Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μακριά από μας η εξυπηρέτηση του κακού. μακριά από μας η καταπολέμηση των αγαθών έργων.
Μακριά από μας το πολυμερές, το πολύμορφο, το πολυώνυμο ψεύδος. μακριά από μας η αδικία του πλησίον, του αδελφού, γενικά του ανθρώπου.
Η αδικία και το ψέμα, αναστατώνουν τις κοινωνίες, ταράζουν την ειρήνη και προκαλούν παντός είδους μεγάλες καταστροφές.
Στους χριστιανούς που αγωνίζονται τον καλόν αγώνα, ο Απόστολος Παύλος γράφοντας, νουθετεί με τα παρακάτω λόγια:
«το λοιπόν, αδελφοί, όσα εστίν αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγνά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα, ει τις αρετή και ει τις έπαινος, ταύτα λογίζεσθε, α και εμάθατε και παρελάβετε, και ηκούσατε και είδετε εν εμοί, ταύτα πράσσετε και ο Θεός της ειρήνης έσται μεθ’ υμών».
Αμήν.
†Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος

[toula]

Πόσες φορές δεν στάθηκα μπροστά στην εικόνα Της, στο καντήλι της και δεν είχα τίποτε απολύτως να της πω.
Κενό, τίποτα, όλος μάτια, όλος δάκρυα..
Λέξη δεν έβγαινε από τα ξεραμένα χείλη μου. Λέξη από τα ταραγμένο μου μυαλό.
Είναι τότε που ο πόνος σε κλειδώνει, που σε παγώνει στον πιο βαρύ χειμώνα της καρδιάς σου.
Σιωπή, βλέμμα κενό, καρδιά παραλυμένη.
Όταν πονάς δεν μιλάς, σιωπάς και είναι τόσο δυνατές οι κραυγές σου που δεν ακούγονται.
Έχω δει χείλη να πάλλονται δίχως να μιλάνε. Φωνές να βραχνιάζουν δίχως να λένε λέξη.
Όλος ο άνθρωπος γίνεται μάτια, όλο το σώμα μια κραυγή, μια φωνή δίχως ήχο.
Σιωπή, σώμα σε στάση προσευχής, σε κατάσταση αναμονής…
Πόσες φορές προσευχήθηκα σε αυτή την απόλυτη σιωπή.
Σε αυτά τα κρύα πατώματα της μοναξιάς σε νύχτες που έμοιαζαν αξημέρωτες.
Μόνη παρέα το εικόνισμα της Παναγίας, μια αγκαλιά, ένα χάδι Μάνας, μια ζεστή αγκαλιά και ένας ήχος στο αυτί...
.....«σσσσσσς, όλα θα πάνε καλά…….».
Αυτή είναι η Παναγία, που ακούει τις προσευχές των σιωπηλών, που ενώ δεν μιλάς ξέρει τι λες, που δίχως να εξηγείς ξέρει τι νιώθεις και σε καταλαβαίνει.
Σε αυτή την μάνα της σιωπής προσευχήθηκα και σήμερα, προσευχηθήκαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που δεν πήγαν εκκλησία.
Άκουσε τις σιωπές μας, ένιωσε τα πένθη και τις απώλειες μας.
Τις θλίψεις και τα άγχη μας, τους φόβους και πανικούς μας, τις ματαιώσεις και απογοητεύσεις μας.
Και να είστε για ένα σίγουροι, όσο οι άνθρωποι θα σας σταυρώνουν ο Θεός θα σας ανασταίνει.
Όσο οι άνθρωποι θα σας πληγώνουν ο Χριστός θα σας συντροφεύει, όσο οι άνθρωποι θα ματαιώνουν τα όνειρα σας, η Παναγία θα γίνεται η πλατυτέρα της καρδιάς σας, που μέσα στο πλάτεμα της αγκαλιά Της θα χωράμε όλοι, προδότες και προδομένοι…
Πρωτοπρεσβύτερου π. Χαραλάμπου Παπαδόπουλου.

[toula]

"Να βγω λίγο στο μπαλκόνι, να δω τον ουρανό, τ΄άστρα, τις πλαγιές που φωτίζονται απ΄το μισό φεγγάρι κι ύστερα να αποσυρθώ στο κελλί μου, το μικρό.
Με συγκίνηση πάντα εισέρχομαι σε αυτό, σαν να είναι ξένο σα να με φιλοξενεί μόνο γι΄απόψε και το ευχαριστώ.
Σήμερον εμού, αύριο ετέρου, ουδέποτε ουδενός".
Από το βιβλίο "Αθωνικό Απόδειπνο", Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου (1952-2014)

[toula]

Στις 17 Φεβρουαρίου 1929 ο μακάριος Γέροντας , φύτευσε δένδρα στο αγροκήπιο βοηθούμενος από τα μικρά αρνάκια του Χριστού, της Εκκλησίας που αποτελούν την αυριανή ελπίδα.
Ο ιδιος αφού διάβασε ειδική ευχή, φύτευσε ένα πεύκο.
Αργότερα, το 1934, εις την συνέλευση της αδελφότητος ο Γέροντας είπε μεταξύ άλλων ότι «εις αυτόν ως αδελφόν της Ι.Μ. Γηροκομείου εξεχωρήθη από του έτους 1925 έκτασις εκ τριών στρεμμάτων εκ του παρά τον προφ.Ηλίαν αγρού της Μονής προς εμφύτευσιν κατά Νόμον. Απολβλέπων όμως εις τας ανάγκας των Κατηχητικών Σχολείων εφύτευσε την έκτασιν ταύτην δια μωρεών,ακακιών , ελαιών , αμυγδαλών, πιτύων κλπ με σκοπόν την εξυπηρέτησιν του έργου».
Μετά από ΄31 και πλέον χρόνια , το 1960 , όταν έκοψαν το πεύκο, διεπίστωσαν ότι εις κάθε κυκλική φέτα του ξύλου του κορμού του πεύκου που είχε φυτέψει ο Γέροντας είχε πλαγίως σχηματισθή θαυματουργικός το σύμβολο, το τρόπαιο της Ορθοδόξου Πίστεώς μας, «το σημείον του Υιού του ανθρώπου», το ιερό σύμβολο και όπλον της πίστεώς μας, ο Τίμιος Σταυρός, εις τον οποίον ετανύσθη το πανόλβιο σώμα του αρχηγού της πίστεώς μας.
Εις τα τέσσαρα άκρα του αχειροποιήτου Σταυρού, διαπιστώθηκε με κατάλληλο όργανο , οτι είναι θαυματουργικώς αγιογραφημένες η Γέννηση, η Βάπτιση, η Σταύρωση και η Ανάσταση του Κυρίου.
«Είναι ο μόνος γνωστός αχειροποίητος Σταυρός εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν» γράφει ο πολυσέβαστος βιογράφος του αγίου μας, μακαριστός Μητροπολίτης Ύδρας κυρός Ιερόθεος.
Ο αχειροποίητος Σταυρός του Π.Γερβασίου, θεωρηθείς ως ουράνιο σημείο, τιμήθηκε και καθαγιάστηκε υπό του αειμνήστου μητροπολίτου Πατρών κυρού Κωνσταντίνου, ο οποίος μετά του κλήρου και πλήθους λαού και μετά από λειτάνευση, το απόγευμα της Κυριακής 4 Σεπτεμβρίου 1960, τον τοποθέτησε εις τον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής Συχαινών, όπου είναι και οι παιδικές κατασκηνώσεις της Α.Σ.Π., ανακηρύσσοντας αυτόν ιερό κειμήλιο.
«Ο Σταυρός ούτος διαρκώς ποιεί θαύματα και δι΄αυτού ζημούται το πρόσφορον της θείας Ευχαριστίας, χρησιμοποιούμενος υπό ευσεβών». (Για το θαύμα του αχειροποιήτου Σταυρού έγραψε πρεπόντως ο ημερήσιος τύπος των Πατρών και ο αντίστοιχος εκκλησιαστικός).
Από το βιβλιο: «Γερβάσιος, ο άγνωστος Άγιος των ημερών μας και Φάρος των Πατρών του Παναγιώτου Αντ. Λόη.

[toula]

«Ου δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις».
Όταν το θυμάστε αυτό, θα αισθάνεσθε ότι αυτοί είναι πιο άξιοι κι από σας κι από μένα.
Τους βλέπουμε αδύνατους, αλλά όταν ανοίξουν στον Θεό, γίνονται πλέον όλο αγάπη κι όλο θείο έρωτα.
Ενώ είχανε συνηθίσει αλλιώς, τη δύναμη της ψυχής τους τη δίδουν μετά όλη στον Χριστό και γίνονται φωτιά από αγάπη Χριστού.
Έτσι λειτουργεί το θαύμα του Θεού μέσα σε τέτοιες ψυχές, που λέμε «πεταμένες».
Σκεφθείτε αυτή να γνωρίσει τον Χριστό. Θα πιστέψει, κι όλη αυτή την ορμή θα την στρέψει στον Χριστό.
Θα κάνει το παν, για να ελκύσει την χάρι του Θεού.
Θα γίνει αγία.
Άγιος Πορφύριος.

[toula]

Η κακία, η απιστία, η ασέβεια, τα πάθη που έχει ο άνθρωπος, αυτά είναι που πρέπει να προσέχει.
Να κυριαρχεί στον εαυτό του και να τον ελευθερώνει από κάθε κακία.
Και έτσι, ελεύθερος, έρχεται και ενώνεται με τον Θεό και αγιάζεται και σώζεται και ανεβαίνει στον Ουρανό θριαμβευτικά.
Γιατί δεν γίνεται τίποτα να κάνουμε χωρίς του Θεού τη βοήθεια.
Η Χάρις του παντοδυνάμου Θεού κατορθώνει να ανασταίνει και νεκρούς ακόμα!
Να λες πάντοτε, κάθε πρωί:
«Χωρίς Εσένα, Θεέ μου, δεν μπορώ να κουνήσω ούτε το δάχτυλό μου».
Και να ζητάς συνεχώς να γίνει ο Θεός προστάτης της ζωής σου, να σου ανοίξει τον δρόμο, δηλαδή να σε οδηγεί όλη την ημέρα και όσο ζεις μες στη γη.
Να γίνει οδηγός σου.
Όπως οι καπετάνιοι έχουν κάποια πυξίδα, που τους καθοδηγεί πώς θα πάνε στον προορισμό τους, έτσι κι εσύ να ζητάς απ’ τον Θεό να σε φωτίζει, να είναι η πυξίδα σου ο Χριστός και η Παναγία.
Δεν κάνει να συγκρίνουμε τους Αγίους.
Όλοι είχαν έναν σκοπό, να διδάσκουν τον λόγο του Χριστού στη γη.
Εσύ δεν κάνει να κρίνεις.
«Άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου».
Μόνον ο Κύριος μπορεί να κρίνει.
Εμείς δεν μπορούμε να πιάσουμε και να κρίνουμε τις βουλές του Θεού.
Εσείς δεν μπορείτε και δεν θα κάνετε κάτι για να ευχαριστήσετε τους Αγίους, που φέρετε το όνομά τους;
Δεν θα κάνει κάτι ο Πρόδρομος για τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο ή ο Ανδρέας για τον Απόστολο Ανδρέα;
Εσείς τηρώντας τις εντολές του Χριστού θα ευχαριστήσετε τον Χριστό.
Όποιος ευχαριστεί το αφεντικό, ευχαριστεί και τους υπηρέτες του. Οι Άγιοι είναι δούλοι του Χριστού.
Με αυτόν τον τρόπο θα ευχαριστήσετε τους Αγίους σας. Και θα είναι τότε κοντά σας, για να σας προστατεύουν και αυτοί και ο Κύριος.
Αν έρθει και φανερωθεί μια Κατερίνα, μια Βαρβάρα, μια Παρασκευή, μια Μαρίνα [οι αγίες]!
Ξέρετε, παιδιά μου, αν έρθει όπως είναι και παρουσιαστεί η Μαρίνα, αυτός ο ήλιος θα χάσει την ομορφιά του.
Τόση χάρη έχει αυτή η Αγία, τόση δύναμη.
Από το βιβλίο της Ι. Μ. Δαδίου Παναγία η Γαυριώτισσα, Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου.

[toula]

Πόσα παιδιά χαμογελούν στα στόρι
και πεθαίνουν σιωπηλά μέσα τους.
Πόσο υπήρξαν "επιτυχημένα" αλλά όχι ευτυχισμένα;
Τα παιδιά σήμερα είναι κουρασμένα.
Σχεδόν εξαντλημένα από την απαίτηση της "επιτυχίας".
Μεγαλώνουν με το σύνθημα: «Όλα τα μπορείς, εάν θέλεις».
Κι εάν δεν μπορώ;
Κι εάν δεν αντέχω;
Κι εάν δεν τα καταφέρνω;
Θα με αγαπάτε το ίδιο;
Αξίζω εάν αποτύχω;
Μπορώ να μιλήσω για το σκοτάδι μου σε μια κοινωνία που ανάβει συνεχώς "φώτα" για να μη φαίνεται το ψέμα της ;
Πιέζουμε τα παιδιά να πετύχουν.
Να ξεχωρίσουν.
Να είναι όμορφα, δυνατά, κοινωνικά, χαρούμενα, παραγωγικά.
Να τα καταφέρνουν πάντα.
Και όταν λυγίζουν… ντρέπονται.
Τα παιδιά αναζητούν εκείνον που θα τα ακούσει χωρίς βιασύνη.
Χωρίς συνεχείς απαιτήσεις.
Χωρίς να αισθάνονται πως η αξία τους εξαρτάται από έναν βαθμό, μια επιτυχία ή μια εικόνα.
Τα παιδιά μας δεν είναι ιδιοκτησία μας.
Δεν είναι το βιογραφικό μας.
Δεν είναι η προέκταση των ανεκπλήρωτων ονείρων μας.
Είναι πρόσωπα μοναδικά και ανεπανάληπτα.
Και αυτά δεν τα γράφω για κάποιους “κακούς γονείς”.
Τα γράφω πρώτα για μένα.
Για να τα ακούσω πρώτος εγώ.
Γιατί όλοι μας κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε το πιο σημαντικό:
ότι ένας άνθρωπος δεν ανθίζει μόνο με απαιτήσεις,
αλλά με παρουσία, αποδοχή και αγάπη.
Ο Χριστός δεν πλησίασε τους “τέλειους”.
Πλησίασε τους κουρασμένους και πληγωμένους ανθρώπους.
Κανείς άνθρωπος δεν θέλει να πεθάνει.
Θέλει μόνο να τελειώσει ο πόνος.
Και περιμένει, έστω την τελευταία στιγμή, κάποιος να τον κρατήσει.
Ας είσαι εσύ.
Ας είμαι εγώ.
Ας είμαστε όλοι.
-π. Λίβυος-

[toula]

Τα έσχατα σε κάθε εποχή, για κάθε άνθρωπο
«Κανείς λαός δεν μπορεί να αμαρτάνει ενάντια στο νόμο του Θεού και να ζήσει εν ειρήνη. Η αμαρτία αποτελεί παράγοντα πολέμου, όσο κι αν ένας αμαρτωλός λαός αποδείχτηκε φιλειρηνικός, ο πόλεμος γι’αυτόν θα έρθει…».

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, από το βιβλίο «Πόλεμος και Βίβλος».

Η καθημερινότητά μας τα τελευταία –πολλά- χρόνια έχει κατακλυστεί από κοσμοϊστορικά γεγονότα, επί το πλείστον δυσάρεστα. Έντονα καιρικά φαινόμενα, ‘πανδημίες’-επιδημίες, θάνατοι ξαφνικοί ή από φοβερά δυστυχήματα, πόλεμοι κοντά ή μακριά από τη γειτονιά μας, ψήφιση αντισυνταγματικών έως και ανήθικων-αντίχριστων νομοσχεδίων.

Άραγε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας προμηνύουν το τέλος; Τα έσχατα χρόνια της Αποκάλυψης;

Σύμφωνα με τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, «η Αποκάλυψη είναι βιβλίο, το οποίο, νομίζω, έχει προφητική σημασία για όλες τις γενιές των χριστιανών μέχρι το τέλος του χρόνου. Γι’ αυτό κάθε γενιά εφάρμοζε το νόημα αυτού του βιβλίου στην εποχή της. Αφού σε κάθε εποχή ξεσηκωνόταν εναντίον της πίστης του Χριστού και από κάποιος δράκος. Και πάντα, ο παντοδύναμος Χριστός παρέμενε νικητής επάνω σε κάθε τέρας που εμφανιζόταν μέσα στην Αποκάλυψη».

«Έτσι γινόταν σε όλους τους αιώνες και έτσι θα είναι και στον τελευταίο αιώνα, πριν την Κρίση του Θεού. «Ούτοι μετά του αρνίου πολεμήσουσι, και το αρνίον νικήσει αυτούς ότι κύριος κυρίων εστί και βασιλεύς βασιλέων» (Απ. 17, 14). Ο Χριστός είναι που εδώ παρουσιάζεται ως Αμνός. Εμείς κάνουμε πνευματικό πόλεμο, του οποίου η νίκη είναι εκ των προτέρων εγγυημένη από τον ίδιο τον Θεό και προφητευμένη και προβλεπόμενη και κατοχυρωμένη».

«Αυτός είναι ο τελευταίος πόλεμος; Ποιος ξέρει; Αφού Αυτός είπε: «περί δε της ημέρας εκείνης και ώρας ουδείς οίδεν, ουδέ οι άγγελοι των ουρανών, ει μη ο πατήρ μου μόνος» (Ματθ. 24, 36). Εάν αυτός είναι ο τελευταίος για τον Χριστό και εναντίον του Χριστού; Ε, ας είναι! Εάν είναι ο τελευταίος, ακριβώς γι’αυτό να χαιρόμαστε και να ευφραινόμαστε!».

Άλλωστε, η πρώτη κρίση του Θεού για κάθε άνθρωπο έρχεται τη στιγμή της κοίμησής του. Ο ίδιος ο Άγιος Απόστολος των εθνών Παύλος συμβούλευε τους πιστούς που, εναγωνίως, περίμεναν τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους, εφόσον δε γνωρίζουμε το χρόνο κατά τον οποίο Αυτή θα γίνει.

Ως συνειδητοί, λοιπόν, ορθόδοξοι χριστιανοί οφείλουμε να είμαστε πάντοτε προετοιμασμένοι, εν μετανοία και εξομολογήσει. Προετοιμασμένοι, με μνήμη θανάτου και καθαροί, για την ώρα της κοίμησης και συνάντησής μας με τον Αρχηγό της Ζωής, τον αγαπημένο μας Πατέρα και την γλυκιά Μητέρα μας. Τα υπόλοιπα ας αφήσουμε στα χέρια Εκείνου. «Και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

* Από το βιβλίο «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται», σελ. 286-288, «Επιστολή στην αδερφότητα του ‘Αγίου Ιωάννου’ για τα αποκαλυπτικά φαινόμενα της εποχής μας»

[toula]

Για τη δόξα του Θεού (π. Δημητρίου Μπόκου)

Περπατώντας ο Χριστός στο μέσον της Ιερουσαλήμ, ανάμεσα σε πλήθος ανθρώπων, βλέπει μπροστά του (όχι βέβαια τυχαία) έναν άνθρωπο που είχε γεννηθεί τυφλός. Οι μαθητές του εξέφρασαν την απορία, ποιος αμάρτησε για να γεννηθεί έτσι. Και ο Χριστός απάντησε ότι δεν αμάρτησε κανένας, αλλά γεννήθηκε τυφλός για να φανερωθούν, με όσα θα γίνουν σ’ αυτόν, τα έργα του Θεού. Να γίνει δηλαδή φανερή στα μάτια των ανθρώπων η σωτηρία που απεργάζεται ο Θεός με την άπειρη δύναμη και αγαθότητά του, ούτως ώστε, ερχόμενοι «εις επίγνωσιν αληθείας» οι άνθρωποι, να δοξάσουν με ευγνωμοσύνη τον Θεό (Κυριακή του Τυφλού).

Προκαλεί εντύπωση η απάντηση του Χριστού, γιατί υπήρχε παγιωμένη η αντίληψη, ότι όταν ασθενεί και υποφέρει κάποιος, αυτό οφείλεται στις αμαρτίες του. Ο προφήτης Ησαΐας προφητεύει ότι έτσι θα σκεφτούν οι άνθρωποι και για τον Μεσσία. Όταν τον δουν να βρίσκεται σε μέγιστο πόνο και μαρτύρια, με αποκορύφωση τον ατιμωτικό σταυρικό θάνατο, δεν θα πουν ότι είναι άδικο αυτό για έναν τέτοιο αναμάρτητο και αθώο άνθρωπο. Αντιθέτως, θα νομίσουν σφαλερά ότι με τον τρόπο αυτό τιμωρείται από τον Θεό για δικές του αμαρτίες. «Και ημείς ελογισάμεθα αυτόν είναι εν πόνω και εν πληγή υπό Θεού (ως τιμωρία του από τον Θεό) και εν κακώσει» (Ησ. 53, 4).

Όμως ο Χριστός λέει το αντίθετο. Όχι μόνο δεν είναι τιμωρία του ο Σταυρός και ο θάνατος, αλλά δόξα του Θεού και δική του. «Νυν εδοξάσθη ο Υιός του ανθρώπου και ο Θεός εδοξάσθη εν αυτώ», ήταν τα λόγια του, όταν με την αποχώρηση του Ιούδα από τον Μυστικό Δείπνο ξεκίνησε η φάση του θείου δράματος (Ιω. 13, 31).

Ήταν δόξα του Χριστού ο Σταυρός και τα πάθη του, γιατί φάνηκε με αυτά υπάκουος στον Πατέρα του μέχρι θανάτου. Ήταν δόξα του Θεού Πατρός ο σταυρικός θάνατος του Υιού, γιατί φανερώθηκε έτσι η σωτηρία που απεργάστηκε ο Θεός «εν μέσω της γης». Το σωτήριο για όλο τον κόσμο σχέδιο του Θεού ήταν ο Σταυρός και η Ανάσταση του Υιού του.

Επιπροσθέτως ο Χριστός αναφέρει, ότι είναι δυνατόν και οι άνθρωποι να ασθενούν, να υποφέρουν και να πεθαίνουν, όχι λόγω των αμαρτιών τους, αλλά για τη δόξα του Θεού.

Όταν ο φίλος του Λάζαρος ασθένησε, ο Χριστός είπε: «Αύτη η ασθένεια ουκ έστι προς θάνατον, αλλ’ υπέρ της δόξης του Θεού, ίνα δοξασθή ο Υιός του Θεού δι’ αυτής» (Ιω. 11, 4). Και όσο και αν αδημονούσαν οι αδελφές του Λαζάρου, ο Χριστός καθυστερούσε να πάει, μέχρι που ο Λάζαρος πέθανε και έμεινε στον τάφο τέσσερες ολόκληρες μέρες.

Ο Λάζαρος υπέφερε και πέθανε, για να φανερωθεί η δόξα του Θεού με τα υπερφυσικά γεγονότα που θα ακολουθούσαν και θα οδηγούσαν τους ανθρώπους στην πίστη και γνώση του αληθινού Θεού.

Στη συνέχεια οι άγιοι πάντες δέχθηκαν να υποστούν τα πάνδεινα για να δοξασθεί διά μέσου αυτών ο Θεός. «Εμπαιγμών και μαστίγων πείραν έλαβον, έτι δε δεσμών και φυλακής· ελιθάσθησαν, επρίσθησαν (πριονίστηκαν), επειράσθησαν, εν φόνω μαχαίρας απέθανον».

Και οι υπόλοιποι ακολούθησαν το εκούσιο μαρτύριο της άσκησης, «υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι» (Εβρ. 11, 36-37).

Εμείς; Μπορούμε να υποφέρουμε κάτι για τη δόξα του Θεού;

[toula]

Όσα και αν προ­σφέ­ρεις, εκεί­να που σου μέ­νουν εί­ναι πάν­τα πε­ρισ­σό­τε­ρα.

Διό­τι δεν θα δώ­σεις τί­πο­τα δικό σου, αφού όλα τα έχεις πά­ρει από το Θεό.

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος