"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αν ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών (και πράγματι αναστήθηκε), τότε τα πάντα μεταμορφώνονται ριζικά. Η Ανάσταση δεν είναι ένα απομονωμένο γεγονός, αλλά ο νέος άξονας γύρω από τον οποίο αναδιατάσσεται η ζωή μας: αλλάζει ο τρόπος που οικοδομούμε σχέσεις, η στάση μας απέναντι στον πλούτο και την εξουσία, η απόκρισή μας στις κλήσεις του Θεού, καθώς και η κατανόηση και η πρακτική μας για τον πολιτισμό, τη σεξουαλικότητα, τις φυλετικές σχέσεις και τη δικαιοσύνη.

π. Χριστόφορος Χρόνης

Νικ. Σωτηρόπουλος – Η Ανάσταση του Χριστού και τα Ψεύδη των Εβραίων

“Ας υποθέσουμε όμως πως όλοι (!) οι φρουροί του Τάφου είχαν αποκοιμηθεί. Για πόσο θα μπορούσε να συνεχιστεί αυτό, από τη στιγμή που ένας πελώριος λίθος θα έπρεπε να μετακινηθεί για να ανοίξει ο Τάφος;”
Αυτό που από την πρώτη στιγμή υποστήριξαν οι Εβραίοι, σχετικά με την Ανάσταση του Χριστού, είναι εκείνο το οποίο συνεχίζουν να υποστηρίζουν μέχρι και σήμερα, 2.000 χρόνια περίπου μετά. Ότι δηλαδή οι μαθητές του Χριστού, ήρθαν τη νύχτα και ενώ κοιμόνταν οι στρατιώτες-φύλακες του Τάφου, έκλεψαν το Σώμα Του και στη συνέχεια διέδωσαν πως Αυτός Αναστήθηκε.

Το συγκεκριμένο όμως επιχείρημα, ανατρέπεται χωρίς ιδιαίτερη σκέψη και με μεγάλη ευκολία από τα ίδια τους τα λεγόμενα. Διότι πώς είναι δυνατόν, οι φρουροί που υποτίθεται πως κοιμόνταν, να είδαν τους μαθητές του Χριστού να κλέβουν το Σώμα Του; «Εκείνοι που κοιμούνται δεν μπορούν να δουν πραγματικά γεγονότα, παρά μόνο όνειρα», παρατηρεί πολύ εύστοχα ο Άγιος Αυγουστίνος.

Ας υποθέσουμε όμως πως όλοι (!) οι φρουροί του Τάφου είχαν αποκοιμηθεί. Για πόσο θα μπορούσε να συνεχιστεί αυτό, από τη στιγμή που ένας πελώριος λίθος θα έπρεπε να μετακινηθεί για να ανοίξει ο Τάφος;

Ο λίθος που έφραζε την είσοδο του Τάφου, ήταν τεραστίων διαστάσεων. Αυτό πολύ απλά σημαίνει, πως εάν προσπαθούσαν κάποιοι να τον αποκυλήσουν, θα προξενούσαν τέτοιο ισχυρό θόρυβο, ώστε θα ήταν αδύνατον να μείνει έστω και ένας φρουρός που να συνεχίζει να κοιμάται. Επομένως, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως το επιχείρημα των Εβραίων, δεν μπορεί να σταθεί ούτε καν ως υπόθεση.

Ας προσπαθήσουμε όμως για λίγο να εισέλθουμε κι εμείς στην παρανοϊκή λογική τους, για να εξαλείψουμε και την παραμικρή αμφιβολία που μπορεί να υπάρξει, σχετικά με τα Ψεύδη που διέδωσαν και εξακολουθούν να διαδίδουν για την Ανάσταση του Κυρίου.

Ας εξετάσουμε λοιπόν το τι ακριβώς θα είχε συμβεί, εάν όλα αυτά τα αδιανόητα που ισχυρίζονται ήταν πραγματικότητα.

Πρώτα-πρώτα ο Πιλάτος θα είχε τιμωρήσει παραδειγματικά τους στρατιώτες της φρουράς του Τάφου, πράγμα που όχι απλά δεν συνέβη, αλλά και δεν υποστηρίχθηκε ποτέ από κανέναν, ούτε καν από τους ίδιους τους Εβραίους.

Έπειτα ο Πιλάτος, όπως είχε έρθει αρχικά σε συνεννόηση με τους Εβραίους, για την τοποθέτηση φρουράς έξω από τον Τάφο του Ιησού, έτσι και τώρα, αφού οι ίδιοι και πάλι θα το ζητούσαν, θα συνελάμβανε τους μαθητές Του και θα τους εξανάγκαζε να ομολογήσουν τον τόπο που έχουν κρύψει το Σώμα του Κυρίου τους. Έτσι θα δινόταν η ευκαιρία στους Εβραίους να το περιφέρουν σε ολόκληρη την Ιερουσαλήμ και να αποδείξουν σε όλους, πως ο Χριστός ήταν ένας λαοπλάνος και οι μαθητές Του επίσης, αφού δεν αναστήθηκε ποτέ, όπως ο Ίδιος Προείπε και όπως οι μαθητές Του κατόπιν διέδωσαν.

Τίποτα από τα παραπάνω όμως δεν έγινε ποτέ και δεν υποστηρίχθηκε ποτέ, ούτε από τους Εβραίους, ούτε από κανέναν άλλον. Κι αυτό γιατί ο Χριστός, και Θεός είναι, και Αναστήθηκε.

Χριστός Ανέστη αδελφοί.

Χριστός Ανέστη αδελφοί μου! Ο Χριστός αναστήθηκε αλλά εμείς μάλλον μένουμε στα νεκρικά σκοτάδια της αδιαφορίας μας.
Μετά την Ανάσταση το Μ. Σάββατο το βράδυ, οι ευχές δίνουν και παίρνουν με φίλους , συγγενείς, συνεργάτες σε αυτόν τον όμορφο ευχαριστιακό και ομολογιακό διάλογο. Χριστός Ανέστη ! Αληθώς Ανέστη! Και μετά τα καλημέρα και τα καλησπέρα! Ξεκινάμε την ημέρα μας και τον διάλογο με τον αδερφό μας με τον χαιρετισμό της Αναστάσεως του Χριστού. Ένας ύμνος στον οποίο συνοψίζονται όλα τα τροπάρια και τα Ευαγγέλια, σε αυτές τις λίγες λέξεις !
Οι απαντήσεις όμως των περισσότερων είναι διαφορετικές, πολλές φορές αγγίζουν το τραγελαφικό. Ως απάντηση στον χαιρετισμό του «Χριστός Ανέστη» ακούμε φράσεις όπως : «Μαγκιά του», «Επίσης», «Χρόνια πολλά», «Ευχαριστώ πολύ», «Και του χρόνου» κλπ.
Στις αγορές έχουμε λαγουδάκια, happy eαster αλλά ο Χριστός πουθενά. «Να τηρήσουμε το έθιμο!» φωνάζουν πολλοί, με την έννοια να ψήσουν αρνί και κοκορέτσι.
Ιδιαίτερα από την Κυριακή του Θωμά και μετά, σε όποιον πεις «Χριστός Ανέστη» σε κοιτάει λες και ήρθες από αποστολή στο φεγγάρι μετά από 50 χρόνια!
Μια συγκλονιστική εορτή-γεγονός είναι η ανάληψη του Χριστού αλλά επειδή από τη μία πέφτει καθημερινή και από την άλλη δεν έχει κάποιο έδεσμα η ημέρα, δεν ασχολείται κανείς. Αν σε κάποιον πεις την λέξη ανάληψη το μόνο που θα του έρθει στο μυαλό είναι σίγουρα το ΑΤΜ!
Πολλοί θα το χαρακτηρίσουν αστείο αλλά μπροστά από τα μικρά κρύβονται τα βαθύτερα και τα μεγαλύτερα προβλήματα. Δυστυχώς είμαστε αρνητές της πραγματικότητας. Δεν είμαστε Ορθόδοξο Χριστιανικό κράτος. Μπορεί να έχουμε στο μεγαλύτερο ποσοστό βαπτισμένους Ορθόδοξους Χριστιανούς αλλά στο φρόνημα και στην πράξη ο παγανισμός, η αδιαφορία και ο αθεισμός καλπάζουν. Μετά λέμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι και διάφορες ιστορίες. Μόνο το βάπτισμα έχουμε διότι από Ορθοπραξία ας μην μιλήσουμε καλύτερα. Από τη μία η δεισιδαιμονία καλπάζει! Και από την άλλη κάνουμε φανουρόπιτες και θαδδαιόπιτες (νέο φρούτο και αυτό)… Αλλά για εξομολόγηση, προσευχή και για να λύσουμε τις διαφορές με τον συγγενή ή τον αδερφό μας ούτε λόγος! Αφήστε που τελικά τους Ορθοδόξους πλέον αντί να τους χαρακτηρίζει η χαρά, βλέπεις κάτι πρόσωπα μέχρι το πάτωμα ανέραστα… Και μετά μάλιστα σου λένε ότι πιστεύουν στον Χριστό και σου έρχεται να απαντήσεις : «Το βλέπω!». Πού είναι τα ερωτευμένα πρόσωπα; Πού είναι η χαρά του παραδείσου και του έρωτος του Χριστού; Πού είναι η χαρά της ευχαριστίας και της εν Χριστώ αγάπης; Υπάρχει! Αλλά σπανίζει διότι μας καταξιώνει πνευματικά μία διαστρεβλωμένη θρησκευτικότητα.
Βιώνουμε μια Ορθοδοξία του παγανισμού και του λαϊκισμού που κάποιες φορές φτάνει και στην ακρότητα του στυλ ότι ο Χριστός ήταν Έλληνας!
Την περίοδο του Πάσχα όλα αυτά αποκαλύπτονται. Μια λατρευτική θρησκευτικότητα του «πλατσουρίσματος». Θα κοινωνήσουμε για το καλό Μ. Πέμπτη και Μ. Σάββατο, Μεγάλη Τετάρτη στο ευχέλαιο γίνεται πατείς με, πατώ σε! Για να πάρουμε λαδάκι για να μην αρρωστήσουμε ποτέ. Ακόμα και στην επαρχία τη Μ. Τετάρτη δεν λείπει κανείς από την Εκκλησία διότι θα πάμε να πάρουμε λαδάκι με παγανιστική διάθεση και φυσικά για εξομολόγηση ούτε λόγος. Μεγάλη Πέμπτη μετά την έξοδο του Εσταυρωμένου, όπου φύγει, φύγει! Μ. Παρασκευή λίγος τσακωμός με τις «στιλίστριες» του Επιταφίου και με τους κουβαλητές στη συνέχεια, έτσι, για «επιδόρπιο». Και φυσικά στην ακολουθία του Επιταφίου και συγκεκριμένα μετά τη λιτανεία έχει έξοδο με καλαμαράκια (νέα μόδα τα τελευταία χρόνια). Όσο για το Μ. Σάββατο μετά την πρωϊνή Θεία Λειτουργία, το κοψίδι πάει σύννεφο! Βγήκε σου λένε το Άγιο Φως στα Ιεροσόλυμα οπότε τελείωσαν όλα!
Αυτό που λέμε βίωμα, στην ουσία είναι λίγο απ’ όλα και επιφανειακά. Θυμάμαι τη γιαγιά μου Μ. Παρασκευή έπινε λίγο ξύδι, δεν μαγείρευε, βίωνε τις ημέρες με κατάνυξη και πόνο. Εμείς όλα τα έχουμε ορθολογικοποιήσει μέσα στο κεφάλι μας, η καρδιά πουθενά.
Τα τελευταία χρόνια ακούμε την εξής καραμελίτσα : «Είμαστε ακατήχητοι!» Αγαπητοί μου, το «ακατήχητοι» είναι αποτέλεσμα. Είμαστε ακατήχητοι διότι είμαστε αδιάφοροι! Από τους 10 Ορθοδόξους, αν ρωτήσουμε, ζήτημα είναι οι 1 – 2 να έχουμε διαβάσει έστω μια φορά την Καινή διαθήκη! Για την Παλαιά ούτε λόγος!
Σε μια εποχή που υπάρχουν εκδόσεις, πατερικά κείμενα στο διαδίκτυο, ομιλίες, καταρτισμένοι κληρικοί δεν μπορούμε να λέμε συνέχεια αυτή την καραμέλα.
Ας ομολογήσουμε ότι είμαστε αδιάφοροι μπας και το συνειδητοποιήσουμε βαθιά και αλλάξει τίποτα μέσα μας.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ αδέρφια! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr

Η Ανάσταση δεν είναι μια ιδέα.
Δεν είναι μια ωραία σκέψη για να παρηγορηθούμε.
Δεν είναι κύκλος της φύσης, ούτε μια ποιητική αναγέννηση της άνοιξης.
Η Ανάσταση έχει πρόσωπο.
Είναι ο Χριστός.
Δεν μιλάμε για κάτι αφηρημένο.
Μιλάμε για έναν τάφο που άδειασε.
Για ένα σώμα που αναστήθηκε από τα δεσμά του θανάτου.
Για μια ιστορία που σκίστηκε στα δύο: πριν και μετά.
Ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών.
Και μαζί Του, άνοιξε ο δρόμος για την ανάσταση των νεκρών.
Όχι ως ιδέα.
Ως γεγονός.
Ως υπόσχεση που πραγματοποιήθηκε.
Και όμως…
σιγά σιγά, κάτι αλλάζει.
Η Ανάσταση γίνεται «σύμβολο».
Γίνεται «μήνυμα».
Γίνεται «ενέργεια».
Χάνεται το πρόσωπο.
Χάνεται η αλήθεια.
Μας λένε: «Όλα είναι το ίδιο».
«Όλες οι γιορτές είναι μία χαρά».
«Πες απλά χρόνια πολλά».
Ποια χρόνια πολλά;
Σε ποιον;
Γιατί;
Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός, τι γιορτάζουμε;
Δεν είναι θέμα τύπου.
Δεν είναι θέμα λέξεων.
Είναι θέμα αλήθειας.
Μην φοβηθείς να πεις:
Χριστός Ανέστη.
Μην ντραπείς.
Μην το μαλακώσεις για να χωρέσει παντού.
Γιατί η Ανάσταση δεν είναι για να χωρέσει παντού.
Είναι για να ανατρέψει τα πάντα.
Δεν μπορούμε να μιλάμε αόριστα.
Να λέμε το όνομά Του. Καθαρά. Δυνατά.
Χριστός Ανέστη κι όχι απλά χρόνια πολλά.
- π. Λίβυος-

Βαδίζεις ελαφρά μόνο όταν είσαι λεύτερος,
όταν αφήνεις πίσω σου ό,τι σε κράτησε δεμένο.
Κάθε πτώση, κάθε πίκρα, κάθε αγωνία,
χάνονται όταν τα εναποθέτεις
στα πόδια του Αναστάντος Κυρίου.
Και τότε η καρδιά σου μαθαίνει να ανασαίνει φως,
χωρίς το βάρος του «γιατί»,
σαν να σε αγκαλιάζει μια σιωπηλή υπόσχεση αιωνιότητας,
και να σε οδηγεί εκεί όπου ο φόβος παύεται
και ανασταίνεται η ειρήνη, η χαρά, η ελπίδα.
Χριστός Ανέστη!

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Την Παρασκευή της Διακαινησίμου εορτάζουμε τα εγκαίνια του Ναού της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου της ζωηφόρου Πηγής. Και επιπλέον μνημονεύουμε τα υπερφυσικά θαύματα της Θεομήτορος, τα οποία έκανε στον ναό αυτό.
Αυτός ο ναός αρχικά κτίστηκε από τον βασιλιά Λέοντα τον Μεγάλο (457-474), ο οποίος ονομαζόταν και Μακέλλης.
Αυτός ήταν πολύ καλός άνθρωπος και κάποτε, πριν γίνει βασιλιάς κι ενώ ήταν ακόμη ιδιώτης, κοντά σ’ εκείνον τον τόπο βρήκε έναν τυφλό που πήγαινε παραπατώντας και από συμπόνια τον πήρε από το χέρι και τον οδηγούσε.
Όταν έφτασαν κοντά στον τόπο, ο τυφλός κυριεύθηκε από υπερβολική δίψα και παρακαλούσε τον Λέοντα να του βρει νερό να ξεδιψάσει. Αυτός μπήκε στο εκεί δάσος –διότι τότε ο τόπος ήταν κατάφυτος με κάθε λογής δέντρα– και έψαχνε να βρει νερό. Δεν μπόρεσε όμως να βρει και επέστρεφε λυπημένος, οπότε ακούει μια φωνή άνωθεν, που του είπε: «Δεν χρειάζεται, Λέων, να στενοχωριέσαι, γιατί κοντά σου είναι το νερό». Ξαναπήγε λοιπόν και έψαχνε, και αφού κοπίασε πολύ, πάλι ακούει την ίδια φωνή να του λέει: «Λέων βασιλιά, πήγαινε πιο μέσα στο πυκνό αυτό σημείο του δάσους, και αφού πάρεις από το θολό νερό, δώσε στον τυφλό να ξεδιψάσει και ακόμη χρίσε με αυτό τα τυφλά του μάτια και αμέσως θα καταλάβεις ποια είμαι, η οποία προ πολλού κατοικώ στον τόπο αυτό». Αυτός έκανε όπως τον πρόσταξε η φωνή και αμέσως ο τυφλός βρήκε το φως του.
Ο Λέων λοιπόν, αφού κατά την πρόρρηση της Θεομήτορος έγινε βασιλιάς, ανήγειρε με βασιλική δαπάνη τον ναό επί της Πηγής, όπως φαίνεται και σήμερα, και στον οποίο γίνονταν πάρα πολλά θαύματα.
Αργότερα ο ο μέγας αυτοκράτορας Ιουστινιανός (527-565), ο οποίος υπέφερε από δυσουρία και θεραπεύτηκε εδώ, για να ευχαριστήσει τη Μητέρα του Λόγου, ανήγειρε τον μεγάλο ναό.
Αυτός ο ναός από διάφορους σεισμούς έπαθε πολλές ζημιές και τέλος ο Βασίλειος ο Μακεδών (877-886) και ο γιός του Λέων ο Σοφός (886-912) τον ανακαίνισαν. Στις ημέρες μάλιστα αυτών των αυτοκρατόρων η Πηγή έκανε πάρα πολλά θαύματα, θεραπεύοντας αποστήματα, δυσουρίες, καχεξίες, καρκίνους, αιμορραγίες και πυρετούς κάθε είδους.
Και στειρώσεις διέλυσε· για παράδειγμα ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Ζ’ ο Πορφυρογέννητος (913-959) είναι δώρημα της Πηγής αυτής στη βασίλισσα Ζωή.
Αλλά και νεκρό ανέστησε η Πηγή· ήταν εκείνος από τη Θεσσαλία, ο οποίος καθώς ερχόταν προς αυτήν, πέθανε στον δρόμο. Ενώ πέθαινε και έπνεε τα λοίσθια, παράγγειλε στους ναύτες να τον πάνε στον ναό της Πηγής, να χύσουν πάνω του τρεις κάδους νερό από την Πηγή και έτσι να τον θάψουν.
Έγινε αυτό, και ο νεκρός, μόλις του έριξαν το νερό, αναστήθηκε.
Μετά από χρόνια, όταν ο μεγάλος ναός επρόκειτο να πέσει, φάνηκε η Θεοτόκος και τον κρατούσε, εωσότου το πλήθος των ανθρώπων που είχαν συρρεύσει, βγήκαν όλοι έξω.
Το νερό αυτό, όταν το έπιναν, έδιωχνε και διάφορους δαίμονες, και έβγαλε και από τη φυλακή φυλακισμένους. Στον βασιλιά Λέοντα τον Σοφό γιάτρεψε τη λιθίαση, και της γυναίκας του της Θεοφανώς έσβησε τον υψηλότατο πυρετό. Τον αδελφό του, τον πατριάρχη Στέφανο (886-893), ελευθέρωσε από εκτικό πυρετό.
Τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιωάννη θεράπευσε από κώφωση· τον πατρίκιο Ταράσιο από σφοδρότατο πυρετό, όπως και τη μητέρα του, και τον γιό του Στυλιανό από δυσουρία. Κάποια γυναίκα που λεγόταν Σχίζινα τη λύτρωσε από τη δυσεντερία.
Ο δε βασιλιάς Ρωμανός Α’ ο Λακαπηνός (920-944) με το νερό θεραπεύτηκε και από διάρροια και από δυσκοιλιότητα· το ίδιο και η γυναίκα του.
Ποια γλώσσα μπορεί να διηγηθεί όσα έκανε αυτό το νερό και κάνει μέχρι σήμερα; Τα θαύματα είναι περισσότερα από τις σταγόνες της βροχής και από το πλήθος των άστρων και των φύλλων. Διότι θεράπευσε θαυματουργικά καρκίνο και γάγγραινα και θανάσιμα αποστήματα και λέπρα και όγκους γυναικών και καταρράκτες των ματιών και λευκώματα και πολλές άλλες αρρώστειες και ψυχοπάθειες που είναι αδύνατο να αριθμηθούν.
Με τις πρεσβείες της Μητέρας σου, Χριστέ ο Θεός, ελέησέ μας.
[Διασκευή για την Κ.Ο. του κειμένου του Πεντηκοσταρίου.]
*
Την δεκάτη εβδόμη Απριλίου η μνήμη του Aγίου Iερομάρτυρος Συμεών Eπισκόπου Περσίας και των συν αυτώ, Aυδελλά Πρεσβυτέρου, Γοθαζάτ, Φουσίκ, και ετέρων χιλίων εκατόν πεντήκοντα.
Kατά τους χρόνους του Σαβωρίου βασιλέως Περσών, Kωνσταντίνου δε του Mεγάλου βασιλεύοντος των Pωμαίων, εν έτει τλ΄ [330], ηγεμόνων δε όντων εις τας πόλεις της Περσίας Kτησιφώντος και Σαλήκ, κατ’ εκείνον λέγω τον καιρόν, έγραψάν τινες Πέρσαι εις τον βασιλέα, ότι ο Aρχιερεύς των Xριστιανών Συμεών και άλλοι πολλοί, δεν καταδέχονται να ήναι υποκείμενοι εις αυτόν. Aλλά προτιμούν καλλίτερα να αποθάνουν με δόξαν διά τον Xριστόν, παρά να δουλεύουν εις παράνομον βασιλέα και ηγεμόνας, ατίμως και χωρίς δόξαν. Tαύτα δε ακούσας ο βασιλεύς, εθυμώθη, και επρόσταξε να φέρουν έμπροσθέν του τον Άγιον Συμεών δεμένον με δύω αλυσίδας. Έπειτα προστάζει να ρίψουν τον Άγιον εις την φυλακήν, εις την οποίαν ευρισκόμενος, επίστρεψε με την διδασκαλίαν του εις την πίστιν του Xριστού, τον πραιπόσιτον Γοθαζάτ, όστις πρότερον μεν ήτον Xριστιανός, διά δε την παρακάλεσιν και αξίωσιν του βασιλέως, και διά τον φόβον των βασάνων, επροσκύνησε τον ήλιον, κατά την θρησκείαν των Περσών. Oύτος λοιπόν ο αρνησίχριστος Γοθαζάτ πιασθείς, απεκεφαλίσθη, και έλαβε τοιούτον μισθόν από τον αχάριστον βασιλέα, αντί διά τον κόπον, οπού έλαβεν εις το να αναθρέψη αυτόν, αφ’ ου απεγαλακτίσθη· αυτός γαρ ο αοίδιμος ανέθρεψε τον βασιλέα.
Tαύτην δε μόνην την χάριν εζήτησεν ο Άγιος να του κάμη ο βασιλεύς, ότι να φανερώση εις όλους, πως εθανάτωσεν αυτόν, όχι διά αυθάδειαν και ακρασίαν της γλώσσης του, όχι διά άλλην άτοπον πράξίν του, αλλά διά μόνην την εις Xριστόν πίστιν, από την οποίαν πρότερον εξέπεσε διά δειλίαν και μικροψυχίαν του. Tαύτην την χάριν υπεσχέθη ο βασιλεύς να κάμη εις αυτόν. Tούτο δε και ο Άγιος Συμεών ακούσας εις την φυλακήν, επήνεσε και εχάρη, όθεν και επροσευχήθη μαζί με τους συν αυτώ ευρισκομένους εν τη φυλακή, να λάβουν το συντομώτερον το ίδιον τέλος και αυτοί, ήγουν το να αποκεφαλισθούν διά τον Xριστόν, το οποίον και έγινε. Διότι αφ’ ου εύγαλαν έξω τους φυλακωμένους, και απεκεφάλισαν αυτούς, οι οποίοι ήτον εις τον αριθμόν χίλιοι εκατόν πεντήκοντα, πρώτος δε από όλους ήτον ο Άγιος Συμεών ο Eπίσκοπος, όστις επαρακίνησε και τους άλλους να μαρτυρήσουν. Λέγουσι δε, ότι ένας από αυτούς εφοβήθη τον θάνατον, ο δε κουροπαλάτης του βασιλέως, Φουσίκ ονομαζόμενος, εσυμβούλευσεν αυτόν να μη φοβηθή τελείως, αλλά να κλείση τα ομμάτια, και έτζι έχωντας αυτά κλεισμένα, να δεχθή το κόψιμον του σπαθίου, το οποίον περνά ογλίγωρα. Όπερ και εποίησεν. Όθεν διαβαλθείς εις τον βασιλέα ο ρηθείς Άγιος Φουσίκ, πως έκαμε τούτο, ωμολόγησε παρρησία τον Xριστόν. Λοιπόν τούτου ένεκεν, έκοψαν την γλώσσαν του, και εύγαλαν το δέρμα του σώματός του. Όθεν επάνω εις την βάσανον ταύτην, παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού ο μακάριος, και έλαβε μετά των άλλων απάντων τον στέφανον της αθλήσεως.
Και μνήμη Αδριανού Μάρτυρος του νέου και του Αγίου Πατέρα μας Αγαπητού επισκόπου Ρώμης.
Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου

Ο Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής εκοιμήθη την Πέμπτη 16 Απριλίου 1970.
Είχε όμως Θεία ειδοποίηση γι αυτό: ''Είδα την Παναγία και τον Θεολόγο, και τους παρεκάλεσα να μείνω κοντά στα παιδιά μου κι αυτό το Πάσχα, αλλά μου είπαν: Δεν γίνεται άλλο, ελήφθη η απόφασις. Πάσχα θα κάμης στους Ουρανούς μαζί μας!''
(Η φωτογραφία είναι από την κηδεία του Οσίου, στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού την 17η Απριλίου 1970)

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής της Ιεράς Νήσου Πάτμου Εκοιμήθη
(+16 Απριλίου+).
"Ἐρώτηση:
Ἀφοῦ βλέπετε, Γέροντα, τόσο καθαρὰ τὶς ἀδυναμίες μας, τὰ λάθη μας γιατί δέ μας τὰ ὑποδεικνύετε;
Ἀπάντησε:
Λυπᾶμαι γιὰ ὅσα βλέπω ὡς πατέρας, ἀλλὰ ἐλπίζω στὴν καλυτέρευση. Ὑποδεικνύω ὅσα πρέπει, ἀλλὰ πιὸ κερδισμένος εἶσαι, ὅταν χύσεις δυὸ ἢ τρία δάκρυα μπροστὰ στὸ Χριστὸ γι᾿ αὐτά, παρὰ νὰ πεῖς πολλὰ λόγια. Ἐκεῖνος εἶναι ὁ γιατρὸς καὶ παιδαγωγός μας. Ὁ Χριστὸς ἐχθὲς καὶ σήμερα ὁ ἴδιος, ἀλλὰ ἐμεῖς κλείσαμε τὰ μάτια μας καὶ βλέπουμε σκοτεινά. Ἀφοῦ προχωρᾶμε ἔτσι, ἄλλοι λασπώνονται καὶ ἄλλοι σκοτώνονται...
Ἐκεῖνος ποὺ ταράζεται δὲ σκέφτεται λογικά, ὀρθά. Κάνε ὑπομονὴ καὶ θὰ βραβευτεῖς μὲ στέφανο...
'Ὁ Χριστιανὸς εἶναι πραγματικὰ ἄνθρωπος.. Ξέρει ὅλους τοὺς τρόπους τῆς εὐγένειας...
'Ὅταν ἡ καρδιά μας δὲν ἔχει τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ Χριστὸ δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτα. Εἴμαστε σὰν πλοῖα ποὺ δὲν ἔχουν φωτιά, βενζίνη στὴ μηχανή τους...
'Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἁπλοποιεῖται, θεοποιεῖται. Γίνεται ἄκακος, ταπεινός, πράος, ἐλεύθερος, γίνεται... γίνεται..
"Αὐτὰ ποὺ ἀκοῦμε (πολέμους, σεισμούς, καταστροφές) εἶναι βροντὲς καὶ θὰ ἔρθει καὶ ἡ βροχή... Πρέπει λοιπὸν νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι πρὸς ἀπολογία καὶ μαρτύριο":⁠-⁠*:⁠-⁠*:

Πρέπει να είσθε παιδιά της αγάπης. Δεν θα φοβάσθε τον διάβολο.
Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής
(✞ 16 Απριλίου 1970)

Ή ΑΝΆΣΤΑΣΗ ΧΡΙΣΤΟΎ!
÷Όλα όσα γίνουνται στον κόσμο, γίνουνται και ξαναγίνουνται πολλές φορές τα ίδια· μονάχα ένα πράγμα έγινε μόνο μια φορά και δεν θα ξαναγίνει πια, η Ανάσταση του Χριστού...
Αυτό είναι το μοναδικό θαύμα των θαυμάτων, το ÷ἄφραστον θαῦμα÷, που αναποδογύρισε τον κόσμο, κ’ έδωσε ελπίδα στο απελπισμένο γένος των ανθρώπων.Αμήν..
«Η Ελληνική ορθόδοξη Ανάσταση»
(*ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ*)