Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αν άγαπας τον Κύριό σου, πέθανε όπως Εκείνος. Σταύρωνε τον εαυτό σου, έστω κι αν δεν σε σταυρώνει κανείς.
Και σταυρός είναι ο αγώνας έναντίον της κακίας και της ζήλειας σου. Σταυρώνεις το «εγώ» σου, όταν αρνείσαι να ικανοποιήσεις τις κακές επιθυμίες σου.
Κρεμάς τον εαυτό σου στο σταυρό, όταν αφήνεις τον Θεό να κατευθύνει τη ζωή σου χωρίς τις δικές σου λογικές παρεμβάσεις.
Πεθαίνεις σαν τον Κύριό σου, όταν υποτάσσεσαι στο θέλημά του χωρίς τα ατέλειωτα «γιατί».
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος.

[toula]

Σημασία δεν έχει το πότε, αλλά το πώς θα φεύγει κανείς.
Ετοιμαστήκατε καθόλου;
Αλλοιώς κανείς αντικρύζει τον θάνατο από μακρυά και αλλοιώς από κοντά.
Ο υγιής και ακμαίος δυσκολεύεται να νοοήση τον εαυτό του στα πρόθυρα της άλλης ζωής.
Ο θάνατος είναι μεγάλο μυστήριο για όλους.
Φωτίζεται αρκετά με την πίστη στον Χριστό, παραμένει όμως βασικά σαν μυστήριο.
Δεν υπάρχει λόγος να θλιβώμαστε με ανώφελους φόβους.
Ο ίδιος ο Κύριος πέθανε και πέρασε το κατώφλι του θανάτου. Έτσι έκανε ευκολώτερη την διάβασι αυτή για μας.
Βαδίζοντας κι εμείς στα ίχνη Του ας μην φοβηθούμε διότι μαζί Του θα βρεθούμε στην αιώνια μακαριότητα.
Μακάριος εκείνος που διαρκώς περιμένει την ώρα του θανάτου και καθημερινά ετοιμάζεται.
Ποιος είναι ικανός να πη:
«Εάν γαρ και πορευθώ εν μέσω σκιας θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι συ μετ’ εμού ει»;
Εκείνος που στη ζωή του κοπίασε και κοπιάζει να ευαρεστήση τον Κύριο.
Γι’ αυτόν ο θάνατος είναι μία μετάβασις σε άλλη περιοχή γεμάτη παρηγοριά.
Αληθινή ζωή δεν είναι αυτή που ζούμε εδώ στην γη, αλλά εκείνη που θα ζήσουμε στον ουρανό.
Εάν αυτή εδώ ήταν η αληθινή ζωή, τότε δεν θα πεθαίναμε.
Εδώ στην γη προετοιμαζόμαστε για τον ουρανό, όπου δεν υπάρχη η κοσμική τάξις των πραγμάτων αλλά η αγγελική.
(Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, "Απάνθισμα Επιστολών", εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής)

[toula]

Βλέ­που­με μια πε­τρού­λα, και σε αυ­τήν εί­ναι ο Θεός, αλλά εμείς νο­μί­ζου­με πως εί­ναι απλή πέ­τρα. Όπως η Μα­ρία η Μα­γδα­λη­νή νό­μι­ζε, πως ο Χρι­στός εί­ναι ο κη­που­ρός και τον ρώ­τη­σε πολύ φυ­σι­κά μή­πως είδε τον Κύ­ριο.Το ίδιο πα­θαί­νου­με και εμείς και δεν βλέ­που­με τον Κύ­ριο στην ζωή μας...
Γερόντος Αιμιλιανου Σιμωνοπετρίτου.

[toula]

Δεν υπάρχει κανένας έστω και αν ειναι πατέρας η μητέρα η φίλος η οποιοσδήποτε, που να μας αγάπησε τοσο οσο ο Θεός.
Ο Θεός μας αγαπα περισσότερο απο οσο εμεις οι ίδιοι τον εαυτό μας .....!!!!
Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

[toula]

Η Αγία Γραφή ειναι το Σύνταγμα του κόσμου..!!
Όσοι περιφρονουν την Βίβλο, περιφρόνηση την ζωη τους .....!!!!!
Αγιος Νικόλαος Βελιμιροβιτς

[toula]

Ο Κύριος ειναι τοσο εύσπλαχνος που και μετά θάνατον, εάν μετανοουσαμε, θα μας συγχωρουσε. Εδω όμως βρίσκεται η συμφορά μας .Μια τέτοια ελπίδα μελλοντικής μετανοίας , δεν έχουμε που να την στηρίξουμε..
Ο νόμος της πνευματικής ζωής οριζει οτι θα σωθή όποιος φυτεψη απ' εδω , ακομη και κατά την τελευταία του πνοή, τους σπόρους της Μετάνοιας..
Οι σπόροι αυτοί θα βλαστήσουν και θα καρποφορησουν την. αιωνια σωτηρία..
Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος......

[toula]

Η ιστορία της Εφεστίου Εικόνας "Άξιον εστίν".
Σε κοντινή απόσταση από τις Καρυές, την πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, ζούσε ένας ενάρετος Ιερομόναχος με το νέο μαθητή του. Ένα Σάββατο βράδυ της 11ης Ιουνίου του 982 μ.Χ., ο Γέροντας ξεκίνησε να πάει στην αγρυπνία στο Ναό του Πρωτάτου. Ο μαθητής του που έμεινε μόνος του το βράδυ, δέχτηκε την επίσκεψη ενός αγνώστου μοναχού, ο οποίος του ζήτησε να παραμείνει την νύχτα στο κελλί. Νωρίς τα χαράματα ως μοναχοί, σηκώθηκαν για να ψάλλουν την ακολουθία του Όρθρου στην μικρή εκκλησία του Κελλιού. Φθάνοντας όμως στην θ΄ ωδή, ενώ ο μαθητής επρόκειτο να ψάλλει «Την Τιμιωτέραν των Χερουβίμ» ( τον αρχαίο ύμνο του Αγίου Κοσμά του Μελωδού) μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου, ο ξένος παρενέβαλε πριν από αυτό τα εξής:
« Άξιόν Εστιν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον,
την αειμακάριστον και παναμώμητον,
και Μητέρα του Θεού ημών.»
Ύστερα επισύναψε και την «Τιμιωτέρα» έως τέλους...
Ακούγοντας για πρώτη φορά τα λόγια αυτά ο μαθητής ένιωσε δέος και ζήτησε από τον φιλοξενούμενο να του γράψει τον ύμνο. Καθώς όμως δεν υπήρχε χαρτί, ο μοναχός χάραξε με το δάχτυλο του τα ιερά αυτά λόγια βαθιά και άκοπα σε μια πέτρινη πλάκα, προσθέτοντας : ''Στο εξής, έτσι να ψάλλουν όλοι οι Χριστιανοί τον ύμνο της Θεοτόκου.» Λέγοντας αυτά έγινε άφαντος, ενώ σύμφωνα με την παράδοση η εικόνα του Χριστού πάνω στο τέμπλο της εκκλησίας μεταφέρθηκε αστραπιαία στα αριστερά, και η εικόνα της Θεομήτορος στα δεξιά. Η αυτή διάταξη διατηρείται έως τις ημέρες μας, στο ξυλόγλυπτο τέμπλο του κελλιού.
Επιστρέφοντας ο Γέροντας άκουσε την διήγηση και είδε την χαραγμένη πλάκα. Αμέσως μαζί με τον μαθητή του έσπευσε να ανακοινώσει το θαύμα στον Πρώτο του Αγίου Όρους και στους άλλους Γέροντες. Αυτοί έστειλαν την αγγελοχάρακτη πλάκα στον Πατριάρχη και στον αυτοκράτορα της εποχής, έτσι ώστε ο ύμνος να διαδοθεί σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο.
Σύμφωνα με τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, ο άγνωστος εκείνος μοναχός δεν ήταν άλλος από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, ο οποίος πάντοτε ήταν «...ο ένθεος υμνολόγος της Θεοτόκου, και τροφεύς, και διακονητής, και χαροποιός αυτής Ευαγγελιστής...». Σύμφωνα με την ίδια πηγή, μετά από λίγες ημέρες η εικόνα μεταφέρθηκε στον Πρωτάτο όπου και τέθηκε στο Ιερό Σύνθρονο του ναού ως Παντάνασσα και στήριγμα πνευματικό, Ηγουμένη και Προστάτις όλου του Αγίου Όρους, το δε κελλί που δέχθηκε την Αρχαγγελική επίσκεψη φέρει από τότε το όνομα «Άξιον εστί» , ενώ ολόκληρη η τοποθεσία είναι γνωστή ως «Άδειν», από το αρχαίο ρήμα άδω, που σημαίνει τραγουδώ, ψάλλω.
Ο υποτακτικός εκείνος που δέχτηκε την επίσκεψη του Αρχαγγέλου, τιμάται σήμερα ως Όσιος από την τοπική αγιορείτικη παράδοση. Μάλιστα λέγεται πως το όνομα του ήταν Γαβριήλ για αυτό και αναφέρεται ως «ο Όσιος Γαβριήλ ο ξενίσας τον Άγγελον», δηλαδή αυτός που «φιλοξένησε τον Άγγελο».
Είναι σημαντικό να τονίσουμε πως από τότε, εδώ και 1044 χρόνια δηλαδή έως σήμερα, είναι η 9η φορά που βγαίνει η Ιερή Εικόνα αυτή απ το Άγιον Όρος! Είναι μεγάλη ευλογία για το Νομό Αιτωλοακαρνανίας αλλά και για όλη την περιοχή και οι γυναίκες ειδικά που δεν μπορούν να πάνε στο Άγιον Όρος, ας εκμεταλλευτούν την ευκαιρία αυτή και να μεταβούν στο Μεσολόγγι, για να προσκυνήσουν τη Χάρη της.

[toula]

Είπε γέρων........
Η προσευχή πριν τον ύπνο κρύβει μια βαθιά ουσία
Άλλος πριν πέσει για ύπνο κάνει τον σταυρό του, άλλος λέει το “Πάτερ ημών”, άλλος δε λέει τίποτε. Η Εκκλησία έχει αφήσει το Απόδειπνο, μικρή ακολουθία κατά την οποία λέγεται το “Πιστεύω”. Ο λόγος που έβαλε η Εκκλησία να λέμε το “Πιστεύω” πριν τον ύπνο, είναι για να ομολογούμε ότι είμαστε χριστιανοί ακόμα και την τελευταία τη στιγμή της ημέρας, ακριβώς δηλαδή πριν κοιμηθούμε..
Που ξέρεις ότι θα ξυπνήσεις το πρωί; Γι' αυτό λέμε το “Πιστεύω” για να μη βρεθούμε άπιστοι σε περίπτωση που δεν ξυπνήσουμε. Η προσευχή πριν τον ύπνο δεν είναι απλώς ένα έθιμο που κάνουν τα “καλά παιδάκια” -όπως μας έλεγαν παλιά- αλλά κρύβει μια βαθιά ουσία, πολύ διδακτική για όλους μας. Εδώ, οι αρχαίοι πίστευαν ότι ο ύπνος είναι ο δίδυμος αδελφός του θανάτου. Κι αυτό δεν είν' μακάβριο.
Μια μέρα σ' όλους μας θα συμβεί κι αυτό είναι η μόνη σιγουριά της ζωής μας: Ξύπνα λοιπόν το πρωί, λέγε δόξα τω Θεώ κι αγάπα όλο το κόσμο.

[toula]

Ιερομόναχος Σεραφείμ Δημόπουλος
Ένα συγκλονιστικό θαύμα του γέροντος Σεραφείμ Δημοπούλου του μεγάλου ασκητού και δια Χριστού Σαλού μέσα στο σύγχρονο κόσμο της Λάρισας.
Ένα παλικάρι δούλευε στα καράβια τα εμπορικά το 2008 και έκανε έξι με επτά μήνες να να έλθει στη Λάρισα.
Πνευματικό είχε τον μακαριστό γέροντα Σέραφείμ.
Όμως δεν έμαθε για την ΟΣΙΑΚΉ κοίμηση του και μετά από το θάνατο του γέροντος, γύρισε στο σπίτι στη μητέρα του, αλλά πριν πάει στο σπίτι, σκέφτηκε να περάσει από τον γέροντα Σεραφείμ να πάρει την ευχή του, χωρίς να γνωρίζει για την κοίμησή του και μετά να πάει στη μάνα του.
Έτσι και έγινε πήγε στο καλύβι του έξω από τη Λάρισα στα χωράφια τον συνάντησε και μίλησε μαζί του μία ώρα διάφορα πνευματικά θέματα.
Γυρίζοντας στο σπίτι ή μητέρα του ανησυχούσε που άργησε και όταν το είδε στην πόρτα τον αγκάλιασε και του λέει.
Παιδί μου φοβήθηκα άργησες νόμισα μήπως έγινε κάτι. Ε! Όχι μάνα λέει το παλικάρι, σκέφτηκα και πέρασα λίγο από τον γέροντα μου τον πατήρ Σεραφείμ να πάρω την ευχή του και με τη συζήτηση άργησα λίγο.
Ποιόν πατήρ Σεραφείμ αυτός έχει 4 μήνες πεθαμένος. Τι λές βρε μάνα εγώ μίλησα τώρα στο κελί του μία ώρα μαζί του.
Τι λές παιδάκι μου αυτός πέθανε!!!
Κι' όμως πεθαμένος από το 2008 και μέχρι σήμερα ο γέροντας Σεραφείμ που γι' αυτούς που τον έζησαν και τον γνώρισαν και όχι μόνο, θαυματουργεί και μετά θάνατο και θεραπεύει ανίατες αρρώστιες και λύνει πολύπλοκα προβλήματα πιστών ακόμη και άν δεν τον επικαλούνται. Γιατί είναι Άγιος άσχετα αν δεν έχει Αγιοποιηθεί επίσημα από την εκκλησία και ας μην το ξέρει το πλήθος των πιστών στο ελληνορθόδοξο έθνος μας επειδή κρυβόταν, αλλά ο Άγιος Παΐσιος έλεγε στους Λαρισαίους προσκηνύσετε του. Τι έρχεστε σε μένα εσείς εκεί παιδιά μου στη Λάρισα έχετε τον γέροντα π. Σεραφείμ τον κρυμμένο λαγό!!!
Να έχουμε την ευχή Του!!!

[toula]

ΟΙ ΛΙΘΟΙ ΚΕΚΡΑΞΟΝΤΑΙ
Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Στους αδελφούς Ράντοσλαβ και Μίλοσλαβ, που ρωτούν για τους λίθους που θα φωνάξουν.
ΕΙΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ
Όταν ο Κύριος έμπαινε για τελευταία φορά στα Ιεροσόλυμα ο λαός βγήκε να Τον προϋπαντήσει. Αμέτρητα μάτια έκθαμβα Τον έβλεπαν και αμέτρητα στόματα χαρούμενα Του φώναζαν: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου» (Μαρκ. 11:9). Ακούγοντας αυτό οι Φαρισαίοι, κινούμενοι από ζηλοφθονία Του ζήτησαν να μην επιτρέπει στον λαό να φωνάζει. Τους απαντά ο ταπεινός Κύριος: «Εάν ούτοι σιωπήσωσιν, οι λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19: 40). Τώρα μετά από είκοσι αιώνες ρωτάτε τι είδους λίθοι είναι αυτοί και αν μπορούν οι λίθοι να φωνάξουν;
Δεν έχετε διαβάσει πως οι Εβραίοι μετά από πέντε ημέρες σιώπησαν και πως οι πέτρες φώναξαν ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού;
Όταν εξέπνευσε τη Μεγάλη Παρασκευή πάνω στον Σταυρό «η γη εσείσθη και αι πέτραι εσχίσθησαν» (Ματθ. 27:51). Οι πέτρες σχίσθηκαν και από τον σεισμό διαλύθηκαν. Αυτή είναι η γλώσσα των λίθων. Μπορεί άραγε να υπάρξει δυνατότερη γλώσσα και φοβερότερη φωνή και πιο οφθαλμοφανής μαρτυρία του ευλογημένου Βασιλέα που κατέβηκε ανάμεσα στους ανθρώπους και οι ανόητοι Τον αρνήθηκαν και Τον θανάτωσαν;
----------------------------------
Το 1520 επί Τουρκοκρατίας Λατίνοι και Αρμένιοι δωροδόκησαν το Σουλτάνο Μουράτ και αυτός απαγόρευσε την είσοδο στον Πανάγιο Τάφο του Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη Σωφρονίου για την Ακολουθία του Αγίου Φωτός.
Στον Τάφο μπήκε ο Αρμένιος Πατριάρχης με σκοπό να πάρει αυτός το Άγιο Φως. Οι Ορθόδοξοι μαζί με τον Πατριάρχη μας, παρέμειναν προσευχόμενοι έξω από τον Ναό κοντά στην Αγία Πόρτα. Ο Αρμένιος Πατριάρχης προσευχόταν για ώρες αλλά το Άγιο Φως δεν του έκανε τη χάρη και δεν έβγαινε. Ξαφνικά αστραπές κάλυψαν το Ναό, και κεραυνός έσκισε την κολώνα από την οποία βγήκε Φως που άναψε τα κεριά του Πατριάρχη μας.
Ο παρευρισκόμενος Εμίρης του Τούναμ που ήταν επικεφαλής της φρουράς και διαπίστωσε το θαύμα, πίστεψε και έγινε χριστιανός. Οι Τούρκοι ύστερα τον θανάτωσαν. Μετά από αυτό το θαύμα ο Σουλτάνος έβγαλε φιρμάνι σύμφωνα με το οποίο το δικαίωμα να μπαίνει στον Πανάγιο Τάφο και να παίρνει το Άγιο Φως το είχε ΜΟΝΟ ο Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης, κάτι που σεβάστηκαν όλοι στους επόμενους αιώνες μέχρι σήμερα.
Αυτή είναι η γλώσσα των λίθων και η κραυγή τους που ομολογούν τη Δόξα και την Παρουσία του Θεού ανά τους αιώνες, ακόμη κι αν οι άνθρωποι σιωπούν.