Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο Θεός δεν περιμένει να γίνεις καλύτερος για να σε αγαπήσει.
Θυσιάστηκε για σένα χωρίς να είσαι τέλειος και άψογος.
Χάλια ήσουν, τα μαύρα μας τα χάλια έχουμε, αλλά ανέβηκε στο Σταυρό για σένα, για μένα για όλη την ανθρωπότητα.
Εάν όμως ο Χριστός σ αγαπάει όπως είσαι τώρα και όχι αύριο,
μήπως αυτό αλλάζει για πάντα και τις σχέσεις μας με τους άλλους;
Γιατί τότε… δεν μπορείς να περιμένεις κι εσύ από τον άλλον να γίνει τέλειος για να τον αγαπήσεις.
Ας μάθουμε, ας αντέξουμε, ας προσπαθήσουμε,
να αγαπήσουμε τον άλλον, στην πορεία και διαδρομή του
και όχι στην τελείωση του.
Στην αρχή, στη διαδρομή όχι μόνο στο τερματισμός.
Θες ζωντανές σχέσεις;
Θες αληθινές σχέσεις και όχι φαντασιακές;
Σταμάτα να μετράς τι λείπει.
Άρχισε να βλέπεις τι ήδη υπάρχει και γίνεται.
Γιόρτασε τα μικρά βήματα.
Εκεί κρύβεται η αγάπη.
Όταν θα πάψεις να βλέπεις τον άλλον ως Θεό σου,
τότε θα γίνει ο σύντροφος σου.
-π.Λίβυος-

[toula]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
Την χαρμόσυνη περίοδο μεταξύ του Πάσχα και της Πεντηκοστής, η αγία Εκκλησία μας κατηχεί στα μεγάλα μυστήρια της Πίστης, φροντίζοντας να διαβάζονται αποσπάσματα από το ευαγγέλιο του Ιωάννη, το οποίο είναι ευαγγέλιο θεολογικό.
Έτσι η σημερινή ευαγγελική περικοπή συνδέεται άρρηκτα με δύο πολύ σημαντικά γεγονότα για την πνευματική μας ζωή: το Άγιο Βάπτισμα και την επερχόμενη εορτή της Πεντηκοστής.
Το βάπτισμα είναι η δική μας Προβατική Κολυμβήθρα, αλλά με μια διάσταση πολύ ανώτερη και πνευματική. Μέσα από τα ιερά νερά του βαπτίσματος, δεν επιδιώκουμε απλώς μια σωματική θεραπεία όπως ο Παράλυτος, αλλά βιώνουμε κάτι πολύ βαθύτερο και πιο ουσιαστικό: την πνευματική μας αναγέννηση. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, «το βάπτισμα είναι κάθαρση αμαρτιών, άφεση παραπτωμάτων, αναγέννηση του ανθρώπου, δεύτερη γέννηση». Στο βάπτισμα, καθαριζόμαστε από την προπατορική αμαρτία, ενδυόμαστε τον Χριστό, γινόμαστε μέλη του Σώματός Του, της Αγίας μας Εκκλησίας, και υιοθετούμαστε ως παιδιά του Θεού. Κατεβαίνουμε στην κολυμβήθρα φέροντας τον νεκρό άνθρωπο , θάβουμε εκεί τα πάθη και τα νεκρώνουμε και ανεβαίνουμε ανεστημένοι, καινή δημιουργία. Λαμβάνουμε τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, την πρώτη γεύση της χάριτος και των δωρεών Του. Το βάπτισμα είναι η αφετηρία της νέας μας ζωής εν Χριστώ, το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομούμε την πνευματική μας πορεία.
Μαζί με το βάπτισμα λαμβάνουμε ένα άλλο σημαντικό και διακριτό μυστήριο το ιερό Χρίσμα. Όπως το Βάπτισμα είναι η γέννηση μας στην Βασιλεία του Θεού, έτσι το Χρίσμα είναι η απόκτηση , η δυνατότητα της κίνησης, της ενέργειας μας, μέσα στην Βασιλεία του Θεού. Γεννιέται ο άνθρωπος από την μητέρα του και μετά με την καθοδήγηση της στέκεται στα πόδια του και μαθαίνει να βαδίζει. Ετσι λοιπόν το βάπτισμα είναι η γέννηση μας η πνευματική και το Χρίσμα η ώθηση ,η ενεργοποίηση μας να βαδίζουμε εν Χριστώ. Το Άγιο Πνεύμα ενεργεί και στα δύο μυστήρια. Ο Χριστιανός χρίεται, σφραγίζεται στο όνομα του Χριστού και λαμβάνει τις δωρεές του αγιου Πνεύματος και την δυνατότητα της σωτηρίας του.Και όπως το Βάπτισμα εικονίζει την συνταφή και την συνανάσταση μας με τον Κύριο, το Χρίσμα είναι η προσωπική μας Πεντηκοστή. Εγκεντριζόμαστε στο Σώμα του Χριστού μας , σαν σε δένδρο για να ανθίσουμε, να βλαστήσουμε, να καρποφορήσουμε στην Ζωή.
Η Πεντηκοστή , έρχεται. Είναι η ημέρα κατά την οποία το Άγιο Πνεύμα κατήλθε στους Αγίους Αποστόλους με τη μορφή πύρινων γλωσσών, γεμίζοντάς τους με δύναμη και σοφία για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο. Είναι η ημέρα της γεννήσεως της Εκκλησίας ως Σώματος Χριστού, εμψυχωμένου από το Άγιο Πνεύμα.
Η αναμονή της Πεντηκοστής μας καλεί σε μια περίοδο πνευματικής εγρήγορσης και προετοιμασίας. Όπως ο παράλυτος περίμενε την ανατάραξη των υδάτων, έτσι κι εμείς καλούμαστε να ετοιμάσουμε τις καρδιές μας για να δεχτούμε την πλούσια δωρεά του Αγίου Πνεύματος. Αυτή η προετοιμασία περιλαμβάνει την προσευχή, τη μετάνοια, τη συμμετοχή στα ιερά μυστήρια, την ενίσχυση της πίστης μας και την καλλιέργεια των αρετών.
Καθώς λοιπόν βαδίζουμε προς την Αγία Πεντηκοστή, μας καλεί η Εκκλησία να αναλογιστούμε τη σημασία του βαπτίσματός μας. Να θυμηθούμε τις υποσχέσεις που δώσαμε και να ανανεώνουμε εις το καθ' ημέραν την αφοσίωσή μας στον Χριστό. Καλούμαστε να αφήνουμε στην άκρη κάθε πνευματική παράλυση, κάθε αμφιβολία και φόβο, και να προσμένουμε με πίστη και ελπίδα να συναντήσουμε τον Θεό, το Άγιο Πνεύμα. Όρθιοι, αναστημένοι άνθρωποι, ξένοι κάθε παραλύσεως, που προκαλεί η αμαρτία.
Αμήν .Γένοιτο.
π.Παντ. Κρούσκος

[toula]

ΚΑΘΕ ΑΓΙΟΣ όταν είναι ζωντανός βρίσκεται πάντα ΕΠΙ-ΚΗΡΥΓΜΕΝΟΣ, διότι ως αληθινός και τίμιος είναι πάντα απρόβλεπτος και μία ωρολογιακή βόμβα για τα ανθρώπινα στεγανά καθεστώτα.(Βλ.Άγιο Αθανάσιο ,Άγιο Νεκτάριο, Άγιο Γαβριήλ εκ Γεωργίας κ.α.)
Μετά Θάνατον όμως καθίσταται εξ αντιθέτου ΑΝΑ-ΚΗΡΥΓΜΕΝΟΣ αφού ως νεκρός είναι ακίνδυνος και ασφαλής για την ψευτιά αυτού του κόσμου.
Κάθε Χριστιανός λοιπόν ως μιμητής του ίδιου του αντιλεγόμενου Χριστού(Λουκ.β΄,34) πρέπει πάντα να είναι και ετούτος αντιλεγόμενος ,μη προσδιορίσιμος σε ανθρώπινα καλούπια, κατηγορίες και ομοιομορφίες και να μην τον συλλαμβάνει κανένας πουθενά , ως αεικίνητο μέσα στην Θεϊκή απέραντη αλήθεια , πράγμα το οποίο θα τον καθιστά πάντα απρόβλεπτο και επικίνδυνο λαμβάνοντας μοιραίως τον δρόμο της απόρριψης και της αποδοκιμασίας.
Εσύ λοιπόν είσαι αντιλεγόμενος ή έχεις εξασφαλιστεί ήδη στα αεροστεγή συρταράκια και την επιδοκιμασία των ανθρώπων ;
π.Διονύσιος Ταμπάκης

[toula]

Την δεύτερη μέρα του μήνα μνήμη της ανακομιδής των λειψάνων του Μεγάλου ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ.
Αυτός ο μεγάλος πατέρας μας Αθανάσιος έζησε πάνω στη γη ζωή αγγελική. Οι αγώνες που υπέστη για την Ορθόδοξη πίστη, οι συγκρούσεις και οι αντιστάσεις του κατά των αιρετικών, οι συχνές και άδικες εξορίες του, καθώς και οι συκοφαντίες και οι ψευδείς κατηγορίες που δέχτηκε από τους κακοδόξους, αναφέρονται από πολλές ιστορίες· όμως πιο αναλυτικά τα διηγείται ο Γρηγόριος ο Θεολόγος. Επειδή εμείς δεν μπορούμε να τα πούμε όλα εδώ, θα αναφέρουμε σύντομα μερικά για ενθύμηση.
Ο μεγάλος αυτός Αθανάσιος, που το όνομά του σημαίνει αθανασία, είχε πατρίδα την Αίγυπτο. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι και ενάρετοι, και κοντά τους μεγάλωσε. Όταν ήταν μικρό παιδί, πήγε με άλλα παιδιά που έπαιζαν στην άκρη της θάλασσας και έκαναν ένα παιχνίδι: άλλα παιδιά έκαναν τους ιερείς, άλλα τους διακόνους, και τον Αθανάσιο τον έκαναν αρχιερέα. Του έφεραν και κάποια αβάπτιστα παιδιά, και εκείνος τα βάπτισε με θαλασσινό νερό.
Τυχαία το είδε αυτό ο Αλέξανδρος, Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, και θαύμασε. Με φωτισμό του Αγίου Πνεύματος κατάλαβε ότι αυτό ήταν προμήνυμα της μελλοντικής του χειροτονίας. Γι’ αυτό δεν ξαναβάπτισε τα παιδιά, αλλά τα έχρισε με άγιο μύρο και τα ολοκλήρωσε. Τον Αθανάσιο τον έδωσε σε δάσκαλο για να μάθει τα ιερά γράμματα.
Όταν μεγάλωσε, ο Αλέξανδρος τον χειροτόνησε διάκονο. Όταν συγκλήθηκε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος στη Νίκαια το 325, επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, τον πήρε μαζί του ως βοηθό. Εκεί καταδίκασαν τις αιρετικές διδασκαλίες του Αρείου.
Λίγο αργότερα πέθανε ο Αλέξανδρος και έγινε Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας ο Αθανάσιος (326). Οι οπαδοί του Αρείου, όμως, δεν άντεξαν την εκλογή του και έπεισαν τον Μέγα Κωνσταντίνο να τον εξορίσει στη Γαλλία.
Μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου, ο Αθανάσιος πήγε στη Ρώμη, συνάντησε τον Κωνσταντίνο τον νεότερο και επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια. Όμως οι εχθροί του τον κατηγόρησαν ξανά, και ο Κωνστάντιος συγκάλεσε σύνοδο στην Τύρο για να τον δικάσει.
Εκεί παρουσίασαν ένα ξεραμένο χέρι, λέγοντας ότι ανήκε σε κάποιον Αρσένιο, τον οποίο δήθεν είχε σκοτώσει ο Αθανάσιος με μαγεία. Όμως ο Αρσένιος ήταν ζωντανός και παρών. Ο Αθανάσιος τον έφερε κρυφά στη σύνοδο, τον αποκάλυψε και έδειξε ότι είχε και τα δύο του χέρια, λέγοντας: «Να το δεξί και το αριστερό του· όλοι έχουμε δύο χέρια από τον Θεό· μην ψάχνετε τρίτο». Οι κατήγοροι ντροπιάστηκαν.
Ωστόσο ξεσήκωσαν τον λαό εναντίον του και ο Αθανάσιος αναγκάστηκε να φύγει και να κρυφτεί για έξι χρόνια σε ένα ξερό πηγάδι.
Έπειτα πήγε στη Δύση και συνάντησε τον αυτοκράτορα Κώνστα και τον πάπα Ιούλιο, οι οποίοι τον υποστήριξαν. Όμως ο Κωνστάντιος διέταξε να τον σκοτώσουν και να βάλουν άλλον επίσκοπο. Ο Αθανάσιος γλίτωσε και ξαναπήγε στη Ρώμη.
Ο Κώνστας απείλησε τον αδελφό του ότι θα τον επαναφέρει με τη βία, κι έτσι ο Αθανάσιος επέστρεψε στον θρόνο του. Μετά τον θάνατο του Κώνστα, όμως, διώχθηκε ξανά και κρύφτηκε έξι χρόνια στο σπίτι μιας ενάρετης παρθένου.
Όταν έγινε αυτοκράτορας ο Ιουλιανός ο Παραβάτης (361), επιδίωξε να τον εξοντώσει. Ο Αθανάσιος δραπέτευσε μέσω του Νείλου και κατέφυγε στη Θηβαΐδα, αλλά αργότερα επέστρεψε κρυφά στην Αλεξάνδρεια.
Μετά τον θάνατο του Ιουλιανού και τις αλλαγές αυτοκρατόρων, ο Ουάλης, που υποστήριζε τους Αρειανούς, προσπάθησε να τον συλλάβει. Ο Αθανάσιος κρύφτηκε σε οικογενειακό τάφο και γλίτωσε. Τελικά, λόγω αντίδρασης του λαού, ο Ουάλης τον άφησε.
Έπειτα από 42 χρόνια διωγμών και εξοριών, ο Αθανάσιος πέθανε σε βαθιά γεράματα και πήγε προς τον Κύριο.
*
Την ίδια ημέρα άθλησαν οι Άγιοι Μάρτυρες Έσπερος, Ζωή και τα παιδιά τους Κυριακός και Θεόδουλος
Οι Άγιοι αυτοί έζησαν επί αυτοκράτορα Αδριανού (125). Ήταν δούλοι ενός ειδωλολάτρη, του Κατάλλου. Αν και δούλοι στο σώμα, ήταν ελεύθεροι στην ψυχή. Τα παιδιά τους τούς συμβούλεψαν να μην ζουν με ειδωλολάτρες.
Ομολόγησαν στον κύριό τους ότι υπακούουν στον Χριστό και όχι στους ανθρώπους. Εκείνος προσπάθησε να τους δοκιμάσει δίνοντάς τους ειδωλόθυτα, αλλά εκείνοι τα πέταξαν στα σκυλιά.
Τότε βασανίστηκαν: τα παιδιά κρεμάστηκαν και σχίστηκαν με σιδερένια νύχια, και μετά τους έδειραν μαζί με τη μητέρα τους. Τελικά τους έριξαν όλους σε αναμμένο φούρνο, όπου παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Θεό.
Το πρωί βρέθηκαν άθικτοι, σαν να κοιμούνταν.
*
Ο Όσιος Ιορδάνης ο Θαυματουργός κοιμήθηκε με ειρήνη.
ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
Την ίδια ημέρα η μνήμη της Οσίας Μητέρας μας Ματρώνας, από την Ρωσία.

[toula]

Kύριε ελέησον!
Χορταράκι ελέησον!
Πουλάκι ελέησον!
Τα πάντα μέσα μου και γύρω μου, και τα μικρά και τα μεγάλα, τα περασμένα και τα άπειρα, και τα απλά και τα αινιγματώδη, και τα σκοτεινά και τα φωτεινά, και το ορατό και το αόρατο, και το θνητό και το αθάνατο, και το καλό και το κακό, το παν και τα πάντα σε όλους τους κόσμους που γνωρίζω και αισθάνομαι, με υποκινούν σε κραυγαλέα προσευχή:
Κύριε ελέησον!
Οι πόνοι μας συνοψίζουν όλες τις ανθρώπινες λέξεις σε μια προσευχή και σε μια κραυγή: Κύριε ελέησον!
Στραμμένοι προς Εσέ βρίσκουμε ξεχειλισμένο σ΄ όλο το είναι μας, μόνο ένα στεναγμό: Κύριε ελέησον! Θα θέλαμε να Σου πούμε τον εαυτό μας, αλλά χύνονται τα δάκρυά μας και Σου λέμε όλη την ψυχή μας μέσα σ΄ αυτά τα δυο λόγια:
Κύριε ελέησον!
Το κάθε κτίσμα έχει την καρδιά του. Και η καρδιά είναι με τούτο καρδιά, γιατί αναστενάζει και τείνει προς Εσέ: Κύριε ελέησον!
Σ΄ αυτό το λυπημένο κόσμο ο άνθρωπος δεν έχει μεγαλύτερη ανάγκη από το να ελεηθεί πρώτιστα από
Σένα, Κύριε ελέησον!
Και μαζί με Σένα και πίσω από Σένα να τον ελεήσουν όλα τα όντα και όλη η κτίση: Κύριε ελέησον!
Μητέρα ελέησον!
Φίλε ελέησον!
Χορταράκι ελέησον!
Πουλάκι ελέησον!
Όλα τα όντα σε όλους τους κόσμους: Ελεήστε!!! Ελεήστε!!! Ελεήστε!!!
άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

[toula]

Χριστός Ανέστη! Καλό μήνα! Θερμές ευχαριστίες στον π.Σπυρίδωνα Βασιλάκο που είχα τη χαρά και την τιμή να είμαι καλεσμένος στην ενορία του για ένα ενδιαφέρον και ιδιαίτερο θέμα : "Η σχέση μας με τον πνευματικό και το μυστήριο της Εξομολογήσεως".

https://www.youtube.com/watch?v=XRgUiTQIwYI

«Η σχέση μας με τον πνευματικό και το μυστήριο της εξομολογήσεως» Με τον π. Σπυρίδωνα Σκουτή

[toula]

Όταν κάνουμε υπομονή στη ζωή μας, ο Θεός μας δείχνει τον δρόμο της σωτηρίας αλλά εμείς δυστυχώς δεν θέλουμε να περιμένουμε.
Δεν θέλουμε να Τον ακούσουμε. Μπορεί να μας πει «όχι» που στην ουσία είναι το «ναι» για τη σωτηρία μας αλλά εμείς αλλιώς θέλουμε τα πράγματα. Τα θέλουμε όλα εδώ και τώρα διότι μας καταδιώκει ο θάνατος και θέλουμε να ολοκληρώσουμε τις επιθυμίες μας όχι σωτηριολογικά και όπως ο Θεός θέλει αλλά όπως εμείς «βλέπουμε» τη ζωή. Θέλουμε να «φέρουμε» στα μέτρα μας τον Θεό και στις επιθυμίες μας, αντί να πούμε «ας γίνει το θέλημα Σου». Σε αυτή τη φράση μας πιάνει κόμπος στο στομάχι διότι δεν θέλουμε σε αυτό που προσευχόμαστε να «ακούσουμε» το όχι του Θεού που στην ουσία είναι σωτηριώδες αλλά θέλουμε ο Θεός να έρθει στις δικές μας επιθυμίες.
Ένας Θεός για τις δουλειές μας όπως έλεγε και ο μακαριστός Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης. Γι’ αυτό και στα αιτήματα των προσευχών μας Τον θέλουμε για ένα κομμάτι της ζωής μας, συνήθως καθαρά εξωτερικό και όχι για βαθύτερα πράγματα. Πολλές φορές παρακαλάμε για τα πάντα εκτός από το να μας καθαρίσει την καρδιά και να μας δώσει μετάνοια και αγάπη.
Το έλεγε και ο μακαριστός Μητροπολίτης Αντώνιος Μπλουμ : «Συνήθως θέλουμε κάτι από τον Χριστό και όχι τον ίδιο τον Χριστό». Θέλουμε να μας δώσει κάτι και μάλιστα το θέλουμε όπως εμείς το έχουμε στο μυαλό μας. Φοβερά πράγματα!
Φεύγει η ζωή μας με το να ζητάμε απίστευτα πράγματα, βλέποντας τον Θεό σαν ένα τοτέμ ικανοποίησης αιτημάτων ενώ στην ουσία η προσευχή μας οφείλει να έχει ένα και μόνο αίτημα «Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν.» (Ματθ. 6:33).
Να προσέχουμε τι ευχόμαστε αδέρφια, γιατί μπορεί αυτό που ευχόμαστε να είναι καλό για τη ζωή μας αλλά όχι για τη σωτηρία μας. Μπορεί πίσω από αυτό που ζητάς, τελικά να βρίσκεται όχι η σωτηρία σου αλλά η απώλεια σου διότι δεν μπορείς και δεν αντέχεις, αλλά εσύ επιμένεις. Μην επιμένεις, άφησε τα όλα σε Εκείνον…
Πολλές φορές ο Θεός μας λέει «όχι» ή μας το «δείχνει», οπότε ας μην πάμε να σπάσουμε την πόρτα όπως έλεγε και ο γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπεδινός. Να πούμε καλύτερα «να είναι ευλογημένο» και να αποχωρήσουμε με σιωπή , προσευχή και ειρήνη γιατί ο Κύριος γνωρίζει καλύτερα.
Οι θλίψεις και οι στεναχώριες έρχονται διότι τα βλέπουμε όλα μέσα από εγωϊσμούς και επιθυμίες και όχι μέσα στην οικονομία και την αγάπη του Θεού. Θλιβόμαστε γιατί δεν γίνεται αυτό που θέλουμε, έχουμε προγραμματίσει και νομίζουμε ότι θα μας κάνει καλό.
Τα πάντα κινούνται μέσα στην ευλογία, την αγάπη και την οικονομία του Θεού αλλά εμείς δεν το βλέπουμε. Σε πολλά όχι του Θεού βλέπουμε κατάρα ενώ στην ουσία υπάρχει ευλογία και σωτηρία αλλά δυστυχώς εμείς τα ερμηνεύουμε όλα με τη ματιά του κόσμου και όχι με το βλέμμα του Ουρανού.
Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος ««Ἐν τῷ θέλειν καὶ τῷ μὴ θέλειν κεῖται τὸ πᾶν»..
Η ουσία του «θέλω» βρίσκεται και σε μια άλλη βαθύτερη έννοια επιθυμίας: «Τι θέλεις, γιατί το θέλεις και πως το θέλεις». Εάν αυτό δεν έχει άνοιγμα «Όπως εσύ Κύριε» αλλά «Όπως θέλω εγώ» τότε ενδέχεται αντί να πάμε τη ζωή μας στον ουρανό να την πάμε στο γκρεμό.
Πολλοί μας ρωτούν «Και τι να ζητάμε πάτερ από τον Θεό» και η απάντηση είναι πολύ απλή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με». Το έλεος θέλουμε και έχουμε τον ουρανό αγκαλιά.
«Ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐλεεῖ» (Ψαλ. ριδ΄ [114] 5) και αυτό μας αρκει!
Ας προσέχουμε…. Ο Θεός ξέρει και αυτό αρκεί. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο.
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr
euxh.gr - Το έλεός Του αρκεί . . .

[toula]

Ὁ θάνατος νέου ἀνθρώπου ὡς εὐεργεσία.
O MAKAΡΙΣΤΟΣ
Σιατίστης ΠΑΥΛΟΣ, κάποτε λογόφερε μὲ μιὰ γιαγιά, μιὰ ὑπέργηρη γυναῖκα, ἡ ὁποία ἔχασε τὸν ἐγγονό της, οἰκογενειάρχη μάλιστα. Πήγαινε λοιπὸν στὸν κοιμητηριακὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στὴ Χαλκίδα καὶ παραπονιόταν στὸν Ἅγιο Ἰωάννη ὅτι "τῆς πῆρε τὸ ἐγγόνι". Μιὰ δυὸ τρεῖς, τὴν ἄκουσε ὁ τότε παπα Παῦλος καὶ τῆς εἶπε:
-Δὲ μοῦ λὲς θεία μου, γιατί παραπονιέσαι στὸν Ἅγιό μας καὶ στὸ Χριστό, ὅτι σοῦ πῆραν τὸν ἐγγονό;
Τὰ ἔχασε ἡ γριούλα.
-Τώρα μπορῶ νὰ μιλήσω τῆς εἶπε. Μόλις ἔμαθα ὅτι ὁ ἐγγονός σου κοιμήθηκε, δόξασα τὸ Θεὸ γιὰ τὴ μεγάλη εὐεργεσία του. Ὅπως πήγαινε τὸ παιδὶ αὐτό, θὰ κατέστρεφε καὶ τὸν ἑαυτό του καὶ τὴν οἰκογένειά του. Νὰ φανταστεῖς ὅτι κι ἐγὼ ὁ ἴδιος τὸν ἔπιασα ἐπανειλημμένως ἐκεῖ ποὺ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι! Δόξασε λοιπὸν καὶ σὺ τὸ Θεὸ καὶ τὸν Ἅγιό μας διότι καὶ ἡ γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά του ἂν καὶ κατ' ἄνθρωπο εἶναι ἀκόμη θλιμμένοι θὰ ζήσουν πολὺ καλύτερα ἀλλὰ γιατὶ καὶ κεῖνον τὸν πῆρε πάνω ἀτσαλάκωτον, καὶ "καθαρὸν" γιὰ τὸν πολὺ τὸν κόσμο.

[toula]

ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ
χριστιανοί ποὺ μᾶς στέλνουν μηνύματα προωθημένα, καὶ μάλιστα ἀπὸ ὁμάδες μὲ βαρύγδουπους τίτλους "Στρατὸς Προσευχῆς", "Ἀδέλφια τοῦ Ἰησοῦ" κλπ μὲ παράκληση γιὰ βαρέως ἀσθενεῖς ἀδελφούς μας, στὸ τελευταῖο στάδιο ἀνίατων συνήθως ἀσθενειῶν. Παράκληση νὰ προσευχηθοῦμε γιὰ νὰ ζήσουν. Καὶ δὲν σκέπτονται τὴν πιὸ λογικὴ προσευχὴ γιὰ ἕναν πιστὸ Χριστιανό: Κύριε, γεννηθήτω τὸ θέλημά Σου γιὰ τὸν ἀδελφὸ τάδε. Θὰ εἶναι ὅ,τι καλύτερο γι΄ αὐτόν, καὶ ἂν χρειαστεῖ δῶσε καὶ ὑπομονὴ στοὺς δικούς του.
Πρέπει ὅλοι νὰ συστρατευθοῦμε δηλαδὴ κατὰ τὴ λογική τους γιὰ νὰ γίνει τὸ θαῦμα. Λὲς καὶ κάθε φορὰ ποὺ ἕνας ἄνθρωπος φεύγει ἀπὸ τὴ ζωὴ (καὶ ὁ Θεὸς στὴν καλύτερη ὥρα γιὰ ἐμᾶς μᾶς παίρνει), δὲν εἶναι θαῦμα ποὺ ὁ Θεὸς τὸν παίρνει σύμφωνα μὲ τὴν ἀνεξιχνίαστη βουλή Του. Ἄν δηλαδὴ εἶναι καλύτερα ἐκεῖ μὲ τὸ Θεὸ κύριέ μου, κυρία μου, ἔχεις δικαίωμα ἐσὺ νὰ τὸν ζητᾶς πίσω, γιὰ νὰ αἰσθάνεσαι ἐσὺ καλά; Τὸν ἀσθενὴ ἀδελφὸ ἄρα σκέπτεσαι ἢ τὸν ἑαυτούλη σου;

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

[toula]

ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ
καὶ νὰ πέφτεις νὰ σηκώνεσαι καὶ νὰ βάζεις ἀρχή. Πρόσεχε τὸν ἐχθρὸ ποὺ λέγεται λύπη μετὰ τὴν πτώση γιατὶ σκοπεύει νὰ σὲ ἀπελπίσει! Εἶναι ὁ ἴδιος δαίμονας ποὺ σοῦ ἔλεγε πρὶν τὴν πτώση μὲ σιγουριὰ ὅτι δὲν θὰ πέσεις καὶ σὺ φούσκωνες χωρὶς νὰ τὸ παίρνεις εἴδηση ξεχνώντας Ποιὸς σὲ βαστάει καὶ σὲ στηρίζει. Ἡ ψευτοαγιότητα πάντα ἔχει τέλος διότι τὸ ψέμα ἔχει κοντὰ πόδια. Νόμιζες δὲν θὰ πέσεις, ἔ;
Τρέξε ἀμέσως στὸν Χριστό, καὶ φώναζέ Τον συνεχῶς. Μὲ ἐλπίδα, μὲ θάρρος. Καὶ στὴν πτώση σου δίπλα σου ἦταν καὶ στὴ μετάνοιά σου σὲ ὑποδέχεται. Πάντοτε. Τὴν κραυγὴ μὴν ἀφήνουμε!
Κείνους ποὺ κλαῖνε καὶ Τὸν ζητᾶνε ὅσο χαμηλὰ κι ἂν ἔπεσαν, ἀγκαλιάζει καὶ παρηγορεῖ.
Τοὺς "ἀσπίλους" καὶ "ἀμώμους" ἀφήνει στὴν ἄγνοιά τους διότι κατὰ βάθος δὲν Τὸν χρειάζονται. Καὶ μένουν στὴν αὐτάρκειά τους, ἀνέραστοι, ἄχρωμοι, ἄοσμοι καὶ ἄγευστοι γλυκύτητος.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος