένειά του, πήγε και έκανε την κηδεία!
Η οσιακή ζωή του θα αποτελεί πάντα φωτεινό παράδειγμα για κάθε ιερέα αλλά και για κάθε αγωνιζόμενο Χριστιανό!
Να μας σκεπάζει πάντοτε η αγία ευχή του!
Τσεσμετζής Μιλτιάδης - εκπαιδευτικός

Ξέρετε τι είναι να σου χαλάσει το παπούτσι σου και να το πας για επιδιόρθωση στον ρολογά;.
Τόσο αστεία και τόσο λάθος εργάζονται εκείνοι, που προσπαθούν να απαλείψουν τις αμαρτίες τους όχι με την εξομολόγηση,
αλλά με τις ελεημοσύνες, τα κεριά και τα τάματα.
Γιατί πολλοί άνθρωποι έχουν κάνει πολλές αμαρτίες και κοιτάζουν να τις εξοφλήσουν με τα έργα τους.
Δεν τις εξομολογούνται, δεν τις εξωτερικεύουν.
Μεταχειρίζονται έναν άλλον τρόπο, «κομπογιαννίτικο» δικόν τους, για να εξοφλήσουν τις αμαρτίες τους, οι οποίες δεν εξοφλούνται και θα βρεθούνε δεσμευμένοι μίαν ημέρα…
Άνθρωπε, εάν δεν εξομολογηθείς, εάν δεν μετανοήσεις, θα σε κρατάει ο Διάβολος δεμένο!
Κάψε όλα τα κεριά του κόσμου, θρέψε όλες τις χήρες και τα ορφανά του κόσμου, κάψε όλο το λάδι του κόσμου, πήγαινε σε όλα τα ερημοκλήσια, τρώγε 1000 χρόνια ρίζες,
αλλά και όλα τα καλά έργα όλων των ανθρώπων να σου καταχωρηθούν
από Άβελ του δικαίου,
μέχρι του τελευταίου δικαίου της συντελείας των αιώνων,
ούτε μία σου αμαρτία δεν σου συγχωρεθεί!
Εάν δεν πας να βάλεις το γόνατο κάτω και να πεις στον πνευματικό:
«Ναι, εγώ το έκανα!», δεν σου συγχωρείται ούτε μία αμαρτία!.
Μπορείς να το καταλάβεις αυτό το πράγμα;
Οι αμαρτίες του ανθρώπου συγχωρούνται, όταν ο άνθρωπος μετανοήσει γι’ αυτές και τις παρουσιάσει στον Χριστό.
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

Το όραμα του Γέροντος Κυρίλλου Γεραντώνη, με την Αποκαθήλωση του Κυρίου!
«... Ήταν Κυριακή των Μυροφόρων, όταν ο Γέροντας Κύριλλος, μετά τη Θεία Λειτουργία, πήγε στο κελάκι του.
Καθώς βρισκόταν μπροστά στον Εσταυρωμένο Χριστό και προσευχόταν, μεταφέρθηκε θαυμαστά στον Γολγοθά.
Ήταν η στιγμή της Αποκαθήλωσης.
Δίπλα του έστεκαν και οι κρυφοί μαθητές Κυρίου, (που κατέβασαν από τον Σταυρό και ενταφίασαν το Τίμιο Σώμα Του), ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος και ετοιμάζονταν να κάνουν την Αποκαθήλωση.
Ο Άγιος Ιωσήφ κρατούσε ένα ολόλευκο σεντόνι.
Στράφηκε προς τον Γέροντα Κύριλλο και του είπε να απλώσει τα χέρια του. Εκείνος άνοιξε τα χέρια του και ο Άγιος του έριξε το λευκό σεντόνι.
Εκείνη την στιγμή ο Άγιος Νικόδημος, αφού κατέβασε το Σώμα του Χριστού από τον Σταυρό,το απέθεσε στην αγκαλιά του Γέροντος Κυρίλλου.
Ο Γέροντας συγκλονίστηκε καθώς ένοιωσε το βάρος του Σώματος του Χριστού στα δυό του χέρια.
Ολοζώντανα πράγματα!
Για πολύ καιρό μετά είχε τη Χάρη αυτή του Θεού μας μέσα του και σε όλο το σώμα του και ευωδίαζε το κελί του και το σώμα του και τα ράσα του και τα χέρια του.
Μάλιστα δεν έδινε τα χέρια του, να τα ασπαστούν οι προσκυνητές για να μην παίρνει είδηση ο κόσμος της ευωδίας του...».
(Απόσπασμα από την ομιλία του Ηγουμένου της Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ Γέροντος Γαβριήλ, στον Β΄ Κατανυκτικό Εσπερινό, στον Ι.Ν.Μεταμορφώσεως του Σωτήρος της Ι.Μ Καλαμαριάς,την 17/3/2019, για τον μακαριστό Άγιο προκάτοχό του και Ηγούμενο της Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ Άγιο Γέροντα Κύριλλο.)

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Η βίωση του Θείου δράματος από τον Άγιο Πατέρα!
Κάθε χρόνο την Μ. Πέμπτη και την Μ. Παρασκευή, τον έχουμε στην μνήμη μας και την καρδιά μας να ζει έντονα το Θείο Πάθος, τα δάκρυά του να κυλούν ασταμάτητα και να συγκλονίζουν όλο το εκκλησίασμα! Στιγμές αλησμόνητες και ανεπανάληπτες!
Η μεγάλη αγάπη προς τον Θεό, ενός Αγίου, στην εποχή της αποστασίας!
Να έχουμε πάντοτε την ευχή του και την μεσιτεία του προς τον Δεσπότη
Χριστό! Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός