"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Όταν η πνευματική ζωή θεωρηθεί η ηθική ζωή, τότε εύκολα ο άνθρωπος θα αμνηστεύσει κάθε εμπάθεια, αδικία, μίσος και κακία προς τον αδελφό του.
-----------------------------------
Αυτό γίνεται διότι ο ηθικός άνθρωπος έχει δώσει στην “καθαρότητά” του μία υπεραξία. Δυστυχώς πολλοί χριστιανοί οριοθετούν την πνευματική ζωή ανάμεσα στα σκέλια τους. Αυτό όμως είναι ένα τραγικό λάθος. Το να είσαι καθαρός από τα σαρκικά αμαρτήματα δεν σου δίνει το δικαίωμα να κατακρίνεις, να συκοφαντείς, να μνησικακείς, να αδικείς, να είσαι φιλοχρήματος, να πολυλογείς, να αργολογείς, να είσαι υπερήφανος, να επιδιώκεις δόξα και τιμές, να είσαι γαστρίμαργος, να είσαι πλεονέκτης και αχάριστος.
-----------------------------------
Πέφτουμε πολλές φορές στην παγίδα να δίνουμε υπερβολική σημασία στα σαρκικά αμαρτήματα ενώ από την άλλη αμνηστεύουμε όλα τα άλλα.
Δεν θα σωθούμε αδελφοί μου επειδή είμαστε μόνο παρθένοι στο σώμα (ή ηθικοί) αλλά από την άλλη η καρδιά μας είναι γεμάτη εμπάθεια και κακία, ιδιοτροπία και εγωισμό, ματαιοδοξία και έπαρση.
-----------------------------------
Το σημαντικό είναι να υπάρχει ισορροπία στην ζωή μας και αίσθηση των αδυναμιών μας. Ποτέ, μα ποτέ μην ενδώσουμε στην παγίδα του διαβόλου που μας βοηθά να αποκτήσουμε κάποια αρετή (ειδικά αρετή ηθικού τύπου) μόνο και μόνο για να μας γεμίσει έπαρση και υπερηφάνεια (ότι δήθεν κάτι έχουμε κατορθώσει) ώστε εν συνεχεία να μας ρίξει στις μεγάλες αμαρτίες της σκληροκαρδίας και ελέγχου προς τους αδελφούς μας, της υπεροψίας, της αλαζονείας, της κακίας, της κατακρίσεως κτλ.
-----------------------------------
Το θέμα δεν είναι αδελφοί μου να νικήσουμε τους άλλους σε κάποια αρετή. Το θέμα είναι να νικήσουμε τον εγωισμό μας. Θα πω κάτι τολμηρό: εάν είναι να νικηθεί ο εγωισμός μας και η μεγάλη ιδέα που έχουμε για τον εαυτούλη μας από μία πτώση, τότε ας δοξολογήσουμε τον Θεό για αυτήν την πτώση μας, διότι δια της πτώσεως είδαμε τα χάλια μας, ήλθαμε εις εαυτόν και πάψαμε να ασχολούμαστε με τις ζωές των άλλων, έτοιμοι να τους δικάσουμε, έτοιμοι να τους απαξιώσουμε.
Ας δοξολογήσουμε τον Θεό που πέσαμε ώστε να ξυπνήσουμε πνευματικά και πλέον να αναθεωρήσουμε την άποψή μας περι σωτηρίας.
-----------------------------------
Η ηθική μας λοιπόν δεν θα μας σώσει. Ο Χριστός μας σώζει δια της μετανοίας, της ταπεινώσεως και της αγάπης που θα δείξουμε στην καθημερινότητά μας. Κι αν υστερούμε σε κάτι, μην απελπιζόμαστε, ας γίνει αυτή η έλλειψή μας ευκαιρία να συνεχίσουμε να ζούμε τεταπεινωμένοι και συντετριμμένοι.
-----------------------------------
Γνώρισα και γνωρίζω ανθρώπους ηθικούς και “καθαρούς” που η καρδιά τους είναι σκληρότατη προς τους άλλους, έχουνε αδικήσει ανθρώπους και ζούνε ταλαιπωρώντας τους συνεργάτες τους, τους οικείους τους με τις ιδιοτροπίες τους και τις παραξενιές τους. Κατα τ’ άλλα όμως είναι “καθαροί” και κοινωνούν ίσως και συχνότατα· κι ας έχουνε χαράξει το αμάξι του γείτονα από φθόνο, κι ας συκοφαντούν τον συνάδελφό τους στο αφεντικό τους, κι ας χτυπούν την σύζυγό τους ή τα παιδιά τους.
-----------------------------------
Γνώρισα και γνωρίζω όμως και ανθρώπους που δεν είναι ηθικοί και “καθαροί” κι όμως έχουν καρδιές απλές που συμπάσχουν για τους άλλους, που κάνουν φιλανθρωπίες, που δεν λένε για κανέναν κακό λόγο, που δέχονται την παρατήρηση των άλλων με ταπείνωση, που λένε πάντα “καλημέρα” στο γείτονα κι ας ξέρουν ότι λέγει λόγια γι’αυτούς, που δεν κοινωνούν συχνά, ούτε κάνουν μεγάλους σταυρούς αλλά δεν αφήνουν τον κανόνα που τους έβαλε ο πνευματικός τους, που ζούνε αθόρυβα χωρίς να θέλουν να αυτοπροβληθούν.
-----------------------------------
Όχι, δεν λέγω ότι η ανηθικότητα είναι κάτι το καλό. Λέγω όμως ότι η ηθική από μόνη της δεν φτάνει. Πνευματική ζωή και ηθική δεν ταυτίζονται, αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Η πνευματική ζωή είναι κάτι πολύ πιο μεγάλο και βαθύ που δεν οριοθετείται μέσα στα κουτάκια του ηθικισμού και του καθωσπρεπισμού.
-----------------------------------
Η πνευματική ζωή δεν οριοθετείται από το μέγεθος της πτώσης αλλά από το μέγεθος της μετάνοιας, δεν οριοθετείται από το μάκρος της φούστας αλλά από το μάκρος του ελέους σου που δείχνεις προς τους άλλους.
-----------------------------------
Μακάρι να υπάρχει ένας συνδυασμός καθαρού βίου και χριστομίμητης καρδιάς.
Το δεύτερο πάντως, θεωρώ ότι είναι σημαντικότερο. Διότι οι Φαρισαίοι ήταν “καθαροί” όμως καταδικάστηκαν από τον Κύριο λόγο της σκληροκαρδίας τους, της αλαζονείας τους, της υπερηφανείας τους. Άλλοι άνθρωποι σώθηκαν και αγίασαν κι ας μην ήταν κατα πάντα “καθαροί και ηθικοί”, όμως είχανε καρδιά απλή και ταπεινή, μετανοούσα. Ήταν άνθρωποι που είχανε ευγνωμοσύνη γι’αυτά που είχανε και γι’αυτά που δεν είχανε· κι έτσι η Χάρις του Θεού ήρθε και τους άλλαξε και τους καθάρισε, και τους κατέστησε παρθένους πνευματικά κι ας ήταν πόρνοι και ανήθικοι και κακούργοι· και τους παρθένους σωματικά και ηθικούς και νομοκανονικούς τους κατέστησε ανάξιους των Θείων δωρεών και της αιώνιας Βασιλείας Του· διότι αντί για αγάπη μέσα στην καρδιά τους είχανε το νόμο, αντί για έλεος είχανε αδιαλλαξία και σκληρότητα, αντί για συγχωρετικότητα είχανε μνησικακία και μένος, αντί για Χριστό και συνάνθρωπο είχανε το εγώ τους.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Η αγιότητα του Θεού σαρκώνεται δίπλα μας, πλησίον μας, στους σταυρωμένους που χαμογελάνε αναστάσιμα. Στους κουρασμένους, που δίνουν τον ύπνο τους και τον λιγοστό χρόνο τους, για να διακονήσουν και να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο τους. Εκεί μοσχοβολά παράδεισος.
'Άγιοι άνθρωποι υπάρχουν δίπλα μας. Στην καθημερινότητα μας, μόνο που δεν είναι απόλυτο ότι φοράνε ράσα και έχουν μακριά γένια. Ούτε οπωσδήποτε ότι ζουν σε κάποιο μακρινό μοναστήρι. Είναι δίπλα στην πόρτα μας.

Είναι όλοι εκείνοι που σιωπηλά και αθόρυβα, δίχως τυμπανοκρουσίες και φαντασμαγορίες, βιώνουν σταυρική και αναστάσιμη την αγάπη του Χριστού μας. Για εκείνους η ζωή δεν είναι κέρδος και δύναμη, αλλά χάσιμο και δόσιμο στο όνομα της αγάπης.
Αναφέρει ο Σ. Ζουμπουλάκης, "όποιος αναζητάει το ίχνος του Θεού σε αυτόν τον κόσμο, δεν θα το βρει παρά μόνο στο πρόσωπο των αρρώστων, των πεινασμένων, των φυλακισμένων, των ξένων.. Όποιος έχει αγόγγυστα σκατοσκουπίσει άρρωστο, είναι μείζων όλων των τιτάνων της θεολογίας".

***απο το βιβλίο μου "Η ενοχή της Χαράς"....

π. Χαρ λίβυος Παπαδόπουλος

Το γνώρισμα των μεγάλων είναι να αναγνωρίζουν και να ομολογούν την υπεροχή των πιο μεγάλων απο αυτούς. Όσο πιο μικρός είναι κάποιος, τόσο πιο μεγάλο θεωρεί τον εαυτό του και δεν αναγνωρίζει κανέναν άλλο. Όλοι είναι υποδεέστεροι. Σε όλους έχει κάτι να προσάψει. Φτάνει ακόμη στο σημείο να τα βάλει και με τον ίδιο τον Θεό και να λέει, "αυτο ή εκείνο δεν το έκανε καλά"!

Ο ενάρετος και άξιος από την άλλη, δεν υπερτιμά τα προσόντα και τις ικανότητές του. Εκτιμά τις αξίες, παραχωρεί την θέση του, διακηρύσσει χωρίς δυσκολία την αξία του άλλου, νιώθει χαρά που έχει δίπλα του έναν άξιο άνθρωπο, που θα μπορέσει να παραδειγματιστεί από αυτόν. Όλα έχουν ως βάση το θεμέλιο των αρετών, την ταπείνωση. Εκεί πραγματικά αναπαύεται ο Θεός.

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

Πρόσεχε ωστόσο να μην εκθέτης θεληματικά τον εαυτό σου σε κινδύνους. Να προσεύχεσαι στον Κύριο με τα λόγια της προσευχής που Εκείνος δίδαξε: "Μη εισενέγκεις με εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι με από του πονηρού"! Μην επιδιώκεις εσύ τις δοκιμασίες, για ν' ασκηθείς τάχα στην υπομονή. "Μη δώης εις σάλον τον πόδα σου, μηδέ νυστάξει ο φυλάσσων σε" (Ψαλμοί 120. 3). Μην εκτίθεσαι ο ίδιος σε κινδύνους και πειρασμούς. Να είσαι όμως πάντα έτοιμος να υπομείνεις με ευγνωμοσύνη όσους θα παραχωρήσει ο Θεός. Ο ίδιος ο Κύριος μάς διδάσκει με το παράδειγμά Του. Όταν πριν από το πάθος προσευχόταν στον Πατέρα Του, έλεγε: "Πάτερ μου, ει δυνατόν εστί, παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο". Θυμήσου ακόμη πόσες φορές φυλαγόταν από τους Ιουδαίους και τους ξέφευγε, ή προφυλασσόταν από τους κινδύνους που τον απειλούσαν. Ήταν όμως έτοιμος πάντα να υποταχθεί στο θέλημα του Πατρός: "πλην ουχ ως εγώ θέλω. Αλλ' ως συ" (Ματθαίος 26. 39).

Αγίου Δημητρίου τού Ροστώφ

Υπάρχουν πολλές παγίδες στην πνευματική ζωή· ίσως η μεγαλύτερη είναι να θεωρήσεις ότι ξεπέρασες επιτυχώς όλες τις παγίδες.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ευτυχία είναι όταν χαίρεσαι και δοξολογείς γι αυτά που έχεις και δεν αγκομαχείς, ούτε θλίβεσαι για όσα ονειρεύεσαι ότι θα έπρεπε να έχεις.

Ζήσε την κάθε σου μέρα απλά, ευχαριστιακά, χωρίς αγωνιώδη μέριμνα για το μέλλον.
Μή φαντάζεσαι τα ανύπαρκτα, αλλά φρόντισε να αξιοποιήσεις τα παρόντα.
Να είσαι νηφάλιος, συνετός, εργατικός και προνοητικός. Πρόσεχε τον εαυτό σου.
Απόθεσε με εμπιστοσύνη τη ζωή σου στην πρόνοια Εκείνου που η αγάπη Του και εκ του μη όντος σου χάρισε ύπαρξη και ζωή.
Για σένα η θάλασσα και η γη και ότι υπάρχει επάνω σε αυτήν.

Σε σένα φανερώνουν ο αέρας, ο ουρανός και τ' άστρα την τάξη και την αρμονία τους.
Για σένα η ενανθρώπιση του Υιού Του.
Για σένα η διανομή των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος.
Για σένα η κατάργηση του θανάτου και η ελπίδα της Αναστάσεως.
Για σένα η πανευφρόσυνος Βασιλεία Του και τα στεφάνια της δικαιοσύνης αν για την αρετή κοπιάσεις.

Μέγας Βασίλειος

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος:
Καθαρός στην καρδιά είναι εκείνος που βλέπει όλους τους ανθρώπους καλούς. Καλός οφθαλμός δεν βλέπει πονηρά. Επίσης και αυτός που από απλότητα και ακακία ομοιάζει με νήπιο!

Τίποτε δεν βλάπτει τόσο τους ανθρώπους, όσο το να καταφρονεί κανείς τη φιλία και να μη φροντίζει με πολλή επιμέλεια να την καλλιεργεί. Όπως πάλι βέβαια τίποτε δεν εξυψώνει τόσο τους ανθρώπους, όσο να την επιδιώκουν με όλη τη δύναμη τους. Και αυτό δηλώνοντας ο Χριστός λέει: Εάν δεν συμφωνήσουν στο ίδιο θέμα, κάθετι που θα ζητήσουν, θα το λάβουν (Ματθ. ιη´ [18]19). Και πάλι: Όταν πληθυνθεί η ανομία θα ψυχρανθεί η αγάπη (Ματθ. κδ´ [24]12).

Η έλλειψη της αγάπης γέννησε όλες τις αιρέσεις. Επειδή δεν αγαπούσαν τους αδελφούς τους, τους φθονούσαν που ευδοκιμούσαν. Από φθόνο πάλι είχαν την επιθυμία να άρχουν. Κι από φιλαρχία τους δημιουργήσαν τις αιρέσεις.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Φώναζε συνεχῶς σπαρακτικὰ πρὸς τὴν Παναγία ἕνας μοναχὸς ποὺ ἐπονομαζόταν "ἀπελπισμένος" μέσα ἀπὸ μιὰ φουρτουνιασμένη θάλασσα λογισμῶν, ποὺ μέσα της ἔνιωθε σιγὰ σιγὰ νὰ πνίγεται δίχως γυρισμό. Μισοπνιγμένος φώναξε: Παναγιά μου! Σῶσε με! Καὶ τοῦ ἀπαντάει Ἐκείνη, τὸ Διαμάντι τῆς Ἐκκλησίας: Φώναζε τὸ Ὄνομα τοῦ Γιοῦ μου καὶ τὸ δικό μου καὶ μὴ φοβᾶσαι! Τοῦ φάνηκε τότε σὰν νὰ πέρασε ἀπὸ δίπλα του μιὰ γλυκιὰ καὶ "λευκὴ" Μητρικὴ Παρουσία, τὸν χτύπησε στὸ κεφάλι ἐλαφρὰ μὲ τὸ μανδύα Της καὶ τότε, ἄδυτη αὐγὴ ἀνέτειλε στὴν καρδούλα του! Παρθένα μου σῶζε κείνους ποὺ παλεύουν μὲ τὰ πάθη τους καὶ δὲν ἔχουν τί-πο-τε ἄλλο νὰ κάνουν ἀπὸ τὸ νὰ σὲ φωνάζουν θρηνώντας! (ΔΙΗΓΗΣΗ)

π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

Οι σκέψεις, οι διαθέσεις, οι επιθυμίες κατευθύνουν τη ζωή μας. Με όποιο είδος σκέψης ασχολούμαστε, τέτοια είναι και η ζωή μας. Εάν οι σκέψεις μας είναι ειρηνικές, ήσυχες, γεμάτες αγάπη, καλοσύνη, ευγένεια και καθαρότητα, τότε μέσα μας επικρατεί ηρεμία, επειδή όλες οι ήρεμες σκέψεις δίνουν εσωτερική ειρήνη, που εκπέμπεται από μέσα μας. Κοπιάστε, για να έχετε καλές σκέψεις και καλές επιθυμίες και για τους φίλους και για τους εχθρούς, και θα δείτε πώς αυτό θα φέρει καλούς καρπούς και σε σας και σ' όλους όσους σας περιβάλλουν.''

∽ Γέρων Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα