"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η ευχή του Ιησού
Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας
Τρεις τρό­ποι υπάρ­χουν για να πο­λε­μή­σου­με και να μειώ­σου­με τους λο­γι­σμούς μας: α) με την ευχή του Χρι­στού β) με την κα­τα­φρό­νη­σή τους (απαι­τεί ευ­φυ­ϊα και ετοι­μό­τη­τα από τον άν­θρω­πο και συ­νί­στα­ται μέ­χρι που δυ­να­μώ­σει μέσα μας η ευχή του Χρι­στού) και γ) με τον (αν­τί­θε­το) λο­γι­σμό εφό­σον μετά από χρό­νια έχει κα­θαρ­θεί ο νους μας και εί­ναι τέ­λεια φω­τι­σμέ­νος. Ο Χρι­στός στο Σα­ραν­τά­ριο Όρος, στους λο­γι­σμούς (πει­ρα­σμούς) του δια­βό­λου, απάν­τη­σε με λο­γι­σμούς και δεν τους απέ­φυ­γε.
Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης
www.dogma.gr

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Ο πόνος του Θεού
Ο πό­νος του Θεού για τους αν­θρώ­πους που βα­σα­νί­ζον­ται από αρ­ρώ­στιες, από δαί­μο­νες, από βαρ­βά­ρους κ.λπ. έχει συγ­χρό­νως και χαρά για την ου­ρά­νια αμοι­βή που τους έχει ετοι­μά­σει. Έχον­τας δη­λα­δή υπ’ όψιν Του ο Θεός την αν­τα­πό­δο­ση που θα λά­βει στον Ου­ρα­νό όποιος περ­νά­ει δο­κι­μα­σί­ες και γνω­ρί­ζον­τας τι τον πε­ρι­μέ­νει στην άλλη ζωή, αυτό Τον κά­νει να μπο­ρή να «αν­τέ­χει» τον πόνο.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
www.dogma.gr

«Θάνατε, πού είναι το κεντρί σου; Άδη, πού είναι η νίκη σου;
Χριστός αναστήθηκε, και ο Άδης συντρίφθηκε!
Χριστός αναστήθηκε, και οι δαίμονες κατατροπώθηκαν.
Χριστός αναστήθηκε, και οι άγγελοι αγαλλιάζουν!
Χριστός αναστήθηκε, και η ζωή ζει!»
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος ....

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Ας ανθίσει η ομορφιά της αναστάσιμης εορτής σ’ όλους, σα να είναι λουλούδι. Ας διώξει τη λύπη των ψυχών που θλίβονται, όπως ο Κύριος τη νέκρωση από τις ψυχές. Ας κάνει τους θλιμμένους χαρούμενους, τους δειλούς θαρραλέους. Διότι, αν ο επίγειος βασιλιάς με αφορμή τα γενέθλιά του ή κάποια επινίκια γιορτή δίνει χάρη στους φυλακισμένους, ποσό μάλλον ο επουράνιος βασιλιάς Χριστός θα ελευθερώσει τους λυπημένους και θα απαλλάξει τους θλιμμένους με τη χάρη της αναστάσεώς Του.
Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, Εις το Άγιον Πάσχα, ΕΠΕ 10, 411

Αγίου Γρηγορίου Νύσσης: Λόγος στην Ανάσταση του Κυρίου

Ἄς ἑορτάσουμε λοιπόν τήν τριήμερη ἀνάσταση πού ἔγινε πρόξενος αἰώνιας ζωῆς. Γιατί, ὅπως ἡ Θεοτόκος Μαρία δέ δοκίμασε παρθενικές ὠδίνες κόρης ἀνύμφευτης, ἀλλά μέ τή θέληση τοῦ Θεοῦ καί τή χάρη τοῦ Πνεύματος γέννησε τόν Δημιουργό τῶν αἰώνων, τόν Θεό Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καί ἡ γῆ ἀπό τίς λαγόνες της, ἀποφεύγοντας τίς ὠδίνες τοῦ θανάτου (Πράξ. 2, 24), ἄφησε ἐλεύθερο, ὅταν διατάχτηκε τόν Κύριο τῶν Ἰουδαίων•

«Ευλογητός ο Θεός» (Λουκ. 1, 68). Ας επαινέσουμε σήμερα τον Μονογενή Θεό τον δημιουργό των ουρανίων, αυτόν που έσκυψε πάνω στις μυστικές λαγόνες της γης και με τις φωτοφόρες ακτίνες του φώτισε όλη την οικουμένη. Ας υμνήσουμε σήμερα την ταφή του Μονογενούς, την ανάσταση του Νικητή, τη χαρά του κόσμου, τη ζωή των λαών (Ιω. 16, 20. Λουκ. 2, 10).

Ας υμνήσουμε σήμερα αυτόν που φόρεσε την αμαρτία (Β´ Κορ 5, 21). Ας ευφημήσουμε σήμερα τον Θεό Λόγο, που ντρόπιασε τη σοφία του κόσμου (Α´ Κορ. 1, 20), επιβεβαίωσε την αναγγελία των προφητών, συγκέντρωσε την ομάδα των αποστόλων, διάδωσε την κλήση της Εκκλησίας και τη χάρη του Πνεύματος. Γιατί να, εμείς που κάποτε ήμαστε ξένοι από την επίγνωση του Θεού (Εφ. 2, 13.19), γνωρίσαμε το Θεό και εκπληρώθηκε ο,τι έχει γραφεί: «θα θυμηθούν και θα στραφούν στον Κύριο όλα τα πέρατα της γης και θα πέσουν να τον προσκυνήσουν όλες οι φυλές των λαών» (Ψαλμ. 21, 28).

Τι θα θυμηθούν; Την παλαιά πτώση, τη νέα ανάσταση, την αρχαία παράβαση και την κατοπινή διόρθωση, το θάνατο της Εύας, τη γέννηση της Παρθένου, την αποκατάσταση των λαών, τη συγχώρηση των αμαρτωλών, την προαναγγελία των προφητών, το κήρυγμα των αποστόλων, την αναγέννηση από την κολυμβήθρα (Ιω. 5, 1-30), την επανεγκατάσταση στον Παράδεισο, την επιστροφή των ουρανών, τον δημιουργό που αναστήθηκε, εκείνον που απέθεσε όσα δεν του ταίριαζαν, εκείνον που με τη θεική μεγαλοσύνη του ξαναέχυσε σαν μέταλλο το φθαρτό σε αφθαρσία. Και ποια απέθεσε που δεν του ταίριαζαν; Εκείνα που είπε ο Ησαΐας:«τον είδαμε», λέει, «και δεν είχε ούτε είδος ούτε κάλλος, αλλά το πρόσωπό του ήταν ατιμασμένο και στερούσε ως προς την ωραιότητα από όλων των ανθρώπων» (Ησ. 53, 2-3).

Πότε ήταν ταπεινωμένος; Όταν συναναστρεφόταν με τους αλιτήριους Ιουδαίους και τον αποκαλούσαν Σαμαρείτη και δαιμονισμένο (Ιω. 8, 48). Όταν ο Ιούδας ο Ισκαριώτης και τα γεννήματα του σκότους κρατούσαν τον αχώρητο για να τον θανατώσουν. Δεν έλεγε αδικαιολόγητα ο Ιωάννης γι’ αυτούς, «γεννήματα εχιδνών. Ποιος σας συμβούλεψε να ξεφύγετε την μελλοντική οργή;» (Ματθ. 3, 7). Γιατί πραγματικά η οργή του Θεού θα μείνει επάνω τους.

Πότε ήταν ταπεινωμένος; Όταν αντιμετώπιζαν το βλαστό της επιείκειας με ραπίσματα και ζητούσαν απαντήσεις με όρκους από αυτόν που είναι δικαστής των όρκων (Μαρκ. 14, 65).

Πότε ήταν ταπεινωμένος; Όταν δίκαζαν το δικαστή και έκριναν τον κριτή του κόσμου, όταν ο δούλος ρωτούσε και ο Κύριος σώπαινε, το φως ησύχαζε και το σκοτάδι γαυριούσε, το πλάσμα έδειχνε θρασύτητα και ο Δημιουργός έδειχνε υπομονή.

Πότε ήταν ταπεινωμένος; Όταν οι ταύροι χτυπούσαν με τα κέρατα και ο μόσχος στεκόταν, όταν το λιοντάρι βρυχιόταν και οι ταύροι κοίταζαν αγέρωχοι, όπως έχει γραφτεί: «με περικύκλωσαν πολλά μοσχάρια και με τριγύρισαν ταύροι καλοθρεμμένοι• άνοιξαν το στόμα τους καταπάνω μου σαν λιοντάρι αρπαχτικό» (Ψαλμ. 21, 12).

Πότε ήταν ταπεινωμένος; Όταν αλυχτούσαν τα σκυλιά και ο αφέντης έδειχνε ανοχή, όταν οι λύκοι είχαν βγεί για ν’ αρπάξουν και το πρόβατο ήταν παρόν εκεί. Όταν ο ληστής δεχόταν πρόσκληση στη ζωή, ενώ η ζωή του κόσμου συρόταν στο θάνατο, όταν έβγαζαν τις άτακτες και θεοκτόνες εκείνες φωνές «άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν. Το αίμα του επάνω σ’ εμάς και τα παιδιά μας» (Ιω. 19, 15. Ματθ. 27, 25), οι φονιάδες του Κυρίου και των προφητών, οι θεομάχοι, οι μισόθεοι, οι υβριστές του νόμου, οι πολέμιοι της χάριτος, οι εχθροί της πίστης των πατέρων, οι συνήγοροι του διαβόλου, τα γεννήματα των εχιδνών, οι ψιθυριστές, οι καταλαλητές, εκείνοι που είχαν βουτηγμένο το νού τους στο σκοτάδι, η ζύμη των Φαρισαίων (Ματθ. 16, 6. Μαρκ. 8, 15. Λουκ. 12, 1), το συνέδριο των δαιμόνων, οι μιαροί, οι πάμφαυλοι, οι λιθοβολιστές, οι μισόκαλοι. Και δικαιολογημένα φώναζαν, «άρον, άρον,

σταύρωσον αυτόν. Το αίμα του επάνω σ’ εμάς και τα παιδιά μας» (Ιω. 19, 15. Ματθ. 27, 25), οι φονιάδες του Κυρίου και των προφητών, οι θεομάχοι, οι μισόθεοι, οι υβριστές του νόμου, οι πολέμιοι της χάριτος, οι εχθροί της πίστης των πατέρων, οι συνήγοροι του διαβόλου, τα γεννήματα των εχιδνών, οι ψιθυριστές, οι καταλαλητές, εκείνοι που είχαν βουτηγμένο το νού τους στο σκοτάδι, η ζύμη των Φαρισαίων (Ματθ. 16, 6. Μαρκ. 8, 15. Λουκ. 12, 1), το συνέδριο των δαιμόνων, οι μιαροί, οι πάμφαυλοι, οι λιθοβολιστές, οι μισόκαλοι. Και δικαιολογημένα φώναζαν, «άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν». Γιατί τους καταπλάκωνε η παρουσία της θεότητας με σάρκα και τους δυσαρεστούσε ο έλεγχος για τον τρόπο ζωής τους. Είναι συνήθεια πάγια των αμαρτωλών να μισούν τη συναναστροφή των δικαίων.

Πότε ήταν ταπεινωμένος; Όταν τον φραγγέλωσαν και βασάνιζαν το Άγιο σώμα εκείνου που υπέφερε θεληματικά τα πάθη, για να θεραπεύσει τις παλιές πληγές των αμαρτημάτων μας.όταν σήκωσε στους ώμους του το ξύλο του σταυρού το τρόπαιο κατά του διαβόλου• όταν έβαζαν στεφάνι από αγκάθια σ’ εκείνον που στεφανώνει όσους πιστεύουν σ’ αυτόν• όταν φόρεσαν την πορφύρα σ’ αυτόν που χαρίζει αφθαρσία σε όσους αναγεννιούνται με νερό και Πνεύμα Άγιο (Ιω. 3, 5. Ματθ. 27, 48)• όταν κάρφωσαν στο ξύλο αυτόν που είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου.

Πότε ήταν ταπεινωμένος; Όταν οι στρατιώτες θριάμβευαν περιπαίζοντας τον Κύριο της στρατιάς των ουρανών.

Πότε ήταν ταπεινωμένος; Όταν έδεσαν στο καλάμι σπόγγο γεμάτο με ξίδι και τον πότιζαν δίνοντας χολή, αυτόν που τους έριξε το μάννα σα βροχή (Εξ. 16, 13-15)• όταν έσπαζαν οι πέτρες και σκιζόταν το καταπέτασμα του ναού κατάπληκτα από το θράσος των αλιτηρίων• όταν ο ήλιος πενθούσε και φορούσε το σκότος σαν πένθιμο σάκκο πενθώντας την πτώση των Ιουδαίων. Γιατί η ημέρα θρηνούσε τις συμφορές των Ιουδαίων, όταν η ζωή ήταν κρεμασμένη ανάμεσα στους ληστές και ο ένας τον χλεύαζε και τον κατηγορούσε, ενώ ο άλλος με τη μετάνοιά του λήστευε τον Παράδεισο (Λουκ. 23, 39-43).

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν τό σῶμα παραδινόταν γιά τήν ταφή.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν οἱ στρατιῶτες φύλαγαν καί ἡ γῆ ἔκρυβε αὐτόν πού στήριξε τή γῆ πάνω στά νερά (Γεν. 1, 9)• ὅταν οἱ ἀπόστολοι κρύβονταν μή μπορώντας νά ὑποφέρουν τόν ὄγκο τῶν πειρασμῶν.

Ἀλλά πρόσεχε, ἀγαπητέ, τά θαύματα τοῦ Θεοῦ καί τά κατορθώματα τῆς χαρᾶς μετά τό πάθος. Ὁ περιφρονημένος μεταβαλλόταν σέ ἔνδοξο καί ἡ χαρά τοῦ κόσμου ἀνασταίνεται ἄφθαρτη μαζί μέ τό σῶμα. Τότε εἶχε ὠδίνες ἡ γῆ καί κυοφόρησε ἡ ἡμέρα καί ὁ θάνατος ἀπέβαλε τή ζωή τῶν ὅλων. Δέν ἦταν δυνατό νά κρατήσει ὁ θάνατος Ἐκεῖνον πού κρατεῖ τά πάντα μέ τό λόγο του.

Ἄς ἑορτάσουμε λοιπόν τήν τριήμερη ἀνάσταση πού ἔγινε πρόξενος αἰώνιας ζωῆς. Γιατί, ὅπως ἡ Θεοτόκος Μαρία δέ δοκίμασε παρθενικές ὠδίνες κόρης ἀνύμφευτης, ἀλλά μέ τή θέληση τοῦ Θεοῦ καί τή χάρη τοῦ Πνεύματος γέννησε τόν Δημιουργό τῶν αἰώνων, τόν Θεό Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καί ἡ γῆ ἀπό τίς λαγόνες της, ἀποφεύγοντας τίς ὠδίνες τοῦ θανάτου (Πράξ. 2, 24), ἄφησε ἐλεύθερο, ὅταν διατάχτηκε τόν Κύριο τῶν Ἰουδαίων• γιατί δέν μποροῦσε νά κατέχει ἕνα σῶμα πού εἶχε γίνει φορέας ἀθανασίας. Φέροντας λοιπόν στό νοῦ ὁ προφήτης Δαβίδ τήν ἀποκατάσταση τοῦ μεγαλείου, τήν κατάργηση τοῦ θανάτου, τήν ἐλευθερία ὅσων ἦταν κάποτε δοῦλοι, φωνάζει καί λέει:«ὁ Κύριος ἔγινε βασιλιάς, φόρεσε τό μεγαλεῖο του» (Ψαλμ. 92, 1).

Η πορεία προς Εμμαούς δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος, αλλά ο δικός μας δρόμος…

Τρίτη του Πάσχα και η αναφορά του Ευαγγελίου στην λεγομένη ”πορεία προς Εμμαούς”….
Δύο μαθητές φεύγουν από την Ιερουσαλήμ, φεύγουν από τον τόπο της ελπίδας τους γιατί δεν άντεχαν την διάψευση των προσδοκιών τους
με τον θάνατο του Διδασκάλου τους…
Κατευθύνονται προς την Εμμαούς, δεν είναι πορεία θριάμβου αλλά απογοήτευσης.
Δεν φεύγουν απλώς από έναν τόπο αλλά φεύγουν από μια σχέση…
Και ενώ φεύγουν, ενώ η καρδιά τους βαραίνει και ο νους τους είναι γεμάτος σύγχυση, ο Χριστός τους πλησιάζει και αρχίζει να περπατά μαζί τους, δίχως όμως να Τον αναγνωρίζουν….
Μιλούν για τον Διδάσκαλο τους στον ”Άγνωστο” συνοδοιπόρο χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μιλούν μπροστά Του.
Αυτή είναι η πνευματική μας τραγωδία, να μιλάμε για τον Θεό αλλά να μην Τον ζούμε, να έχουμε λόγια αλλά να μην έχουμε σχέση….
Τι είναι αυτό που κρατά τους οφθαλμοί τους κλειστούς και δεν αναγνωρίζουν στον πρόσωπο του συνοδοιπόρου τον Χριστό;
Η θλίψη που γεννά η απογοήτευση των προσδοκιών τους….
Τότε ο Χριστός δεν κάνει κάτι εντυπωσιακό, δεν αποκαλύπτεται αμέσως, δεν επιβάλλεται, αλλά αρχίζει να τους θερμαίνει λίγο
την καρδιά με τον λόγο Του.
Φτάνουν στο χωριό και ο Χριστός κάνει πως θέλει να προχωρήσει, γιατί; δεν κάνει νάζια…
Περιμένει τώρα την ελευθερία της πρόσκλησης….
Αφού γλυκάθηκε η καρδιά τους με την παρουσία Του, Του λένε:
‘’Μείνε μαζί μας, γιατί βραδιάζει.’’
Και μένει και εκεί στο τραπέζι, καθώς κόβει τον άρτο, ανοίγονται τα μάτια τους και Τον αναγνωρίζουν.
Δεν είναι μια πράξη που είδαν, αλλά είναι η ταυτότητά Του.
Ο Χριστός είναι Αυτός που προσφέρεται.
Τον αναγνωρίζουν όχι από το πρόσωπο, αλλά από τον τρόπο.
Αναγνωρίζουν τον Χριστό στην αγάπη που δίνεται, στην θυσία που μοιράζεται.
Και μόλις Τον αναγνωρίσουν, χάνεται από τα μάτια τους, γιατί;
Γιατί πλέον δεν χρειάζεται να Τον βλέπουν εξωτερικά.

Αλλάζει ο τρόπος που είναι παρών.
Από παρουσία εξωτερική, γίνεται παρουσία εσωτερική.
Δεν θα είναι πια απλά «δίπλα» από τον άνθρωπο αλλά «μέσα» στον άνθρωπο.
Και αυτοί τι κάνουν ύστερα;
Τώρα γίνεται η μεγάλη ανατροπή…
Δεν μένουν στην Εμμαούς, δεν λένε ότι κουράστηκαν, δεν λένε ότι είναι νύχτα, αλλά σηκώνονται και επιστρέφουν.
Αυτό κάνει η Ανάσταση, δεν αλλάζει τις συνθήκες αλλά αλλάζει τον άνθρωπο….
Ο ίδιος δρόμος, η ίδια ζωή, τα ίδια προβλήματα,
αλλά πλέον άλλη καρδιά…
Γι’ αυτό η πορεία προς Εμμαούς δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος, αλλά ο δικός μας δρόμος.
Κάθε φορά που απογοητευόμαστε, κάθε φορά που δεν καταλαβαίνουμε τον Θεό, κάθε φορά που η καρδιά μας βαραίνει, εκεί ακριβώς ο Χριστός περπατά δίπλα μας, διακριτικά, με αγάπη, όχι για να μας εντυπωσιάσει αλλά για να μας ανάψει την καρδιά.
Και σαν Του πούμε απ’ την καρδιά μας «μείνε μαζί μας γιατί βράδιασε μέσα μας», τότε είναι που ο δρόμος της φυγής γίνεται δρόμος επιστροφής, τότε είναι που γλυκοχαράζει μέσα μας…

www.orthmad.gr

Ἄν ἐμεῖς ἀγαπήσουμε τούς ἄλλους, θά νιώθουμε πώς ὅλοι μᾶς ἀγαποῦν…

Πολλές φορές μέσα στήν οἰκογένεια ὑπάρχει μιά ὄχι καλή ἀτμόσφαιρα. Γιατί; Γιατί μέσα μας, μυστικά, δέν ἔχουμε καλούς λογισμούς ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλο. Ὁ ἄνδρας γιά τήν γυναίκα, ἡ γυναίκα γιά τόν ἄνδρα. Μπορεῖ νά μή μιλᾶνε ἐξωτερικά, νά μή λένε τίποτα, ἀλλά νά ἔχουν κακούς λογισμούς.

Γιά παράδειγμα, λέει ἡ γυναίκα:

– Κοίταξέ τον δέν ἐνδιαφέρεται γιά μένα, φεύγει ὅλη τήν ἡμέρα, πάω νά συζητήσω δέν δέχεται, δέν μέ ἀκούει, δέν συζητᾶμε καθόλου, δέν μέ καταλαβαίνει…

Μπορεῖ νά μή λέει τίποτα ἐξωτερικά, ἀλλά ἐπειδή ἔχει τέτοιους κακούς λογισμούς μέσα της, αὐτό ἐπηρεάζει καί τόν σύζυγο. Τό καταλαβαίνει ἡ ψυχή του. Ἡ κάθε ψυχή καταλαβαίνει πῶς εἶναι διατεθιμένη ἡ ἄλλη ἀπέναντί της. Ὁπότε σκέφτεται καί ἐκεῖνος:

– Τί νά κάνω μ’ αὐτήν τήν γυναίκα πού ἔμπλεξα, ἄς πάω στό καφενεῖο…

Καί τήν ἀφήνει. Τί γίνεται μετά; Μεγαλώνει τό χάσμα καί δέν γίνεται τίποτα.

Κατά τόν ἴδιο τρόπο, ὅπως εἴπαμε στήν οἰκογένεια, πρέπει νά γίνει καί στήν ἐργασία καί στήν ἐνορία καί ὁπουδήποτε εἶναι ὁ καθένας. Γιατί καί στήν ἐργασία δέν ἔχουμε προβλήματα; Πῶς θά φτιάξουν οἱ ἐργασιακές σχέσεις; Πάλι μέ τή μυστική προσευχή. Μέ τόν νά ἀγαπήσουμε μυστικά τούς ἄλλους, ἀκόμα καί ἄν δέν μᾶς ἀγαπᾶνε.

Ὁ ἄλλος θά ἑλκυστεῖ καί θά ἔρχεται κοντά μας, ὅπως εἴπαμε, καί δέν θά ξέρει γιατί ἔρχεται. Θά νιώθει ὡραῖα. Ἐνῶ ὅταν ἔχουμε κακούς λογισμούς, ξέρετε τί γίνεται; Τόν ἀπωθοῦμε τόν ἄλλον, τόν διώχνουμε. Καί λέει ἡ γυναίκα:

– Γιατί ἔφυγε ὁ ἄνδρας ἀπό τό σπίτι; Δέν μ’ ἀγαπάει.

Ἐσύ τόν ἀγαπᾶς μέ τούς κακούς λογισμούς πού ἔχεις μέσα σου γι’ αὐτόν; Τόν διώχνεις μέ τούς λογισμούς κακούς πού κάνεις…

Ἄν ἐμεῖς ἀγαπήσουμε τούς ἄλλους, θά νιώθουμε πώς ὅλοι μᾶς ἀγαποῦν, θά νιώθουμε καί τήν ἀγάπη τῶν ἄλλων.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 23 – 3 – 2016)

www.orthmad.gr

Ο Χριστός ανέστη, σημαίνει: Aληθώς υπάρχει ο Θεός!

Ο Χριστός ανέστη, σημαίνει: Aληθώς υπάρχει ο επουράνιος κόσμος, ο πραγματικός και αθάνατος!

Ο Χριστός ανέστη, σημαίνει: H ζωή είναι ισχυρότερη και από το θάνατο!

Ο Χριστός ανέστη, σημαίνει: Tο κακό είναι ασθενέστερο του καλού!

Ο Χριστός ανέστη, σημαίνει: Όλες οι καλές ελπίδες της ανθρωπότητας έχουν εκπληρωθεί!

Ο Χριστός ανέστη, σημαίνει: Όλα τα προβλήματα της ζωής έχουν λυθεί θετικά!

Τα κύρια και τα βασανιστικά αινίγματα έχουν αποσαφηνιστεί, οι αλυσίδες του σκότους και των θλίψεων έχουν κοπεί, διότι ο Χριστός ανέστη!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Πως αποδεικνύεται, ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη αληθινή πίστη;

Αν σε ρωτήσει κάποιος:
– Πως αποδεικνύεται, ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη αληθινή πίστη..

Να του απαντήσεις ότι:

α) Το Άγιο Φως δίδεται θαυματουργικώς,
Μόνο στους Ορθοδόξους
Και σε κανέναν ετερόδοξο
‘Η αλλόδοξο!!

β) Μόνο ο Ορθόδοξος Ιερεύς
Εκβάλλει δαιμόνια από δαιμονισμένο!!
Στους ετερόδοξους
Και αλλόδοξους κληρικούς,
Ο δαίμονας αδιαφορεί..

γ) Μόνος ο τάφος του Χριστού είναι κενός.. Κανένας άλλος τάφος αρχηγού θρησκείας
Δεν είναι κενός..
Ο κενός τάφος του Χριστού,
Είναι μια απόδειξη της Αναστάσεως
Και της ορθής Πίστεώς μας…

δ) Μόνο στην Ορθοδοξία συναντάς αναρίθμητα Άγια λείψανα..
Όλοι οι ιατροί του κόσμου,
Που εξέτασαν Άγια λείψανα
(Αλλα ήταν άφθορα και άλλα ευωδίαζαν), Σήκωσαν όλοι τους ψηλά τα χέρια,
Μη μπορώντας να τα εξηγήσουν επιστημονικά!!!

ε) Μόνο στην Ορθοδοξία,
Θα συναντήσεις άπειρα θαύματα
Από την Παναγία και από αμέτρητους Αγίους
Και αναρίθμητες θαυματουργικές εικόνες!!!

στ) Μόνο ο Ορθόδοξος Ιερεύς διαβάζοντας, Ειδική ευχή αγιάζει το νερό
Και το κάνει Αγιασμό..
Μάλιστα ο αγιασμός
Δεν χαλάει το νερό ποτέ,
Οσοι αιώνες και να περάσουν!!!

ζ) Μόνο η Ορθοδοξία,
Εχει εκατομμύρια Μάρτυρες!!!

Ιστορίες πίστης στο περιβόλι της Παναγίας – Α’ ΜΕΡΟΣ (Video)

Η εκπομπή MEGA Stories ταξίδεψε στην Αθωνική Πολιτεία και κατέγραψε την αθέατη πλευρά της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου. Εκεί όπου μια αδελφότητα 130 μοναχών συνδυάζει την αυστηρή ασκητική ζωή με την οργάνωση μιας σύγχρονης, αυτάρκους και περιβαλλοντικά ενσυνείδητης κοινότητας, κρατώντας ζωντανή την παράδοση αιώνων.

Οδηγός σε αυτό το οδοιπορικό είναι ο Γέροντας Εφραίμ. Σε μια μοναδική συνέντευξη εν πλω, στα ανοιχτά του Άθωνα με την Δώρα Αναγνωστοπούλου, ο ηγούμενος της Μονής κάνει τον απολογισμό 36 χρόνων ηγουμενίας. Φωτίζει τον πυρήνα της μοναχικής ζωής και μιλά για την πνευματική παρακαταθήκη, που κληροδότησαν ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός.

Η ιστορία του Βατοπαιδίου και του Άθωνα ζωντανεύει στην κάμερα της εκπομπής, σε δύο μέρη: από την Αγία Ζώνη της Παναγίας έως τις βυζαντινές εικόνες και τα ιερά λείψανα των Αγίων. Οι μοναχοί εξηγούν ακόμα πώς ο μοναχικός βίος μπορεί να συμπορεύεται με την εξωστρέφεια της Μονής, που αποτυπώνεται σε διεθνή συνέδρια, το εντυπωσιακό εκδοτικό έργο της, αλλά και την ενεργή συμμετοχή σε τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές.

Η κάμερα ακολουθεί τους πατέρες στην καθημερινότητά τους, από την προσευχή και τη θεία λατρεία μέχρι την τράπεζα, τα αμπέλια, τους ελαιώνες και τα μελίσσια, αποτυπώνοντας πώς το διακόνημα γίνεται η οργανική, φυσική συνέχεια της προσευχής και της πνευματικής ζωής.

Ένα σπάνιο τηλεοπτικό ντοκουμέντο για τη ζωή ανάμεσα σε ουρανό και γη, για την πίστη, την ελπίδα και την ενατένιση του θείου έρχεται στο MEGA Stories.

Παρουσίαση – Αρχισυνταξία: Δώρα Αναγνωστοπούλου Σκηνοθεσία: Κωνσταντής Φραγκόπουλος Έρευνα: Κώστας Μπουρούσης, Μάνος Φραγκιουδάκης Οργάνωση παραγωγής: Αλέξανδρα Μπότη

https://www.orthmad.gr/istories-pistis- ... s-a-meros/