Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Προσευχή και Ανάσταση
Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας
Η αγία προσευχή ανασταίνει τον καθένα από μας, όταν είναι ειλικρινής, όταν φέρνει όλη την ψυχή στον ουρανό, όταν εσύ με φόβο και τρόμο λέγης στον Κύριο: Δες, δες τους τάφους μου, αναρίθμητοι είναι οι τάφοι μου, Κύριε! Μέσα σε κάθε έναν από αυτούς τους τάφους, να’την η ψυχή μου, να’την νεκρή, μακρυά από Σένα, Κύριε! Ειπέ λόγον και ανάστησον πάντας τους νεκρούς μου! Διότι, Συ, Συ, Κύριε, μας έδωσες πολλές θείες δυνάμεις να μας ανασταίνουν διά της αγίας Αναστάσεως, να μας ανασταίνουν από τον τάφο της ραθυμίας. Ναί, με την αμαρτία, με τα πάθη μας, πεθαίνουμε ψυχικά. Η ψυχή αποθνήσκει, όταν χωρίζεται από τον Θεό.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
www.dogma.gr

[toula]

Χριστιανοί και Ανάσταση
Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας
Οἱ χριστιανοὶ ὅμως «οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν». Αὐτὴ ἡ αἴσθησι τῆς προσωρινότητος τῆς ἐπιγείου ζωῆς, χωρὶς νὰ μειώνη τὴν θεόσδοτη δημιουργική μας πνοή, κάνει νὰ βλέπωμε καὶ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου προσωρινὰ καὶ ἐφήμερα. Ἂς χαιρώμεθα, λοιπόν, τὴν ζωή μας μέσα στὸ νόημα τῆς χριστιανικῆς χαράς· κι ὅταν ἔρχωνται οἱ θλίψεις καὶ οἱ πειρασμοί, ἂς τοὺς βλέπωμε σὰν μέσα, ποὺ τὰ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, γιὰ τὸν καταρτισμό μας. Οἱ χριστιανοὶ εἶναι κυρίαρχοι τῶν στοιχείων αὐτοῦ τοῦ κόσμου, διότι ζοῦν μέσα τους τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία θὰ ζήσουν ἐξ ὁλοκλήρου στὴ δευτέρα καὶ ἔνδοξη παρουσία του.
Ἀναστάσιμα Κείμενα – 50 Ὕμνοι, Κείμενο – μετάφραση – σχόλια οἰκοδομῆς: Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος Ῥούσσας. Ἐκδόσεις Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 1973 (α) 1991 (β).
www.dogma.gr

[toula]

"Η απελπισία, η νωθρότητα και η αμέλεια είναι οι τρεις γίγαντες με τους οποίους είναι δεμένο όλο το ανθρώπινο γένος."
«Δὲν πρέπει σὲ ὁποιεσδήποτε περιπτώσεις καὶ περιστάσεις νὰ χάνετε τὸ θάρρος σας ἢ νὰ ἀπελπίζεσθε. Ἡ ἀπελπισία φονεύει τὴν ἐνέργεια ποὺ χρειάζεται γιὰ νὰ λάβουμε στὴν καρδιά μας τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ὁ ἀπελπισμένος χάνει τὴν προσευχὴ καὶ νεκρώνεται γιὰ τὸν πνευματικὸ ἀγῶνα. Νὰ ξέρετε ὅτι τὴ στιγμὴ τῆς ἀποθαρρύνσεως καὶ τῆς ἀπελπισίας δὲ σᾶς ἀφήνει ὁ Κύριος, ἀλλὰ ἐσεῖς ἀφήνετε τὸν Κύριο. Ὁτιδήποτε θλιβερὸ κι ἂν σᾶς συμβαίνει, καλέστε νοερὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ ζεῖ μέσα στὴν καρδιά σας. Ἐκεῖνος περιμένει τὴν πρόσκλησή σας.
Μὴν ἀπογοητεύεσθε καὶ μὴν νοιώθετε στενοχώρια γιὰ τὴ ζωή σας. Ἡ ζωὴ εἶναι ἀνυπόφορη μόνο γιὰ τοὺς δυσσεβεῖς, ἀλλὰ ὅποιος πιστεύει στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ ἐλπίζει σ’ Αὐτόν, πρέπει νὰ χαίρεται καὶ νὰ ἐκτιμᾶ τὴ ζωή. Ἡ ἐπίγεια ζωὴ μᾶς εἶναι ἀπαραίτητη σὰν προετοιμασία γιὰ τὴν αἰώνια ζωή: γιὰ νὰ δοξάσουμε ἐδῶ τὸ Θεό, νὰ εὐεργετήσουμε τὸν πλησίον καὶ νὰ ἐπιτύχουμε τὴν Αἰωνία Βασιλεία διὰ τῆς στενῆς ὁδοῦ ποὺ προστάζει τὸ Εὐαγγέλιο. Ἡ ζωὴ δὲ μᾶς δόθηκε γιὰ ἐπίγειες ἀπολαύσεις. «Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν», ὄχι οἱ γελῶντες.
Ἀναπαύσου στὶς χαρές, ὅσο δὲν ὑπάρχουν θλίψεις. Καὶ μετὰ τὶς χαρές, μὴν τρομάξεις. Περίμενε θλίψεις καὶ ὑπόμενέ τις μὲ γενναιοψυχία.
Ὅσες περισσότερες θλίψεις, τόσο περισσότερη σωτηρία.»
Η απελπισία, η νωθρότητα και η αμέλεια είναι οι τρεις γίγαντες με τους οποίους είναι δεμένο όλο το ανθρώπινο γένος.
ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ

[toula]

• "Σᾶς δίνω μία συμβουλή, ποτὲ μὴ δέχεστε πρόσωπα, μὲ κωδωνοκρουσίες, μὲ ἐπαίνους καὶ θαυμασμούς. Θὰ τὰ δέχεστε μὲ ἀγάπη μετρημένη. Ποτὲ μὴ παίρνετε πρόσωπα μὲ τὴ σκέψη τῆς μονιμότητας, χωρὶς δοκιμή.
Ὅταν δὲν ὑπάρχει στὸν ἄνθρωπο ἡ ἐσωτερικὴ θερμότητα τότε καὶ καλοκαίρι νὰ εἶναι κρυώνει, παγώνει..."
• «Μὲ ἕνα καλὸ λόγο γιὰ τὸν πλησίον σου, ὑπερασπίζοντάς τὸν, ἀγοράζεις τὸν Παράδεισο».
• "Διά της ευχής «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» θα κερδίσεις το πάν.
Διά της ευχής καθαρίζεται ο άνθρωπος, λαμπρύνεται, αγιάζεται.
Η ευχή είναι το σωσίβιο της ψυχής και του σώματος.
Η ευχή είναι η βάση της τελειότητας.
Θα λεπτυνθείτε και θα πετάτε με την ευχή.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος σωτηρίας, καθαρισμού και αγιασμού από την νοερά προσευχή.
Αυτή γέμισε τον παράδεισο από άγιους ανθρώπους".
Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής

[toula]

" έτσι να λέγετε και θα σας λυπηθεί τότε ο Χριστός μας.."
«Να διαβάζετε από τα Βιβλία της Εκκλησίας αλλά ενίοτε αφήνετε τα και δι΄ ολίγον μιλήσατε και μόνοι σας εις τον Χριστό μας. Απλά και από την καρδιά σας, πείτε Του σαν να τον βλέπατε μπροστά σας: " Πατέρα μου, έσφαλλα, δεν πέρασα την ημέρα μου πνευματικά, αλλά με κοσμικά πράγματα, είχα τόσες αδυναμίες και πτώσεις.
Συγχώρεσε με Κύριε κλπ. " έτσι να λέγετε και θα σας λυπηθεί τότε ο Χριστός μας και θα σας στείλει δάκρυα. Και πρέπει να έλθουν δάκρυα, διότι αυτά τα δάκρυα της προσευχής θα σας δώσουν δύναμη και χαρά .
Αυτά θα σας πάρουν τις θλίψεις».
Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας

[toula]

Ἡ Ἀνάσταση δὲν εἶναι μόνον γιά μιά ἡμέρα.
Εἶναι στάση ζωῆς.
Εἶναι τὸ νὰ ἐπιλέγῃς συνειδητὰ τὸ φῶς μέσα στὸ σκοτάδι.
Εἶναι ἡ δύναμη τὸ νὰ σηκώνεσαι μέσα ἀπὸ τὰ συντρίμμια σου.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

[toula]

(πρὸς μέλλοντα ἱερέα)
ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ
ἡ ἀδυναμία σου φαίνεται καθαρὰ χωρὶς περιθώριο να τὴν καλύψεις;
-Παιδί μου ἂν ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ μᾶς ὀδηγήσει στὴν τελειότητα μέσα ἀπὸ τὴν ἀπουσία τῆς ἀποτυχίας, θὰ εἶχε φτιάξει ἕναν κόσμο ἀπὸ τέλειους ἀνθρώπους. Ἀλλὰ Ἐκεῖνος ἦρθε γιὰ ἀδύναμους, κουρασμένους, ἁμαρτωλούς. Καὶ γι' αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία Τὸν δοξάζουμε στοὺς αἰῶνες, διότι Ἐκεῖνος κατοικεῖ μέσα στὴν ἀδυναμία μας καὶ ὄχι ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Ὁ δρόμος Του εἶναι αὐτὸς τῆς ταπείνωσης. Ὁ φόβος νὰ μὴ χάσουμε τὸ "κύρος" μας, νὰ μὴν εἴμαστε "παραδείγματα" εἶναι μέγας πειρασμός. Μπορεῖ εὔκολα νὰ σὲ παγιδέψει. Τὸ παράδειγμα ποὺ χρειάζονται οἱ ἄνθρωποι, δὲν εἶναι ἡ τελειότητα, ἀλλὰ ἡ μετάνοια. Νὰ βλέπουν ἄνθρωπο ποὺ δὲν προσποιεῖται ὅτι εἶναι σωστὸς κ τέλειος, ἀλλὰ ποὺ ἀφήνεται μὲ εἰλικρίνεια στὸ Θεό μὲ ὅλες τὶς ἀτέλειές του. Τὸ πραγματικό σου κῦρος Νικόλαε, δὲν θὰ ἔρθει ἀπὸ τὴν τελειότητά σου, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀδυναμία σου... ὁ σκόλοπας τοῦ Παύλου δὲν ἦταν ἡ ντροπή του, ἀλλὰ τὸ χάρισμά του ποὺ τὸν κρατοῦσε ταπεινό. ... Ἄρχισε λοιπὸν νὰ βλέπεις τὴν ἀδυναμία σου ὄχι φοβούμενος, ἀλλὰ ὡς χῶρο γιὰ φανεῖ Ἐκεῖνος, ὁ Ὁποῖος "ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται".
π. Ἀναστασίου Ἀλεξίου, ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ, ἐκδ. Ε Α Ρ, πρβλ. σελ. 77, 78

[toula]

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! 12-4-2026
Συγχώρεσέ μας Χριστέ μου! Χώρεσέ μας στὸ Σῶμα Σου τὸ Λαμπροφόρο καὶ χώρεσε καὶ Σὺ στὰ δικά μας ταλαίπωρα σώματα! Ὅλοι μέσα Σου! Μὴ μείνει κανένας ἔξω!
Εἶσαι ὄχι ἁπλῶς δ ί π λ α στὶς πληγές μας, ἀλλὰ μ έ σ α στὰ τραύματά μας, ἀφοῦ ὁλόκληρους μᾶς φόρεσες πάνω Σου.
Διόρθωσέ μας νὰ μὴν ἱκανοποιοῦμε (κρυφο)ἰδιοτελεῖς πόθους καὶ προσδοκίες πλησίον Σου. Ἂν τὸ κάνουμε σὲ παρερμηνεύουμε καὶ ἔχουμε ἤδη ἀπομακρυνθεῖ. Πρόλαβέ το! Ἡ χαρὰ βρίσκεται σὲ αὐτὸ τὸ "μαζί Σου" καὶ ὅπου βγάλει. Ἀρκεῖ ποὺ θὰ εἶσαι καὶ Σὺ Ἐκεῖ, στὸν δικό Σου τρόπο καὶ τόπο ποὺ μᾶς σώζει ἀπὸ τὸν πνιγμὸ τῆς οὐ-τοπίας μας.
Πάρε μας λοιπὸν ἀπὸ τὸ χέρι τοὺς ἀποτυχημένους σὲ κάθε ἐπίπεδο, άλλὰ ποὺ Σὲ φωνάζουμε -ὅ,τι μᾶς ἀπέμεινε- καὶ θὰ Σὲ φωνάζουμε μὲ κραυγὴ ἰσχυρὴ καὶ δάκρυα (ἂν μᾶς δώσεις) γιὰ νὰ μᾶς μάθεις ὅτι ἀκόμη καὶ στὸ σκοτάδι τοῦ ἑαυτοῦ μας ποὺ τρομάζουμε νὰ δοῦμε, νὰ Σοῦ φανερώσουμε, εἶσαι ἐκεῖ παρὼν καὶ ὁλοζώντανος.
Ἡ προσευχὴ δὲν μᾶς φέρνει αὐτὰ ποὺ θέλουμε, ἀλοίμονο ἂν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ἀλλὰ μᾶς μετακινεῖ πρὸς Ἐσένα καὶ δημιουργεῖ ἀλλαγὲς θαυμαστές, συνεχεῖς ἐκπλήξεις: σὲ ἄλλα κοπιάζεις, γιὰ ἄλλα ἀμοίβεσαι, σὲ ἄλλα φταῖς, γιὰ ἄλλα παιδεύεσαι. Δὲν εἶναι ἀλισβερίσι, ἀλλὰ ζωντανὴ εἰσβολὴ τοῦ "μαζί Σου", τῆς "Ἀνάστασης" στὸ καθ' ἡμέραν.
Θὰ ζήσουμε λοιπὸν τελικά, τὰ ἀναιμικά σου ξεροκέφαλα παιδιά...
Εἶσαι Ἀναστημένος καὶ μᾶς σώζεις, μᾶς ἀκεραιώνεις ἀπὸ τὴ διάλυση συνεχῶς ἐδῶ καὶ τώρα, ἀφομοιώνοντάς μας.
Κύριε, ἀληθῶς ἀνέστης! Μέσα ἀπὸ τὰ δικά μας μνήματα, μέσα στὴν καθημερινότητά μας, ὅλων.
Ἀμήν, ἒρχου Ἀναστημένε Κύριε Ἰησοῦ!
Ἀρχ. Ἐφ. Τρ.

[toula]

10-4-2026
Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ δὲν ἀφήνει τίποτε ὄρθιο.
Μᾶς δείχνει τὸ μέτρο τῆς ἀχαριστίας τοῦ Ἀνθρώπου, πόσο μεγάλο τέρας μπορεῖ νὰ γίνει ὁ Ἄνθρωπος, ἀλλοτριωμένος ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Διότι ὅπως λένε οἱ Ἅγιοι ὁ νοῦς μας χωρὶς τὴ Χάρη γίνεται "κτηνώδης ἢ δαιμονιώδης".
Τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευὴ θυμόμαστε ξανὰ καὶ ξανὰ ὅτι ἅπαξ διὰ παντὸς ὁ ἄδειος Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ γεμᾶτος Τάφος Του ἀνατινάζουν τὰ σύμπαντα στὸν ἀέρα, λίγο πρὶν τὰ γεμίσει ἐντελῶς τὸ Φῶς τῆς Ἀνάστασης. Ὁ τιναγμὸς αὐτὸς εἶναι ἡ ἐμφάνιση τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ καὶ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς τὴν συνέδεε καθημερινὰ μὲ τὸν Τάφο τοῦ Χριστοῦ λέγοντας: τὸ σκαμνάκι ποὺ πατῶ είναι ἡ δόξα μου καὶ ὁ τάφος μου.
Ἀλλὰ ἡ ἄβυσσος τῆς ἀνθρώπινης ἁμαρτίας ἀσύγχυτα καὶ ἀδιαίρετα συνδέεται μὲ τὴν ἄβυσσο τοῦ θεϊκοῦ ἐλέους, διότι ἀδειάζοντας τὸν Σταυρὸ καὶ γεμίζοντας τὸν Τάφο ὁ Χριστός, κενώνοντας κατόπιν τὰ ταμεῖα τοῦ Ἅδη, μᾶς δείχνει ὅτι ὅσο χαμηλὰ κι ἂν πέσουμε, ἀκόμη κι ἂν πεθάνουμε, Ἐκεῖνος εἶναι ἀπὸ κάτω μας καὶ πάνω Του θὰ πέσουμε. Νά, λοιπόν καὶ τὸ μέτρο τῆς ἀξίας μας, ἐφόσον γιὰ χάρη μας, ἀπὸ Ἔρωτα καὶ Ἀγάπη ὁ Χριστὸς σταυρώνεται καὶ θάπτεται!
Δὲν ἀφήνει τίποτα ὄρθιο ἡ Μεγάλη Παρασκευή: σχίζει στὰ δύο τὴν Ἱστορία, ἐπίγεια, οὐράνια καὶ καταχθόνια.
Μποροῦμε ἀπὸ σήμερα ντυμένοι τὰ καλύτερά μας ροῦχα, λαμπρά, ἑορταστικά, νὰ συνοδεύσουμε θριαμβευτικὰ τὸν Χριστὸ στὸν Ἅδη, νὰ σταθοῦμε ἀναμένοντας δίπλα Του μέσα στὴ σιωπὴ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου (τί σιωπή κι΄ αὐτὴ ...) καὶ νὰ ἀνανεώσουμε αὔριο τὸ βράδυ, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε θεία Λειτουργία τὴ συνάντηση ὅλων μας μέσα στὸ φῶς τῆς Ἀνάστασης!

Αρχ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

[toula]

"Ἐσιώπας Χριστέ,
φέρων αὐτῶν τὴν προπέτειαν". ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ 2026
Στὶς μαγκιές, τὶς ὕβρεις, τὸ μπούλλινγκ, τοὺς προπηλακισμούς, τὰ φτυσίματα, τὶς κλωτσιές, γροθιές, μπουνιὲς καὶ φάπες, δὲν ἀπαντοῦσε ἡ Ἄκρα Εὐγένεια σηκώνοντας τὸ βάρος τῶν ἀσθενῶν ἀδελφῶν Του. Ἰδοὺ πεδίον λαμπρὸν για Σταύρωση τῶν παθῶν καὶ ἐπιθυμιῶν μας, ποὺ μᾶς ἐπιτίθενται μὲ τὴν ἴδια ἀφύσικη μανία.
Ἰδοὺ (πνευματικὴ) μετατόπιση τοῦ ψυχικοῦ μας ἐγὼ ἀπὸ τὸν ναρκισσισμὸ τοῦ Καθρέφτη καὶ τῆς Μυθολογίας τοῦ καθενός μας στὸ ἀνατίναγμα τοῦ Ἑαυτοῦ μὲ θεραπευτικὸ ἐργόχειρο τὴ Σταυροβελονιὰ τῆς προσευχῆς καὶ τὴ λήψη τοῦ Σώματος καὶ Αἵματος Κεινοῦ ποὺ "φέρει τὴν προπέτειά μας".
Θὰ κάνουμε τὸ ἅλμα;
Εὐκαιρίες πάμπολλες προσφέρονται καθημερινά...

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος