"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Βασιλεία των ουρανών, στην οποία βρίσκεται ο ίδιος ο Θεός, δεν είναι μόνο η θέση της μελλοντικής διαμονής των δικαίων στην αιωνιότητα.
Είναι και η «κατ’ ενέργειαν» χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία ενοικεί στις ευσεβείς ψυχές, όσων είναι δεκτικοί, εξαιτίας της υπακοής τους στις θείες εντολές.
Και αυτή βασιλεία των ουρανών θεωρείται, γιατί είναι η αιτία, αφορμή και ενέργεια κάθε αρετής και του αγιασμού.
Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός.

Ὁ Xριστός μας, καθὼς ἀνελήφθη, τί ἔκανε;
Ἔγινε Παράκλητος κι Ἐκεῖνος στὸν Πατέρα γιὰ μᾶς. Ἀνέβασε τὴν ἀνθρώπινη φύση Tου, ὡς δῶρο στὸν Θεὸ Πατέρα. Καὶ ἐκάθισε καὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση Tου, ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ.
Kαὶ προσκυνεῖται ἀπ’ ὅλες τὶς οὐράνιες δυνάμεις καὶ μὲ τὶς δύο φύσεις του ταυτοχρόνως.
Ἀφοῦ εἶναι ὁ Εἷς Kύριος.
Tί τιμή! Tί ἀποθέωση γιὰ τὸν ἄνθρωπο! Tί μέγιστη ἀξία! Tί χαρά, τί πλοῦτος καὶ τί ἐλπίς!
… Xωρὶς τὸν Kύριο, δὲν εἴμαστε τίποτε. Kαὶ τείνουμε πρὸς τὸ μηδέν, ἀπ’ ὅπου, ἂς ποῦμε, ξεκινήσαμε.
Mὲ τὸν Kύριο εἴμαστε τὰ πάντα.
Εἴμαστε οἱ τρισαγαπημένοι Tου. Εἴμεθα οἱ πρίγκιπές Tου. Εἴμαστε οἱ εὐνοημένοι Tου. Εἴμαστε οἱ τρισαγαπημένοι Tου.
Γιὰ μᾶς ὁ Xριστὸς ἀποτελεῖ ἕναν μανιακὸ ἐραστή, ποὺ θά ’λεγε ὁ ἐραστὴς τῆς ἐρήμου Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, ὁ τῆς Kλίμακος.
Kι ἐκεῖ, λοιπόν, ὁ Xριστός, ὡς ἄκρως Ἀρχιερεύς, μεσιτεύει στὸν Θεὸ γιὰ τὴν Ἐκκλησία Tου. Kαὶ τὴν ἐπίγεια ἄκτιστη, καὶ τὴν ἐπουράνια.
Φωνάζει.
Nὰ μᾶς ἐλεήσει ὁ Θεὸς Πατέρας περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι φωνάζει τὸ ἀθῶο αἷμα τοῦ Ἄβελ.
Καὶ τί κάνει ὁ Θεός; Mᾶς συγχωρεῖ. Mᾶς ἀθωώνει. Mᾶς ἀμνηστεύει.
Γι’ αὐτὸ ὑπέροχα μᾶς συνιστᾶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ὁ Θεολόγος, στὶς «Ἐπιστολές» του, νὰ μὴ στενοχωρούμεθα. Kι «ἂν ἁμαρτήσωμεν ἁμαρτίαν πρὸς θάνατον», νὰ μὴ στενοχωρούμεθα. «Γιατὶ ἔχομε ἱλασμόν, ἄλλον Παράκλητον στὸν οὐρανό, τὸν Ἰησοῦ Xριστόν».
Ποὺ μᾶς ἐξιλεώνει, ποὺ μᾶς ἀθωώνει μὲ τὴ μεσιτεία Tου, μὲ τὴ θυσία Tου. Mὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν εὐχή Tου.
Tί νὰ ποῦμε, λοιπόν; Ἀφασία ἐδῶ τὰ πράγματα. Mὲ σιωπὴ προσκυνοῦμε τὸ μυστήριο τῆς Σαρκώσεως. Tὸ μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως.
Tὸ μυστήριο τῆς Ἀναλήψεως.
Tὸ μυστήριο τῆς Πεντηκοστῆ.
Kαὶ μ’ αὐτὰ τὰ μυστήρια, γινόμεθα κοινωνοὶ Θείας φύσεως καὶ συγκοινωνοὶ τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν Ἁγίων. …
Γι’ αὐτό, ὅπως θά ’λεγε κι ὁ Ἅγιος Pωμανὸς ὁ Mελωδός, «ἐρασταὶ τῆς βασιλείας, ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας».
Aὐτὸ εἶν’ ἡ Ἐκκλησία, αὐτὸ εἶναι ἡ ζωή μας, αὐτὸ εἶναι ἡ θεία Λειτουργία.
Ἄνω, «οὖ ὁ Xριστὸς ἐστὶν ἐκ δεξιῶν τοῦ πατρός». Ἄνω, λοιπόν, εἶναι τὰ πάντα. Ἄνω, ἡ περιουσία μας. Ἄνω, ὁ πλοῦτος μας. Ἄνω, τὰ πάντα. Ἐδῶ περνᾶνε καὶ φεύγουνε. ..
Πατρίδα μας εἶναι ὁ οὐρανός.
Xαρά μας καὶ πλοῦτος μας ὁ Xριστός.
Kι ἐλπίδα μας Ἐκεῖνος!…
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Θερινὸ Συναξάρι, Τόμος Α´.

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι
Κατά τη διάρκεια της Α ‘Οικουμενικής Συνόδου [Νίκαια, 325 μ.Χ.], οι φιλονικούντες κληρικοί έγραψαν κατηγορίες ο ένας εναντίον του άλλου και τις παρουσίασαν στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο.
Ο αυτοκράτορας πήρε όλα τα χαρτιά που περιείχαν τις κατηγορίες και χωρίς να τα ανοίξει, τα έκαψε πάνω από ένα αναμμένο κερί.
Μετά είπε, ενώπιον όλων των έκπληκτων παρισταμένων:
«Αν έβλεπα με τα ίδια μου τα μάτια έναν επίσκοπο, έναν ιερέα ή μοναχό σε αμαρτωλή πράξη, θα τον σκέπαζα ο ίδιος με τον μανδύα μου, ώστε κανείς να μην δει την αμαρτία του».
Έτσι, λοιπόν, ο μεγάλος αυτός χριστιανός αυτοκράτορας άφησε άναυδους και αμήχανους τους σκανδαλοθήρες, σφραγίζοντας τα στόματα όλων.
Η πίστη μας, μας απαγορεύει να είμαστε κατάσκοποι των αμαρτιών των άλλων, και επιτάσσει να είμαστε αυστηροί και αμείλικτοι κριτές των δικών μας αμαρτιών!
Ο ασθενής που βρίσκεται στο νοσοκομείο μεριμνά για τη δική του ασθένεια, και δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε το χρόνο να ελέγξει τους άλλους ασθενείς ή να χλευάσει την ασθένειά τους.
Μήπως όλοι μας σε αυτόν τον κόσμο δεν είμαστε σαν ασθενείς σε νοσοκομείο;
Δεν μας επιτάσσει η κοινή λογική μας να κοιτάξουμε τη δική μας ασθένεια και όχι κάποιου άλλου;
Ας μη νομίσει κανείς ότι θα θεραπευτεί από την ασθένειά του στον άλλο κόσμο.
Αυτός εδώ ο κόσμος είναι το νοσοκομείο και ο μόνος τόπος για τη θεραπεία μας· στον άλλο κόσμο, δεν υπάρχει νοσοκομείο· υπάρχει είτε ένα παλάτι είτε μια φυλακή για μας.
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Απρίλιος), σελ.232, Εκδ. Αθως, 2010.

Χθὲς σταυρωνόμουν μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ σήμερα δοξάζομαι μαζί του.
Χθὲς νεκρωνόμουν, καὶ σήμερα ζωοποιοῦμαι μαζί του.
Χθὲς θαπτόμουν, καὶ σήμερα ἀνίσταμαι μαζί του.
Ἐμπρὸς ἂς προσφέρουμε καρποὺς σ’ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἔπαθε χάριν ἡμῶν καὶ ἀνεστήθη.
Ἴσως νομίσετε ὅτι ἐννοῶ χρυσὸ ἢ ἄργυρο ἢ ὑφάσματα ἢ διαφανεῖς καὶ πολύτιμους λίθους, τὴν ρευστὴ δηλαδὴ ὕλη τῆς γῆς, ἡ ὁποία μένει κάτω, καὶ τῆς ὁποίας τὸ μεγαλύτερο μέρος κατέχουν οἱ κακοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι δοῦλοι στὰ γήινα καὶ στὸν κοσμοκράτορα διάβολο.
Ἂς προσφέρουμε ὡς καρποὺς τοὺς ἑαυτούς μας, τὸ πολυτιμότατο καὶ τὸ ἀγαπητότατο κτῆμα τοῦ Θεοῦ.
Ἂς ἀποδώσουμε στὴν εἰκόνα τὸ κατ’ εἰκόνα, ἂς κατανοήσουμε τὴν ἀξία μας, ἂς τιμήσουμε τὸ πρωτότυπο τῆς εἰκόνας μας, ἂς γνωρίσουμε τὴν δύναμη τοῦ μυστηρίου, καὶ ἂς μάθουμε πρὸς χάριν ποιοῦ ἀπέθανε ὁ Χριστός.
Ἂς γίνουμε ὅπως εἶναι ὁ Χριστός, ἐπειδὴ καὶ ὁ Χριστὸς ἔγινε ὅμοιος μὲ ἐμᾶς.
Ἂς γίνουμε Θεοὶ γι’ αὐτόν, ἐπειδὴ καὶ ἐκεῖνος ἔγινε ἄνθρωπος πρὸς χάριν μας.
Ἔλαβε τὸ χειρότερο γιὰ νὰ μᾶς δώσει τὸ καλύτερο.
Ἂς δώσει ἕκαστος τὰ πάντα!
Ἂς προσφέρει τὰ πάντα σ’ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὸν ἑαυτόν Του ὡς λύτρον καὶ ἀντάλλαγμα χάριν ἡμῶν!
Αμήν.
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.
(Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τόμος Α΄)

"Ω, η ψυχή μου πως φτερουγίζει σε Σένα!"
Γλυκύτατε Κύριε Ιησού Χριστέ, τι να σου ανταποδώσω για τις ανέκφραστες δωρεές σου;
Σήμερα που είχα βυθισθή στη μελέτη του αγίου Ευαγγελίου σου και το άγιό σου Πνεύμα έφλεγεν άκαυστα την αμαρτωλή καρδίαν μου, εθαύμαζα την θεϊκήν αγάπην σου σε μας τα «κατ’ εικόνα» σου πλάσματά σου.
Βροχή ουράνια οι καθαροί διαλογισμοί μου για την άπειρη δόξα σου, στις εωθινές γλυκύτατες και κρινόλευκες ώρες, ύστερα από την ορθινή προσευχή μου μέσα στο απέριττο ασκητικό καλύβι μου, που μου χάρισε, Χριστέ μου, η πατρική σου αγάπη.
Ω, η ψυχή μου πως φτερουγίζει σε Σένα!
Ω, η ψυχή μου πως είναι πυρακτωμένη από τον θείο έρωτά σου και «τετρωμένη αγάπης», Κύριε!
Πως με επισκιάζει η χάρη σου εμένα τον ανάξιο;
Και πως φωτίζεις τον νουν μου, πως φλογίζεις την ταλαίπωρη καρδιά μου;
… Μελέτησα στο θείο Ευαγγέλιό σου για την ανεννόητη Σάρκωσή σου.
Τι άρρητος πλούτος αγάπης και ασήκωτο βάρος δόξας για τους ανθρώπους!
Όσο βυθιζόμουνα στην εφικτή για μένα γνώση του θεϊκού μυστηρίου της Σαρκώσεώς σου, τόσο θαύμαζα την σοφία σου∙ και όσο εθαύμαζα τόσο αγαπούσα∙ και όσο καιόμουνα ερωτικά, τόσο ο νους μου εφωτίζετο στην γνώση σου…
Ω Κύριε Ιησού, δίνε μας φωτισμό να σε εννοούμε∙ δίνε μας γνώση να σε αγαπούμε∙ δίνε μας πνευματική αίσθηση να σε θαυμάζουμε∙ φλόγιζε την καρδιά μας να σε λατρεύουμε και δίνε μας κατάνυξη να κλαίμε τις αμαρτίες μας κα δάκρυα γλυκά για να σε δοξάζουμε…
Δημοσιεύτηκε στο Αγιορειτικό περιοδικό
ΑΘΩΝΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ
τεύχ. 43-44, Δεκ.-Ιανουάριος 1977, σελ. 27-29
Μοναχος Θεοκλητος Διονυσιατη

"Θάρρος λοιπόν!"
– Γέροντα, πώς αποκτάει κανείς φιλία με έναν Άγιο;
– Πρέπει να συγγενέψη με τον Άγιο.
«Τιμή Αγίου, μί­μησις Αγίου» λέει ο Μέγας Βασίλειος…
Εγώ, τώρα εσχάτως, έχω τεμπελιάσει και ζώ με ελεημοσύνες των Αγίων, που τους ζητώ συνέχεια σαν ζητιάνος, όπως και από όλους ζητώ να προσεύχωνται για μένα.
Οι Άγιοι με την πολλή τους αγάπη μου προσφέρουν από τον ουράνιο άρτο και από το παραδεισένιο μέλι …
Κάθε μέρα έχουμε τόσους Αγίους που εορτάζουν! Είναι ζωντανή η παρουσία των Αγίων.
Και όταν ακόμη εμείς δεν τους βρίσκουμε, εκείνοι μας βρίσκουν!
Πολλοί ασκητές στην έρημο, που δεν έχουν ημερολόγιο και δεν ξέρουν ποιός Άγιος γιορτάζει, λένε «Άγιοι της ημέρας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών» και
παρουσιάζονται οι Άγιοι και τους φανερώνουν και το όνομά τους· και μάλιστα είναι Άγιοι με δύσκολα ονόματα.
Κοιτάνε ύστερα οι ασκητές το ημερολόγιο και βλέπουν ότι γιορτάζουν εκείνη την ημέρα οι Άγιοι που τους παρουσιάσθηκαν.
Αυτό πώς το βλέπετε;
Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι έχουμε δίπλα μας, εκτός από ανθρώπους που μπορούν να μας βοηθήσουν πνευματικά, και τον ίδιο τον Χριστό που μας βοηθάει, την Παναγία, τα Χερουβείμ, τα Σεραφείμ και τους Αγίους Πάντες.
Θάρρος λοιπόν!
Άγιος Παΐσιος.

Το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»!
Δεν είναι λόγος ευχής, αλλά χαιρετισμός και διακήρυξη της πίστεως στο γεγονός της Ανάστασης του Χριστού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον πιστό στον Χριστό άνθρωπο.
Πόσοι όμως γνωρίζουμε, ότι ο αναστάσιμος χαιρετισμός του Χριστού, αμέσως μετά την ανάστασή του, είναι ο (και πάλι) ελληνικός λόγος «Χαίρετε»!
Με αυτό τον χαιρετισμό απευθύνεται ο αναστάς Χριστός στις Μυροφόρες, μόλις βγήκαν από το «κενό μνημείο» (Ματθ. 28, 8-9).
Ο λόγος, λοιπόν, του Χριστού προς αυτές «Χαίρετε» αποκτά ειδική σημασία, που μπορεί να προσδιορισθεί με τα ακόλουθα λόγια:
«Μη φοβείσθε (Ματθ. 28, 5), αλλά χαίρετε.
Να αισθάνεσθε χαρά, διότι η Ανάσταση, ως έκφραση της αγάπης του Θεού, νικά τον φόβο (Α΄Ιω. 1,1), αλλά και τον θάνατο, κάθε είδος θανάτου, διότι είναι πηγή ζωής, ζωής αιωνίου.
Εκ του τάφου ανέτειλε ζωή και ελπίδα».
Η Ανάσταση του Χριστού είναι , έτσι, πηγή χαράς και δεν μπορεί να εκφρασθεί αποδοτικότερα παρά με τον (ελληνικό) χαιρετισμό «Χαίρετε». Η λέξη δέχεται χριστιανικά μιαν υπέροχη υπέρβαση.
Πατήρ Γ. Μεταλληνός :
«Η ΕΠΑΝΑΣΥΝΔΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΘΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΔΥΝΑΜΗ Ν’ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΥΜΦΟΡΕΣ» –

Αγαπητή, καλή μου Μαρία, ειρήνη σ’ εσένα από τον Κύριο.
Αύριο είναι η τελευταία ημέρα, κατά την οποία σύμφωνα με μία αρχαία παράδοση παύουμε να χαιρετούμε ο ένας τον άλλον με τα πιο υπέροχα, τα πιο σοφά, τα πιο λαμπρά λόγια:
«Χριστός Ανέστη»!
Αν βρεις, να διαβάσεις τον υπέροχο εικοστό τέταρτο λόγο του οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου …
Ο άγιος αυτός, σε συμφωνία με όλους εκείνους που προηγήθηκαν από αυτόν και με εκείνους που ήρθαν στον κόσμο μετά από αυτόν, λέει ότι «ο Θεός για τη ζωή στον κόσμο αυτό δημιούργησε πατέρα και υιό και όχι δούλο και μισθωτό …
Η δουλεία προήλθε από την μεταξύ των ανθρώπων έχθρα, εξαιτίας της οποίας άρχισαν να πολεμούν ο ένας εναντίον του άλλου και ο ένας να υποδουλώνει τον άλλον.
Και η εξαγορά των ανθρώπων εξαιτίας της φτώχιας και των ελλείψεων, που άρχισαν να κυριεύουν τους πιο αδυνάτους λόγω της απληστίας και της πλεονεξίας των ισχυροτέρων …
Χωρίς βία και φτώχια κανένας δεν θα γινόταν δούλος ή μισθωτός …».
Αυτός ο παραμορφωμένος από το μίσος των ανθρώπων κόσμος κρύβει από την όραση το Υπέροχο Πρόσωπο του Θεού. Ο Θεός δεν ενεργεί με βία· διαφυλάσσει με άγιον τρόπο την ελευθερία εκείνου που δημιουργήθηκε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν» Του. Επιπλέον βλέπει με υπομονή και τις κακές ακόμη εκδηλώσεις της ελευθερίας του ανθρώπου. Και η υπομονή Του αυτή θα διατηρηθεί τόσο, ώστε να γίνει δυνατή η εμφάνιση του αντιχρίστου, που θα αποπειραθεί να παραμερίσει τον Αληθινό Θεό και ακολούθως να ανακηρύξει θεό τον εαυτό του.
Την οδό του αντιχρίστου θα συνοδεύσει αναπόφευκτα άσκηση παγκόσμιας βίας …
Πολλοί θα σκανδαλισθούν με αυτό. Θα εγερθεί σ’ αυτούς το ερώτημα:
Πού είναι λοιπόν ο Θεός; Πού είναι η Πρόνοιά Του για κάθε κτίσμα;
Ανάμεσα σ’ αυτούς που σκανδαλίστηκαν ήταν και η δική μας φτωχή Αλεξάνδρα.
Δεν αντιλήφθηκε τις οδούς του Θεού και υπερασπιζόμενη το ανθρώπινο δίκαιο απέρριψε τη δικαιοσύνη του Θεού.
Τώρα όμως που βρέθηκε σε συνθήκες που μπορεί να δει ότι ο Θεός είναι δυνατός και μετά θάνατον να δώσει στον άνθρωπο το πλήρωμα της ζωής και της μακαριότητος, με απλότητα και χαρά θα προχωρήσει στη συνάντησή Του:
«Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται».
Πάλι και πολλές φορές ακόμη: Χριστός Ανέστη!
Με μεγάλη αγάπη, ο δικός σου Σωφρόνιος

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ (23 Μαΐου) … Μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Ευμενίου (Σαριδάκη), του Νέου…!!!
Στίχοι
Λεπρῶν καὶ νοσούντων λοιμικῶς ἀκέστωρ
πιστῶν, Εὐμένιε, ποδηγέτα, ὤφθης!
Ο Όσιος Ευμένιος (Σαριδάκης) ο Νέος γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του έτους 1931 μ.Χ. στην Εθιά του Ηρακλείου Κρήτης, ένα μικρό ορεινό χωριό στα Νότια του Νομού κτισμένο σε υψόμετρο 740 μ. και σε απόσταση 38 χλμ. από το Ηράκλειο. Πολύ άγονο μέρος, γι’ αυτό και οι κάτοικοί του μετοίκησαν σ’ ένα χαμηλότερο μέρος, στο χωριό Ροτάσι.
Ήταν γόνος μιας πολυμελούς και πάμπτωχης οικογενείας.
Οι γονείς του, Γεώργιος και Σοφία Σαριδάκη, ήταν άνθρωποι ευσεβείς και ενάρετοι. Είχαν οκτώ παιδιά. Το όγδοο και τελευταίο τους παιδί ήταν ο Όσιος Ευμένιος, που στην βάπτισή του πήρε το όνομα Κωνσταντίνος.
Ο Όσιος από την νηπιακή του ηλικία έδειχνε ότι ήταν σκεύος εκλεκτόν του Κυρίου μας.
Από την βρεφική του ηλικία, όταν ακόμα δεν καταλάβαινε, προσπαθούσε να ευχαριστεί τον Κύριό μας, αφού δεν θήλαζε Τετάρτη και Παρασκευή, αλλά κοιμόταν όλη την ημέρα!
Ο μικρός Κωνσταντίνος ορφάνεψε νωρίς από πατέρα, σε ηλικία μόλις δύο ετών.
Η Χήρα μάνα του, για να θρέψει τα οκτώ παιδιά της, ξενοδούλευε.
Η Γερμανική Κατοχή που ακολούθησε, χειροτέρεψε περισσότερο τα πράγματα για τη φτωχή οικογένεια.
Σ’ αυτό το περιβάλλον μεγάλωσε ο Όσιος και με πολλές στερήσεις.
Παπούτσια φόρεσε στα δώδεκά του χρόνια.
Παρ’ όλα αυτά το ήθος και το φρόνημα του μικρού αυτού παιδιού δεν αλλοιώθηκαν.
Ο Ιερέας του χωριού ήθελε να δίνει μια μικρή βοήθεια στον μικρό Κωνσταντίνο, επειδή πήγαινε και τον βοηθούσε στον Ναό, αλλά ο μικρός Κωνσταντίνος του έλεγε: «Όχι, Παπα-Γιάννη, δεν παίρνουμε ποτέ χρήματα από την Εκκλησία»!
Όταν του έδιναν μισή κουλούρα ψωμί για κάποια δουλειά που έκανε, ποτέ δεν την έτρωγε μόνος του, αλλά την πήγαινε στο σπίτι του και την έτρωγε με τ’ αδέλφια του, όλοι μαζί!
Χαρισματικό παιδί
Ο Κωστάκης, όπως τον έλεγαν, ήταν ένα χαριτωμένο και χαρισματικό παιδί, παρόλο που δεν είχε μάθει σχεδόν καθόλου γράμματα, διότι κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής τα Σχολεία υπολειτουργούσαν. Έτσι ο Κωστάκης δεν έτυχε της ευλογίας να γευθεί το αγαθό της μαθήσεως. Παρ’ όλα αυτά μπορούσε, όπως ο ίδιος έλεγε, να κάνει μαθηματικές πράξεις, να υπολογίζει από μνήμης δύσκολους αριθμητικούς λογαριασμούς, γι’ αυτό οι χωριανοί του, όταν ήθελαν κάτι σχετικό, τον φώναζαν: «Έλα, Κωστάκη, να μας πεις πόσο κάνει αυτό κι αυτό»! Κι όταν τους τα έκανε, μετά τον γέμιζαν λουκούμια.
Ο Όσιος από την μικρή παιδική ηλικία έβλεπε τα μεγαλεία του Θεού, που δεν τα έβλεπαν οι μεγάλοι στην ηλικία.
Ο ίδιος του χαριτωμένα αφηγούνταν:
«Κάποτε είχε πεθάνει ένα κοριτσάκι στο χωριό μας και περνούσε από μπροστά από το σπίτι μας η νεκρώσιμη πομπή. Πέρασαν μπροστά κι από την δική μας αυλή. Έτσι έκαναν τότε. Έκαναν την βόλτα, για να γίνει πιο επίσημη η κηδεία!
Έκλαιγαν όλοι κι εγώ έβλεπα τα στολίδια, πολλά στολίδια, που είχε το φέρετρο! Κι αυτοί έκλαιγαν κι εγώ έτρεχα κι έβλεπα τα στολίδια που είχε το φέρετρο!
Ήμουν έξι-επτά χρόνων τότε. Δεν είχα δει καλύτερα και ωραιότερα στολίδια!
Οι άλλοι έκλαιγαν κι εγώ χαιρόμουν που έβλεπα τα στολίδια! Μου άρεσαν…
Δεν ήταν στολισμένα από τους ανθρώπους, όμως εγώ τα έβλεπα έτσι. Στολίδια, στολίδια … όχι ότι τα έβαλαν οι άνθρωποι!
Κι αυτοί έκλαιγαν που έχασαν το παιδί, κι εγώ έβλεπα τα στολίδια που είχε πάνω του, τα στολίδια του Θεού… Και χαιρόμουν»!
Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος θυμάται, σχετικά με την Χάρη, που από νωρίς είχε δοθεί στον Όσιο:
«Ο πατήρ Ευμένιος, όταν ήταν μικρός, είχε δει για πρώτη φορά την Χάριν της Αρχιεροσύνης!
Την είχε δει στο πρόσωπο ενός Αρχιεπισκόπου, που είχε πάει στο χωριό του.
"Έβλεπα", μου είπε, "το Φως του Αγίου Πνεύματος πάνω στο πρόσωπό του.
Το Φως της Αρχιεροσύνης, την Χάρη της Αρχιεροσύνης!
Την έβλεπα και πήγαινα συνεχώς μπροστά του"!
Και είπε ο Αρχιεπίσκοπος:
"Αυτό το παιδί τι βλέπει";
Εγώ δεν έλεγα τι έβλεπα, αλλά μου άρεσε να βλέπω την Χάρη της Αρχιεροσύνης»!
Οίνον και μεθύσματα ουδέποτε γεύθηκε ο Όσιος Ευμένιος. Οινοπνευματώδη ποτά, μπύρα, κρασί και αλκοολούχα ποτά δεν ήπιε ποτέ στην ζωή του.
Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν λειτούργησε για πρώτη φορά μόνος του ως Ιερεύς, ζαλίστηκε λίγο από την κατάλυση της Θείας Κοινωνίας, και γι’ αυτό, μετά, έβαζε λιγότερο νάμα και περισσότερο ζέον!
Θεόκλητος στον Μοναχισμό
Ο Όσιος Ευμένιος ήταν θεόκλητος στον Μοναχισμό!
Ο ίδιος έλεγε:
«Εγώ, δεκαεπτά χρόνων πήγα στο Μοναστήρι. Ήμουν δεκαέξι χρόνια στο χωριό μου. Αγαπούσα τον Θεό, βέβαια, σκεπτόμουν πολλές φορές να γίνω Καλόγερος.
Μια μέρα μου λέει ο παπάς: "Έλα να σε κάνω Νεωκόρο"!
Πήγα κι εγώ. Άναβα τα καντήλια πρωί-βράδυ, διάβαζα κιόλας ό,τι βιβλία έβλεπα, τα διάβαζα!
Ανήμερα της Πρωτοχρονιάς του 1944, το απόγευμα, πήγα, άναψα τα καντήλια στην Εκκλησία και, μετά, πήγα στο σπίτι μας. Ήταν εκεί η αδελφή μου η Ευγενία. Φάγαμε ξεροτήγανα, τηγανίτες και μακαρόνες.
Εκεί που τρώγαμε ήρθε μια λάμψη και με τύφλωσε, και μπήκε μέσα στα βάθη της ψυχής μου κι αμέσως, την ίδια στιγμή, φώναξα της Ευγενίας:
"Ευγενία, θα γίνω Καλόγερος"!
Την ίδια στιγμή, εκείνη την στιγμή, με φώτισε ο Θεός!
Την είδα με τα μάτια μου εκείνη την λάμψη που μπήκε μέσα μου!
Μόλις είδα αυτή την λάμψη, είπα κατ’ ευθείαν: "Θα γίνω καλόγερος"!
Όταν ο άνθρωπος έχει την Κλήση από τον Θεό για να κάνει κάτι καλό, ο Θεός ενεργεί και τον βοηθά»!
Στο ίδιο θέμα αναφέρεται και ο Μιχαήλ Χατζηγεωργίου:
«Τόλμησα κάποτε να τον ρωτήσω:
"Γέροντα, είχες δίλημμα για το ποιόν δρόμο θα ακολουθήσεις; Σκέφθηκες να γνωρίσεις κάποια γυναίκα, να την ερωτευθείς, να κάνεις οικογένεια";
Τότε μου αποκάλυψε την απόλυτη απόφασή του να ακολουθήσει την Παρθενική Ζωή, που την σηματοδότησε ένα εξαιρετικό γεγονός.
"Χειμώνας του 1944, Κωστής τότε, δεκατριών ετών", μου είπε.
"Ήμουν στο πατρικό μου σπίτι. Ζεσταινόμαστε στο τζάκι. Τότε είδα μια τεράστια φωτιά, που μπήκε μέσα μου. Και από εκείνη την στιγμή, γεμάτος χαρά, έλεγα: Εγώ θα γίνω Μοναχός, θα γίνω Μοναχός"!
Και μου συμπλήρωσε: "Αν με πίεζαν αργότερα να παντρευτώ, θα πέθαινα … θα πέθαινα"!
Από το 1944 μ.Χ. η Ψυχή του νεαρού Κωστή είχε ένα μόνο προσανατολισμό, την αφιέρωσή του στον Χριστό!
Η Κλήση υπήρχε. Η κλήση με εμφατικό τρόπο συντελέστηκε και ο μικρός Κωστής βιαζόταν να ενηλικιωθεί, να λάβει ζωή η επιθυμία της Καρδιάς του.
Σε ηλικία δεκαεπτά ετών ο Κωνσταντίνος αφήνει τα εγκόσμια και οδεύει εκεί, που τον οδηγεί η Καρδιά του, η Ψυχή του και όλο του το είναι. Εκεί που το Άγιο Πνεύμα, εν είδει λαμπρού φωτός, τον φωτίζει! Οδεύει στην πλήρη αφιέρωσή του στον Χριστό, στον αγαπημένο του Ιησού, Τον οποίο από μικρός λατρεύει και υπηρετεί.
Τα βήματά του τον οδηγούν στην Ιερά Μονή Αγίου Νικήτα, στα νότια της Κρήτης, κάπως κοντά στο χωριό του αφού απέχει μόνο δύο-δυόμισυ ώρες με τα πόδια.
Ο Κωνσταντίνος έγινε δεκτός από τον Ηγούμενο π. Ιερόθεο (Κωστομανωλάκη), στον οποίο έβαλε Μετάνοια και άρχισε η δοκιμή του!
Στην Μονή τότε υπήρχαν, εκτός του Ηγουμένου, και δύο υπερήλικες και τυφλοί Μοναχοί, τους οποίους ο Κωνσταντίνος φρόντιζε παντοιοτρόπως και ποικιλοτρόπως, λόγω του νεαρού της ηλικίας του, αλλά κυρίως και πρωτίστως, λόγω της υπέρμετρης Αγάπης που είχε!
Με ζήλο στον Μοναχικό αγώνα
Ως νέος, δόκιμος Μοναχός, έκανε σχεδόν όλα τα διακονήματα της Μονής. Ήταν πρόθυμος και φιλότιμος.
Μετά την τριετή του δοκιμασία, το 1951 μ.Χ. εκάρη Μοναχός, μετονομασθείς Σωφρόνιος!
Ως Μοναχός, ο Σωφρόνιος, έβαλε θεμέλιο της μοναχικής του ζωής την ταπεινοφροσύνη, την υπακοή και την εργατικότητα. Επιδόθηκε σε νέους αγώνες.
Τις ημέρες κοπίαζε σωματικά και τις νύκτες παρέμενε άϋπνος και προσευχόμενος.
Αυτό το τυπικό το κράτησε μέχρι τέλους της ζωής του!
Καθημερινά ο πατήρ Σωφρόνιος έδινε αγώνα σε όλα τα διακονήματα, σε όλες τις εργασίες!
Στο ν’ ανοίξουν καλύτερους δρόμους, για να διευκολυνθεί η έλευση των προσκυνητών.
Στους κήπους, στο να καλλιεργούν τα κτήματα, στο να φέρνουν νερό από μακριά, γιατί δεν επαρκούσε το υπάρχον!
Αυτά έβλεπε ο διάβολος και εμηχανεύετο τρόπους για να ρίξει τον Αγωνιστή.
Δεν αρκείτο μόνον στον πόλεμο των λογισμών, αφού μόνον με αυτούς δεν μπορούσε να ανακόψει την αγωνιστικότητα του πατρός Σωφρονίου. Γι’ αυτό του παρουσιαζόταν και αισθητώς και οφθαλμοφανώς, και του μιλούσε.
Κάποια μέρα μάλιστα, καθώς ο ίδιος ο Όσιος μας έλεγε, ο διάβολος εμφανίσθηκε μπροστά του και του είπε: «Εγώ είμαι άγγελος και πέσε κάτω να με προσκυνήσεις»!
Όταν, όμως, εκείνος τα έλεγε αυτά, ο πατήρ Σωφρόνιος πρόσεξε ότι του έλειπε ένα δόντι και του λέει γελώντας και κοροϊδευτικά: «Δεν είσαι άγγελος, δεν είσαι άγγελος, γιατί σου λείπει ένα δόντι»!
Τότε ο διάβολος γυρίζει εξαγριωμένος και του δίνει ένα δυνατό χαστούκι, και αμέσως εξαφανίστηκε από μπροστά του.
Κάποια άλλη μέρα, ο πατήρ Σωφρόνιος κατέβηκε κοντά στην θάλασσα, όπως ο ίδιος έλεγε, και άκουσε μέσα από την θάλασσα την Παναγία μας να του μιλάει και να του λέει με την γλυκιά φωνή της: «Παιδί μου, μη φοβάσαι κι εγώ δεν θα σε αφήσω να χαθείς»!
Σε ερώτηση, πώς κατάλαβε ότι ήταν η Παναγία, μάς απάντησε πολύ φυσικά:
«Ε, την Παναγία μας δεν γνωρίζω»;
Και άλλοτε πάλι έλεγε ότι η Παναγία μας τον αγκάλιασε:
«Η Παναγία μού έκανε μια αγκαλιά!», μάς έλεγε.
Ο Όσιος Ευμένιος επιδίωκε να μην ξενυχτάει ποτέ έξω από το Μοναστήρι.
Όταν, κάποια φορά, αυτό στάθηκε αδύνατο και αναγκάσθηκε να παραμείνει στο πατρικό του σπίτι, είδε στο Εικονοστάσι να βγαίνει η Αγία Μαρίνα από την εικόνα της, κρατώντας τον πειρασμό από τα κέρατα, και δείχνοντάς τον του είπε:
«Αυτός σας βάζει τους λογισμούς! Να μην τον ακούτε και να νυστάζετε στις Ακολουθίες»!
Στρατιωτική θητεία
Ο πατήρ Σωφρόνιος, όταν έφθασε την ηλικία των εικοσιτριών ετών, έπρεπε να πάει Στρατιώτης, διότι τότε οι Μοναχοί δεν απαλλάσσονταν των στρατιωτικών τους υποχρεώσεων.
Η Μονή τον ετοίμασε σχετικά, τον κούρεψε, του έκοψε δηλαδή τα μαλλιά και τα γένια, και του τα φύλαξε, γιατί έτσι γινόταν τότε.
Παρουσιάσθηκε στο Μεγάλο Πεύκο, στις 24 Ιανουαρίου του 1954 μ.Χ.
Υπηρέτησε στο Μηχανικό και ήταν Βοηθός Μαγείρου.
Κατόπιν, πήρε μετάθεση για την Θεσσαλονίκη.
Στο στρατό ο Γέροντας ήταν υπόδειγμα υπακοής και εργατικότατος, γι’ αυτό τον αγαπούσαν όλοι, από τον Διοικητή έως τον πιο απλό Στρατιώτη.
Ποτέ δεν θεώρησε αγγαρεία οποιαδήποτε εργασία του ανέθεταν, αλλά την έκανε με αγάπη, σωστά και καλά!
Ο αξιωματικός υπηρεσίας τον σταματούσε πολλές φορές με το ζόρι, για να ξεκουρασθεί.
Το ήθος και ο ακέραιος χαρακτήρας του πατρός Σωφρονίου έκανε ακόμη και τα πειραχτήρια του στρατού να αργούν, παρ’ όλο που ξέρανε ότι είναι Καλόγερος!
Τις νηστείες τις κρατούσε όλες: Πάσχα, Χριστούγεννα, 15 Αυγούστου, Αγίων Αποστόλων και, φυσικά, Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή. Πώς τα κατάφερνε;
Ένας συνάδελφός του Μάγειρας, έλεγε σχετικά:
«Μέχρι και ελιές, ψωμί και κρεμμύδι, έτρωγε μόνον, αρκεί να μη χαλούσε τις διατεταγμένες Νηστείες της Εκκλησίας μας»!
Κάθε ημέρα ο Διοικητής του επέτρεπε να αποσύρεται για λίγο να Προσεύχεται, πέραν της γενικής Προσευχής, επειδή γνώριζε ότι ήταν Καλόγερος!
Τις Κυριακές και τις μεγάλες γιορτές του έδινε άδεια να πηγαίνει στον Ιερό Ναό του Αγίου Ελευθερίου Θεσσαλονίκης, να εκκλησιάζεται και να ψέλνει.
Το επίδομα των Στρατιωτών, τότε, ήταν 53 δραχμές τον μήνα.
Φυσικά, του Οσίου αυτό το ελάχιστο ποσό όχι μόνο του έφθανε, αλλά με αυτό έκανε ελεημοσύνες! «Δάνειζε» τους συναδέλφους του, έδινε σ’ όποιον του ζητούσε!
Στο στρατό ο πατήρ Σωφρόνιος αρρώστησε βαριά. Έκανε υψηλό πυρετό 40°-41°, που δεν έπεφτε! Η κατάστασή του ήταν απελπιστική!
Τότε του έκαναν έφοδο χιλιάδες δαίμονες, για να τον τρομάξουν και να τον τρομοκρατήσουν. Όμως, μόνο μέχρι γύρω-γύρω στο κρεββάτι μπορούσαν να φθάσουν!
«Αγγίζανε το κρεββάτι», όπως έλεγε ο ίδιος, «αλλά επάνω δεν μπορούσαν να ανέβουν. Γύρω-γύρω μόνο»!
Οι γιατροί δεν μπορούσαν να βρουν την αιτία. Νοσηλεύθηκε στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα!
Η κατάστασή του, αντί να βελτιώνεται, χειροτέρευε!
Τον έφεραν στην Αθήνα και νοσηλεύθηκε σε διάφορα Νοσοκομεία.
Τελικά, βρέθηκε ότι πάσχει από την Νόσο του Χάνσεν, την γνωστή λέπρα, και μεταφέρθηκε στον Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών.
O Μόρφου Νεόφυτος μάς έλεγε:
«Όταν έμαθε ότι έπασχε από λέπρα, έλεγε:
“Χάρηκα πάρα πολύ”!
“Χάρηκες;”, του λέω.
“Ναι, με γέμισε απέραντη χαρά! Όσο πιο μεγάλη ασθένεια, τόσο πιο μεγάλος Σταυρός, τόσο πιο μεγάλη Ανάσταση!
Και είπα: Πώ, πώ, πώ, μεγάλο δώρο μου έδωσες, Θεέ μου! Σ’ ευχαριστώ, Χριστέ μου, που μου έδωσες μεγάλο Σταυρό. Θα έχω μαζί Σου μεγαλύτερη συμμετοχή στα Πάθη Σου, αλλά και μεγαλύτερη συμμετοχή στην Ανάστασή Σου"!
Άκου ο άνθρωπος … Και ήταν μόλις 20 χρόνων»…!!!
Ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου, ο και Ιατρός, θυμάται που του έλεγε ο Όσιος:
«Με παίρνουν φαντάρο και με στέλνουν στην Θεσσαλονίκη. Εκεί αρρώστησα κι άλλο. Με πάνε στον στρατιωτικό γιατρό, μου λέει: "Έχεις αφροδίσια"! "Τί έχω";
"Αφροδίσια, τα κόλλησες από γυναίκα"!
Γελώ, Βαγγέλη μου, γελώ…!!!
"Γιατρέ μου, άλλο πράγμα έχω", του λέω. "Δεν έχω αφροδίσια"!
“Ακούς, Βαγγέλη, αφροδίσια!”, και γέλαγε, γέλαγε…!!!
“Και τι έγινε, Γέροντα;”, ρώτησα.
“Είμαι στο λεωφορείο και έλεγα: Παναγία μου, Καλυβιανή, τι αρρώστια έχω εγώ;
Με πλησιάζει ένας άνθρωπος και μου λέει:
"Πάτερ, να σου πω, είσαι άρρωστος από λέπρα, να πας στο νοσοκομείο, στην Αθήνα! Είμαι κι εγώ άρρωστος απ’ αυτό. Να πας στο Νοσοκομείο στην Αγία Βαρβάρα"!
Πήγε ο Όσιος Ευμένιος στο Nοσοκομείο, τον είδαν και του άρχισαν την θεραπεία.
Εκεί συνάντησε τον Όσιο Νικηφόρο (βλέπε 4 Ιανουαρίου), που ευωδιάζουν τα λείψανά του»…!!!
Διακονητής στον Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών
Στον Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών ο Όσιος νοσηλεύτηκε επιτυχώς και θεραπεύτηκε τελείως!
Η ασθένεια δεν του άφησε καμία παραμόρφωση, ούτε το παραμικρό σημάδι.
Μετά την θεραπεία του από αυτή τη σοβαρή ασθένεια, παρέμεινε μέσα στον Αντιλεπρικό Σταθμό από Αγάπη για τους πάσχοντας Αδελφούς του.
Η Διεύθυνση του Σταθμού, επειδή ήταν Μοναχός, του παραχώρησε ατομικό Κελλάκι, δίπλα στο Εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων.
Στο Κκελλάκι αυτό ο Όσιος πέρασε όλη την υπόλοιπη ζωή του!
Εκεί ξανάρχισε τους πνευματικούς αγώνες, που είχε στερηθεί λόγω του Στρατού και της ασθενείας του.
Καθημερινές ασχολίες του πατρός Σωφρονίου ήταν η φροντίδα για την ευπρέπεια του Ναού, στον οποίο ανέλαβε και καθήκοντα Ιεροψάλτου, και η περιποίηση ασθενών, που ήταν παράλυτοι και δεν είχαν κανένα να τους φροντίσει!
Ακόμη, έφτιαχνε λιβάνι και το μοίραζε σε Μοναστήρια και Ναούς, και γέμισε τους θαλάμους με Ιερές Εικόνες και Πνευματικά Βιβλία!
Τα καλοκαίρια πήγαινε για μήνες στο Άγιο Όρος, στο οποίο αναπαυόταν πολύ!
Πήγαινε επίσης στην Κρήτη, στην Μονή της Μετανοίας του, και στην Ιερά Μονή Καλυβιανής, όπου συνδέθηκε με τον ιδρυτή της Μητροπολίτη Τιμόθεο, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Κρήτης.
Ο Πνευματικός Πατέρας του, Μοναχός Νικηφόρος ο λεπρός!
Όταν έκλεισε το Λεπροκομείο της Χίου, του έστειλε ο Άγιος Άνθιμος (βλέπε 15 Φεβρουαρίου) τον Οσιότατο Μοναχό Νικηφόρο, τυφλό και παράλυτο!
Ο πατήρ Σωφρόνιος τον υπηρέτησε με όλη του την Ψυχή και Καρδιά, και τον είχε Πνευματικό Πατέρα και Οδηγό!
Ο αντίδικος, όμως, διάβολος φθόνησε την καλή πολιτεία του αγωνιστού Σωφρονίου και τον πολέμησε με σφοδρότητα, και τον ταλαιπώρησε πολύ.
Τον απάλλαξε διά παντός απ’ αυτόν η Χάρις του Θεού και της Κυρίας Θεοτόκου!
Χειροτονία σε Πρεσβύτερο και Μετονομασία σε Ευμένιος!
Το 1975 μ.Χ., σε ηλικία σαραντατεσσάρων ετών, ο Μοναχός Σωφρόνιος χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και πήρε το όνομα Ευμένιος!
Ο Όσιος Ευμένιος συνέχισε τη ζωή του στο Λοιμωδών ως Ιερέας, διακρίθηκε δε και ως άριστος Πνευματικός!
Μετά την πτώση του Κομμουνιστικού Καθεστώτος στη Ρωσία, πήγε Προσκυνηματικό ταξίδι στη Μόσχα, στην Πετρούπολη και στο Κίεβο.
Με την επιστροφή από εκεί, άρχισαν τα άλλα μεγάλα προβλήματα υγείας: σάκχαρο, ανεπάρκεια νεφρών, προβλήματα οράσεως και τα πόδια του, που έλεγαν οι γιατροί να του τα κόψουν!
Έμπαινε και έβγαινε συνεχώς σε Νοσοκομεία.
Παρ’ όλα αυτά, όμως, έκανε ακόμη μερικά ταξίδια, και συνέχιζε τα Ιερατικά του καθήκοντα εις το ακέραιον: Ιερές Ακολουθίες και ατελείωτες επισκέψεις σε σπίτια Πνευματικών του Παιδιών για Αγιασμούς, Ευχέλαια και Εξορκισμούς!
Η Κοίμηση του Οσίου Ευμενίου!
Η διακονία του Οσίου Ευμενίου στην Αθήνα κράτησε πάνω από οκτώ με δέκα χρόνια, οπότε μπήκε για τελευταία φορά στο Νοσοκομείο “Ευαγγελισμός”.
Φεύγοντας από τον Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών, Πνευματικό Παιδί του Οσίου Ευμενίου θυμάται:
«Δεν μπορώ να περιγράψω την θλίψη, που είχε στο πρόσωπό του, όταν για τελευταία φορά κλείδωνε την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, των γλυκύτατων και αγαπημένων του Αγίων, όπως συνήθιζε να λέει, και αποχαιρετούσε το άγιο Κελλί του.
Έδωσε τις τελευταίες Ευχές για το Ίδρυμα:
“Την Eυχή μου να έχετε όλοι, την Eυχή μου να έχετε όλοι!”, επαναλάμβανε, ενώ τον έπνιγε ένα βουβό κλάμα καθώς περνούσαμε για τελευταία φορά τους δρόμους της αγαπημένης του Αθήνας!
Ευλογούσε συνέχεια και έλεγε:
"Ωραία που είναι η Αθήνα! Ωραία Αθήνα, Eυλογημένη Αθήνα! Τίποτε άλλο δεν υπάρχει πιο ωραίο από την Αθήνα"!
Ευλογούσε τους δρόμους, την Ομόνοια, την Αγορά, την Μητρόπολη, την Βουλή των Ελλήνων, τους πάντες και τα πάντα»!
«Για τελευταία φορά ο Γέροντας εισήχθη στον “Ευαγγελισμό” στις 17 Δεκεμβρίου του 1997 μ.Χ. (εορτή του Αγίου Διονυσίου)!
Ανεξίτηλα έχουν μείνει στην μνήμη μου τα λόγια, που είπε την Πέμπτη 29 Απριλίου του 1999 μ.Χ., τα μεσάνυκτα:
"Σήμερα ήθελαν πάλι να μου κάνουν αιμοκάθαρση δύο ώρες. Με τρύπησαν επτά-οκτώ φορές. Με τρύπαγαν αυτές, με τρύπαγαν σαν τον Δεσπότη Χριστό!
Μαρτύρησα, μαρτύρησα σαν τον Δεσπότη Χριστό! Γιατί το κάνουν αυτές αυτό";
"Γέροντα", του απαντώ, "δεν θα ήξεραν οι Nοσοκόμες! Θέλετε να αλλάξουμε Γιατρούς και Νοσοκομείο;" του πρότεινα.
"Μπά, δεν χρειάζεται", μου απαντάει. "Μου αρέσει πολύ ο Ευαγγελισμός"!
1η Μαΐου του 1999 μ.Χ., δεν αισθάνεται καθόλου καλά.
2α Μαΐου ... Τον θυμάμαι το βράδυ εκείνο της Κυριακής, με το ραδιοφωνάκι στα χέρια να παρακολουθεί τον Εσπερινό του Αγίου Πέτρου, πολιούχου Άργους. Ήταν ο τελευταίος Εσπερινός, που άκουγε!
3η Μαΐου, 4η Μαΐου … ο Γέροντας χειροτέρευε. Από τους γιατρούς καμία βοήθεια. Έλεγε συνέχεια: "Ελάτε, πεθαίνω, πεθαίνω, πεθαίνω..."!!!
5η Μαΐου έως 23η Μαΐου … πονούσε φοβερά όλες αυτές τις ημέρες!
Στις 23 Μαΐου του 1999 μ.Χ., την Κυριακή των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων, στις 4:10 μ.μ. εκοιμήθη»!
Έτσι κάλεσε ο Κύριός μας κοντά του τον Όσιο Ευμένιο στις 23 Μαΐου του έτους 1999 μ.Χ., ημέρα Κυριακή, στη Μνήμη των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων της εν Νικαία Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (325 μ.Χ.), γύρω στις τέσσερις το απόγευμα, σε ηλικία εξηνταοκτώ ετών!
Ο π. Ευμένιος ανήκε στην Μητρόπολη Νικαίας και είναι άξιον θαυμασμού το ότι εφάνη ωσάν να ήλθαν οι Άγιοι Προστάτες της Μητροπολιτικής του Περιφέρειας (318 Θεοφόροι Πατέρες) να παραλάβουν το εκλεκτό και υπερευλογημένο τέκνο τους, την ημέρα της εορτής τους!
Η εξόδιος Ακολουθία εψάλη στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων του Αντιλεπρικού Σταθμού Αθηνών, τον οποίο διακόνησε η Αγιότητά του με περίσσια αυταπάρνηση!
Ο ενταφιασμός του έγινε την επομένη ημέρα στην ιδιαιτέρα πατρίδα του, το χωριό Εθιά, του Νομού Ηρακλείου.
Μετά την Κοίμησή του ο Όσιος Ευμένιος επιτελεί πολλά και μεγάλα θαύματα, όπως το ομολογούν άνθρωποι που ευεργετήθηκαν.
Ο βίος του υπήρξε Αρετή, και η Αρετή βίος!
Η αγιοκατάταξη
Η διαδικασία για την αγιοκατάταξη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Ευμενίου του Νέου (Σαριδάκη) ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2021 μ.Χ., όταν η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης αποδέχθηκε το Αίτημα του Μητροπολίτη Γορτύνης και Αρκαδίας κ. Μακαρίου, για την εγγραφή στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Αρχιμανδρίτου Ευμενίου Σαριδάκη, με καταγωγή από την Εθιά Ηρακλείου, και το προώθησε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για τις περαιτέρω Εκκλησιαστικές ενέργειες.
Στις 14 Απριλίου 2022 μ.Χ. το Οικουμενικό Πατριαρχείο έκανε δεκτό το αίτημα και όρισε η Μνήμη του Οσίου Ευμενίου να τιμάται στα 23 Μαΐου, ημέρα της Οσιακής Κοίμησής του!
Η Εκκλησία μας αγάλλεται και καυχάται, διότι γέννησε και ανέδειξε ένα τέτοιο λαμπρό αστέρι και κόσμημά της, και ιδιαίτερα η Κρήτη σεμνύνεται για το ηγιασμένο τέκνο της!
Ο τάφος του Οσίου Ευμενίου
Στην Εθιά υπάρχουν δύο Εκκλησίες:
Η κεντρική είναι αφιερωμένη στην Παναγία μας, και φυλάσσει Θαυματουργό Εικόνα της.
Εκεί η Παναγία είχε εμφανισθεί σαν γυναίκα ντυμένη στα μαύρα, κάποια ημέρα που ο Όσιος Ευμένιος, μικρό παιδί τότε, άναβε τα κανδήλια του Ναού, και του είπε:
«Εσύ μια μέρα θα γίνεις Ιερεύς»!
Εκεί, στον αύλειο χώρο της, έμελλε να είναι και ο τάφος, όπου αναπαύεται το Σεπτό Σκήνωμα του Οσίου Ευμενίου του Νέου (Σαριδάκη).
Η άλλη Εκκλησία της Εθιάς είναι του Προφήτου Ηλιού. Εκεί κοντά υπάρχει και αγίασμα.
Υπάρχουν και πολλά μικρά Εκκλησάκια, για την ανακαίνιση των οποίων ο Όσιος Ευμένιος έστελνε χρήματα!
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Παρακλήτορα θεῖον τῶν ἐν τοῖς κλύδωσι, τὸν ἀρωγὸν ἐν ἀνάγκαις καὶ ποδηγὸν ἀπλανῆ πρὸς εὐσέβειαν λαοῦ ἐγκωμιάσωμεν ὕμνοις, Εὐμένιον, παθῶν ὡς ὁμόζηλον Ἰώβ, πνευμάτων κακῶν διώκτην καὶ εὐμενέστατον πρέσβυν ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν εὔσπλαγχνον.
Κάθισμα
Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου, Σωτήρ.
Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν
Ὡς ἄστρον νεαυγὲς ἐν Ἀθήναις ἐκλάμψας ἐλάμπρυνας βολαῖς, πάτερ, νουθεσιῶν σου καὶ σοῦ παραδείγματος ἀστραπαῖς, χαριτόβρυτε, τοὺς προστρέχοντας σῇ θείᾳ ποδηγεσίᾳ καὶ χρηστότητι σῶν τρόπων, πνευματοφόρε, τρισμάκαρ Εὐμένιε.
Έτερον Κάθισμα
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Μετὰ τὴν β΄. Στιχολογίαν
Τῆς Κρήτης ἐκβλάστημα καὶ μοναστὰ ἱερὲ Νικήτα τοῦ μάρτυρος τῆς σπηλαιώδους Μονῆς, θεόφρον Εὐμένιε, ἔλαμψας ἰωβείου ὥσπερ πάμφωτος στῦλος ὑπομονῆς καὶ βέλη πλάνου πεπυρωμένα συνέτριψας τῇ σῇ ἀγωγῇ καὶ ταπεινότητι.
Έτερον Κάθισμα
Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα τῆς παρθενίας σου.
Μετὰ τὸν Πολυέλεον.
Ἐξευμενίζοντα ἡμῖν τὸν Κύριον αὐτοῦ δεήσεσι λαμπρῶς ὑμνήσωμεν Νοσοκομείου Λοιμωδῶν ὡς Νόσων, τοῦ ἐν Ἀθήναις, οἰκιστὴν καὶ ἔφορον καὶ πιστῶν ἀντιλήπτορα τρυχομένων πάντοτε ἐν τοῦ βίου τοῖς κλύδωσι βοῶντες ἐν ψυχῆς κατανύξει· Χαίροις, Εὐμένιε τρισμάκαρ.
Έτερον Κάθισμα
Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Τὸν κενώσαντα ἐν τῇ ἀγάπῃ πρὸς τοὺς κάμνοντας καὶ τρυχομένους ἑαυτὸν ὡς τῆς ἀγάπης ἑπόμενον τοῦ ἑαυτὸν ἐπί Ξύλου κενώσαντα Λόγου Θεοῦ, εὐφημήσωμεν κράζοντες· Πάτερ ὅσιε, Χριστὸν ἀκλινῶς, Εὐμένιε, δυσώπει πέμψαι πᾶσι θεῖον ἔλεος.
Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Τὸν ἀνεξίκακον, ἡσύχιον, ἐχέφρονα, ἁπλοῦν τε πρᾶον, ταπεινὸν καὶ εὐσυμπάθητον, εὐλαβῆ ἱερομόναχον μελιῤῥύτοις ἀνυμνήσωμεν ᾠδαῖς, ὡς ἀπλανέστατον κατευθύντορα πιστῶν πρὸς βίον κρείττονα, πόθῳ κράζοντες· Χαίροις, μάκαρ Εὐμένιε.
Ὁ Οἶκος
Ἄνθρωπος οὐρανόφρων καὶ ἰσάγγελος ὤφθης, Εὐμένιε, ἀρτίως ἐν κόσμῳ, Λοιμωδῶν Νόσων στῦλε λαμπρὲ τοῦ Νοσοκομείου καὶ πιστῶν ἄριστε ἰθύντορ πρὸς τελείωσιν· διὸ σοὶ ἐκβοῶμεν ταῦτα·
Χαῖρε, τῆς Κρήτης ὁ θεῖος γόνος· χαῖρε, ἀγάπης ἀστράπτων λύχνος.
Χαῖρε, Νικηφόρου ἀγώνων ὁμόζηλε· χαῖρε, φιλαρέτου βιώσεως πρόμαχε.
Χαῖρε, δένδρον ἀγλαόκαρπον θεοσδότων δωρεῶν· χαῖρε, ῥόδον εὐωδέστατον συμπαθείας τῶν λεπρῶν.
Χαῖρε, τῶν Ἀθηναίων τὸν λαὸν ὁ εὐφράνας· χαῖρε, τῶν χριστωνύμων τὴν πληθὺν ὁ στηρίξας.
Χαῖρε, ἠθῶν ἀμέμπτων κειμήλιον· χαῖρε, σεπτὸν τῆς χάριτος ἔσοπτρον.
Χαῖρε, πιστῶν ἀπλανὴς ποδηγέτης· χαῖρε, ἡμῶν πρὸς τὸν Κτίστην μεσίτης·
Χαίροις, μάκαρ Εὐμένιε.
Μεγαλυνάριον
Χαίροις, ὁ ἐκλάμψας ἀρτιφανῶς ἀρωγῇ πρὸς πέλας, ἐν τοῖς πόνοις ὑπομονῇ, ἄκρᾳ ταπεινώσει καὶ ἀρετῇ, ἐχέφρον Εὐμένιε, πατέρων νέων ὑπόδειγμα.

"Ο Θεός δεν έδωσε λύπη· έδωσε μόνο χαρά.."
• Γέροντα, μερικές φορές δεν μπορώ να χαρώ, και τότε σκέφτομαι μήπως η χαρά δεν είναι για μένα.
– Τί λές;
Δεν είναι η χαρά για σένα; Και για ποιόν είναι;
για το ταγκαλάκι; Χαμένο τό'χεις;
Για τον άνθρωπο είναι η χαρά.
Ο Θεός δεν έδωσε λύπη· έδωσε μόνο χαρά.
• Για τη συγκέντρωση σου γενικά, και ιδίως στην προσευχή, καθώς και για την τόνωση της ψυχής σου,
είναι απαραίτητη η μελέτη της Κ. Διαθήκης και τα βοηθητικά βιβλία των αγίων Πατέρων.
Τα Συναξάρια πολύ βοηθούν, διότι βρίσκει κανείς σ ` αυτά ό,τι είδους βιταμίνες έχει ανάγκη η ψυχή του.
Καλό είναι το Συναξάρι της ημέρας
• Άνθρωποι με ελαττώματα υπάρχουν στην κοινωνία, υπάρχουν και στην εκκλησία.
Άνθρωποι καλοί υπάρχουν στην εκκλησία, αλλά υπάρ­χουν και στα πολιτικά κόμματα, και στις θρησκευτικές οργανώσεις, και στις ψεύτικες θρησκείες και φιλοσοφίες.
Έχει όλος ο κόσμος καλούς ανθρώπους, και ευτυχώς που έχει, γιατί γίνονται παρηγοριά και βοήθεια για το περιβάλλον τους.
Όμως Αγίους δεν έχει πουθενά αλλού, παρά μόνο στην ορθοδοξία.
Άγ. Παΐσιος Αγιορείτης