Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο Άγιος Γεώργιος ο «Κουδουνάς»…!!!
Χιλιάδες Τούρκοι επισκέπονται κάθε χρόνο τη φημισμένη Μονή του Αγίου Γεωργίου του «Κουδουνά» στην Πρίγκηπο, το μεγαλύτερο νησί από τα Πριγκηπονήσια στον Μαρμαρά, γιατί όπως λένε: «Ο Άγιος δεν ξεχωρίζει Ρωμιούς από αλλόθρησκους και τους φροντίζει όλους»! Γι’ αυτό και εκείνοι του ζητούν ό,τι έχουν περισσότερο ανάγκη…!!!
Το 963 μ.Χ., επί Βυζαντίου ακόμα, ένας Βοσκός είδε στον ύπνο του τον Άγιο Γεώργιο. Εκείνος του είπε να πάει σε ένα βουνό και να σκάψει εκεί που θα ακούσει τα «κουδούνια»! Ο βοσκός έσκαψε και βρήκε την Εικόνα του Αγίου. Η εικόνα του έμεινε άφθαρτη και ο βοσκός του αφιέρωσε μια Μονή. Πήρε το προσωνύμιο «Ο Άγιος Γεώργιος ο Κουδουνάς!» και η εικόνα του βρίσκεται σήμερα στην Πρίγκηπο.
Το παράξενο είναι πως κάθε χρόνο περισσότεροι από 250.000 Τούρκοι συρρέουν στο Μοναστήρι και προσκυνούν την εικόνα του.
Οι λόγοι που τόσοι Τούρκοι πιστεύουν στον Άγιο Γεώργιο είναι τρεις:
Πρώτος και βασικότερος είναι ότι πιστεύουν στα θαύματα του Αγίου Γεωργίου, τα οποία όπως λένε συμβαίνουν σε όσους πιστεύουν σε αυτόν, ανεξαρτήτως θρησκείας!
Οι Τούρκοι γράφουν σε ένα χαρτάκι την ευχή τους και την αφήνουν στο Μοναστήρι. Ως αντάλλαγμα παίρνουν ένα κουδούνι, το οποίο επιστρέφουν όταν πραγματοποιηθεί η ευχή. Και όλο και περισσότεροι αναφέρουν ότι αυτό που ζήτησαν, συνέβη!
Δεύτερον, το πράσινο χρώμα της στολής του Αγίου είναι για τους Μουσουλμάνους το χρώμα της ζωής, δηλαδή ιερό! Και…
Τρίτον, ειδικά οι Τούρκοι της Κωνσταντινούπολης, στην όψη του Τροπαιοφόρου με το ξίφος πάνω στο άλογο, ένιωθαν πάντα έναν φόβο!
Ανήμερα της εορτής του «Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά», μάλιστα, γίνεται το αδιαχώρητο στη Μονή!
Άνθρωποι όλων των ηλικιών, άνδρες, γυναίκες και παιδιά ανεβαίνουν προς το Μοναστήρι κρατώντας στα χέρια κουβάρια κλωστής, την οποία ξετυλίγουν μέχρι να φτάσουν στην είσοδο της Εκκλησίας. Όσο ανεβαίνουν δεν επιτρέπεται να μιλούν, μόνον όταν κατεβαίνουν και αφού έχουν κάνει την ευχή που θέλουν να τους πραγματοποιήσει ο Άγιος.
Κάποιοι, πάλι, δένουν μικρές κορδέλες ή μαντίλια στα κλαδιά των δέντρων και αφήνουν σημειώματα ή ζωγραφιές…!!!

[toula]

Η θαυμαστή εικόνα του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος του Αγίου Όρους…!!!
Στο Άγιο Όρος σώζεται η αρχαία προφορική παράδοση και για την άγια εικόνα που υπήρχε στους χρόνους των ασεβών εικονομάχων, που με βασιλικά διατάγματα καίονταν οι άγιες και σεβαστές εικόνες.
Στα χρόνια εκείνα, λοιπόν, οι υπηρέτες του παράνομου βασιλιά ερευνούσαν και προσπαθούσαν να βρίσκουν τις άγιες εικόνες, για να τις συντρίψουν και να τις ρίξουν στη φωτιά. Βρήκαν, λοιπόν, και την άγια αυτή εικόνα και την έριξαν στη φωτιά για να καεί. Αλλά μάταια κοπίαζαν οι ανόητοι, διότι η άγια εικόνα έμεινε άφλεκτος μέχρι που η φωτιά έσβησε τελείως.
Οι εικονομάχοι όταν είδαν ότι η φωτιά πολύ λίγο άρπαξε τα φορέματα του Αγίου, και το πρόσωπό του τίποτα δεν έπαθε, απόρησαν. Ένας μάλιστα περισσότερο ασεβής έμπηξε μαχαίρι στο πηγούνι του Αγίου και αμέσως έτρεξε καθαρό αίμα!
Τότε όλοι όσοι είδαν το θαύμα έφυγαν ο καθένας για το σπίτι του. Ένας ευσεβής Χριστιανός αφού παράλαβε την άγια εικόνα και ήλθε στη θάλασσα, προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο για να σταματήσει η φρικτή θύελλα της εικονομαχίας. Έπειτα, αφού γύρισε προς την Άγια εικόνα, είπε:
«Μεγαλομάρτυρα του Χριστού Τροπαιοφόρε Γεώργιε, συ που και στη ζωή και μετά τον θάνατο έκαμες άφλεκτη την άγια εικόνα, διαφύλαξε την και τώρα από την θάλασσα και μετέφερέ την όπου εσύ γνωρίζεις και επιθυμείς, για να δοξασθεί ο Θεός μας»!
Και μόλις τελείωσε έβαλε την εικόνα στη θάλασσα.
Ο Άγιος Γεώργιος φρόντισε ώστε η άγια εικόνα να φτάσει στο Άγιο Όρος, όπου και άλλες εικόνες οδήγησε η Θεία Πρόνοια. Η εικόνα τοποθετήθηκε κοντά στην Μονή Ξενοφώντα, όπου έτρεχαν τα ιαματικά όξινα νερά. Υπήρχε μάλιστα εκεί μια μικρή Μονή αφιερωμένη στο Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο. Ακόμα σώζεται ο μικρός αυτός ναός, όπου οι Μοναχοί σαν είδαν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου την μετάφεραν εκεί γεμάτοι χαρά και ευλάβεια. Ύστερα έκτισαν Ναό κοντά στον μικρό ναό.
Όταν αυξήθηκαν οι Μοναχοί και μεγάλωσε η Μονή, ονομάσθηκε του Αγίου Γεωργίου. Οι Μοναχοί γιορτάζουν καθημερινά μαζί με τον Άγιο Γεώργιο και τον Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο, και τους μνημονεύουν στις απολύσεις των ακολουθιών.
Η άγια εικόνα βρίσκεται στο μεγάλο Καθολικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, στον ανατολικό κίονα του δεξιού χορού, και έχει ζωγραφισμένο ολόσωμο τον Μεγαλομάρτυρα. Σε ένδειξη του θαύματος φέρνει και την πληγή στο πηγούνι και το αίμα του είναι πηγμένο σ' αυτή. Μέχρι σήμερα το θαυμαστό φαινόμενο κηρύττει περίτρανα τα πάμπολλα θαύματα που έκανε και κάνει ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος Γεώργιος!

[toula]

"Τότε αὐτός ὁ ἄνθρωπος τρώγεται μέ τά νύχια του, βγάζει τά μάτια του μόνος του, τσακώνεται μέ τόν ἑαυτό του..."
`Η κλειστή καρδιά δεν έχει πληρωθή ακόμη υπό του Πνεύματος του Αγίου.
Είναι βουτηγμένη στην μοναξιά της, στην θλίψι της, στην αγωνία της, στον προβληματισμό της, στην ερημιά της. Είναι άδεια.
Όπως, όταν το στομάχι μας μείνη άδειο, διαμαρτύρεται και συρικνούται,
κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την κλειστή καρδιά.
Ὅλος ὁ ἄνθρωπος κλείνεται ἐν ἑαυτῷ, ἀντί νά ἀνοιχθῆ πρός τόν Θεόν, ἀντί νά χωρέση ὁ Θεός καί νά τά σκεπάση ὅλα.
Τότε αὐτός ὁ ἄνθρωπος τρώγεται μέ τά νύχια του, βγάζει τά μάτια του μόνος του, τσακώνεται μέ τόν ἑαυτό του.
Οἱ λογισμοί του, οἱ περιπέτειές του, τά πάθη του, οἱ νόμοι συγκρούονται μέσα του.
Καί τί γίνεται ὁ ἄνθρωπος;
Ὅπως κάποιος πού κρατάει ἕνα μαχαίρι κόβει τά πάντα καί τά πετάει, ἔτσι καί ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου διασπᾶται, κατακρεουργεῖται."
Καί ἀφοῦ ἡ ψυχή εἶναι κλειστή, σκοτεινή, ἀκυριάρχητη, διότι ἔκανε αὐτοκράτορά της κάποιον πού δέν μπορεῖ νά τῆς δώση εἰρήνη καί ἠρεμία,
μέσα της βασιλεύει ἡ παγωνιά, οἱ φόβοι, ἡ μοναξιά.
Γ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

«…Φεύγει ό διάβολος. Φεύγει ή μελαγχολία. Φεύγει ή σκουντουφλιά. Φεύγει ή απελπισία. Νά γελάτε παιδιά. Ό διάβολος είναι εγωιστής καί φεύγει καί μάς αφήνει ήσυχους.
Καταλαβαίνετε; Καί νά επικαλούμεθα τούς αγίους. Μήν τά αφήνουμε αυτά τά πράγματα. Μήν τ’ αφήνουμε!
Είναι ωραίο πράγμα τό χιούμορ, παιδιά. Δέν τό ‘χουνε πολλοί.
Μερικοί δέν γελάνε. Εγώ δέν λέω νά καγχάζουμε. Προσέξτε το αυτό. Αλλά νά χαμογελάσεις. Νά γελάσεις. Νά ξεδώσεις.
Τό χιούμορ είναι ζωή, είναι πνοή. Άν κάνεις τόν άλλο νά γελάσει, ενώ είναι στεναχωρημένος, είναι όλα τά λεφτά!! Τό γέλιο είναι άϋλη φιλανθρωπία».
Μακαριστός π. Ανανίας Κουστένης

[toula]

"Η αγράμματη γιαγιά και το Ευαγγέλιο.."
Κάποια αγράμματη αλλά ευσεβής γιαγιά, πήγε μια μέρα στην Εκκλησία και άκουσε τον ιεροκήρυκα να λέει:
Αυτός που δεν διαβάζει την Αγία Γραφή, δεν θα σωθεί!
Η γιαγιά μόλις άκουσε το λόγο αυτόν χλώμιασε, απογοητεύτηκε και γυρίζοντας σπίτι, λέει στην κόρη της:
Παιδί μου θα κολαστώ, διότι δεν διαβάζω την Αγία Γραφή!
Η κόρη της προσπάθησε να την καθησυχάσει, αλλά ματαίως.
Μια μέρα, αποφάσισε η γιαγιά να πάει σε έναν φωτισμένο γέροντα, για να την βοηθήσει.
Η γιαγιά μόλις τον είδε, του λέει:
Πάτερ μου, δεν θα σωθώ, διότι δεν διαβάζω την Αγία Γραφή, διότι είμαι αγράμματη!
Ο γέροντας όμως την καθησύχασε και της είπε:
Και πώς σώθηκαν τόσοι και τόσοι αγράμματοι άνθρωποι γιαγιά; Μάλιστα έχουμε και Αγίους, που ήταν τελείως αγράμματοι! Αυτοί πως σώθηκαν; Τα γράμματα δεν σώζουν, αλλά ούτε και η αμορφωσιά κολάζει.
Λοιπόν γιαγιά, θα κάνεις το εξής: Θα παίρνεις το Ευαγγέλιο, θα το ανοίγεις στην πρώτη σελίδα, θα βάζεις την παλάμη σου πάνω στο Ευαγγέλιο και μετά θα πηγαίνεις στο εικονοστάσι και θα λες την εξής προσευχή: ''Χριστέ μου, αυτά που γράφεις στο Ευαγγέλιο, βάλτα μέσα στην καρδιά μου!''.
Την άλλη μέρα θα βάζεις την παλάμη σου στην δεύτερη σελίδα κ.ο.κ.
Η γιαγιά εφάρμοσε κατά γράμμα τα λόγια του γέροντα για αρκετούς μήνες. Μια μέρα στο σπίτι παίζανε τα εγγονάκια της και άρχισαν να μιλάνε άσχημα και να κατακρίνουν.
Η γιαγιά το άκουσε και τα παρατήρησε, λέγοντάς τα:
Παιδιά μου, μην κρίνετε για να μην κριθείτε!
Κόκκαλο η κόρη της!
Μάνα, αυτό που είπες, από που το άκουσες και το είπες; Αυτό το λέει το Ευαγγέλιο, εσύ δεν ξέρεις γράμματα, ποιός σου το είπε;
Παιδί μου, δεν το άκουσα από κάπου, αλλά βγήκε μέσα από την καρδιά μου!
Από την στιγμή εκείνη, άρχισε η γιαγιά να αναπαράγει λόγια του Ευαγγελίου, χωρίς να το καταλαβαίνει! Η γιαγιά επειδή έκανε υπακοή στον γέροντα με πίστη και απλότητα, άρχισε ο Χριστός να εμφυτεύει τα λόγια του Ευαγγελίου στην καρδιά της.
Αυτό που θα μας σώσει είναι η πίστη στον Χριστό και όχι η μόρφωσή μας.
Εξάλλου ο Χριστός, επέλεξε αγράμματους ανθρώπους για Μαθητές Του, για να δείξει, ότι μπορεί να σε κάνει πάνσοφο, ακόμα και αν είσαι αγράμματος, αρκεί να έχει κανείς πίστη και ταπείνωση..
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

[toula]

"Ιησού, βοήθησέ με. Ιησού, φώτισέ με.."
"Σε όλα τα έργα σου, είτε στο σπίτι σου είτε στον τόπο της δουλειάς σου, μην ξεχνάς ότι όλη η δύναμις, το φως σου και η επιτυχία σου έγκεινται στον Χριστό και στον Σταυρό του."
Ιησού, βοήθησέ με. Ιησού, φώτισέ με.
Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης

[toula]

Ο Άγιος Παΐσιος τόνιζε
τη συνεχή δοξολογία του Θεού.
Ήθελε ο άνθρωπος, ο χριστιανός να έχει
ένα πνεύμα δοξολογικό, ένα πνεύμα το οποίο να είναι χαρούμενο, που να μην έχει μιζέρια και κακομοιριά.
Να μην είναι ο άνθρωπος κακομοίρης
αλλά να είναι γεμάτος με τη χάρη του Θεού.
Και έλεγε συνεχώς:
"Να λέτε: Δόξα σοι ο Θεός!
Και να επικαλείστε το όνομα του Χριστού μας με δοξολογία".
Πρώτη φορά άκουσα ότι μπορούσε ο άνθρωπος να προσεύχεται με το κομποσκοίνι κάνοντας δοξολογίες στο Θεό.
Και φαίνεται αυτό πόσο σημαντικό είναι
ιδιαίτερα σήμερα που στον κόσμο
όπου υπάρχει τόσο μεγάλη κατάθλιψη, τόσο μεγάλη δυσκολία ψυχική.
Αν ο άνθρωπος αντιμετωπίσει τα πάντα με μια καλή διάθεση, με μια δοξολογία Θεού,
εάν συνεχώς λέει :
"ΔΌΞΑ ΤΩ ΘΕΏ, είμαι πολύ καλά! "
τότε θα γίνει καλά, έστω και αν είναι άρρωστος.
Ενώ αν μιλάει με μια μιζέρια και καλά να είναι θα αρρωστήσει...
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

[toula]

Χαίρετε, ἀγαπητοί μου, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε.
Ἡ λύπη εἶναι τῶν ἀπελπισμένων, ἐμεῖς ὅμως ποὺ πιστεύουμε στὴν Ἀνάσταση, πῶς μποροῦμε νὰ λυπούμαστε;
Ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε, καὶ ἐμεῖς θὰ ἀναστηθοῦμε.
Ὁ Χριστὸς νίκησε τὸν κόσμο, καὶ ἐμεῖς νικοῦμε ἐν Αὐτῷ.
Ἐπομένως ἂς χαίρουμε καὶ ἂς εὐφραινόμαστε.
Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως.

[toula]

"Η καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τη λέξη Χριστός, έτρεχαν ουρές δακρύων από τα μάτια της.."
- Γνώρισα κάποτε μια καλόγρια, η οποία είχε θείο έρωτα.
Αυτή η καλόγρια με βοήθησε με τον τρόπο της, ώστε το 1951 να επιστρέψω στο δρόμο του Θεού.
Η καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τη λέξη Χριστός, έτρεχαν ουρές δακρύων από τα μάτια της, σαν να άνοιγε κάποιος από μέσα της μια βρύση.
Δεν το έχω ξαναδεί αυτό το πράγμα σε άλλον άνθρωπο (το είδα και στον γέροντα Ιερώνυμο της Αίγινας).
Η καλόγρια αυτή με έλεγε χαρακτηριστικά:
«Να ‘ξεραν οι άνθρωποι, Δημήτρη μου, πόσο πολύ μας αγαπάει ο Χριστός!»
Και τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα!
Εμείς δεν έχουμε τέτοια πράγματα και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι, αν χτύπησε η τρίτη καμπάνα για να πάμε τελευταία στιγμή στην Εκκλησία..
Δημήτριος Παναγόπουλος

[toula]

Θείος Έρως..
Ούτω κάποτε προσευχόμενος επί πολύ ώρα, ξαφνικά αισθάνθηκα την Παρουσία του Θεού μπροστά μου! (όχι να τον βλέπω).
Εκείνη την ώρα, το τι αισθάνθηκα, δεν περιγράφεται.
Ένας Θείος έρως ανέκφραστος, μία αγάπη που δεν περιγράφεται.
Δεν μπορείς να κρατηθείς, πέφτεις κάτω. Αν κρατούσε πάνω από 2-3 λεπτά θα πέθαινα δεν αντέχεις.
- Από τι θα πεθαίνατε Γέροντα;
- Από την πολλή αγάπη καίεσαι μέσα σου, από την πολλή γλυκύτητα και μακαριότητα, από, τον πολύ θείο έρωτα για τον Χριστό.
Πέφτεις κάτω και άλλο τίποτα δεν λες μόνο, σώσε με- σώσε με, φωνάζεις διότι θα πεθάνεις αν κρατήσει, λίγο ακόμη.
Τρία λεπτά εάν κρατήσει θα ξεψυχήσει ο άνθρωπος από, τον πολύ έρωτα στον Χριστό, από την πολλή αγάπη.
Μετά όταν υποχώρησε, επί τρεις ώρες περίπου έλεγα την ευχή και άφθονα γλυκύτατα δάκρυα έτρεχαν. Και πολλές φορές ενθυμούμενος την κατάσταση εκείνη της χάριτος, όπου αισθανόμουν δίπλα μου, μπροστά μου την παρουσία, του Θεού, έρχονται γλυκύτατα δάκρυα και προσευχή συνεχής.
Παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης