Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Έτι δεόμεθα υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαυσεως, των ψυχών πάντων των αδίκως και βιαίως φονευθέντων Ποντίων και Μικρασιατών αδελφών υμών…
Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία ‘πάρθεν.
Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.
Στις 20 Μαΐου ειδοποιήθηκε ο Τοπαλ Οσμάν ότι μια μεγάλη συνοδεία Ελλήνων της Σαμψούντας, που είχαν εκτοπισθεί, θα περνούσε απ’ το Τσιμπίζ Χαν όπου βρισκόταν στρατοπεδευμένος. Διέταξε να τους οδηγήσουν μπροστά του και τούς είπε:
– Βρε, γκιαούρηδες, εγώ ερχόμουν στην Σαμψούντα για να σας βρω και βλέπω ότι εσείς έρχεστε σ’ εμένα. Να είστε καλά!
»Συγχρόνως διέταξε τους τσέτες του να τούς τραβήξουν όλους σε μια χαράδρα, όπου και τους εξετέλεσαν.
Η σφαγή στην Καβάκ
»Την 30ην Ιουλίου 1921 κατήλθε εις την τουρκικήν κωμόπολιν Καβάκ, 54 χιλιόμετρα από την Σαμψούντα. Η κωμόπολις αυτή κατέστη πολυθρήλυτος εις όλους του Ποντίους της περιφερείας διότι εκεί εσφάγησαν ομαδικώς εκατοντάδες Ελλήνων Σαμψουντίων και Παεραίων, που ενώ εστέλλοντο ως εξόριστοι εις το εσωτερικόν της Τουρκίας, ουδέποτε έφθαναν εις τον προορισμόν των.
»Οι Τούρκοι κάτοικοι του χωρίου όταν εμπήκαμε εις αυτό, μας υπεδέχθησαν με μεγάλον ενθουσιασμόν και διηγούντο την σφαγήν των αποστελλομένων εις εξορίαν Ελλήνων και εδείκνυον με υπερηφάνειαν τα χρυσά και αργυρά ωρολόγια, τα δχτυλίδια, τις καδένες, τις σακκούλες των γεμάτες και τα διάφορα τιμαλφή που άρπαζαν από τους γκιαούρηδες…»

[toula]

Τὸ νὰ γνωρίσεις τὸ Χριστὸ εἶναι πρῶτα-πρῶτα τὸ νὰ γνωρίσεις τὴ δύναμη τοῦ θανάτου Του καὶ τῆς Ἀναστάσεώς Του.
Πῶς;
Ζώντας καὶ βιώνοντας τὰ σὰν δικά σου.
Διότι ὁ ἄνθρωπος γίνεται χριστιανὸς ζώντας καὶ βιώνοντας τὸ Χριστό.
Ἄλλη ὁδὸς δὲν ὑπάρχει.
Γίνεσαι χριστιανὸς καὶ γνωρίζεις τὸ Χριστό, ἐὰν καθετὶ ποὺ εἶναι τοῦ Χριστοῦ τὸ βιώσεις σὰν δικό σου.
Η Χριστογνωσία προέρχεται πάντοτε ἀπὸ τη χριστοβίωση καὶ το χριστοβίωμα. Θὰ γνωρίσεις τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἐὰν τὴ βιώσεις· θὰ γνωρίσεις τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ἐὰν τὴ βιώσεις.
Τὸ ἴδιο καὶ τὴ δικαιοσύνη καὶ τὴν ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ, καὶ τὸ πάθος Του καὶ τὸν θάνατό Του καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ θὰ γνωρίσεις, μόνο ἐὰν τὰ βιώσεις σὰν δικά σου.
Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ κάθε τί ποὺ εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὸ πιὸ μικρὸ γεγονὸς τῆς οἰκονομίας Του, ὡς τὸ μεγαλύτερο.
«Τὴν δύναμιν τῆς ἀναστάσεως Αὐτοῦ» θὰ γνωρίσεις, ἐὰν μὲ τὴν πίστη ἀναστήσεις τὸν ἑαυτό σου ἀπὸ τὸν τάφο τῆς φιλαμαρτησίας καὶ πορευθεῖς τὴ νέα ζωή, ζώντας ὡς «συνεγερθεῖς τῷ Χριστῷ» (Κόλ. 3. 1) ἤδη ἀπὸ αὐτὸ τὸν κόσμο, ζώντας δηλαδὴ μὲ τὸν Ἀναστημένο Κύριο.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.
"οδός θεογνωσιας"

[toula]

Σε σένα, Κύριε, κραυγάζω!
Ναι είμαι στο σκοτάδι, αλλά εσύ είσαι ο Θεός μου.
Είσαι ο Θεός που δημιούργησε το φως και το σκοτάδι και Εσύ υπάρχεις μέσα στο σκοτάδι και στο εκτυφλωτικό φως• υπάρχεις στον θάνατο όπως και στην ζωή• στην κόλαση όπως στον ουράνιο Θρόνο Σου• και μπορώ να σου φωνάζω απ’ όπου και να βρίσκομαι.
Αντώνιος Bloom (Μητροπολίτης Σουρόζ ).

[toula]

Ιησού,
Συ που δημιούργησες τους Αγγέλους, και είσαι Κύριος αυτών των άυλων όντων, που σε δοξολογούν ασίγητα, Σε δοξολογώ, Ιησού, που καλλώπισες όλα τα κτίσματα, Σ΄ευχαριστώ, γιατί με το λογικό που μου έδωσες τα βλέπω και τα χαίρομαι.
Ιησού, που μ΄ένα Σου νεύμα έφτιαξες τον ουρανό, εξομολογούμαι ότι με το βάρος των αμαρτιών μου δεν μπορώ να σηκώσω το βλέμμα να τον δω.
Ιησού, που κατασκεύασες τον ήλιο και τη σελήνη, φώτισε την ψυχή μου.
Ιησού, που διακόσμησες τον ουρανό με τ΄άστρα, κόσμησέ με, με τα χαρίσματά Σου.
Ιησού, που ζωγράφισες τη γη με τα πολύχρωμα κι ευωδιαστά λουλούδια, κάνε να βλαστάνει κι η ψυχή μου άνθη των αρετών.
Ιησού, που έκανες να βγάζουν τα δέντρα διάφορους ωραίους καρπούς, πλούτισέ με, με τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος…
Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.

[toula]

Ανάσταση - Ανάληψη. Πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος.
Ας πούμε ότι έγινε η Ανάσταση.
Οι μαθητές οι οποίοι είναι απογοητευμένοι, τρομαγμένοι, ψαράδες αφιλοσόφητοι,
ξαφνικά βλέπουν αυτόν που έχυσε το αίμα του, κομματιάστηκε, μπροστά τους, και τους λέει εγώ είμαι αυτός,
και θα καταλάβετε τώρα ποιος είμαι, και ξαφνικά γίνονται μάρτυρες του,
και φωνάζουν, και ωρύονται ως απλοί άνθρωποι ότι Αυτός Ανέστη και τους σκοτώνουν γι' αυτό.
Αν ήταν φιλόσοφοι η πλατωνικοί ή πυθαγόρειοι, εγώ δεν θα τους πίστευα.
Αλλά είναι εντελώς άσχετοι.
Φανταστείτε ότι σαράντα μέρες τον βλέπουν, και τρώνε,και περπατάν μαζί του..
Και μετά γίνεται η Ανάληψη.
Σκεφτείτε, η Ανάληψη αυτή να μην γινόταν.
Και ξαφνικά έχουμε ένα Όν που λέει:
- Κοιτάξτε, με φονεύσατε, Το είδατε ότι πέθανα;
- Το είδαμε.
- Το βλέπετε ότι ζω;
- Το βλέπουμε.
- Το βλέπετε ότι δεν έχω καν ανάγκη τροφής
και όταν θελήσω δοκιμάζω κάτι για να σας δείξω ότι είμαι αληθινός;
- Το βλέπουμε.
- Ε λοιπόν, έτσι θα είμαι αιώνια τώρα εδώ. Είμαι ο Θεός που έλαβα ανθρώπινη μορφή.
.
Λοιπόν, δυο χιλιάδες χρόνια τώρα, τον έχεις στην Ιερουσαλήμ, κάθεται στον θρόνο του
και ξέρεις ότι είναι ο Θεός.
Δεν χρειάζεται ούτε ηλεκτρονικό τρόπο παρακολούθησης γιατί τα ξέρει όλα,
μπορεί να επέμβει στη ζωή σου με έναν άγγελο, και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να υποδουλωθείς σ' αυτόν.
.
Πως να αγαπήσεις έναν τέτοιον Θεό;
.
- Και τι με νοιάζει εμένα αν εσύ είσαι αιώνιος και αθάνατος;
Κάθεσαι πάνω από το κεφάλι μου,
δεν με αφήνεις να πάρω ανάσα, και με αναγκάζεις να σε τιμήσω και να σε λατρέψω;
Δεν θα σε λατρέψω,
Θα σε κοροϊδέψω,
θα σε εμπαίξω, και θα είμαι ο επαναστάτης,
θα γίνω σύμμαχος με τον διάβολο ο οποίος έχει δίκαιο ότι είσαι απαίσιος και φθονερός,
και ότι διεκδικείς την απόλυτη εξουσία για τα πάντα ΚΑΙ θα σε πολεμώ με όλους τους τρόπους που μπορώ
και αν τυχόν με εξοντώσεις,
θα το θεωρήσω μεγάλη μου τιμή επειδή είσαι αιώνιος κι εγώ είμαι ένα τίποτα
και αντί να με εξυψώσεις στο ύψος σου να παλέψουμε ως ίσοι, με υποδουλώνεις τώρα.
.
Αν δεν γινόταν η Ανάληψη όλα αυτά.
.
Καταλάβατε τι είναι ο άνθρωπος; Ο άνθρωπος είναι αυτός που μπορεί να τα κάνει όλα αυτά.
Και σ' αυτό είναι εικόνα Θεού.
Γι' αυτό ο Θεός δεν θέλει να επιβληθεί.
.
Είδα μεγάλα θαύματα στο σώμα μου
και στην ύπαρξη μου
από Αγίους που συνάντησα, και εν πολλοίς από άθεος που ήμουνα, με βάλαν στην Εκκλησία.
Ανθρώπους που είδαν τις ασθένειες που είχα εκείνη την στιγμή και θεραπεύτηκα.
.
Ο πατήρ Πορφύριος με υποδέχτηκε απαγγέλλοντας τους στίχους μου , αδημοσίευτους στίχους.
.
Κάποτε μέσα στην νεανική μου αφέλεια, ρωτάω τον πατέρα Παΐσιο:
- Γιατί δεν πάτε να τα κάνετε αυτά τα πράγματα δημόσια;
Μου λέει:
- Άκου να δεις. Με το χάρισμα που έχω, μπορώ να πάω σ' ένα στρατόπεδο
και να πω σε όλους τα εσώψυχα τους και να τους πάρω από τον διοικητή μέχρι τον φρουρό της πύλης, όλους μαζί στο Άγιον Όρος για μοναχούς.
Αλλά δεν το θέλει αυτό ο Θεός.
Ο Θεός θέλει να τον αγαπήσεις μέσα από την προσωπική σου ανακάλυψη.
ΓΙ' αυτό βλέπεις ότι ο Χριστός κάνει το θαύμα και φεύγει και λέει μην το πείτε πουθενά αυτό που έκανα. Δεν έχουν πίστη; Δεν κάνει θαύμα.
Ενώ θα έπρεπε να πεις "δεν έχετε πίστη; Τώρα να δείτε τι θαύμα θα σας κάνω εγώ".
- Κατέβα από τον Σταυρό.
- Όχι δεν κατεβαίνω.
Θα κατέβει από τον σταυρό με έναν τρόπο που θα μπορούσε να αμφισβητηθεί. Ούτως ώστε να ανακαλύψεις πνευματικά το τι έχει συμβεί.
Αυτή η πνευματική ανακάλυψη είναι συγκλονιστική.
γιατί είναι προσωπική.
Επειδή σε σώζει και καταλαβαίνεις το γιατί γίνεται αυτό, και αυτό είναι το μεγαλείο του μηνύματος του Θεού.
Δεν τον ενδιαφέρει να σε εντυπωσιάσει, και να σε αρπάξει σαν γύφτος:
- Έλα εδώ, γονάτισε.
Θα γονατίσεις,
αλλά μέσα η ψυχή σου δεν θα έχει γονατίσει, και θα ψάχνεις τον αληθινό Θεό, ενώπιον του Θεού.
Αυτό το πράγμα αν το καταλάβεις πόσο τεράστιο είναι, καταλαβαίνεις γιατί ο Θεός κάνει υπομονή με το κακό.
Κάνει υπομονή ,
γιατί εμφανίζονται οι προαιρέσεις
και εμφανίζεται το υπέροχο του ανθρώπου ολόκληρο η θεοείδεια του.
Και απαντάει μετά ο ίδιος με την παρουσία στην ζωή αυτή ολόκληρη
και στην αιώνια ζωή.

[toula]

Κύριε, ενώ ο τάφος ήταν σφραγισμένος
από τα χέρια των ανόμων,
εσύ πρόβαλες από το μνήμα,
όπως γεννήθηκες από τη Θεοτόκο.
Δεν κατάλαβαν οι άγγελοί σου, οι ασώματοι,
πώς πήρες σάρκα·
ούτε ένιωσαν οι στρατιώτες που σε φύλαγαν
πότε αναστήθηκες.
Κι όμως, ό,τι μένει κλειστό στους περίεργους,
φανερώνεται ως θαύμα
σε όσους με πίστη προσκυνούν το μυστήριο.
Σε εκείνους που σε υμνούν, χάρισε αγαλλίαση
και το μεγάλο σου έλεος.
*
Κύριε, συντρίβοντας τα αιώνια μάνταλα
και σπάζοντας τα δεσμά,
αναστήθηκες από τον τάφο,
αφήνοντας πίσω τα σάβανά σου
ως μαρτυρία της αληθινής
τριήμερης ταφής σου.
Και προπορεύτηκες προς τη Γαλιλαία,
εσύ που κρατήθηκες σε σπήλαιο.
Μεγάλο το έλεός σου,
ακατάληπτε Σωτήρα·
ελέησέ μας.
*
Κύριε, οι γυναίκες έτρεξαν στο μνήμα
για να σε δουν, τον Χριστό,
που για χάρη μας υπέφερες.
Κι όταν πλησίασαν, βρήκαν έναν Άγγελο
καθισμένο πάνω στον λίθο,
που είχε κυλήσει από φόβο·
και τους φώναξε:
«Αναστήθηκε ο Κύριος·
πηγαίνετε να το πείτε στους Μαθητές,
πως αναστήθηκε από τους νεκρούς
εκείνος που σώζει τις ψυχές μας».
*
Κύριε, όπως βγήκες από τον σφραγισμένο τάφο,
έτσι μπήκες και από τις κλειστές πόρτες
στους Μαθητές σου,
δείχνοντάς τους τα σημάδια του σώματός σου,
τα πάθη που δέχτηκες με υπομονή ως Σωτήρας·
ως απόγονος του Δαβίδ δέχτηκες πληγές,
μα ως Υιός του Θεού
ελευθέρωσες τον κόσμο.
Μεγάλο το έλεός σου,
ακατάληπτε Σωτήρα·
ελέησέ μας.
*
Αυτός που γεννήθηκε Τυφλός
σκεφτόταν μόνος του κι έλεγε::
«Άραγε εγώ για αμαρτίες γονέων γεννήθηκα αόμματος;
Άραγε εγώ για την απιστία των εθνών γεννήθηκα, για να πιστέψουν;
Δεν αντέχω άλλο να ρωτώ: «Είναι νύχτα τώρα ή μέρα»;,
Ούτε τα πόδια μου αντέχουν
να σκοντάφτουν πάνω στις πέτρες.
Διότι δεν είδα ποτέ τον ήλιο να λάμπει,
ούτε την εικόνα του Πλάστη που με δημιούργησε.
Αλλά Σε ικετεύω, Χριστέ ο Θεός:
Ρίξε πάνω μου το βλέμμα Σου, και ελέησέ με.
[ Αποδίδεται ο Τυφλός]

[toula]

Ἀκούσαμε σήμερα τὴν ἱστορία τοῦ ἐκ γενετοῦς τυφλοῦ. Δὲν ἔχουμε ἐμπειρία τὶ εἶναι ἡ ἐκ γενετῆς τύφλωση, ἀλλὰ μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε πῶς ἦταν αὐτὸς ὁ ἄνδρας ποὺ ἦταν κλεισμένος στὸν ἑαυτό του, πῶς ὁ κόσμος γύρω του ἦταν γι’ αὐτὸν ὅπως ἕνας ἦχος μακρυνὸς, κάτι ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ φανταστεῖ, νὰ ἔχει εἰκόνα. Ἦταν φυλακισμένος μέσα στὸ ἴδιο του τὸ σῶμα. Μποροῦσε νὰ ζήσει μὲ φανταστικὲς εἰκόνες, νὰ ἐπινοήσει ἕναν κόσμο, μποροῦσε μὲ τὴν ἀφὴ καὶ τὴν ἀκοὴ νὰ προσεγγίσει ὅ,τι ὑπῆρχε πραγματικὰ γύρω του· ἀλλὰ ἡ συνολικὴ πραγματικότητα τοῦ ἦταν ἀπρόσιτη.
Δὲν εἴμαστε τυφλοὶ ἀπὸ τὴ γέννηση μας, ἀλλὰ πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς εἴμαστε κλεισμένοι στὸν ἑαυτό μας! Ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι εἶναι τόσο ἀνοιχτὸς ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ δεῖ ὅλο τὸν κόσμο στὴν εὐρύτητα του; Συναντοῦμε ἀνθρώπους, καὶ τοὺς βλέπουμε μὲ τὰ μάτια μας, ἀλλὰ σπάνια συμβαίνει νὰ βλέπουμε πέρα ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ σχήματα, τὰ χαρακτηριστικὰ, τὰ ροῦχα– πόσο συχνὰ μᾶς συμβαίνει νὰ κοιτάζουμε στὰ μάτια ἕνα πρόσωπο καὶ νὰ τὸ καταλαβαίνουμε; Γύρω μας ὑπάρχουν ἄνθρωποι καὶ κάθε πρόσωπο εἶναι μοναδικὸ γιὰ τὸν Θεὸ, ἀλλὰ γιὰ ἐμᾶς εἶναι; Δὲν εἶναι οἱ ἄνθρωποι γύρω μας ἁπλὰ ἄνθρωποι μὲ ὀνόματα, ἐπίθετα, ποὺ ἀναγνωρίζουμε ἀπο τὴν ἐμφάνιση, ἀλλὰ ποὺ στὴν οὐσία δὲν τοὺς γνωρίζουμε;
Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάσταση μας: εἴμαστε τυφλοί, κουφοί, ἀναίσθητοι στὸν ἐξωτερικὸ κόσμο, κι ὅμως, ἔχουμε κληθεῖ νὰ ἐρμηνεύουμε. Ὅταν συναντᾶμε ἕνα πρόσωπο, θὰ πρέπει νὰ τὸ προσεγγίζουμε ὅπως ἕνα μυστήριο, ὅπως συμβαίνει μὲ κάτι ποὺ μποροῦμε ν’ ἀνακαλύψουμε μόνο μὲσα ἀπὸ μιὰ βαθιὰ σχέση, ἴσως μὲ τό λόγο, ἴσως μὲ τὴ σιωπή· μιὰ σχέση τόσο οὐσιαστικὴ, ὥστε νὰ γνωρίσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὄχι ὅπως μᾶς γνωρίζει ὁ Θεὸς, ἀλλὰ μέσα στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ ποὺ καταυγάζει τὰ πάντα καὶ τὸν καθένα μας χωριστά.
Καὶ ἀκόμα, μποροῦμε, ὁ καθένας μὲ τὴ δύναμη, καὶ τὰ χαρίσματά του, νὰ κάνουμε ὅ,τι καὶ ὁ Χριστὸς ποὺ ἄνοιξε τὰ μάτια αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Τὶ εἶδε αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος; Τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ εἶδε ἦταν τὸ πρόσωπο τοῦ Σαρκωμένου Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶδε δηλαδὴ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη. Ὅταν τὰ μάτια του συνάντησαν τὰ μάτια τοῦ Χριστοῦ, συνάντησαν τὴν θεϊκὴ τρυφερότητα, τὴ συμπόνια, τὸ βαθὺ ἐνδιαφέρον καὶ τὴν κατανόηση. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο θὰ μποροῦσαν τόσοι πολλοὶ ἄνθρωποι νὰ βλέπουν, ἄν καθὼς μᾶς συναντοῦσαν, ἔβλεπαν στὰ μάτια, στὸ πρόσωπο μας τὴν λάμψη τῆς εἰλικρινοῦς, νηφάλιας ἀγάπης, μιᾶς ἀγάπης ὄχι συναισθηματικῆς, ἀλλὰ ὁρατῆς, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ δοῦν καὶ νὰ νοιώσουν. Καὶ πόσο πολὺ θὰ εἴμασταν γιὰ τοὺς ἀνθρώπους γύρω μας ἀποκάλυψη κάθε μηνύματος ποὺ αὐτὸς ὁ κόσμος ἐκφράζει μέσα ἀπὸ τὴν τέχνη, τὴν ὀμορφιά, τὴν ἐπιστήμη, μέσα ἀπὸ ὅλα τὰ μέσα μὲ τὰ ὁποῖα ἡ ὀμορφιὰ προσλαμβάνεται καὶ διακηρύσσεται ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους.
Ἀλλὰ τὸ κάνουμε; Μεριμνᾶμε γιὰ νὰ εἴμαστε φορεῖς τοῦ βάθους τῆς ὀμορφιᾶς καὶ τοῦ νοήματος τῶν πραγμάτων γιὰ κάθε πρόσωπο ποὺ συναντᾶμε; Δὲν μᾶς ἀπασχολεῖ περισσότερο νὰ παίρνουμε ἀπὸ τὸ νὰ δίνουμε; Κι ὅμως, ὁ Ἅγιος Παῦλος, ποὺ γνώριζε τὶ σημαίνει παίρνω καὶ δίνω, εἶπε: «Εἶναι πιὸ εὐλογημένο νὰ δίνεις παρὰ νὰ παίρνεις». Κι ὅμως πόσες πολλὲς δωρεὲς εἶχε δεχτεῖ; Εἶχε ἐμπειρία τῆς γνώσης τοῦ Θεοῦ, εἶχε δεχτεῖ τὸ χάρισμα τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς γνώσης, καὶ τῆς ἐμπειρίας τῆς Π. Διαθήκης καὶ τότε ὁ Χριστὸς τοῦ ἀποκαλύφθηκε: καὶ τὶ δὲν δέχτηκε! Κι ὅμως, εὐφραινόταν περισσότερο νὰ δίνει ἀπὸ τὸ νὰ παίρνει, ἐπειδὴ δὲν ἤθελε νὰ κατέχει ὅλο τὸν πλοῦτο ποὺ ἦρθε στὸ δρόμο τῆς ζωῆς του· ἤθελε νὰ τὸν μοιραστεῖ, νὰ τὸν προσφέρει, νὰ φωτίσει καὶ νὰ πυρπολήσει ἄλλες ζωὲς πέρα ἀπὸ τὴ δική του.
Ἄς σκεφτοῦμε πόσο πλούσιοι, πόσο πλούσια εἴμαστε προικισμένοι, πόσα πολλὰ μᾶς δόθηκαν νὰ βλέπουμε καὶ ν’ ἀκοῦμε καὶ ἄς συνειδητοποιήσουμε ταυτόχρονα πόσο τραγικὰ εἴμαστε κλεισμένοι στὸν ἑαυτό μας, ἐκτὸς ἄν σπάσουμε αὐτὸν τὸν τοῖχο γιὰ νὰ προσφέρουμε, τὸ ἴδιο γενναιόδωρα, τὸ ἴδιο πλούσια, τὸ ἴδιο ἄφθονα τὶς δωρεὲς καθὼς μᾶς ἔχουν προσφερθεῖ. Καὶ τότε πραγματικὰ, ἡ χαρά μας θὰ ἔχει ὁλοκληρωθεῖ σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ κανένας καὶ τίποτα δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ νὰ μᾶς τὴν ἀφαιρέσει. Ἀμὴν.
+ Αντωνίου Σουρόζης

[toula]

Γενικά πολλοί έχουν την τάση να υποβαθμίζουν την κατάσταση των ανθρώπων που ασθενούν( και μάλιστα κληρικών) ή να μεγεθύνουν το θέμα με γόους και κοπετούς συμπαράστασης.Δεν ξέρω πως φαινεται στους μεν . Οτι ειναι διακοπούλες από τον μόχθο και την ρουτίνα την δική τους, υποθετω.Μπορεί να μας θεωρούν και τυχερούς. Ξερω ανθρωπους που τους εχουνε ξεσκισει την ψυχολογια με αυτη την αντιμετώπιση. Δεν ξέρω πως φαινεται στους δε. Ότι είναι γεννημένοι για να δείχνουν ενσυναίσθηση, οταν απλά οι άλλοι θέλουν μόνον αποδοχή!
Η ασθένεια για έναν κληρικό, είναι μια θαυμάσια πνευματική ευκαιρία και επίσκεψη για να δοξαστεί ο Θεός μέσα από αυτόν και να φανερωθεί η δύναμη Του μέσα από την δική μας αδυναμία.Με ευγνωμοσύνη να την δεχόμαστε διότι η υποχρεωτική εγκράτεια, οι στερήσεις, η ταλαιπωρία και οι κακουχίες έρχονται να αναπληρώσουν την έλλειψη διάθεσης για άσκηση και την απουσία έργων, που οφείλαμε οταν ήμασταν υγιείς . Ο Θεός φροντίζει να αναπληρώσει κενά και χρεωστούμενα. Ο ιερέας άλλωστε δεν νοιάζεται για την καλοπέραση και μια λαμπρή σταδιοδρομία, ουτε πρέπει να νομίζει ότι αξίζει κάποιας εύνοιας και χαριστικής αντιμετώπισης από την Θεία Πρόνοια . Αντιθέτως εναγκαλίζεται τον Σταυρό και ασπάζεται την φιλοσοφημένη βιοτή των Παθών του Κυρίου. Μετά από αυτό δεν έχει νόημα να θεωρεί ότι αδικείται ή ατύχησε στην ζωή οταν ασθενήσει ή κακοπαθήσει.Ο δε γογγυσμός είναι ουτως ή άλλως εκτός επιλογής και στάσης. Μερικοί τα θεωρούν όλα μεσα από μια στρώση λουκουμόσκονης με ωραία λόγια και με υψηλή ιδέα για το άτομο τους και θεωρούν οτι ο Θεός τους χρωστάει , ούτως ή αλλιώς. Η ιερωσύνη όμως είναι εντελώς αντίστροφη οδός από την νοοτροπία του κόσμου. Είναι άλλος τρόπος. Και γι' αυτό δεν ειναι και για όσους σκέφτονται συμβατικά, λογικά και τα έχουν ολα υπολογισμένα και τακτοποιημένα. Όποιος δεν το καταλαβαίνει ας κάθεται να κλαίει οταν υποστεί τις δυσάρεστες εκπλήξεις της ζωής του.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Είδες άνθρωπο με δίχως υπομονή; Είναι λύχνος με χωρίς έλαιο, όπου συντόμως θα σβήσει το φως του. Η νίκη είναι η υπομονή, η νίκη είναι η ταπείνωση, η νίκη είναι υπακοή.
Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής

[toula]

Πριν από λίγα χρόνια έβλεπες στα Κοινόβια μια κατάσταση Λαυσαϊκού.
Έβρισκες και πλανεμένους και δια Χριστόν Σαλούς και μοναχούς με διορατικό χάρισμα και με ιαματικά χαρίσματα.
Σήμερα, ούτε με διορατικό χάρισμα βρίσκεις ούτε με ιαματικά χαρίσματα ούτε δια Χριστόν Σαλούς.
Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου.
Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε.
Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα.
Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και, με αυτόν τον τρόπο, προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.
Μακάριοι, όσοι έχουν γεννηθεί τρελλοί και θα κριθούν και ως τρελλοί· και, έτσι, θα εισαχθούν στον Παράδεισο χωρίς διαβατήριο.
Μακάριοι, και τρις μακάριοι, είναι εκείνοι οι πολύ γνωστικοί που κάνουν τον τρελλό για την αγάπη του Χριστού και κοροϊδεύουν όλη την ματαιότητα του κόσμου, που η δια Χριστόν αυτή τους τρέλλα και σαλότητα αξίζει περισσότερο απ’ όλη την γνώση και την σοφία των σοφών όλου του κόσμου τούτου.
Παρακαλώ, να μου δώσει ο Θεός –ή μάλλον, να μου πάρει– το λίγο μυαλό μου, για να μου εξασφαλίσει έστω με τον τρόπο αυτόν τον Παράδεισο, με το να με κρίνει ως τρελλό.
Ή, να με τρελλάνει με την αγάπη Του, για να βγω έξω από τον εαυτό μου, έξω από την γη και από την έλξη της γης, διότι αλλιώς δεν έχει νόημα η ζωή μου.
Παλιά που υπήρχαν οι δια Χριστόν Σαλοί, υπήρχαν ελάχιστοι τρελλοί στον κόσμο.
Μήπως θα πρέπει να παρακαλέσουμε τους δια Χριστόν Σαλούς να κάνουν καλά τους φύσει σαλούς και να αναδειχθούν πάλι δια Χριστόν Σαλοί;…».
«Επιστολές», Στ΄ Επιστολή («Μακαρισμοί»), σελ. 230, 235, Αύγουστος 1994· έκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης.] κείμενο και επιμέλεια : πατήρ Δαμιανός Σαράντης