Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Και εμείς, τι κάνουμε εμείς;
Δεν ζητάμε πάντα από τους ανθρώπους δόξα και έπαινο;
Δεν είμαστε γεμάτοι από υπερηφάνεια;
Ποιος από μας προσπαθεί να κρύψει τα καλά του έργα, όπως το έκανε ο Κύριος Ιησούς Χριστός;
Ποιος περιφρονεί την ανθρώπινη δόξα και ζητάει δόξα μόνο από τον Θεό;
Σχεδόν κανείς. Όλοι μας σχεδόν έχουμε αυτό το πάθος.
Είναι πολύ δύσκολο να απαλλαχθούμε από την κενοδοξία.
Μόνο οι άγιοι είναι ελεύθεροι απ’ αυτή.
Εμείς όλοι, αρχίζοντας από μένα, είμαστε γεμάτοι από υπερηφάνεια.
Από το βιβλίο: Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι και ομιλίες, τόμος Β’.

[toula]

"Με το Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με και το Υπεραγία Θεοτόκε βοήθει μοι.."
«Εάν ο εχθρός σου φέρει λογισμούς άτοπους και ενάντιους και αμέλεια στην πνευματική σου εργασία, ή και ότι άλλο εναντίον της σωτηρίας της ψυχής σου και της αγάπης του Χριστού και του Θείου πόθου, με ότι συμβαίνει να βλέπεις ή να ακούς, επειδή ζεις στον κόσμο, πολέμησε τον και συ με την σωτήρια προσευχή, με το
"Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησον με" και το
"Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι"».
Όσιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης

[toula]

"Θα προσεύχομαι, αλλά για να προσεύχομαι θέλω και λεφτά.."
Έναν τέτοιο γέροντα αμέριμνο, απλό, ταπεινό, με μεγάλη εμπιστοσύνη στον Χριστό και την Παναγία, γνωρίσαμε.
Ήταν από το Ριζοκάρπασο της σήμερα τουρκοκρατούμενης Κύπρου κι ήλθε στο Άγιον “Όρος όταν κι αυτό ήταν Τουρκοκρατούμενο.
Εκοιμήθη πριν δώδεκα έτη σε ηλικία εκατόν έξι ετών. Είχε στο Άγιον “Ορος ογδόντα έξι έτη!
Εξήλθε αυτού μία δύο φορές, για να πάει προσκυνητής στα Ιεροσόλυμα. Ογδόντα έξι έτη είχε να φάει κρέας. Ογδότα έξι έτη είχε να δει γυναίκα.
Είκοσι πέντε έτη είχε να πλύνει το πιάτο του! Υγιέσταστος, εγκρατέστατος, εξυπνότατος , αγαθότατος. Εκατόν τριών ετών ανέβηκε στη σκέπη του κελλιού του να διορθώσει τα κεραμίδια..
«’Οτι ζητάω από την Παναγία μου το στέλνει» έλεγε. «Έχω την εικόνα της, της Οικονόμισσας, και με οικονομεί η Υπερευλογημένη … Να, τώρα ήθελα νερό και ήλθες να μου φέρεις».
Μια φορά ήλθαν δύο φίλοι από την Αθήνα, νεαροί οικογενειάρχες, και με ρωτούσαν αν υπάρχουν γέροντες του Γεροντικού και της Φιλοκαλίας. Υπάρχουν τους είπα και τους πήγα στον γέροντα αυτόν, τον μοναχό Ιωσήφ τον Κύπριο. Ήταν τότε εκατόν πέντε ετών. Ήταν ξαπλωμένος κι έκανε κομποσχοίνι.
«Οι κύριοι» του λέγω, «είναι από την Αθήνα και ήθελαν να πάρουν την ευχή σου».
Τον είδαν πως δεν είχε όρεξη για κουβέντα. Αφού είπαν δύο-τρία λόγια, τους έκαμε νόημα να φύγουμε.
Φεύγοντας λένε στον γέροντα: «Γέροντα, είμαστε με πολλά προβλήματα, σας παρακαλούμε να προσεύχεσθε».
«Θα προσεύχομαι» τους απαντά, «αλλά για να προσεύχομαι θέλω και λεφτά»!
Ντράπηκα πολύ, τα έχασα, δεν ήξερα τι να πω. Προσπαθούσα να δικαιολογήσω την κατάσταση. Απορούσα γιατί να το κάνει αυτό.
Τους πήγα σ' έναν άγιο άνθρωπο κι αυτός να ζητάει χρήματα για να προσευχηθεί;
Αυτός που δεν γνώριζε καλά-καλά την αξία των χρημάτων και δεν τους έδινε μεγάλη σημασία. Οι άνθρωποι έφυγαν και λυπήθηκα.
Την άλλη ημέρα που πήγα να τον δω, μου λέει:
«Πάτερ Μωυσή την αρετή δεν τη μαζέψαμε μαζί. Μην μου φέρνεις κόσμο να με τιμάνε. Ζήτησα από τον Θεό να με τιμήσει στην άλλη ζωή, όχι σ΄αυτή την ψεύτικη».
Εξεπλάγην. Ντροπιάσθηκε στους ξένους ζητώντας χρήματα, που ποτέ δεν είχε και ποτέ δεν τ” αγάπησε, με ντρόπιασε κι εμένα. Πού να τολμήσω να ξαναπάω κόσμο. Χάλασε την εικόνα του, ως σπουδαίου ασκητού. Κατέστρεψε την πρόσοψη του.
Ποιος από μας το κάνει αυτό; Ήταν ταπεινός. Υπεράνω και του σκανδαλισμού. Τον ένοιαζε τι θα πει γι αυτόν ο Θεός κι όχι οι άνθρωποι. “Οταν το είπα στους φίλους έμειναν άφωνοι..
Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

[toula]

Όταν ανοίγεις ένα πνευματικό βιβλίο και μάλιστα, την Αγία Γραφή, είναι σα να λες:
Ναι, Κύριε, πιστεύω ότι είσαι εδώ!
Ζητώντας να καταλάβεις το νόημα, είναι σα να Του λέγεις: «ναι, έρχου Κύριε Ιησού»!
Επομένως, μελετώ την Αγία Γραφή, σημαίνει κοινωνώ τον Χριστόν.
Ο Χριστός, που κάποτε δίδασκε σε μια γωνιά της Παλαιστίνης, υπάρχει τώρα εδώ μυστικά, μα αληθινά!…και πίσω από κάθε γραμμή του βιβλίου, ή της Αγίας Γραφής, σε καλεί: έλα, παιδί μου!
Κι αν έχεις τον πόθο να καταλάβεις τι σου λέγει, απαντάς:Έρχομαι Κύριε
έλα τώρα κι Εσύ, μέσα μου.
Γίνεται ένας διάλογος, πρόσωπο με πρόσωπο, εγώ και ο Χριστός, κουβεντιάζουμε δια του βιβλίου.
Η ανάγνωσις δηλ. του πνευματικού βιβλίου, είναι μία αποκάλυψις, μία μυστική ένωσις μαζί Του!
Μόνον με τον Χριστό; Όχι!
ο Χριστός είναι πάντα, μαζί με το πνευματικό ασκέρι Του, τους Αγίους και τους αγγέλους!
Ενώνεσαι εκείνη την ώρα μυστικά, μαζί με όλους τους Αγίους!
Θα νιώσεις εκείνο που έλεγε ένας Άγιος, ότι «ζώντες επί γης, εορτάζομεν εν ουρανώ», όταν έχουμε τον λόγο του Θεού, στην καρδιά και στο στόμα μας!
Κι ένας φίλος, διάβαζε πάντα την Αγία Γραφή, με δάκρυα στα μάτια, ψάλλοντας!
Κάτι περισσότερο καταλάβαιναν...
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Μην αρνήσαι να προσεύχεσαι για κάποια ψυχή (πού σου το εζήτησε), έστω και αν δεν διαθέτης καρποφόρο προσευχή.

Διότι η πίστις εκείνου πού εζήτησε την προσευχή, έσωσε πολλές φορές κι εκείνον που προσευχήθηκε και μάλιστα με συντριβή καρδίας.

Μην υπερηφανεύεσαι, εάν προσεύχεσαι για άλλους και εισακούεσαι, διότι η πίστις αυτών ενήργησε, ώστε να εισακουσθή η προσευχή σου.

Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος

[toula]

Αυτές είναι μετάνοιες!

Τα καλύτερα αιτήματα προσευχής έρχονται από εκείνους που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν παρά μόνο την ψυχή τους.
Βλέπεις καρδιές ερημικές, που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα.
Παιδιά νέα, αγόρια και κορίτσια, να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν, να βρουν την αλήθεια που αναζητά η ψυχή τους.
Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι.
Αυτά είναι θαύματα.
Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει:
«Θέλω να μιλήσουμε, πάτερ, κάτι βαραίνει τη συνείδησή μου και θέλω να στο πω».
Ναι, αυτό το παιδί!
Της καφετέριας, με το σκουλαρίκι στο αυτί ή στο φρύδι.
Με το τατού μιας ξεχασμένης αγάπης και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στη διαπασών.
Μιλάς με μια παρέα νέων σε καφετέρια και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας Χριστού, γιατί μην ξεχνάμε: «ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20).
Και να μπαίνεις μέσα στην εκκλησία και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές ειδικά από ανθρώπους που είναι «κοντά στον παπά» και «την εκκλησία».
Και να κάνεις θεολογική συζήτηση με τον ροκά νέο που δεν το φανταζόσουν ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα.
Και όμως, μέσα σε αυτόν τον βούρκο, μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα.
Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα να παρακαλάει όχι για νύφες, γαμπρούς, δουλειές και φράγκα,
αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών. Υποψήφιος άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης.
Αυτά είναι θαύματα.
Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά που δεν έχει σβήσει ακόμα και το ανανεώνει κάποια προσευχή.
Και τότε αρχίζει να φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος.
Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του και να πηγαίνει στον εξομολόγο να τον γυαλίσει και να λάμψει πάλι.
Αυτές είναι μετάνοιες!
Από εκείνους που ο κόσμος τους είχε ήδη ξεγράψει, αλλά για τον Θεό είναι από τους πιο ανδρειωμένους.
Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες. Και από την άλλη να βλέπεις την κυρία με το ταγέρ και την φανουρόπιτα ανά χείρας σε κάθε παράκληση να ζητάει από τον Χριστό λαγούς με πετραχήλια, έτσι για να μυρίσει εγωισμό ο κόσμος.
Και μόλις δει το παιδί με το σκουλαρίκι θα πει: «Το παλιόπαιδο, ε, τι περιμένεις από τον γιο της τάδε».
Και όποτε σε βλέπει θα σου λέει με το χαμόγελο της πωλήτριας: «Την ευχή σας, πάτερ».
Και 30 χρόνια στην εκκλησία δεν κατάλαβε τίποτα.
Νιώθει ότι με κάποιες δωρεές και μερικά στολίσματα Επιταφίου έχει VIP θέση στον παράδεισο.
Καημένε άνθρωπε…
Τελικά, ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται.
Κρύβεται και λάμπει μέσα στη μουγκαμάρα της σιωπής.
Κάτι σαν τον ήλιο.

Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας.
Απλά παρουσιάζεται με τη λάμψη και την θερμότητά του.
Αυτή η παντοδύναμη παρουσία του αρκεί.
Έτσι ενεργεί ο Χριστός.
Έρχεται όταν τον καλούν όσοι έχουν διψάσει αληθινά.
Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωιστές και οι φαρισαίοι, απομακρύνεται, γιατί ο χώρος είναι κλειστός γι’ Αυτόν.

Μην ξεχνάμε, αγαπητοί μου, ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα Μνήσθητι.
Μια διψασμένη κραυγή άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου.

www.orthmad.gr

[toula]

Γερά σώματα, παράλυτες ψυχές (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ένας άνθρωπος παράλυτος περίμενε τριάντα οκτώ χρόνια τη θεραπεία του. Ο Χριστός τον συνάντησε κάποτε καθ’ οδόν, όχι τυχαία βέβαια. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι επέστρεψε από τη Γαλιλαία στην Ιουδαία και πήγε στα Ιεροσόλυμα ειδικά γι’ αυτόν. Ζήτησε μάλιστα διακριτικά την άδειά του να τον θεραπεύσει, πράγμα που το έκανε αμέσως, λέγοντάς του να σηκωθεί, να πάρει το κρεβάτι του στους ώμους του και να περπατήσει (Κυριακή του Παραλύτου).

Αυτά όμως έγιναν ημέρα Σάββατο. Ο Χριστός προκαλούσε συχνά τους Ιουδαίους με τέτοιες ενέργειες. Οι σοφοί διδάσκαλοι του Ισραήλ, που μελετούσαν τον νόμο του Θεού μέρα και νύχτα, αν και είδαν το ασυνήθιστο αυτό θαύμα, αλλά και πολλά άλλα παρόμοια θαύματα του Χριστού, έβγαλαν όπως πάντα το ίδιο συμπέρασμα: Ο άνθρωπος αυτός, αφού καταργεί την αργία του Σαββάτου, είναι παραβάτης του νόμου του Θεού, αμαρτωλός. Γι’ αυτό και καταδίωκαν τον Ιησού οι Ιουδαίοι και ζητούσαν να τον φονεύσουν, γιατί έκανε τα θαύματά του ημέρα Σάββατο (Ιω. 5, 16).

Πώς γίνεται ο άνθρωπος να φτάνει σε τόση τύφλωση; Τα συγκλονιστικά θαύματα του Χριστού δεν έλεγαν τίποτε σε κάποιες ψυχές. Πώς ήταν δυνατόν να μη βλέπουν τη θεϊκή χάρη που πλημμύριζε τον κόσμο, τον πλούτο ζωής που συνόδευε την κάθε ενέργεια του Χριστού; Ο Χριστός μίλησε για φαινομενικά ζωντανούς, αλλά ουσιαστικά νεκρούς ανθρώπους, που νομίζουν ότι βλέπουν, ακούν και καταλαβαίνουν, αλλά στην πραγματικότητα είναι μωροί, τυφλοί και κουφοί. Για ανθρώπους με σωματική μεν ευεξία και υγεία, αλλά με δυσκίνητες, παράλυτες, νεκρές ψυχές.

Και τί κάνει την ψυχή να νοσεί, να παραλύει, να νεκρώνεται; Η πολυποίκιλη αμαρτία φυσικά. Τα πάθη που πειθαναγκάζουν σε επιτέλεση του κακού και απραξία του καλού. Η έλλειψη ταπεινής καρδιάς που συνεπάγεται την απουσία της αγάπης. Η καταδυνάστευση του πλησίον σε συλλογικό ή προσωπικό επίπεδο, ακόμα και με την παράχρηση του νόμου του Θεού, που από πρόταση ζωής και σωτηρίας, μετατρέπεται σε απάνθρωπο σύστημα ελέγχου και στραγγαλισμού κάθε πτυχής της ανθρώπινης ζωής, όπως ακριβώς τον είχαν καταντήσει και οι Φαρισαίοι.

Ο Χριστός θεραπεύει το σώμα, αλλά και την ψυχή του παραλύτου, λέγοντάς του «μηκέτι αμάρτανε». Συμβαίνει όμως κάποτε ο Χριστός να θεραπεύει μόνο την ψυχή. Και να αφήνει το σώμα παράλυτο. Όταν αυτό κάνει την ψυχή πιο υγιή. Και έτσι βλέπουμε αντιθέσεις: Ανθρώπους με σώμα γερό και παράλυτη ψυχή, αλλά και ανθρώπους με σώμα παράλυτο και ολοζώντανη ψυχή.

Ένας άνθρωπος από το Άργος, τριάντα χρόνια παράλυτος, ήθελε να πάει στην Αμερική για εγχείρηση. Ζήτησε από τον άγιο Παΐσιο να προσευχηθεί γι’ αυτόν. Του λέει ο άγιος:

– Ποδαράκια, ποδαράκια, αυτά θα σε πάνε στον Παράδεισο, μα εσύ δεν το καταλαβαίνεις. Μην πας στην Αμερική, θα σε κάνουν πειραματόζωο… Σήκω να περπατήσουμε.

Ο άρρωστος είπε ότι δεν ξέρει καν πώς περπατάνε. Ο άγιος προσευχήθηκε, τον πήρε στην αγκαλιά του, τον σήκωσε και άρχισαν να περπατούν. Μετά τον απόθεσε ξανά στο καροτσάκι του και του λέει:

– Άκουσε, παιδί μου. Ο Θεός δεν θα σε κάνει καλά. Χειρότερα θα πηγαίνεις, καλύτερα όχι. Να γνωρίζεις όμως, ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που είναι γύρω σου και σε διακονούν, σώζονται με τον τρόπο αυτό. Βοηθούν και βοηθιούνται χωρίς να το καταλαβαίνουν. Και συ γίνεσαι ένα μέσο σωτηρίας ψυχών.

Τί ωραία τα παράλυτα ποδαράκια, όταν κάνουν καλά τις ψυχές και τις πάνε στον Παράδεισο!

www.orthmad.gr

[toula]

Η ταπείνωση της Παναγίας
Η Πα­να­γία όσο ζού­σε, δεν έκα­νε ποτέ συγ­κα­τά­θε­ση σε καμ­μία αμαρ­τία! Μόνο ένα μόνο λο­γι­σμό είχε στη ζωή της η Πα­να­γία, όπως απο­κά­λυ­ψε στους Πα­τέ­ρες: Να σκέ­φτε­ται, να υμνεί και να αγα­πά στο μέ­γι­στο κατά το αν­θρώ­πι­νο, το Χρι­στό και να ποιεί το θέ­λη­μά Του. Δεύ­τε­ρο λο­γι­σμό δεν είχε! Σύγ­κρι­νε διαρ­κώς τον εαυ­τόν της με το Χρι­στό και απέ­κτη­σε την αρε­τή της τα­πεί­νω­σης στο μέ­γι­στο βαθ­μό, όπως και τις υπό­λοι­πες αρε­τές.
Η Πα­να­γία ου­δέ­πο­τε ασθέ­νη­σε, ούτε πάθη είχε, ούτε λο­γι­σμούς, ούτε όνει­ρα, αλλά και ούτε τα γυ­ναι­κεία της (πε­ρί­ο­δο). Δεν γεύ­τη­κε σω­μα­τι­κό πόνο ποτέ και σε κα­νέ­να ση­μείο του σώ­μα­τος, ενώ ψυ­χι­κό πόνο γεύ­τη­κε κατά τη Σταύ­ρω­ση του Χρι­στού.
Η Πα­να­γία λει­τούρ­γη­σε βιο­λο­γι­κά ως άγ­γε­λος μάλ­λον, παρά ως άν­θρω­πος.
Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης
www.dogma.gr

[toula]

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ : Κρίση και διάκριση
Αν σε έβα­λαν να κρί­νεις, να σκε­φθείς: «Εί­ναι αυτή η κρί­ση θεϊ­κή ή εί­ναι γε­μά­τη εμ­πά­θεια;» Εί­ναι δη­λα­δή ανι­διο­τε­λής ή γε­μά­τη ιδιο­τέ­λεια; Να μην έχε­τε εμ­πι­στο­σύ­νη στον εαυ­τό σας, ούτε στην κρί­ση σας. Υπάρ­χει μέσα πο­λύς εγωι­σμός, όταν κα­νείς κρί­νει. Εμέ­να με βά­ζουν να κρί­νω ένα θέμα και ενώ δεν θέλω, αλλά αναγ­κά­ζο­μαι και το κάνω και παρ’ όλο που κρί­νω με ανι­διο­τέ­λεια και αμε­ρό­λη­πτα, όταν πάω να κάνω προ­σευ­χή, δεν νιώ­θω, ας υπο­θέ­σου­με, εκεί­νη την γλυ­κύ­τη­τα που νιώ­θω άλ­λες φο­ρές. Όχι ότι με πει­ρά­ζει η συ­νεί­δη­σή μου για κάτι, αλλά για­τί έκρι­να σαν άν­θρω­πος. Πόσο μάλ­λον, όταν η κρί­ση εί­ναι λαν­θα­σμέ­νη ή έχει μέσα και την δι­καιο­λο­γία ή αν­θρώ­πι­να κρι­τή­ρια! Εί­ναι με­γά­λη υπό­θε­ση η κρί­ση! Η κρί­ση εί­ναι του Θεού. Εί­ναι φο­βε­ρό! Δεν έχει ση­μα­σία αν έχη καλή διά­θε­ση αυ­τός που εί­ναι στην θέση να κρί­νει. Ση­μα­σία έχει τι βγά­ζει με την κρί­ση του. Χρειά­ζε­ται πολ­λή διά­κρι­ση…
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
www.dogma.gr

[toula]

"Ένα μόνο δάκρυ.."
Να ξέρετε, ότι και ένα μόνο δάκρυ ισοδυναμεί με το λουτρό. Όπως το λουτρό ανακουφίζει το σώμα και το πλύσιμο καθαρίζει το ένδυμα, ούτω πως και τα δάκρυα της μετανοημένης ψυχής αγνίζουν την καρδιά, αγνίζουν το νου, αγνίζουν το σώμα, αγνίζουν την ζωή, αγνίζουν τον λόγο, αγνίζουν ακόμα και την κάθε έκφρασι του ανθρώπου.
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας
Πολιτεία Αγάπης.