Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Χριστός Ανέστη αδελφοί μου! Ο Χριστός αναστήθηκε αλλά εμείς μάλλον μένουμε στα νεκρικά σκοτάδια της αδιαφορίας μας.
Μετά την Ανάσταση το Μ. Σάββατο το βράδυ, οι ευχές δίνουν και παίρνουν με φίλους , συγγενείς, συνεργάτες σε αυτόν τον όμορφο ευχαριστιακό και ομολογιακό διάλογο. Χριστός Ανέστη ! Αληθώς Ανέστη! Και μετά τα καλημέρα και τα καλησπέρα! Ξεκινάμε την ημέρα μας και τον διάλογο με τον αδερφό μας με τον χαιρετισμό της Αναστάσεως του Χριστού. Ένας ύμνος στον οποίο συνοψίζονται όλα τα τροπάρια και τα Ευαγγέλια, σε αυτές τις λίγες λέξεις !
Οι απαντήσεις όμως των περισσότερων είναι διαφορετικές, πολλές φορές αγγίζουν το τραγελαφικό. Ως απάντηση στον χαιρετισμό του «Χριστός Ανέστη» ακούμε φράσεις όπως : «Μαγκιά του», «Επίσης», «Χρόνια πολλά», «Ευχαριστώ πολύ», «Και του χρόνου» κλπ.
Στις αγορές έχουμε λαγουδάκια, happy eαster αλλά ο Χριστός πουθενά. «Να τηρήσουμε το έθιμο!» φωνάζουν πολλοί, με την έννοια να ψήσουν αρνί και κοκορέτσι.
Ιδιαίτερα από την Κυριακή του Θωμά και μετά, σε όποιον πεις «Χριστός Ανέστη» σε κοιτάει λες και ήρθες από αποστολή στο φεγγάρι μετά από 50 χρόνια!
Μια συγκλονιστική εορτή-γεγονός είναι η ανάληψη του Χριστού αλλά επειδή από τη μία πέφτει καθημερινή και από την άλλη δεν έχει κάποιο έδεσμα η ημέρα, δεν ασχολείται κανείς. Αν σε κάποιον πεις την λέξη ανάληψη το μόνο που θα του έρθει στο μυαλό είναι σίγουρα το ΑΤΜ!
Πολλοί θα το χαρακτηρίσουν αστείο αλλά μπροστά από τα μικρά κρύβονται τα βαθύτερα και τα μεγαλύτερα προβλήματα. Δυστυχώς είμαστε αρνητές της πραγματικότητας. Δεν είμαστε Ορθόδοξο Χριστιανικό κράτος. Μπορεί να έχουμε στο μεγαλύτερο ποσοστό βαπτισμένους Ορθόδοξους Χριστιανούς αλλά στο φρόνημα και στην πράξη ο παγανισμός, η αδιαφορία και ο αθεισμός καλπάζουν. Μετά λέμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι και διάφορες ιστορίες. Μόνο το βάπτισμα έχουμε διότι από Ορθοπραξία ας μην μιλήσουμε καλύτερα. Από τη μία η δεισιδαιμονία καλπάζει! Και από την άλλη κάνουμε φανουρόπιτες και θαδδαιόπιτες (νέο φρούτο και αυτό)… Αλλά για εξομολόγηση, προσευχή και για να λύσουμε τις διαφορές με τον συγγενή ή τον αδερφό μας ούτε λόγος! Αφήστε που τελικά τους Ορθοδόξους πλέον αντί να τους χαρακτηρίζει η χαρά, βλέπεις κάτι πρόσωπα μέχρι το πάτωμα ανέραστα… Και μετά μάλιστα σου λένε ότι πιστεύουν στον Χριστό και σου έρχεται να απαντήσεις : «Το βλέπω!». Πού είναι τα ερωτευμένα πρόσωπα; Πού είναι η χαρά του παραδείσου και του έρωτος του Χριστού; Πού είναι η χαρά της ευχαριστίας και της εν Χριστώ αγάπης; Υπάρχει! Αλλά σπανίζει διότι μας καταξιώνει πνευματικά μία διαστρεβλωμένη θρησκευτικότητα.
Βιώνουμε μια Ορθοδοξία του παγανισμού και του λαϊκισμού που κάποιες φορές φτάνει και στην ακρότητα του στυλ ότι ο Χριστός ήταν Έλληνας!
Την περίοδο του Πάσχα όλα αυτά αποκαλύπτονται. Μια λατρευτική θρησκευτικότητα του «πλατσουρίσματος». Θα κοινωνήσουμε για το καλό Μ. Πέμπτη και Μ. Σάββατο, Μεγάλη Τετάρτη στο ευχέλαιο γίνεται πατείς με, πατώ σε! Για να πάρουμε λαδάκι για να μην αρρωστήσουμε ποτέ. Ακόμα και στην επαρχία τη Μ. Τετάρτη δεν λείπει κανείς από την Εκκλησία διότι θα πάμε να πάρουμε λαδάκι με παγανιστική διάθεση και φυσικά για εξομολόγηση ούτε λόγος. Μεγάλη Πέμπτη μετά την έξοδο του Εσταυρωμένου, όπου φύγει, φύγει! Μ. Παρασκευή λίγος τσακωμός με τις «στιλίστριες» του Επιταφίου και με τους κουβαλητές στη συνέχεια, έτσι, για «επιδόρπιο». Και φυσικά στην ακολουθία του Επιταφίου και συγκεκριμένα μετά τη λιτανεία έχει έξοδο με καλαμαράκια (νέα μόδα τα τελευταία χρόνια). Όσο για το Μ. Σάββατο μετά την πρωϊνή Θεία Λειτουργία, το κοψίδι πάει σύννεφο! Βγήκε σου λένε το Άγιο Φως στα Ιεροσόλυμα οπότε τελείωσαν όλα!
Αυτό που λέμε βίωμα, στην ουσία είναι λίγο απ’ όλα και επιφανειακά. Θυμάμαι τη γιαγιά μου Μ. Παρασκευή έπινε λίγο ξύδι, δεν μαγείρευε, βίωνε τις ημέρες με κατάνυξη και πόνο. Εμείς όλα τα έχουμε ορθολογικοποιήσει μέσα στο κεφάλι μας, η καρδιά πουθενά.
Τα τελευταία χρόνια ακούμε την εξής καραμελίτσα : «Είμαστε ακατήχητοι!» Αγαπητοί μου, το «ακατήχητοι» είναι αποτέλεσμα. Είμαστε ακατήχητοι διότι είμαστε αδιάφοροι! Από τους 10 Ορθοδόξους, αν ρωτήσουμε, ζήτημα είναι οι 1 – 2 να έχουμε διαβάσει έστω μια φορά την Καινή διαθήκη! Για την Παλαιά ούτε λόγος!
Σε μια εποχή που υπάρχουν εκδόσεις, πατερικά κείμενα στο διαδίκτυο, ομιλίες, καταρτισμένοι κληρικοί δεν μπορούμε να λέμε συνέχεια αυτή την καραμέλα.
Ας ομολογήσουμε ότι είμαστε αδιάφοροι μπας και το συνειδητοποιήσουμε βαθιά και αλλάξει τίποτα μέσα μας.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ αδέρφια! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr

[toula]

Zούμε σ’ έναν κόσμο μεγάλης υπεραπλούστευσης και συνεπώς πνευματικής φτώχειας.
«Επιστημονική» ή «μη επιστημονική». Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν λόγια σαν αυτά όλες τις εποχές σαν να ήταν αυταπόδεικτα και προφανή, και τα χρησιμοποιούν επειδή όλοι τα χρησιμοποιούν, χωρίς σκέψη και συζήτηση. Στην πραγματικότητα οι ίδιοι πιστεύουν αυτές τις απλοποιήσεις τυφλά και απλοϊκά έτσι, ώστε κάθε άλλη προσέγγιση να μη φαίνεται ούτε σοβαρή, ούτε άξια προσοχής. Το ερώτημα είναι ήδη αποφασισμένο. Είναι όμως πράγματι αλήθεια; Μόλις είπα πως ζούμε σ’ έναν κόσμο μεγάλης πνευματικής φτώχειας. Πράγματι, αν το τελικό αποτέλεσμα της ατέρμονης ανάπτυξης της ανθρωπότητας συμπυκνωθεί σ’ αυτή τη δήλωση, «ἐὰν μὴ ἴδω… οὐ μὴ πιστεύσω», αν το ανθρώπινο γένος θεωρεί αυτή τη δήλωση ως το ύψος της σοφίας και ως τη μεγαλύτερη νίκη της λογικής, τότε ο κόσμος μας είναι αληθινά φτωχός, ρηχός, και πάνω απ’ όλα απίστευτα πληκτικός. Εάν γνωρίζω μόνο ό,τι βλέπω, αγγίζω, μετρώ και αναλύω, πόσο λίγα πράγματα στην πραγματικότητα γνωρίζω! Ολόκληρος ο κόσμος τότε του ανθρώπινου πνεύματος πέφτει έξω, μαζί με όλη τη διαίσθηση και τη βαθιά γνώση που απορρέει όχι από το «βλέπω» ή «αγγίζω» αλλά από το «σκέφτομαι», και ιδιαίτερα από το «στοχάζομαι-θεωρώ».
Αυτό που εκπίπτει είναι το πεδίο της γνώσης που για αιώνες ρίζωνε όχι στην εξωτερική, παρατηρήσιμη εμπειρία, αλλά σε μια άλλη ανθρώπινη ιδιότητα, σε μια καταπληκτική και ίσως ακατανόητη ικανότητα που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από ο,τιδήποτε άλλο και τους κάνει αληθινά μοναδικούς. Τώρα ακόμη και τα ρομπότ, τα μηχανήματα και οι υπολογιστές μπορούν να αγγίξουν, να χειριστούν και να χρησιμοποιήσουν αντικείμενα· μπορούν να κάνουν ακριβείς μετρήσεις, ακόμη και προβλέψεις. Γνωρίζουμε πως στην πραγματικότητα εκτελούν καλύτερα από τους ανθρώπους μετρήσεις, συγκρίσεις, και κάνουν ακριβείς παρατηρήσεις άψογα· είναι ακριβέστερα, και «επιστημονικότερα». Εδώ όμως είναι κάτι που κανένα ρομπότ, υπό οποιαδήποτε συνθήκη, δε θα μπορούσε να ποτέ να κάνει: να γεμίσει από θαύμα, από δέος, να αισθανθεί, να κινηθεί από τρυφερότητα, να χαρεί, να δει ο,τιδήποτε δεν μπορεί να ιδωθεί με οποιαδήποτε μέτρηση ή ανάλυση. Κανένα ρομπότ δε θα ακούσει αυτούς τους άρρητους ήχους που γεννούν τη μουσική και την ποίηση· κανένα ρομπότ δε θα κλάψει ποτέ, ούτε θα δείξει εμπιστοσύνη. Δίχως όμως όλα αυτά ο κόσμος μας δε γίνεται άχρωμος, πληκτικός, θα έλεγα δε και αχρείαστος; Ω ναι, αεροπλάνα και διαστημόπλοια θα πετούν όλο και περισσότερο, όλο και ταχύτερα. Αλλά για πού και γιατί; Ναι, τα εργαστήρια θα εκτελούν τις αναλύσεις όλο και με περισσότερη ακρίβεια. Αλλά προς τι; Μου λένε «για το καλό της ανθρωπότητας». Καταλαβαίνω ότι αυτό σημαίνει πως μια μέρα θα έχουμε έναν υγιή, καλοθρεμμένο και ικανοποιημένο άνθρωπο, που θα είναι ολοκληρωτικά τυφλός, ολοκληρωτικά κουφός και χωρίς καμιά απολύτως συνείδηση για την τύφλα και την κωφότητά του…
«Ἐὰν μὴ ἴδω… οὐ μὴ πιστεύσω». Είναι σαφές λοιπόν πως η εκ παρατηρήσεως εμπειρία, τα εμπειρικά δεδομένα, δεν είναι παρά μια μορφή γνώσης, η πλέον στοιχειώδης, και γι’ αυτό κατώτερη. Η εμπειρική ανάλυση είναι χρήσιμη και αναγκαία, αλλά το να αναγάγουμε κάθε ανθρώπινη γνώση σ’ αυτό το επίπεδο είναι σαν να προσπαθούμε να κατανοήσουμε την ομορφιά ενός πίνακα με τη χημική ανάλυση του χρώματός του. Ό,τι αποκαλούμε πίστη βρίσκεται στο δεύτερο και ανώτερο επίπεδο της ανθρώπινης γνώσης, χωρίς την οποία μπορεί να ειπωθεί πως ο άνθρωπος δε θα μπορούσε να ζήσει ούτε μια μέρα. Ο κάθε άνθρωπος πιστεύει σε κάτι ή σε κάποιον, έτσι το μόνο ερώτημα είναι ποιανού πίστη, ποιανού όραμα, ποιανού γνώση του κόσμου ανταποκρίνεται ακριβέστερα και πιο ολοκληρωμένα στον πλούτο και την περιπλοκότητα της ζωής.
Μερικοί λένε πως η ανάσταση του Χριστού πρέπει να αποτελεί πλαστογραφία αφού οι νεκροί δεν ανίστανται. Αυτό αληθεύει, αν δεν υπάρχει Θεός. Αν όμως υπάρχει Θεός, τότε ο θάνατος πρέπει να συντριβεί, επειδή ο Θεός δεν είναι Θεός της φθοράς και του θανάτου. Άλλοι τότε θα πουν: αλλά δεν υπάρχει Θεός, επειδή κανείς δεν Τον είδε. Πώς όμως τότε υπολογίζεται η εμπειρία εκατομμυρίων ανθρώπων που χαρούμενα διαβεβαιώνουν πως Τον έχουν δει, όχι βέβαια με τα φυσικά τους μάτια, αλλά με μια βαθιά και ορισμένη εσωτερική όραση; Δύο χιλιάδες χρόνια πέρασαν, αλλά όταν η χαρούμενη διακήρυξη «Χριστός ἀνέστη!» πέφτει σαν από τον ουρανό, όλοι δίνουν την ίδια θριαμβευτική απάντηση, «Ἀληθῶς ἀνέστη!».
Είναι πράγματι αλήθεια πως δε βλέπεις ούτε ακούς; Είναι όντως αλήθεια πως στο βαθύτερο κομμάτι της συνείδησής σου, μακριά από κάθε ανάλυση, μέτρηση και ψηλάφηση, ούτε βλέπεις, ούτε αισθάνεσαι ένα άσβεστο, ακτινοβόλο φως, δεν ακούς τους ήχους μιας αιώνιας φωνής; «Ἐγὼ εἰμί ἡ ὁδός, ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή…»; Είναι όντως αλήθεια πως στο βάθος της ψυχής σου δεν αναγνωρίζεις το Χριστό μέσα μας, μέσα μου, να απαντά στον άπιστο Θωμά, «μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες»;
π. Αλέξανδρος Σμέμαν

[toula]

Ω θείας, ω φίλης, ω γλυκυτάτης σου φωνής:
" Μαζί σας θα είμαι πάντα" - αληθινά το υποσχέθηκες, Χριστέ.
"Μέχρι τα πέρατα του αιώνα"!
Κι εμείς οι πιστοί, κρατώντας αυτή την υπόσχεση
σαν άγκυρα ελπίδας, αγαλλόμαστε.
*
Ω Πάσχα το μέγα και ιερώτατο, Χριστέ!
ω Σοφία και Λόγε του Θεού και Δύναμη!
Δώσε μας πιο καθαρά να μετέχουμε σε Σένα,
εκείνη την ανέσπερη ημέρα της βασιλείας Σου.
*
Ο άγγελος φώναζε στη χαριτωμένη:
Χαίρε, Αγνή Παρθένε, και πάλι θα πω: χαίρε—
ο Υιός σου αναστήθηκε την τρίτη ημέρα από τον τάφο.
Λάμψε, λάμψε, νέα Ιερουσαλήμ,
γιατί η δόξα του Κυρίου ανέτειλε πάνω σου.
Χόρευε τώρα και αγάλλου, Σιών·
κι εσύ, Αγνή Θεοτόκε, ευφραίνου
στην Ανάσταση του Υιού σου.
[ Από την Αναστάσιμη Ακολουθία]

[toula]

Εἰς κώμην ᾗ ὄνομα Ἐμμαούς…
Τοῦ Δημήτρη Μαυρόπουλου
Οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Ἰησοῦ στοὺς μαθητές του μετὰ τὴν Ἀνάσταση ἐμπεριέχουν παραδοξότητες καὶ ἀντιφάσεις. Καὶ ἐκπλήξεις. Φανερώνεται καὶ κρύβεται. «Προσποεῖται» τὸν ἄγνωστο καὶ μετὰ ἀναγνωρίζεται. Μιὰ λέξη, ἕνας λόγος, μιὰ κίνηση, λειτουργοῦν ὡς «σημεῖα» ποὺ θὰ ξεδιπλώσουν τὴν παρουσία του. Τὴ Μαρία, ποὺ τὸν ἔψαχνε νεκρό, θὰ τὴν προσφωνήσει ὀνομαστικὰ ἀλλὰ δὲν θὰ ἐπιτρέψει νὰ τὸν ἀγγίξει. Στοὺς συγκεντρωμένους καὶ ἔμφοβους μαθητὲς θὰ δείξει τὶς πληγὲς γιὰ νὰ πεισθοῦν ὅτι δὲν εἶναι ὀπτασία. Θὰ προσκαλέσει τὸν Θωμᾶ νὰ τὶς ψηλαφήσει αὐτὲς τὶς πληγὲς γιὰ νὰ πεισθεῖ ὅτι ὁ Διδάσκαλος εἶναι πραγματικὰ παρών. Ὅταν τὸν συναντᾶνε δίπλα στὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, «ἰδόντες αὐτὸν προσεκύνησαν, οἱ δὲ ἐδίστασαν». Στοὺς ἄλλους μαθητές, «ἐπὶ τῆς λίμνης τῆς Τιβεριάδος», θὰ θαυματουργήσει γιὰ νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν, θὰ τοὺς ζητήσει φαγητὸ γιὰ νὰ καταλάβουν ὅτι εἶναι ζωντανὸς ὁ πρὶν νεκρός. Κι ὅλες οἱ ἐμφανίσεις ἀνάμεσα στὸ «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ» καὶ στὸ «ὁ Κύριός ἐστι».
Τὴ συνάντηση τοῦ Ἰησοῦ μὲ δύο ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τοῦ εὐρύτερου κύκλου («ἑτέρους ἑβδομήκοντα»), τὸν Κλεόπα καὶ τὸν Σίμωνα, τὴν διηγεῖται ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ τελευταῖο κεφάλαιο τοῦ φερώνυμου εὐαγγελίου, ἕνα κείμενο ποὺ ἀναγινώσκεται στὴν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου ὡς ε´ ἑωθινὸ εὐαγγέλιο. Πρόκειται γιὰ αὐτοτελὴ καὶ ἐξαιρετικῆς λογοτεχνικῆς ὑφῆς διήγηση. Δύο μαθητὲς τοῦ Ἰησοῦ πορεύονται ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα πρὸς τὴν πολίχνη Ἐμμαούς, μετὰ τὸ τέλος τῶν ἑορτασμῶν γιὰ τὸ Πάσχα, ὅπου ἔζησαν τὰ δραματικὰ γεγονότα τοῦ Πάθους καὶ τῆς Σταύρωσης τοῦ Διδασκάλου. Συζητοῦν μεταξύ τους καὶ εἶναι «σκυθρωποί». Εἶναι καὶ ἀπογοητευμένοι, γιατὶ ὁ Διδάσκαλος δὲν ἔφερε τελικὰ τὴν ἀπολύτρωση στὸ λαό τους, τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴ δουλεία σὲ κατακτητές. Ἔτσι τὸν εἶχαν κατανοήσει, ὡς δυνατὸ καὶ ἰσχυρὸ ἐκ Θεοῦ ποὺ ἦρθε νὰ ἐλευθερώσει τὸν λαὸ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία. Ἔτσι εἶχαν παιδαγωγηθεῖ. Ἦταν μαζί του τρία χρόνια καὶ εἶχαν δεῖ ἢ εἶχαν μάθει ἀπὸ ἄλλους τὰ θαύματά του, εἶχαν ἀκούσει τὸν λόγο του, λόγο ἀληθείας. Εἶχαν πιστέψει ὅτι ἦταν ὁ ἀποσταλεὶς ἀπὸ τὸν Θεὸ Σωτήρας. Καὶ τώρα ὅλα εἶχαν γκρεμιστεῖ. Πάνω στὸν Σταυρὸ χάθηκε ἡ ἐλπίδα τους. Ἄκουσαν ὅτι κάποιες γυναῖκες ποὺ πῆγαν νὰ μυρώσουν τὸ ἐνταφιασμένο σῶμα βρῆκαν τὸν τάφο ἄδειο. Ἄκουσαν ὅτι καὶ δύο μαθητὲς ποὺ πῆγαν στὸ μνημεῖο βρῆκαν μόνον τὰ ἐντάφια σπάργανα.
Αὐτὰ ἀναπτύσσουν στὸν ἀπρόσκλητο συνοδοιπόρο ποὺ περπατάει μαζί τους καὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι εἶναι Ἐκεῖνος. Δὲν ἔχουν (ἀκόμα) τὴν ὅραση ἐκείνη ποὺ θὰ τοὺς ἐπέτρεπε νὰ δοῦν τὰ ὄντως ἀληθῆ. «Ἡμεῖς δὲ ἠλπίζομεν ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραήλ», ἀφοῦ γνωρίσαμε ὅτι «ἐγένετο ἀνὴρ προφήτης δυνατὸς ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ», λένε στὸν συνοδοιπόρο τους. Καὶ Ἐκεῖνος τοὺς παίρνει ἀπὸ τὰ φληναφήματα τῆς ἱστορίας καὶ τοὺς πάει στὴ μυσταγωγία τῆς προφητείας, ἀπὸ τὸν λόγο καὶ τὴ φαντασίωση τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς πάει στὸν λόγο καὶ τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ. «Ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται! Οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ;». Ξυπνεῖστε, σὰν νὰ τοὺς λέει, ἡ Βασιλεία μου καὶ ἡ δύναμή μου «οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου». Δὲν ἦλθα γιὰ νὰ σᾶς προσφέρω μιὰ ἐνδοκοσμικὴ τακτοποίηση, μιὰ δύναμη τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλὰ γιὰ νὰ σᾶς χαρίσω αἰώνια ζωή, «ἵνα ζωὴν ἔχητε καὶ περισσὸν ἔχητε». Τὸν κάλεσαν σὲ δεῖπνο. Καμώθηκε πὼς βιάζεται νὰ συνεχίσει τὸν δρόμο του, «προσεποιεῖτο πορρωτέρω πορεύεσθαι». Τελικὰ δέχθηκε τὴν πρόσκληση. Καὶ συνέβη τὸ ἐξαίφνης. Ἀναγνώρισαν τὸν Διδάσκαλο «ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου». Αὐτὸ ἦταν. Ἀπὸ τὸ κράτημα τῶν ὀφθαλμῶν, ἀπὸ τὸ ἐμπόδιο τῆς ἀληθοῦς γνώσης, πέρασαν στὴ διάνοιξη τῶν ὀφθαλμῶν, στὴν ἐπίγνωση. Κι ἀμέσως μετά, τὸ δεύτερο ἐξαίφνης: «καὶ αὐτὸς ἄφαντος ἐγένετο ἀπ᾽ αὐτῶν». Ἄφαντος σημαίνει αἰωνίως παρὼν σὲ ἄλλη διάσταση, σ᾽ αὐτὴν τῆς θείας Βασιλείας. Ἤ, κατὰ τὸν Λορεντζάτο, «᾿Αντίθετα μὲ τὰ ἄλλα ὅλα ὅσα ψάχνεις, τὸ Θεὸ ὅταν τὸν βρεῖς —ἂν τὸν βρεῖς— τότε εἶναι ποὺ θὰ τὸν ψάχνεις ἀκόμα περισσότερο» (Collectanea, ἀρ. 883).
Τὸ Κατὰ Λουκᾶν εὐαγγέλιο γράφτηκε κατὰ τὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 1ου αἰώνα. Ἐκ πρώτης ὄψεως περιγράφει ἕνα ἐπεισόδιο ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Ἔλα ὅμως ποὺ αὐτὴ ἡ συνάντηση μαθητῶν καὶ Διδασκάλου ψηλαφεῖται διαρκῶς στὴ ζωὴ ἑκάστου πιστοῦ κάθε φορὰ ποὺ τὸν προσκαλοῦμε στὴ θεία Εὐχαριστία νὰ εὐλογήσει καὶ νὰ διαμοιράσει τὸν ἄρτο τῆς ζωῆς, δηλαδὴ τὸν ἑαυτό του, σὲ ὅλους ἐμᾶς τοὺς κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἦττον ὀλιγόπιστους, τοὺς «περιδεεῖς καὶ δωρολῆπτες» ὀπαδούς… Ὁ Ἰησοῦς τῆς ἱστορίας θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸν Χριστὸ τῆς Βασιλείας. Κι ὅταν φτάσουμε ἐκεῖ —ἂν φτάσουμε ὅσο εἴμαστε ἀκόμα ζωντανοί— δὲν μᾶς χρειάζεται ὁ Ἰησοῦς τῆς ἱστορίας. Στὴν Ἄνω Ἱερουσαλὴμ δὲν ὑπάρχει ναός, «Καὶ ναὸν οὐκ εἶδον ἐν αὐτῇ· ὁ γὰρ Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ ναὸς αὐτῆς ἐστι, καὶ τὸ ἀρνίον». Ἄλλωστε, αὐτὴ τὴ συνθήκη διακηρύττουμε κάθε φορὰ ποὺ «ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου» μᾶς προσφέρεται «ὁ πάντοτε ἐσθιώμενος καὶ οὐδέποτε δαπανώμενος»: «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον, εὕρομεν πίστιν ἀληθῆ». Δηλαδή, ὅπως τότε «αὐτῶν διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοί, καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν», ἔτσι συνεχῶς, καὶ τώρα καὶ πάντοτε, μᾶς χαρίζεται ἡ ἀνοιχτοσύνη τῶν ὀφθαλμῶν τῆς ψυχῆς γιὰ νὰ μὴν τὸν χάσουμε.
Χριστὸς Ἀνέστη!
www.nyxthimeron.com

[toula]

Την Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα ευαγγελικοί, ιεχωβάδες και πεντηκοστιανοί προσπαθούν να επιχειρήσουν προσηλυτισμό , εντατικοποιώντας τις προσπάθειες, τις απόψεις, τις σοφιστείες τους. Δικαίωμα του καθένα να θεωρεί τον Χριστό, τον Θεό ή την θρησκεία οπως θέλει. Είναι απόλυτα ελεύθερος . Δεν συμφωνω καν με τον Νόμο κατα του προσηλυτισμού, αν ισχύει ακόμα δεν ξέρω . Εσάς τους Ορθοδοξους Χριστιανούς που ταράζεστε δεν καταλαβαίνω.
Πρώτον, έχετε Εκκλησία . Εκεί ερμηνεύονται οι Γραφές , εκεί υπαρχουν κατηρτισμένες επιτροπές διαλόγου και εκει βιώνεται ασφαλώς το μυστηριο του Χριστού. Αν υπήρχε αυτό το αισθημα της επάρκειας δεν θα νοιωθατε αμφιβολίες ή ταραχή ή ακόμα και αρνητικά αισθήματα γι' αυτούς. Ένας πληρης άνθρωπος δεν επηρεάζεται θετικά ή αρνητικά. Ακόμα και αν θλίβεται για τους άλλους , δεν καταθλίβεται αλλά εμπιστεύεται Αυτον που προνοεί για δικαίους και αδίκους. Ικανόν εστί.
Δευτερον, προσπαθείτε να τους μεταστρέψετε ή να τους αντικρούσετε ή να τους μεταπείσετε. Μην μπαίνετε στην διαδικασία. Σκεφτείτε αν το κάνετε από ενδιαφερον ή αν εχετε το μικρόβιο του προσηλυτισμού το οποίο χαρακτηρίζει αυτες τις ομάδες και όχι την Ορθοδοξία. Γιατί είναι εγωϊσμός. Θυμίζει τον διάβολο που εχει γνωση των Γραφών και της διαλεκτικής και τις χρησιμοποιει για δική του ηδονή και δικαίωση ή κάποιον αλλόπιστο που ζητάει να τους πάρει ολους με το μερος του ή αλλιως να τους εξαφανίσει.
Τον καθένα μας θα τον κρίνει ο Θεός εκεί που τον βρίσκει. Να (προσ)εύχεστε σιωπηλά να μας βρει όλους έτοιμους και εντός της ποίμνης Του και τους εντός και τους εκτός Εκκλησίας. Αυτή είναι η καλή απολογία και ομολογία του Χριστιανού. Οι άλλοι ουκ οίδασι τί ποιούσι και κατά τα έργα αυτών θα κριθούν. Μη γίνεστε συγκοινωνοί σε τέτοιο σκότος .Αλλά προσεύχεστε να λάμψει το φως επι πάντων.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Γιατί ο αναστάσιμος όρθρος και η πασχαλινή λειτουργία ψάλλονται σε τόσο γρήγορο ρυθμό; Μήπως δεν είναι σωστό ή ασέβεια;
Είναι παλιά πρακτική της Εκκλησίας ( ιδε διατάξεις Τριωδίου, Οδοιπορικό Αιθεριας κ.α) να συντομεύει ακολουθίες για τον κόπο των ημερών και των πολλών αγρυπνιών. Ειδικά η Θεία Λειτουργία είναι από μόνη της και πάντα σύντομη και σε διαλογικό ύφος πλην ενίων μουσικών κομματιών και οχι τόσο μουσικώτατη και μακρόσυρτη όσο την κανταντησαμε . Πολύ λογικά λοιπόν την νύχτα της Ανάστασης είναι όλα πολύ σύντομα και τελειώνουμε νωρίτερα. Αν συνυπολογίσουμε μάλιστα ότι οι Χριστιανοί ταλαιπωρούνται από την καθημερινή προσέλευση και τις πυκνές ακολουθίες. Και μάλιστα έχει Χριστιανούς οι οποίοι δεν αφιστανται από τον ναό και την λατρεία από το βράδυ της Τυρινης!
Όποιος λοιπόν έχει ζήλο ας κάθεται να ψάλλει μέχρι το πρωί του Πάσχα, χωρίς να υπολογίζει τους άλλους και τις ανάγκες τους.Η ακόμα καλύτερα να αγρυπνήσει με πασχαλινους ύμνους σπίτι του, μετα την απόλυση . Ωφέλεια είναι. Σημασία, αδελφοί, έχει η ποιότητα, η πυκνότητα, η μεστοτητα και όχι το μήκος των ακολουθιων και η επιτηδευμένη μεγαλοπρέπεια τους. Το Πάσχα είναι Πάσχα είτε πεις ένα Χριστός ανέστη, είτε ψαλλεις αγρυπνία οκτώ ωρών . Και το κυριότερο η Θεία Λειτουργία ξεπερνάει τον λειτουργό , τον χρόνο, τις μουσικές και λειτουργικές αρετές του. Είναι τελεία και χωρίς την δική μας ευσέβεια ή αδιαφορία.
Κατορθώσαμε με την συντόμευση, να κρατάμε κόσμο σε όλη την πασχαλινή Ακολουθία και να τους δώσουμε ώθηση στην Θεία Κοινωνία, η οποία είναι το αληθινό Πάσχα. Άνθρωποι οι οποίοι νομιζαν οτι ακουγοντας ενα Χριστός ανέστη έκαναν Πασχα, ανοιξαν τα μάτια τους και ειδαν τον πλούτο και αλήθεια. Να είστε ευγνώμονες λοιπόν και οχι επικριτικοι.Άλλωστε Παράδοση είναι το σύντομο και οχι το αργό.Τα αργά συνετέθησαν για το μήκος των Αγρυπνιών. Είναι εντελώς θέμα πρακτικότητας η ύπαρξη τους.
Και πάντα μα πάντα αυτός που προΐσταται στην σύναξη ειναι υπευθυνος για την ποιμαντική διάκριση και την ευχέρεια που του ανετέθη και αυτός δίνει τον ρυθμό, χωρίς να εξαρτάται ή να δεσμεύεται από την προτίμηση και την αρεσκεια κανενός. Ξεκάθαρα πράγματα που δεν χωράνε παρεξήγηση.
Να προσθέσω επίσης ότι σήμερα δεν ζούμε πλέον στα χωριά μας με την μια ή δυο ενορίες. Υπάρχουν πολλές επιλογές. Μοναστήρια, ενορίες, ιδρυματικοι ναοί, προσκυνηματα και επιλέγεις αυτό που σε ικανοποιεί πνευματικά και σε ' χορταινει' ή αυτό που θεωρείς εντελώς υποκειμενικά και αφιλοσόφητα παραδοσιακότερο. Και λειτουργείσαι εκεί .

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Αὐτό εἶναι τό τριπλό δῶρο τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Κύριός μας, εἰσέρχεται μετά τήν Ἀνάσταση, κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, καί ἐμφανίζεται, «οὔσης ὀψίας», στούς μαθητές Του. Κομίζει στούς Ἀποστόλους τρία δῶρα, καί σέ ἀνταπόδοση τούς δίνει τήν ἐντολή ἤ τούς παραγγέλλει νά φέρουν εἰς πέρας μία ἀποστολή. Ποιά εἶναι αὐτά τά τρία ἀναστάσιμα δῶρα καί ποιά ἡ ἀποστολή ποὺ τά συνοδεύει;
Τό πρῶτο δῶρο εἶναι τό δῶρο τῆς Εἰρήνης; «Ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καί ἔστη εἰς τό μέσον, καί λέγει αὐτοῖς• εἰρήνη ὑμῖν» (Ἰωάν. 20,19). Ἡ εἰρήνη σημαίνει μία αἴσθηση κατεύθυνσης: Ὄχι τήν ἀπουσία πειρασμῶν καί ἀγώνα -αὐτά συνεχίζονται μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μας- ἀλλά τήν ἀπουσία ἐκείνης τῆς σύγχυσης, τῆς παραζάλης καί τῆς ἀβεβαιότητας, πού κάνουν τόν ἄνθρωπο νά παραλύει. Τέτοια ἦταν ἡ κατάσταση τῶν μαθητῶν. Ὅταν εἶδαν τόν Κύριό τους νά πεθαίνει στό Σταυρό, ἀπογοητεύτηκαν βαθιά καί τράπηκαν σέ φυγή, ὅπως τά πρόβατα χωρίς ποιμένα. Δέν εἶχαν ἰδέα τί θά ἔπρατταν στή συνέχεια. Ὅμως τώρα πού συνάντησαν τόν ἀναστημένο Σωτήρα, ἔχουν πλέον μέσα τούς εἰρήνη. Ἔχουν μία αἴσθηση προσανατολισμοῦ καί ξέρουν πού πηγαίνουν.
Τό δεύτερο δῶρο εἶναι τό δῶρο τῆς Χαρᾶς: «ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον» (Ἰωάν. 20,20). Ἡ ἀπόγνωση πού ἔνιωσαν οἱ μαθητές ὅταν εἶδαν τόν Χριστό σταυρωμένο μετατράπηκε τώρα σέ ἀγαλλίαση. Συντετριμμένοι προηγουμένως, ζαρωμένοι ἀπό τό φόβο πίσω ἀπό κλειδωμένες πόρτες, μεταμορφώνονται ἔξαφνα ἀπό μία μεγάλη χαρά.
Τό τρίτο δῶρο εἶναι τό σημαντικότερο ὅλων, εἶναι ἡ δωρεά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «Ἐνεφύσησε καί λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον» (Ἰωάν. 20,22). Προεξοφλώντας τήν πληρέστερη ἀποκάλυψη κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ὁ ἀναστημένος Χριστός καθιστᾶ τοὺς Ἀποστόλους «πνευματοφόρους». Αὐτό, ἀπό μία ἄποψη, μπορεῖ κανείς νά τό δεῖ ὡς τό πλήρωμα τοῦ σκοποῦ τῆς Ἐνσάρκωσης: ὅπως βεβαιώνουν οἱ Πατέρες, «ὁ Λόγος ἐνσαρκώθηκε γιά νά μπορέσουμε ἐμεῖς νά ἀξιωθοῦμε τό Ἅγιο Πνεῦμα». Ὅπως λέει καί ὁ Βλαδίμηρος Λόσκυ: «Ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα μας -προσωπική καί ἀναφαίρετη στόν καθένα μας- εἶναι τό θεμέλιο ὅλης τῆς χριστιανικῆς ζωῆς».
Αὐτό εἶναι τό τριπλό δῶρο τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ: Εἰρήνη, Χαρά καί Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅμως τά δῶρα ὑπάρχουν πάντα γιά νά μοιράζονται μέ τούς ἄλλους καί νά γίνονται χρήσιμα γιά τό καλό τῶν ἄλλων γι’ αὐτό καί τό τριπλό δῶρο κουβαλᾶ μαζί του καί μία πρόσκληση ἀποστολῆς. «Καθώς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς» (Ἰωαν. 20, 21): ἡ Εἰρήνη, ἡ Χαρά καί ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνεπάγονται τό στάλσιμο τῶν Ἀποστόλων σέ μία ἀποστολή. Πρέπει νά προεκτείνουν τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ στό χρόνο καί τό χῶρο, φέρνοντας τό δικό Του μήνυμα συγχωρήσεως στούς ἀπεγνωσμένους καί ἐξουθενωμένους. Ἐνδυναμώθηκαν διά τοῦ Πνεύματος γιά νά κομίσουν μαρτυρία: «ὑμεῖς δέ ἐστε μάρτυρες τούτων» (Λουκ. 24,48).
Κι ὡστόσο, ὁ Κύριος, καθώς προσφέρει τά τρία δῶρα Του καί ἐμπιστεύεται στούς Ἀποστόλους ἕνα ἔργο, κάνει καί κάτι ἄλλο: «Ἔδειξεν αὐτοῖς τάς χεῖρας καί τήν πλευράν» (Ἰωάν, 20,20). Γιατί; Δέν χωρᾶ καμία ἀμφιβολία πώς νά τούς διαβεβαιώσει πώς αὐτός πού στέκεται μπροστά τους εἶναι πράγματι Ἐκεῖνος ὁ Ἴδιος, ἀναστημένος ἀπό τούς νεκρούς μέ τό ἴδιο φυσικό σῶμα πού ὑπέφερε πάνω στό Σταυρό. Ὅμως ὑπάρχει σίγουρα κι ἕνας βαθύτερος λόγος. Ἄν ὁ Σωτήρας τούς δείχνει τά πέντε στίγματα τῶν πληγῶν τοῦ Πάθους, νωπά ἀκόμα στή σάρκα Του, εἶναι γιά νά τούς καταστήσει σαφές πώς μόνο ἕνας τρόπος ὑπάρχει νά ἐκπληρώσουν μέ ἐπιτυχία τήν ἀποστολή πού τούς παρέδωσε. Κι αὐτός ὁ τρόπος εἶναι νά Τόν ἀκολουθήσουν στό δρόμο τοῦ Σταυροῦ, νά μοιραστοῦν μαζί Του τήν οὐσιαστική αὐτοπροσφορά Του, νά βαστάξουν «ἐν τῷ σώματι, τά στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ» (Γαλ. 6,17). «Ὑμεῖς ἐστε μάρτυρες τούτων» (Λουκ. 24,48): ὅσο ὁ καθένας μας γίνεται μάρτυρας, δηλαδή σύν-πάσχει καί σύν-μαρτυρεῖ μαζί μέ τό Χριστό, ὅσο εἴμαστε ἐκτεθειμένοι, ἀνοιχτοί στό πόνο τῶν διπλανῶν μας, τόσο θά μποροῦμε κι ἐμεῖς νά εἴμαστε ἀληθινοί ἀπόστολοι.
Στίς βιτρίνες τῶν γραφείων κηδειῶν ὑπάρχει κάποιες φορές ἡ ἐπιγραφή «Δεχόμαστε παραγγελίες στεφάνων ἤ σταυρῶν». Ὅμως στή πραγματικότητα δέν ὑπάρχει δυνατότητα ἐπιλογῆς μεταξύ τῶν δύο: δέν μποροῦμε νά φορέσουμε τό στεφάνι τῆς ἀναστάσιμης νίκης, ἄν δέν σηκώσουμε μαζί μέ τό Χριστό τό Σταυρό. Κατά τό Μεσαίωνα, τά «πασχάλια μνήματα», οἱ κατασκευές δηλαδή ἐκεῖνες πού ἑτοιμάζονταν γιά νά στολίσουν κάθε Πάσχα τούς ἀγγλικούς ναούς, ἔφεραν πάνω τους τήν ἐπιγραφή «Vincit qui patitur» – «Αὐτός πού πάσχει νικᾶ». Αὐτό συνέβη μέ τό Σωτήρα μας καί αὐτό πρέπει νά συμβεῖ καί μέ μᾶς. Ἄς βαστάξουμε λοιπόν στό σῶμα μας τά στίγματα τοῦ σταυρωθέντα Ἰησοῦ, καί στή συνέχεια, μέ τή δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θά μοιραστοῦμε μαζί μέ τούς ἄλλους τήν Εἰρήνη καί τή Χαρά τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ!

επισκ. Διοκλείας Κάλλιστος

[toula]

Του θανάτου γιορτάζουμε τη εξόντωση,
του Άδη την κατάλυση,
μιας άλλης ζωής – της αιώνιας –
το πρώτο φως!
Και με καρδιές που σκιρτούν,
υμνούμε
τον αίτιο των πάντων,
τον μόνο ευλογημένο Θεό των Πατέρων,
ΧΡΙΣΤΟ τον υπέρλαμπρο.
*
Τώρα τα πάντα έχουν γεμίσει φως !
Ο Ουρανός και η γη και τα καταχθόνια.
Τα σύμπαντα όλα πλημμυρίζουν χαρά,
γιατί ανέστη ο Χριστός
η ζωή των πάντων.
*
Ελάτε, όλα τα έθνη,
γνωρίστε τη δύναμη του φοβερού μυστηρίου·
γιατί ο Χριστός, ο Σωτήρας μας,
ο Λόγος που υπήρχε από την αρχή,
σταυρώθηκε για χάρη μας,
με τη θέλησή Του ετάφη
και αναστήθηκε από τους νεκρούς,
για να σώσει τα πάντα.
Ας Τον προσκυνήσουμε.
[ Από την σημερινή Ακολουθία]

[toula]

«Τη Μεγάλη βδομάδα τον χάναμε. Εκτελούσε στην εντέλεια όλα τα χριστιανικά του χρέη σαν πειθαρχημένος καλόγηρος.
Μα την Κυριακή του Πάσχα, κατά το μεσημέρι ο κυρ Στέφανος ερχότανε στο καφενείο και τον έπαιρνε στο σπίτι του να φάνε το πασχαλινό αρνί.
Κατηφορίζανε κι οι δύο το λόφο, ο ένας με σκυμμένο το κεφάλι κι ο άλλος με την αλύγιστη περπατησιά του, γιατί τα γόνατά του ήτανε ξυλιασμένα από την αρθρίτιδα.
Στο τραπέζι μοσχοβολούσε κι άχνιζε το αρνί μέσα στο ταψί· μοσχοβολούσε το τυρί του Παρνασσού, η μαρουλοσαλάτα με τον άνηθο και το κρεμμυδάκι· μοσκοβολούσανε τα πορτοκάλια και λαμποκοπούσανε μέσα στη σουπιέρα τα κόκκινα τ' αυγά. Πόσοι πειρασμοί: Μα ο θρήσκος Παπαδιαμάντης πρώτα έκαμνε το σταυρό του, έλεγε το «φάγονται πένητες και εμπλησθήσονται...», οι άλλοι όρθιοι γύρω σταυροκοπιόντανε κι αυτοί κι ύστερα... Αι, ύστερα, άμα καθόντανε στο τραπέζι, ο κυρ Στέφανος, που ήξαιρε τα συνήθεια του φίλου του, του γέμιζε μια κούπα ρετσίνα. Ο κυρ Αλέξανδρος την έπιανε με τις δυο του φούχτες (γιατί τα χέρια του τρέμανε) και την άδειαζε ολάκερη «αμυστί» με μια συγκινητική λαχτάρα.
Τότες το αίμα του ξυπνούσε και κύλαε ζεστό στις φλέβες του, τα μάτια του καθαρίζανε, η ψυχή του άνοιγε τα διπλωμένα φτερά της και τότε μονάχα αρχίζανε το φαγί. «Ητο ωραίον ρετσινάτον» (λέγει σ' ένα του διήγημα) «όλον άρωμα και πτήσις και αφρός»! Τι λυρικός καϋμός, τι αληθινός έρωτας για το κρασί!»
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ(1884-1974)
Ἐφημ. «Πρωία», 2 Μαΐου 1937

[toula]

Την Τρίτη της Διακαινησίμου εβδομάδας η μνήμη των Αγίων ενδόξων νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και της Αγίας Παρθενομάρτυρος Ειρήνης, των εν Θέρμω της Λέσβου μαρτυρησάντων.
Στις 23 Ιουνίου 1959, κατά την διάρκεια εργασιών αποκατάστασης ενός ναϋδρίου σ’ έναν λόφο κοντά στο χωριό Θερμή της Λέσβου, ο εργάτης Δούκας Τσολάκης ανακάλυψε έναν τάφο με οστά αγνώστων. Άνθρωπος ολιγόπιστος τότε και ανευλαβής, παράτησε τα τίμια λείψανα στη ρίζα ενός δένδρου, περιγελώντας τα. Γρήγορα όμως τιμωρήθηκε, και μπόρεσε να κινήσει ξανά τα χέρια του μόνον αφού έκανε το σημείο του Σταυρού, για πρώτη φορά μετά είκοσι επτά χρόνια. Είδε κατόπιν τον ίδιο τον άγιο Ραφαήλ κοντά στο ναΰδριο, μετεστράφη από την απιστία του και έγινε διάπυρος κήρυκας της χάριτος του νεοφανούς αυτού αγίου του Θεού.
Προηγουμένως, η σύζυγός του Μαρία υπήρξε μάρτυς της εμφάνισης στο υπό κατασκευή ναΰδριο ενός ιερομόναχου με επιβλητικό παράστημα, ο άνδρας της όμως την είχε αποπάρει.
Έκτοτε, ο άγιος εμφανίστηκε πολλές φορές, στον ύπνο και στο ξύπνιο, στη σύζυγο του ιδιοκτήτη του χωραφιού και σε άλλες ευλαβείς γυναίκες του χωριού, καθώς και σε παιδιά και σε ώριμους άνδρες, χωρίς να υπάρξει προσυνεννόηση μεταξύ των προσώπων αυτών. Σε άλλους ο άγιος εμφανιζόταν χωρίς να μιλά, ως ιερομόναχος, φορώντας άμφια ή ράσο. Σε άλλους αποκάλυπτε το όνομά του, λέγοντας: «Λέγομαι Ραφαήλ» και τους ανήγγελλε ότι ήταν πλέον καιρός να τον τιμήσουν μαζί με τους συναθλητές του, να φιλοτεχνήσουν εικόνα του και να εορτάζουν την μνήμη του την Τρίτη της Διακαινησίμου, διότι επρόκειτο να επιτελέσει πολλά θαύματα. Σε άλλους εμφανίστηκε συνοδευόμενος από την Παναγία και την αγία Παρασκευή και διηγιόταν λεπτομερώς το μαρτύριό του, οι δε διηγήσεις συμφωνούσαν απόλυτα μεταξύ τους.
Ο άγιος Ραφαήλ έζησε τον 15ο αιώνα, την εποχή της άλωσης της Κωνσταντινουπόλεως. Καταγόταν από την Ιθάκη, στο άγιο Βάπτισμα έλαβε το όνομα Γεώργιος και έλαβε λαμπρή μόρφωση, τόσο χριστιανική όσο και θύραθεν. Εκάρη μοναχός με το όνομα Ραφαήλ, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και έλαβε το αξίωμα του αρχιμανδρίτη και πρωτοσυγκέλλου. Εξαιτίας των ικανοτήτων του, εστάλη σε αποστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στη Γαλλία, στην πόλη Μορλαί της Βρετάνης. Εκεί συνδέθηκε φιλικά με τον διάκονο Νικόλαο, ο οποίος έγινε συνεργάτης του και πνευματικό του τέκνο.
Μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως (1453) κατέφυγαν στην Μακεδονία και κατόπιν, όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Θράκη (1454), πήγαν στην Λέσβο, όπου εγκαταστάθηκαν στη Θερμή, στη Μονή της Θεοτόκου, η οποία βρισκόταν στο σημείο που βρέθηκαν τα τίμια λείψανα. Τη Μεγάλη Πέμπτη του έτους 1463 οι Τούρκοι εισέβαλαν στην μονή, συνέλαβαν τον ηγούμενο Ραφαήλ και τον υπέβαλαν σε φρικτά μαρτύρια. Τη νύχτα της Τρίτης της Διακαινησίμου, στις 9 Απριλίου, αφού πρώτα τον χτύπησαν με ρόπαλα, έσυραν καταγής τον άγιο Ραφαήλ από τη γενειάδα του, από την κορυφή έως τους πρόποδες του λόφου, κατόπιν τον κρέμασαν από ένα δένδρο καρυδιάς, του λόγχισαν τα πλευρά και του πριόνισαν την σιαγόνα. Με αυτόν τον τρόπο ενώθηκε ο άγιος Ραφαήλ αιωνίως με τον αναστάντα Χριστό. Ο σκελετός που βρήκε ο εργάτης πράγματι δεν είχε σιαγόνα, και μόνο μετά από εμφάνιση του αγίου βρέθηκε αυτή σε μικρή απόσταση.
Οι εμφανίσεις του αγίου πολλαπλασιάστηκαν και ο Νικόλαος τέλος αποκάλυψε σε πολλούς ανθρώπους το ακριβές σημείο του τάφου του. Μετά από αρχικούς δισταγμούς, φοβούμενοι ότι θα κατέληγαν περίγελως των ολιγόπιστων σε περίπτωση αποτυχίας, οι πιστοί έσκαψαν και βρήκαν στις 13 Ιουνίου 1960 το λείψανο του αγίου Νικολάου. Προηγουμένως είχαν μάθει από τον άγιο Ραφαήλ ότι ο Νικόλαος καταγόταν από τους Ράγους της Μηδίας και ότι είχε ανατραφεί στη Θεσσαλονίκη. Όταν με τη σειρά του συνελήφθη από τους Τούρκους και υπεβλήθη σε βασανιστήρια, πέθανε από καρδιακή ανακοπή κατά τη διάρκεια των μαρτυρίων.
Την ίδια εποχή, ένα κοριτσάκι είδε να εμφανίζεται μια δωδεκάχρονη παιδίσκη με αγγελική μορφή, η αγία μάρτυς Ειρήνη. Η Παναγία διηγήθηκε σε άλλο πρόσωπο ότι η Ειρήνη ήταν κόρη του προέδρου του χωριού, Βασιλείου, που είχε καταφύγει μαζί με άλλους κατοίκους του νησιού στη μονή. Θέλοντας να αναγκάσουν τον πατέρα της να τους αποκαλύψει πού κρύβονταν οι χριστιανοί στρατιώτες, οι Τούρκοι πήραν την παιδίσκη και μπροστά στα μάτια των γονιών της της έκοψαν τα χέρια και μετά την έριξαν σε πιθάρι όπου κάηκε ζωντανή. Κατόπιν έσφαξαν τους γονείς της παιδίσκης και τον δάσκαλο του χωριού, Θεόδωρο. Μετά από νέες εμφανίσεις και αποκαλύψεις, βρέθηκαν όντως τα λείψανα της αγίας Ειρήνης στο πιθάρι, ακριβώς όπως στην διήγηση, και κοντά στους τάφους των αγίων Ραφαήλ και Νικολάου λείψανα άλλων μαρτύρων. Σε μια σειρά ενδόξων εμφανίσεων ο άγιος Ραφαήλ, συνοδευόμενος από πλήθος αγίων, αποκάλυψε ότι επρόκειτο για μοναχές που εγκαταβίωναν στη μονή έναν αιώνα πριν από εκείνον, και ότι στις 11 Μαΐου 1235 η ηγουμένη Ολυμπιάς και η μοναχή Ευφροσύνη σφαγιάστηκαν από Τούρκους πειρατές.
Ο άγιος Ραφαήλ επέτρεψε επίσης να ανακαλυφθεί μια εικόνα του Χριστού και ένα αγίασμα που επιτέλεσαν πολυάριθμα θαύματα. Οι άγιοι δεν περιορίστηκαν να αποκαλύψουν τα τίμια λείψανά τους και τις συνθήκες του μαρτυρίου τους, αλλά επίσης κατέδειξαν και καταδεικνύουν την παρρησία που έχουν ενώπιον του Θεού με θαύματα, των οποίων ο αριθμός συνεχώς αυξάνει. Μέχρι τις ημέρες μας ο άγιος Ραφαήλ εμφανίζεται στον ύπνο ή στο ξύπνιο πολλών ανθρώπων, ευσεβών ή αδιάφορων, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Αμερική και την Αυστραλία. Θεραπεύει ασθενείς που πάσχουν από ανίατα νοσήματα, ξυπνά συνειδήσεις πωρωμένες από την αμαρτία, ανακουφίζει δεινοπαθούντες και πάσχοντες και καταδεικνύει ότι ο Κύριος δοξάζεται εν τοις αγίοις αυτού, σήμερα, όπως και χθες, και αιωνίως.
Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Απρίλιος. Εκδόσεις Ορμύλια.
*
Την ίδια ημέρα (14 του μηνός), τιμάται η μνήμη των Αγίων Αποστόλων από τους εβδομήντα: Αρίσταρχου, Πούδη και Τροφίμου.
Αυτοί ανήκαν στους εβδομήντα Αποστόλους και ακολούθησαν τον μεγάλο Απόστολο Παύλο, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο του Χριστού και υπομένοντας μαζί του τις κακουχίες, τους διωγμούς και τις δοκιμασίες. Μετά τον αποκεφαλισμό του Παύλου, αποκεφαλίστηκαν και αυτοί από τον Νέρωνα.
Αυτά τα διηγείται ο μακάριος Δωρόθεος, επίσκοπος Τύρου, ο οποίος πήγε στη Ρώμη, τα έμαθε και τα κατέγραψε στη λατινική γλώσσα. Δεν έγραψε μόνο για αυτούς, αλλά και για όλους τους Αποστόλους και πολλούς άλλους Αγίους, καθώς και για τους Προφήτες. Ήταν άνθρωπος εξαιρετικά μορφωμένος και πολυμαθής.
*
Την ίδια ημέρα τιμάται και ο Άγιος Μάρτυρας Αρδαλίων ο Μίμος, που μαρτύρησε με φωτιά.
Ο Αρδαλίων ζούσε στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμιανού (περ. 298 μ.Χ.) και εργαζόταν στο θέατρο, μιμούμενος διάφορους ρόλους. Μια φορά θέλησε να υποδυθεί τους Χριστιανούς που μαρτυρούσαν. Τον κρέμασαν και τον βασάνιζαν, επειδή δεν ήθελε να θυσιάσει στα είδωλα.
Ο κόσμος, νομίζοντας ότι πρόκειται για παράσταση, τον χειροκροτούσε. Τότε εκείνος φώναξε δυνατά και δήλωσε πως είναι πραγματικά Χριστιανός. Ο άρχοντας προσπάθησε να τον μεταπείσει, αλλά δεν τα κατάφερε. Έτσι τον έριξαν στη φωτιά, όπου και πέθανε, λαμβάνοντας το στεφάνι του μαρτυρίου.
*
Μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Θωμαΐδος.
Η Θωμαΐδα γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και ανατράφηκε με καλή παιδεία. Παντρεύτηκε και ζούσε με σωφροσύνη και αγάπη με τον άντρα της. Στο ίδιο σπίτι έμενε και ο πεθερός της.
Μια μέρα, ενώ ο σύζυγός της έλειπε, ο διάβολος έβαλε κακούς λογισμούς στον γέροντα, ο οποίος θέλησε να αμαρτήσει μαζί της. Εκείνη τον συμβούλευε να απομακρύνει τέτοιες σκέψεις, αλλά μάταια. Εκείνος, τυφλωμένος από το πάθος, πήρε ένα σπαθί και τη σκότωσε.
Η Θωμαΐδα παρέδωσε την ψυχή της στον Θεό και αναδείχθηκε μάρτυρας για τη σωφροσύνη της. Ο γέροντας τυφλώθηκε αμέσως και περιπλανιόταν στο σπίτι.
Όταν κάποιοι Χριστιανοί ήρθαν και είδαν το γεγονός, εκείνος ομολόγησε την πράξη του και ζήτησε να οδηγηθεί στον άρχοντα για να τιμωρηθεί. Ο άρχοντας διέταξε και τον αποκεφάλισαν.
Ο Αββάς Δανιήλ πήρε το λείψανο της Αγίας και το μετέφερε στη Σκήτη, όπου τοποθετήθηκε στο κοιμητήριο των Πατέρων. Ένας μοναχός, που υπέφερε από σαρκικούς πειρασμούς, προσευχήθηκε στον τάφο της και θεραπεύτηκε.
Από τότε, η Αγία Θωμαΐδα θεωρείται μεγάλη βοηθός ενάντια στους σαρκικούς πειρασμούς.
Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου