"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Να προ­σπα­θού­με πάν­το­τε, να έχου­με σω­τή­ριες σκέ­ψεις στον νου μας, ει­κό­νες ωφέ­λι­μες, για να μην δί­νου­με στον σα­τα­νά χώρο, να ρί­χνει τα δικά του και να μας βά­ζει αμαρ­τω­λές σκέ­ψεις και φαν­τα­σί­ες!

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

Μια ασθε­νής για­γιά, πή­γαι­νε στην Πα­να­γία στην Τήνο κάθε χρό­νο. Πολ­λοί που την έβλε­παν στην Τήνο, μια μέρα την πλη­σί­α­σαν και την ρώ­τη­σαν: Για­γιά σε βλέ­που­με τόσα χρό­νια να εί­σαι ασθε­νής και να έρ­χε­σαι εδώ στην Πα­να­γία. Εδώ όλοι της ζη­τούν, να τους κά­νει καλά. Εσύ τι της λες, της Πα­να­γί­ας; Και η για­γιά τους είπε: Δεν της ζη­τάω τί­πο­τα! Απλά την ευ­χα­ρι­στώ που εί­μαι ασθε­νής και δεν έχω γογ­γύ­σει και δεν έχω χά­σει το μυα­λό μου από την ασθέ­νειά μου. Την προ­σκυ­νώ και φεύ­γω… Με­γά­λο πράγ­μα αυτό!!! Να έχεις ανάγ­κη και να μην ζη­τάς απο­λύ­τως τί­πο­τα! Ση­μαί­νει πως εί­σαι υπε­ρά­νω όλων των πραγ­μά­των.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

www.dogma.gr

Το θαύμα της Αναλήψεως του Χριστού

Ω, πόσο υπερένδοξο είναι το θαύμα της Αναλήψεως του Χριστού!

Το σώμα του ανθρώπου θεάθηκε από τους αγγέλους, υψώθηκε υψηλότερα από τα Σεραφείμ και στάθηκε στα δεξιά του Πατέρα. Τι βάθος υπάρχει κάτω από τα πόδια του ανθρώπου και τι ύψος υπεράνω αυτού! Από την κόλαση κατευθείαν στον ουρανό. Από το σκότος ψηλότερα από τον ήλιο. Από τη φοβερή φυλακή στον τόπο της αιώνιας ανάπαυσης!

Πρέπει λοιπόν κι εμείς σήμερα, αδελφοί μου, μαζί με όλους τους αγγέλους να πανηγυρίσουμε, να χαιρόμαστε και να δοξάζουμε τον φιλάνθρωπο Θεό μας.

Σήμερα σφραγίσθηκε το έγγραφο της συμφιλιώσεως μεταξύ ανθρώπου και Θεού. Σήμερα ο άνθρωπος θεώθηκε, ο ουρανός αναγάλλιασε, οι άγγελοι σκίρτησαν, ενώ οι δαίμονες γεμάτοι από ντροπή δέθηκαν με αλυσίδες. Σήμερα όλη η γη είναι ντυμένη τα γιορτινά της, διότι ενώθηκε με τον ουρανό. Σήμερα το σώμα του Αδάμ τοποθετήθηκε στα δεξιά του Πατέρα.

Ω, τι απερίγραπτο είναι το θαύμα της αναλήψεως του Χριστού! Πόσο μεγάλο είναι το έλεος του Θεού! Έχασε ο άνθρωπος τον παράδεισο και βρήκε τη Βασιλεία των Ουρανών. Έχασε έναν κήπο φυλασσόμενο από τα Χερουβείμ και συνάντησε σε άλλη μορφή τη δόξα της άνω Ιερουσαλήμ.

Εκεί ήσαν καρποφόρα δένδρα, λουλούδια και πηγές, ενώ εδώ είναι ο θρόνος της Παναγίας Τριάδος, αγγελικές υμνωδίες και ανεκλάλητη δόξα. Εκεί μελωδίες των πτηνών, εδώ ψαλμωδίες των Χερουβείμ. Εκεί άνεμος δροσιστικός, εδώ παρήγορες πνεύσεις του Αγίου Πνεύματος. Εκεί ο τόπος της εργασίας, εδώ ο τόπος της αιώνιας ανάπαυσης. Εκεί το φως του ηλίου, εδώ η δόξα της Παναγίας Τριάδος.

Σήμερα οι νοεροί δράκοντες βασανίζονται, σήμερα ο Άδης στενάζει γιατί άδειασε. Σήμερα οι αλιείς του κόσμου κλαίνε αγαλλόμενοι. Σήμερα οι Χριστιανοί πανηγυρίζουν. Σήμερα οι Άγγελοι ψάλλουν ακαταπαύστως. Σήμερα «ο Κύριος εβασίλευσεν» αιώνια. Εβασίλευσε διότι εξαγόρασε τον άνθρωπο. Εβασίλευσε διότι ενεδύθη την παλαιά στολή Του. Εβασίλευσε διότι κάθισε στα δεξιά του Πατέρα Του. Άφησε τον χιτώνα του ανθρώπου και ενεδύθη τα ενδύματα του φωτός. Άφησε την περιπαικτική χλαμύδα κάτω και έλαβε την υπέρφωτη πορφύρα. Άφησε τα φτωχικά όρια της Γαλιλαίας και έγινε Βασιλεύς μέχρι τους ουρανούς. Σήμερα ο Χριστός ανήλθε στον ουρανό.

Τώρα ο Πιλάτος έμεινε με τη χλαμύδα, οι αρχιερείς με τα αργύρια στα χέρια, οι Γραμματείς με τα χαρτιά του νόμου, οι Φαρισαίοι με το μίσος στην καρδιά τους, και όλοι τους οι δυστυχείς με την απιστία.

Ερωτά ο Πιλάτος, τι είναι Αλήθεια; Μιλάτε εσείς, ω αρχιερείς, ποιος εβλασφήμησε, ο Χριστός ή εσείς; Λέγετε εσείς, δυστυχισμένοι, πού είναι ο Βαραββάς τον οποίο ζητήσατε να αθωωθεί;

Σήμερα εσείς εξαπατηθήκατε. Σήμερα «αλήθεια εκ της γης ανέτειλε και δικαιοσύνη εκ του ουρανού διέκυψε» (Ψαλμ. 84:12). Σήμερα «έλεος και αλήθεια συνήντησαν, δικαιοσύνη και ειρήνη κατεφίλησαν» (Ψαλμ. 84:11). Ο ουρανός και η γη συμφιλιώθηκαν.

Χαίρε σήμερα, κάθε άνθρωπε θνητέ. Αγάλλου, ω άνθρωπε, εόρταζε μέσα από τη χριστιανική σου καρδιά. Μην οδύρεσαι, Αδάμ. Χαρείτε, Απόστολοι. Χαίρε, Αειπάρθενε Μητέρα, διότι ο Υιός Σου ενεδύθη την στολή την πρώτη και με το φως της δόξας Του σκέπασε τη γύμνωση του Αδάμ!

Από το βιβλίο: Ο Γέροντας π. Υάκινθος Ουντσιουλεάκ, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Πούτνα Μολδαβίας Ρουμανίας (1924-1998). Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, 2001.

www.dogma.gr

Η Ανάληψη του Κυρίου, εκπλήρωση της θείας Οικονομίας

Το μέγα γεγονός της Αναλήψεως του Σωτήρος μας περιγράφεται μόνον από τον ευαγγελιστή Λουκά, τον θεολόγο της Αναλήψεως. Αποτελεί το τέλος, τον επίλογο και την σφραγίδα του Ευαγγελίου του, καθώς και την αρχή του βιβλίου των Πράξεων.

Αναφέρει τον χρόνο και τον τόπο όπου εκτυλίχθηκε το γεγονός και περιγράφει τον τρόπο της Αναλήψεως (1). Επίσης, ο ευαγγελιστής Μάρκος απλώς το αναφέρει επιγραμματικά.

Αφού επί σαράντα ημέρες ο αναστάς Κύριος εμφανιζόταν στους Μαθητές Του και με υπερφυσικό τρόπο γινόταν άφαντος, την σαρακοστή ημέρα στο όρος των Ελαιών Τον είδαν οι Μαθητές Του για τελευταία φορά να αναλαμβάνεται στον ουρανό μέσα σε νεφέλη. Η Ανάληψη του αναστημένου Χριστού διαφέρει από τις άλλες εμφανίσεις Του, κατά το ότι δεν έγινε απλώς άφαντος, αλλά ανήλθε στον ουρανό και εκάθισε στα δεξιά του Θεού Πατρός. «Οι Απόστολοι είδαν το τέλος της Αναστάσεως αλλά όχι την αρχή, ενώ της Αναλήψεως είδαν την αρχή αλλ’ όχι το τέλος. Και όπως είδαν Άγγελο στο μνήμα με ρούχα που άστραφταν και προείπε αυτά που σκέφτονταν, έτσι και στην Ανάληψη του Χριστού ο Άγγελος γίνεται κήρυκας, αν και οι Προφήτες σε πολλά μέρη προείπαν για την Ανάληψη καθώς και για την Ανάσταση» (2).

Η ένδοξη Ανάληψη του Χριστού αποτελεί το τέλος της ένσαρκης Οικονομίας και την αρχή της επουράνιας δοξασμένης Βασιλείας Του, αφού πλέον βρίσκεται συγκάθεδρος και συνδοξασμένος με τον ουράνιο Πατέρα Του.

Οι άγιοι Πατέρες και οι ιεροί υμνογράφοι επισημαίνουν προρρήσεις (3) και προτύπωση της Αναλήψεως στην Π. Διαθήκη. Συγκεκριμένα, η ανάληψη του προφήτου Ηλία προτυπώνει και προεικονίζει την Ανάληψη του Χριστού. «Αλλά ο μέν Ηλίας αναλήφθηκε “ως εις τον ουρανόν”, γιατί ήταν άνθρωπος· ο Ιησούς, όμως, αναλήφθηκε στον ουρανό, γιατί ήταν Θεός. Ο Ηλίας αναλήφθηκε με πύρινο άρμα, ο Ιησούς με νεφέλη (4). Γιατί, όταν έπρεπε να καλέση ο Θεός τον Ηλία, έστειλε άρμα, και όταν κάλεσε τον Υιό Του, έστειλε βασιλικό θρόνο (τήν νεφέλη); Και όχι μόνο βασιλικό θρόνο, αλλά τον ίδιο τον πατρικό θρόνο; Διότι, για τον Πατέρα λέγει ο Ησαΐας· “ιδού, ο Κύριος κάθεται επάνω σε ελαφριά νεφέλη”. Επειδή, λοιπόν, ο Πατέρας κάθεται επάνω σε νεφέλη, γι’ αυτό και στον Υιό έστειλε την νεφέλη» (5). «Νεφέλη ανέλαβε τον Κύριο, για να δείξη την ομοτιμία με τον Πατέρα, διότι έχει λεχθή για τον Πατέρα “νεφέλη και σκότος γύρω από Αυτόν”. Και ο σαρκωθείς Θεός χρησιμοποιεί την νεφέλη σαν όχημα» (6).

Η ανάληψη του προφήτου Ηλιού διαφέρει κατά πολύ από την Ανάληψη του Χριστού, διότι «ο Ηλίας, όταν ανέβηκε στον ουρανό, άφησε στον Ελισσαίο την μηλωτή του. Ο Ιησούς, όμως, όταν αναλήφθηκε, άφησε στους Μαθητές Του τα χαρίσματα, που έκαναν όχι έναν Προφήτη, αλλά χιλιάδες Ελισσαίους, και μάλιστα πολύ μεγαλύτερους και σημαντικώτερους από εκείνον» (7). Ο Ελισσαίος από την λύπη του, όταν είδε αναλαμβανόμενο τον διδάσκαλό του, κράτησε και έσχισε τα ρούχα του, γιατί δεν στάθηκε κοντά του κανένας να του πη ότι θα επιστρέψη ο Ηλίας. Ενώ στους Αποστόλους στάθηκαν κοντά τους Άγγελοι, παρηγορώντας την λύπη τους (8).

(1) «Ο άγιος Χρυσόστομος λέγει ότι Σάββατο έγινε η Ανάληψη, γι’ αυτό και τονίζεται το “Σαββάτου έχον οδόν”». (Οικουμενίου, Εις τας Πράξεις, PG 118, 53).

(2) Αγ. Χρυσοστόμου, Εις τας Πράξεις, Ομιλία Β’, PG 60, 28–30.

(3) Βλ. τους ψαλμικούς στίχους: «Ανέβη ο Θεός εν αλαλαγμώ, Κύριος εν φωνή σάλπιγγος» (Ψαλμ. 46:6) και «άρατε πύλας οι άρχοντες υμών και επάρθητε πύλαι αιώνιοι και εισελεύσεται ο βασιλεύς της δόξης» (Ψαλμ. 23:7).

(4) Η νεφέλη στην Γραφή έχει συμβολικό νόημα· «είναι σύμβολο του ουρανού, καθώς ο Προφήτης λέγει· “αυτός που θέτει τον θρόνο Του στις νεφέλες”, δείχνοντας ότι ήταν σύμβολο της θείας δυνάμεως, διότι πουθενά δεν φαίνεται κάποια άλλη δύναμη πάνω στην νεφέλη. Όπως τον Βασιλιά τον δείχνει το βασιλικό όχημα, έτσι και στον αναλαμβανόμενο Χριστό στάλθηκε το όχημα το βασιλικό (η νεφέλη)». (Αγ. Χρυσοστόμου, Εις τας Πράξεις, Ομιλία Β’, PG 60, 28–30).

(5) Αγ. Χρυσοστόμου, Εις την Ανάληψιν, Ομιλία Α’, ΕΠΕ 36, σ. 227.

(6) Οικουμενίου, Εις τας Πράξεις, κεφ. Α’, PG 118, 52D.

(7) Αγ. Χρυσοστόμου, ένθ’ ανωτέρω.

(8) Βλ. Αυτόθι, σ. 225.

Από το βιβλίο: «Η επίγεια ζωή του Χριστού». Ενωμένη Ρωμηοσύνη. Σειρά: Ιαματικά νάματα 11, Θεσσαλονίκη 2022, σελ. 140.

www.dogma.gr

Κάποιες σκέψεις σχετικά με τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών σήμερα.
Κάποια απλά σημεία με πολλή αγάπη, σεβασμό και αγωνία.
Προσευχή, αγάπη, βιωματικό παράδειγμα και απλότητα. Αυτά είναι τα κλειδιά.
Να μάθουμε στα παιδιά το συναξάρι και το απολυτίκιο του Αγίου τους. Να μάθουν ότι ο Άγιος είναι κοντά τους και να σχετίζονται με αυτόν.
Να κάνουμε διάλογο με τα παιδιά. Διάλογο ουσιαστικό, όχι επιφανειακά, αλλά σε βάθος. Να ακούσουμε τι έχουν να μας πουν και όχι να κουνήσουμε το δάχτυλο. Να ακούσουμε την καρδιά και την ψυχή του παιδιού μας. Διάλογο με ερωτήματα, να κουβεντιάζουμε τα αίτια διάφορων πράξεων και σκέψεων. Κουβέντες με τις οποίες, μαζί με το παιδί, θα κάνουμε πνευματικές καταδύσεις.
Να τους δώσουμε ωφέλιμους δρόμους δραστηριοποίησης και κοινωνικοποίησης. Μουσική , αθλητισμός και κάποιο χόμπι που θα δοκιμάσει, με το οποίο θα καλλιεργείται και θα αποκαλύπτεται η προσωπικότητά του.
Να του δίνουμε κλιμακωτά ευθύνες ώστε να ωριμάζει και να παίρνει τη ζωή στα χέρια του. Ευθύνη και πειθαρχία από μικρά πράγματα. Από το μάζεμα των παιχνιδιών, το πιάτο στον νεροχύτη, το στρώσιμο του κρεβατιού, κλπ. Από εκεί ξεκινάμε.
Όρια. Βάζουμε όρια, δεν ενεργούμε στο χάος, αλλά σε συγκριμένες οριοθετημένες καταστάσεις που γονιμοποιούν την προσωπική εσωτερική ωρίμανση του παιδιού μας.
Να μάθουμε στο παιδί να προσεύχεται. Όχι απλά να του λέμε να το κάνει, αλλά να γονατίσουμε μαζί του στις εικόνες. Σε μια γωνίτσα, ένα προσκυνηταράκι. Ένα καντηλάκι, ένα λιβανάκι και εικόνες. Όχι τυπικά, αλλά σαν να είναι ένα παράθυρο διαλόγου με τον Ουρανό. Όχι για να μας πάνε καλά τα πράγματα, αλλά για να πάνε στον Χριστό τα πράγματα.
Nα μην Κοινωνούν τα παιδιά τυπικά και μόνα τους, αλλά ουσιαστικά και να πηγαίνετε κι εσείς μαζί τους. Η σχέση με τον Χριστό αφορά όλη την οικογένεια. Να έχουμε έναν πνευματικό όχι με την έννοια του γεροντισμού και της άρρωστης πνευματικής σχέση, αλλά με υγεία να προχωράμε στο μυστήριο της μετανοίας.
Δεν είμαστε τέλειοι. Ας βλέπει το παιδί γονείς αγαπημένους και αγωνιζόμενους και αυτό από μόνο του είναι το μισό της διαπαιδαγώγησης.
Σχέση με την ενορία. Με κατηχητικά, ομιλίες, συνάξεις και συντροφιές νέων. Η Εκκλησία είναι μια προέκταση του σπιτιού μας.
Να είναι η Κυριακή ημέρα χαράς, όχι μόνο εκκλησιασμός, αλλά και άλλα πράγματα, όλοι μαζί ως οικογένεια.
Να περνάμε γόνιμο χρόνο με τα παιδιά, είτε παίζοντας, είτε κουβεντιάζοντας. Μπορούν κάποιες δουλειές ή ένα χτίσιμο εξοχικού να πάνε πίσω. Πρώτα η οικογένειά μας και μετά τα υπόλοιπα.
Να καλλιεργούμε τη συζυγία αγωνιζόμενοι. Έστω μέσα από αδυναμίες και δυσκολίες, να βλέπει όμως γονείς που αγαπιούνται, συγχωρούν, ταπεινώνονται και αγωνίζονται στο σκάμμα της αγάπης του Χριστού. Μην παραμελήσετε τη συζυγία για χάρη των παιδιών. Η συζυγία θα είναι πάντα το θεμέλιο της οικογένειας. Μια τραυματισμένη και πληγωμένη συζυγία θα έχει καταστροφικά και τραυματικά αποτελέσματα στις καρδιές των παιδιών.
Μην εστιάζουμε αποκλειστικά στα χρήματα, τον βαθμό κάποιων εξετάσεων, καλή παντρειά και επαγγελματική αποκατάσταση. Όλα αυτά χωρίς Χριστό και μοίρασμα στον κόσμο, μπορούν να κάνουν τον άνθρωπο δαίμονα. Το θέμα δεν είναι να γίνει το παιδί σου γιατρός, αλλά τι γιατρός θα γίνει. Όχι απλά να παντρευτεί, αλλά τι γάμο θα κάνει.
Το παιδί στη ζωή του θα μοιράσει ό,τι πήρε από την οικογένειά του. Αν πήρε σκουπίδια, τότε σκουπίδια θα μοιράσει. Αν πήρε λουλούδια, λουλούδια θα προσφέρει.
Να τα αγκαλιάζετε, να τα ακούτε και να τους λέτε ότι τα αγαπάτε. Οι λέξεις έχουν δύναμη και καλλιεργούν καρδιές.
Μακριά από εξωτερικούς ηθικισμούς, «τι θα πει ο κόσμος» και άλλα τέτοια ανόητα κλισέ που τα παιδιά θα τα πετάξουν στο καλάθι των αχρήστων (και καλά θα κάνουν). Βίωμα και ουσιαστική οντολογική προσέγγιση των πραγμάτων.
Να τους μάθουμε τον συντονισμό της ταπεινώσεως μέσα από τον δρόμο της μετανοίας: «Αγαπητό μου παιδί, στη ζωή αυτή προχωράς όταν βλέπεις και διορθώνεις τα δικά σου λάθη και όχι όταν κατακεραυνώνεις τους άλλους. Με κάθε μορφή κατακρίσεως γκρεμίζεις και ένα σκαλοπάτι που έχει φτιάξει για την αγάπη».
Μην συγκρίνουμε τα παιδιά μας. Δεν υπάρχει κακό παιδί, αλλά διαφορετικό παιδί. Κάθε πάστα και προσωπικότητα είναι απλά ένας διαφορετικός δρόμος που μόνο με Χριστό, αγάπη και καλλιέργεια θα φτάσει στην ολοκλήρωση του προορισμού.
Να αποδεσμευτούμε από την αγάπη του παιδιού μας. Μακριά από κάθε μορφής παιδοκεντρικότητα. Δεν είναι δικά μας τα παιδιά, δεν είναι ούτε κτήμα, ούτε ιδιοκτησία μας. Μην προσπαθήσουμε να ζήσουμε μέσα από αυτά, ή να προβάλουμε τα απωθημένα μας, διότι τότε θα τα δολοφονήσουμε. Είμαστε απλά συνοδοιπόροι. Βιωματικά να τους δείξουμε τον δρόμο του ουρανού.
Πτώσεις και πειρασμοί υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν. Δεν δείχνουμε με το δάχτυλο, αλλά απλώνουμε χέρι βοηθείας. Και όταν υπάρξει πρόβλημα, δεν κάνουμε τον ειδικό αλλά πάμε σε ειδικό.
Αγαπητοί μου, έχουμε οδηγό και θεμέλιο της ζωή μας Αυτόν που είπε : ««Εγώ ειμί το Α και το Ω, αρχή και τέλος, λέγει ο Κύριος ο Ων και ο Ην και ο Ερχόμενος, ο Παντοκράτωρ». (Αποκάλυψις 1:8)»
Το Φως του Κυρίου μας ας φωτίζει κάθε ανθρώπινη ψυχή . . .
Καλή πορεία στον δρόμο του αγιασμού και της σωτηρίας. . .
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr Λιγότερα
euxh.gr - Τι να κάνουμε σήμερα με τα παιδιά μας;

Όποιος πραγματικά αγαπά τον Θεόν, θεωρεί τον εαυτό του ταξιδιώτη και ξένο στη γη αυτή.
Στην επιδίωξή του να ενωθεί με τον Θεόν, με το νου και την καρδιά του διαρκώς ατενίζει μόνον Αυτόν.
Ο άνθρωπος που θα αποφασίσει να ζήσει την εσωτερική ζωή, πρώτα απ’ όλα πρέπει να έχει τον φόβο του Θεού που είναι και η αρχή της σοφίας.
Ο νους του προσεκτικού ανθρώπου ομοιάζει με άγρυπνο φύλακα και φρουρό της εσωτερικής Ιερου­σαλήμ.
Από το ύψος της πνευματικής ζωής βλέπει με το καθαρό του μάτι τα πέριξ και τις εντός της ψυχής του ενάντιες δυνάμεις, σύμφωνα με τα λόγια του Ψαλμωδού:
«Και εν τοις εχθροίς μου επείδεν ο οφθαλμός μου» (Ψαλμ. νγ’, 9).
Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ.

Κοντά στον Γέροντα είχα πολλές αποκαλύψεις από την αγία του βιοτή, αλλά μία από τις συγκλονιστικότερες εμπειρίες που είχα, αλλά και που άκουσα από ανθρώπους τού Θεού στη ζωή μου, ήταν όταν μού εκμυστηρεύτηκε την εμπειρία που είχε προσευχόμενος ένα βράδυ για όλο τον κόσμο.
Και οφείλω να λέω και να ξαναλέω για την εμπειρία αυτή τού Γέροντα, τώρα πού ἔχει κοιμηθεῖ, προς ωφέλεια των Ορθοδόξων πιστών.
Μού είπε λοιπόν:
«Έκανα προσευχή και έλεγα τού Χριστού μας· “Κύριέ μου, Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους ανθρώπους, όλους τούς Ορθοδόξους Χριστιανούς”.
Και εχάρη ο Θεός.
Και όταν είδα ότι χαιρότανε, Τού είπα· “Κύριε, δεν σώζεις και όλους τούς ετεροδόξους, καθολικούς, προτεστάντες; Όλους, πού πιστεύουνε στο όνομά Σου, αλλά έχουνε κακοδοξίες”;
Και εχάρη ο Θεός.
Και μετά είπα· “Χριστέ μου, τι θα κάνουμε με τούς μουσουλμάνους, τούς Κινέζους, τούς Αφρικανούς, αυτούς πού δεν Σε γνωρίζουν, πού δεν Σε πιστεύουνε;
Δεν τούς σώζεις και αυτούς, Χριστέ μου; Σε παρακαλώ, σώσε και αυτούς τούς αλλοθρήσκους”! Και εχάρη ο Θεός.
Και εγώ, ξεθάρρεψα και Τού είπα· “Αφού χαίρεσαι έτσι πού προσεύχομαι, Χριστέ μου, να σώσεις όλους τούς ανθρώπους.
Και τούς αρχαίους ειδωλολάτρες.
Από Αδάμ άχρι τού νύν, όλους τούς ανθρώπους πού έπλασες επί τής γης.
Όλους να τούς σώσεις, σε παρακαλώ, Χριστέ μου”.
Και εχάρη απέραντα ο Θεός.
Ξεθάρρεψα κι άλλο και Τού λέω· “Αφού χαίρεσαι έτσι, δεν σώζεις και τον Ιούδα, δεν σώζεις και τον διάβολο, να ησυχάσουμε όλοι.
Να ησυχάσει και αυτός ο καημένος, πού τυραννιέται με τις διαβολιές του”;
Και ελυπήθη ο Θεός…».
«Λυπήθηκε; Γιατί λυπήθηκε»; τού λέω όλος απορία.
«Ναι, λυπήθηκε ο Θεός για τον Ιούδα και για τον διάβολο.
Διότι, όλοι οι προηγούμενοι άνθρωποι, για τούς οποίους παρακαλούσα, είχανε κάποια ίχνη θελήσεως να σωθούνε και να γνωρίσουνε τον Χριστό, να Τον αγαπήσουνε.
Ενώ, ο Ιούδας και ο διάβολος, δεν έχουν ίχνος θελήσεως.
Και ένα πράγμα δεν μπορεί να κάμει ο Θεός: Δεν μπορεί να παραβιάσει το θέλημα κανενός».
Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.

«Ει ο Θεός μεθ’ ημών τις καθ’ ημών;».
Μια φορά, λέει η Μαρία, σκεφτόμουν σιωπηλά:
«Εμάς που κάνουμε τόσες αμαρτίες συνέχεια, ο Θεός δεν μας φέρεται τόσο σκληρά.
Τον Παππούλη γιατί τον δοκιμάζει τόσο πολύ; Δεν είναι δίκαιος».
Εκείνη τη στιγμή ο Παππούλης άρπαξε τη σκέψη μου και λέει:
«Μεγάλος ο μισθός εν τοις ουρανοίς. Μεγάλος ο μισθός εν ουρανοίς».
Το είπε δύο φορές για να τονισθεί και να με βεβαιώσει γι’ αυτό.
(βλ. Σίμωνος μοναχού, π. Ευμένιος – Ο κρυφός άγιος της εποχής μας, Αθήνα 2010)

«Η πιο μεγάλη τιμωρία για τον άνθρωπο είναι να τον “παραδώσει” ο Θεός στο ίδιο θέλημά του. Στην εποχή μας, που απέρριψε τον Χριστό, κανείς δεν κατανοεί την ολοφάνερη αυτή δουλεία»
Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ.

Αν όλοι σχεδόν σαν φτάνουν στο τέλος της ζωής τους φωνάζουν με πίκρα καρδιάς μαζί με τον Ιώβ:
«Αι ημέραι μου παρήλθον εν βρόμω, ερράγη δε τα άρθρα της καρδίας μου, άδης μου ο οίκος..
Πού ουν έτι εστίν η ελπίς;;», κι αυτό που μυστικά αλλά με δύναμη ζητούσε η καρδιά μου από τα νιάτα της «τις όψεται»;; (Ιώβ ιζ’ 11-15)
Γιατί λοιπόν μας δόθηκε αυτή η παράλογη ζωή;;
Και να, με δίψα ζητά η ψυχή να συναντήση τον Θεό για να Του πή:
Γιατί μου έδωσες τη ζωή;
Χόρτασα από βάσανα…
Με σκέπασε σκοτάδι…
Γιατί κρύβεσαι από μένα;
Ξέρω πως είσαι αγαθός αλλά πώς αδιαφορείς τόσο για την τραγωδία μου;
Δεν μπορώ να σε εννοήσω…
Έζησε στη γη ένας άνθρωπος, άνδρας με άσβεστη πνευματική δίψα, που λεγόταν Συμεών. Προσευχόταν για πολύ καιρό με ασταμάτητο θρήνο «ελέησον με».
Και δεν τον άκουγε ο Θεός.
Πέρασαν μήνες και μήνες με τέτοια προσευχή και οι δυνάμεις τής ψυχής του εξαντλήθηκαν.
Έφτασε στην απόγνωση και φώναξε: «Είσαι αδυσώπητος».
Κι όταν μ’αυτές τις λέξεις ράγισε κάτι μέσα στην αποκαμωμένη από την απόγνωση ψυχή του είδε ξαφνικά τον ζώντα Χριστό.
Φωτιά γέμισε την καρδιά του κι όλο του το σώμα με τέτοια δύναμη που, αν κρατούσε ακόμα μια στιγμή η όραση, θα πέθαινε.
Ποτέ πια δεν μπορούσε να λησμονήση το ανείπωτα πράο, το απέραντα αγαπητικό, χαρούμενο και γεμάτο από υπερνοητή ειρήνη βλέμμα του Χριστού.
Και στα επόμενα χρόνια της μακράς ζωής του εμαρτυρούσε ακάματα πως «ο Θεός αγάπη εστίν», αγάπη άπειρη, που ξεπερνά κάθε νου.
Πηγή:Από το βιβλίο του Γέροντος Σωφρονίου, Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης ,από την εισαγωγή στον βίο του Αγίου, έκδ 2η, Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας 1978.