Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"..μου μιλούσαν για τον Θεό και Θεό δεν έβλεπα.."
Στο Παρίσι, στο θεολογικό ινστιτούτο, όλη μέρα μου μιλούσαν για τον Θεό και Θεό δεν έβλεπα.
Μετά από 4 χρόνια πήγα στο Άγιον Όρος, στο ρώσικο μοναστήρι του αγίου Παντελεήμονος. Εκεί γνώρισα τον άγιο γέροντα Σιλουανό τον Αθωνίτη και έγινα πνευματικό του παιδί.
Αυτός, τίποτε δεν μού είπε για Θεό, και Θεό είδα!
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

[toula]

Ένα περιστατικό με τον Άγιο Παΐσιο και τον Μητροπολίτη Λεμεσού, Αθανάσιο.
Όταν το 1990-1991 ο πάτερ Αθανάσιος ήταν πρωτεπιστάτης στο Άγιο Όρος, επειδή είχε μία ιδιαίτερη σχέση με τον Άγιο Παΐσιο, έφευγε από την πρωτεύουσα των Καρυών
(ο πρωτεπιστάτης είναι αυτός ο οποίος είναι σαν το διοικητή, θα λέγαμε, σαν το Δήμαρχο ή σαν τον πρόεδρο με τα δεδομένα τα δικά μας και των είκοσι Μονών του Αγ.Όρους. Στο Άγιο Όρος υπάρχουν είκοσι μεγάλες Μονές, υπάρχουν σκήτες, υπάρχουν ασκητήρια, υπάρχουν σπηλαιώτες μοναχοί και για όλους αυτούς είναι υπεύθυνος ο πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους).
Επειδή λοιπόν ο πρωτεπιστάτης πρέπει πάντα να φεύγει από την Ιερά Κοινότητα, από τις Καρυές, με τη συνοδεία αστυνομικών, ο πάτερ Αθανάσιος, ο Μητροπολίτης μας, επειδή ήθελε να δει ιδιαιτέρως το Γέροντα Παΐσιο έφευγε από την πίσω πόρτα και έλεγε στους Πατέρες εκεί: (στον πάτερ Ισαάκ και στο μακαρίτη, τον πατέρα Αρσένιο) "αν με ζητήσουν οι αστυνομικοί πέστε ότι ξεκουράζεται ο Άγιος Πρώτος".
Έφευγε, κατηφόριζε και πήγαινε στο Γέροντα Παΐσιο.
Ένα απόγευμα λοιπόν που πήγε και ο καιρός βέβαια ήταν και άστατος, δεν είχε καλοκαιρία αλλά ήταν κακοκαιρία, εκεί αφού τον είδε και τον συμβούλευσε ο γέροντας Παΐσιος τον πάτερ Αθανάσιο, κίνησε για να ξεκινήσει να φύγει. Αλλά όμως άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. Ο καιρός άλλαξε ξαφνικά. Δεν μπορούσε να μετακινηθεί, θα κινδύνευε αν τολμούσε να φύγει έξω από το κελλάκι του Αγίου Παϊσίου.
Τότε ο Άγιος Παΐσιος είπε στο Μητροπολίτη μας, τότε στον Ιερομόναχο Αθανάσιο:
-Παπά, του λέει, μην ανησυχείς θα φροντίσω εγώ για σένα.
-Δηλαδή, γέροντα, τι θα κάνετε;
-Μην ανησυχείς, θα δεις.
Τον έβαλε τότε σε ένα μικρό διάδρομο και πήγε ο Άγιος Παΐσιος μέσα στο μικρό κουζινάκι που είχε να βρει κάποια πράγματα. Και έρχεται με τρεις σακούλες, αυτές που βάζουμε στους καλάθους τους μεγάλους, με τα σκουπίδια.
Την κόβει λοιπόν τη σακούλα ο Άγιος Παΐσιος με ένα μαχαιράκι από πάνω και του λέει:
"Παπά, άνοιξε τα χέρια σου και θα σε ντύσω εγώ. Δεν θα πάθεις τίποτα!"
Και εκεί λοιπόν που του φορούσε τις σακούλες άρχισε ο γέροντας Παΐσιος να λέει τα λόγια που ντύνουν τον αρχιερέα στην Εκκλησία:
«Ἀγαλλιάσεται ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Κυρίῳ, ἐνέδυσε γάρ με ἱμάτιον σωτηρίου...» και λοιπά. Ο πάτερ Αθανάσιος απόρησε.
Του λέει: "Γέροντα, αυτά τα λόγια είναι τα λόγια που ντύνουν τον αρχιερέα στην Εκκλησία. Γιατί τα λέτε; Αφού εγώ είμαι ένας απλός παπάς, ιερομόναχος".
Λέει ο Άγιος: "που ξέρεις ρε παπά, καμιά φορά, του λέει, μπορεί αυτά τα λόγια που λέω να είναι πραγματικότητα. Και μπορεί να γίνεις επίσκοπος!".
Ο γέροντας Αθανάσιος χαμογέλασε.
Του λέει: "εε, αστείο θα λέτε γέροντα!"
Και λέει ο Άγιος Παΐσιος: "καμιά φορά παιδί μου, και τα αστεία έχουν τη δική τους σοβαρότητα".
Αυτό έγινε το 1990 με 1991.
Ο πάτερ Αθανάσιος έγινε Μητροπολίτης το 1999.
Και ο Άγιος Παΐσιος το είχε δει από τότε.
Αρχιμ. Φιλόθεος Μαχαιριώτης,
Ι.Μ.ΛΕΜΕΣΟΥ
ΆγιοςΠαΐσιος

[toula]

(Ο «γεροπόρνος» μοναχός
Από το Λαυσαϊκό..)
Μια από τις ωραιότερες ιστορίες του Λαυσαϊκού περιγράφει το βίο ενός μοναχού, που αφού εγκατέλειψε το μοναστήρι, δούλευε σαν φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Και όπως από κάθε λιμάνι, ούτε απ’ αυτό έλειπαν οι πόρνες.
Ο «μοναχός» δούλευε όλη την ημέρα, και το βράδυ ξόδευε όλα όσα κέρδιζε, «αγοράζοντας» την συντροφιά μιας πόρνης για όλη τη νύχτα.
Ήταν η ντροπή των χριστιανών της πόλης, ήταν το σκάνδαλο της Εκκλησίας. Τα χρόνια πέρναγαν και παρά τις εκκλήσεις και τις συστάσεις, αυτός συνέχιζε την αμαρτωλή του ζωή.
Κάποτε, όπως σε όλους μας, ο θάνατος ήρθε σαν λύτρωση, σαν φάρμακο που θα τον έσωζε από τις αμαρτίες που δεν σταμάτησε να κάνει ακόμη και λίγο πριν πεθάνει. Και πώς να τον αφήσουν χωρίς ταφή για χριστιανό;
Οι παπάδες της πόλης τον πήραν να τον κηδέψουν και μαζί του να θάψουν το σκάνδαλο. Το νέο μαθεύτηκε: Ο «γεροπόρνος» μοναχός πέθανε. Ποιος άραγε θα πήγαινε στην εκκλησία να τον αποχαιρετήσει;
Η εκκλησία στην κηδεία του γέμισε από γυναίκες της Αλεξάνδρειας, τίμιες γυναίκες, χριστιανές, που ήρθαν να τον αποχαιρετήσουν, μα όχι σαν έναν οποιοδήποτε νεκρό, σαν άγιο!
Κάποιος γνώρισε σε κάποια από αυτές το πρόσωπο μιας πόρνης, που είχε καιρό να δει στο λιμάνι… δεν ήταν όμως, όπως την θυμόταν. Κάποιες άλλες, απλά τους θυμίζαν κάτι απόμακρο.
Τότε η πόλη έμαθε πως ο «γεροπόρνος» μοναχός ήταν ένας άγιος, που με τα λεφτά που κέρδιζε, εξαγόραζε μια νύχτα χωρίς αμαρτία, αγόραζε το «δικαίωμα» στο σώμα τους για να κερδίσει την ψυχή τους.
Τότε η πόλη έμαθε, ότι αυτός που νόμιζαν ότι είναι το «σκάνδαλο» ήταν η αγνότητα, η άδολη αγάπη, η αυταπάρνηση, ο άνθρωπος, ο λόγος του Θεού, η προσευχή και η θέωση.
Γιατί ο άνθρωπος του Χριστού δεν κρίνεται στη διάρκεια της ζωής του, αλλά στο τέλος της! Γιατί ακόμη κι όταν ο ίδιος ζει «καθώς πρέπει», πρέπει να μαρτυρήσει, πρέπει να ζήσει την μαρτυρία και το μαρτύριο.
Τελικά ποιος είναι το σκάνδαλο, ο άλλος ή εμείς;

[toula]

"Επί τη ευκαιρία της Κυριακής των Μυροφόρων..."
(ανέκδοτο Λεμεσού Αθανασίου)
Όταν είχε έρθει ο γέροντας Αθανάσιος στην Αθήνα το 2018 για την ομιλία που έκανε στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, στα Δημήτρια, όπως πάντα -μετά τη ομιλία- τον περίμενε
πολύς κόσμος έξω από το ναό για να πάρει την ευχή του. Ήταν και μια παρέα από κορίτσια της ενορίας μας (εγώ δεν ήμουν, ήταν η αδερφή μου). Καθώς πλησίαζαν εκείνες για να πάρουν την ευχή του και να τον χαιρετήσουν, τους λέει με σοβαρό ύφος ο γέροντας:
- Ελάτε εσείς εδώ να σας ρωτήσω κάτι.
Για πείτε μου, γιατί ο Χριστός μετά την Ανάστασή Του εμφανίστηκε πρώτα στις γυναίκες (στις μυροφόρες) και μετά στους μαθητές Του; Ξέρετε;;
Κοιτάζονταν εκείνες μεταξύ τους, κοίταζαν και τον γέροντα, τίποτα. Δεν απάντησαν τίποτα. Λέει τότε ο γέροντας:
- Για να είναι σίγουρος ότι θα διαδοθεί το νέο παντού!!
Την ευχή του να έχουμε!

[toula]

«Κύριε, το έκανα, έπεσα, συγχώρεσέ με».
Να μη μας χωρίζει απ’ τον Χριστό η αμαρτία. Να του πούμε: «Κύριε, το έκανα, έπεσα, συγχώρεσέ με».
Αλλά συγχρόνως να αισθανόμαστε ότι μας αγαπάει, ότι μας δέχεται τρυφερά, με αγάπη και μας συγχωρεί.
Όταν πιστεύουμε ότι μας αγαπάει και τον αγαπάμε, δεν θα αισθανόμαστε ξένοι και χωρισμένοι απ’ Αυτόν, ούτε όταν αμαρτάνουμε.
Έχουμε εξασφαλίσει την αγάπη Του κι όπως και να φερθούμε, ξέρουμε ότι μας αγαπάει.
Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[toula]

Εμείς οι χριστιανοι απο την βάπτιση μας είμαστε εγγεγραμμένοι στο στρατό του Αρχιστρατηγου Μιχαήλ, είμαστε επουρανιοι στρατιώτες απο την βάπτιση μας.....
Αγιος Ιουστινος Πόποβιτς... .!!!!

[toula]

Αυτος ο Ιδιος με τη θέληση Του ανέβηκε και καρφωσε στον αγιο Σταυρό Του την αμαρτία,εξαιτίας της οποίας εκδιωχθηκαμε από τον Παράδεισο.
Αββας Δωροθεος.

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=D_I7_nk_2kU

Ἡ ἀγάπη ὑπερβαίνει τὴν φύση

π. Δημήτριος Θεοδωρόπουλος

[toula]

https://www.youtube.com/live/UpzMjVwBij4

π. Γεώργιος Σχοινάς

[toula]

Για την εκπλήρωση της πνευματικής τελειωσεως,δύο έργα είναι απολύτως αναγκαία:
Α)Η πνευματική γνώση.
Και Β)Η πράξη.
Οσ.Μαξιμος ο Ομολογητης.