"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

÷Ἀφιέρωσε μισὴ ὥρα τὸ 24ωρο γιὰ νὰ λὲς τὴν εὐχούλα.
Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με!
Ὅποτε μπορείς. Καλύτερα τὸ βράδυ..
Νὰ τὴν λὲς χωρὶς νὰ κρατᾶς κομποσχοίνι.
Ικετευτικά, παρακλητικά, κλαψιάρικα..
Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με!
Καλλιέργησε αὐτὸ καὶ θὰ δεῖς τί καρπὸ θὰ βγάλει.. Ἀπὸ μισὴ ὥρα, θὰ γίνει μία ὥρα. Καὶ πρόσεξε ἐκείνη τὴν ὥρα. Ἢ τὸ τηλέφωνο θὰ χτυπήσει, ἢ αὐτὴ τὴν δουλειὰ πρέπει νὰ τὴν κάνω τώρα, ἢ ὕπνος θὰ σοῦ ἔρθει, ἢ καμμιὰ βλασφημία θὰ σὲ κτυπήσει..Τίποτε! Κλεῖσε τὸ τηλέφωνο, τέλειωσε τὶς δουλειές σου καὶ κάνε αὐτὸ μισὴ ὥρα καὶ θὰ δεῖς..
Φύτεψες ἕνα δενδράκι κι αὔριο μεθαύριο θὰ κάνει καρπό..÷
Κυριε Ιησού Χριστέ ελέησον
με..
(+Άγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης)

Εορτάζει στις : Μαΐου . Ο Άγιος Ιωάννης
ο Ρώσος..
Την βοήθεια του Αγίου να έχουμε!.
Ό Άγιος γεννήθηκε στη Νότια Ρωσία, τη σημερινή Ουκρανία, το 1690 μ.Χ. από ευσεβή οικογένεια..
Ο Άγιος σε μικρή ηλικία βαπτίστηκε χριστιανός και διήγαγε τον βίο του σύμφωνα με τις επιταγές του χριστιανισμού.. Κατετάγη στον ρωσικό στρατό κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου και πολέμησε με ηρωισμό τους εχθρούς της πατρίδας του.. Όταν πιάστηκε αιχμάλωτος στη μάχη ανακατάληψης του Αζώφ, οδηγήθηκε στο χωριό Προκόπιο της Καππαδοκίας και δόθηκε στην κατοχή ενός Αγά.. Εκεί τον υποχρεώνουν να ζει σε ένα βρώμικο στάβλο και να δέχεται σκληρά βασανιστήρια.. Ο Ιωάννης όμως, έχοντας ακράδαντη πίστη στο Χριστό, υπομένει τις κακουχίες με πλήρη ανεξικακία.. Τα βασανιστήριά του έλαβαν τέλος, όταν ο αφέντης του έλαβε στη Μέκκα της Αραβίας ένα πιάτο με ζεστό φαγητό, που του είχε στείλει με θαυματουργικό τρόπο ο Άγιος..Το 1730 μ.Χ. ο Ιωάννης παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό και το σώμα του θάφτηκε με μεγάλες τιμές από τους κατοίκους του Προκοπίου.. Όταν μετά από τριάμισι χρόνια οι πιστοί άνοιξαν τον τάφο του, βρήκαν το σώμα του άφθαρτο και να ευωδιάζει..Το μετέφεραν με ευλάβεια στο ναό του χωριού, όπου πραγματοποιήθηκαν πολλά θαύματα σε χριστιανούς και αλλόθρησκους..Κατά τη μικρασιατική καταστροφή το ιερό λείψανο του Αγίου μεταφέρθηκε στη Χαλκίδα με έξοδα της οικογένειας Παπαδόπουλου..Το 1930 μ.Χ. κτίστηκε, στο Νέο Προκόπιο της Εύβοιας, λαμπρός ναός προς τιμή του Ιωάννη, όπου παραμένει το τίμιο σκήνωμά Του μέχρι σήμερα.:⁠-⁠+*:⁠-⁠+*:⁠-

Την τελευταίαν ημέρα της Τεσσαρακοστής επήρε ο Κύριος τη Μητέρα Του και τους μαθητές Του και τους υπενθύμισε ακόμα μια φορά ότι έπρεπε να πάθη, έπρεπε να σταυρωθη δια τη σωτηρία των ανθρώπων, τους υπενθύμισε τις προφητείες από την Αγία Γραφή κ.λπ. Και πράγματι ό,τι επροφήτευσαν οι Προφήτες, επραγματοποιήθηκαν εις τον Κύριον.
Έφθασε τέλος η τελευταία μέρα η πολύ συγκεκριμένη που τους είπε τα τελευταία λόγια και τις συμβουλές.
Εάν τώρα τους λέγει εκήρυττα εγώ εις τον κόσμο τούτο, από τώρα και πέρα θα κηρύττετε εσείς • εγώ πλέον τώρα φεύγω! Το έργον μου εις τον κόσμο τελείωσε, αφήνω τη διαθήκη μου σε σας. Θα αναλάβετε εσείς το έργο μου και πολλοί θα πιστεύσουν και θα μετανοήσουν. Θα σας κάνω ένα δώρο, θα σας στείλω κάτι που σας έχει υποσχεθη ο Πατέρας σας. Θα σας στείλω τον Παράκλητο. Και τους έκανε μια σύσταση• "Εσείς", τους είπε, " δε θα φύγετε από τα Ιεροσόλυμα έως ότου λάβετε το Πνεύμα το Άγιο και θα λάβετε δύναμη, για να αναλάβετε το μεγάλο σας αυτό καθήκον που θα υποστητε κόπους και κινδύνους.
Και πράγματι έλαβαν δύναμη από το Πανάγιον Πνεύμα και φως για να αναλάβουν το μεγάλο αυτό έργον, διότι ήτο αδύνατο να τα βγάλουν πέρα. Και όταν έφθασε η τελευταία αυτή ώρα, εσήκωσε τα Άγια Του χέρια και ευλόγησε Αυτούς και τη Μητέρα Του και με την ευλογία αυτοί επήραν δύναμι, την οποίαν μετέδωσαν εις τον κόσμον.
Αυτή ήτο η ευλογία που, πιστεύω , ότι οι πνευματικοί άνθρωποι την έχουν.
Και " εν τω ευλογείν αυτούς, διεστη απ' αυτών " ( Λουκ. κδ ' 51). Διέστη θα πη ανέβηκε σιγά - σιγά, απεμακρύνθη απ' αυτούς.
Τόσο ένδοξο ήτο το γεγονός αυτό, που παρόλο που ευρέθησαν εκεί, δεν ήταν δυνατόν να μας το περιγράψουν οι ευαγγελιστές. Ήταν τόσο το μεγαλείο και ένδοξο το γεγονός της ημέρας αυτής που εξέστησαν. Και ανήρχετο εις τον ουρανόν και οι άγγελοι έλεγαν εις αυτούς•
" Άνδρες Γαλιλαίοι, τί εστηκατε εμβλέποντες εις τον ουρανόν; ". ( Πράξ. α' 11 ) . Αυτόν τον ένδοξον διδάσκαλον σας που βλέπετε να ανεβαίνη εις τον ουρανόν κατά τον ίδιο τρόπο θα τον ιδετε να κατεβαίνη την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας.
Η Ανάληψη του Κυρίου είναι και δική μας συνανάληψη. Κάποτε μας είχε νεκρώσει η αμαρτία και ο Κύριος κατέβη και μας ελευθέρωσε, και ιδού τώρα καθήμενος εις τους ουρανούς μας περιμένει. Είναι λοιπόν και δική μας συνανάληψη.
Ας ευχηθώμεν λοιπόν ίνα αξιωθωμεν και ημείς αυτής της τιμής. Αμήν.
Γέροντας Νεκτάριος Μαρμαρινός

ΤΟ ΚΟΥΡΕΙΟΝ
Εισήλθεν είς τό κουρείον του είς Ιερεύς,
τού εφρόντισε τήν γενειάδαν καί ότε τού εζήτησε τόν λογαριασμόν, απεκρίθη Τίποτα, παπούλη μου, γιά τήν Εκκλησία, δωρεάν...
Τήν επομένην ευρήκε 12 χάρτινες εικονίτσες Αγίων καί μίαν ευχαριστήριον επιστολήν είς τήν είσοδον τού κουρείου...
Εισήλθεν είς τό κουρείον του είς αστυνομικός, τόν εκούρευσε καί ότε τού εζήτησε τόν λογαριασμόν, απεκρίθη
Τίποτα, κύρ, Αστυνόμε, γιά τήν κοινωνία μας δωρεάν..
Τήν επομένην ευρήκε 12 κουλούρια καί μίαν ευχαριστήριον επιστολήν είς τήν είσοδον τού κουρείου...
Τέλος εισήλθεν είς τό κουρείον του είς Βουλευτής, τόν εκούρευσε καί ότε τού εζήτησε τόν λογαριασμόν απεκρίθη
Τίποτα, κύρ Βουλευτά, γιά τήν πατρίδαν μας δωρεάν...
Τήν επομένην ευρήκε 12 Βουλευτάς είς τήν είσοδον τού κουρείου........
*ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ*

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης: «Μόλις αρχίζω την Θεία λειτουργία, τρέχει το μύρο…»
Μαθητής ο ίδιος και για χρόνια συμπαραστάτης του νεοφανούς αγίου της Εκκλησίας μας, του οσίου Νικηφόρου του Λεπρού (1887–4/1/1964). Ο δε άγιος Νικηφόρος στάλθηκε στα υπεύθυνα χέρια της αγάπης και της διακονίας του Γέροντος Ευμενίου από έναν άλλον σύγχρονο άγιο, τον άγιο Άνθιμο (Βαγιάνο) της Χίου (1869–1960), με προσωπική συστατική επιστολή του ιδίου.
Ο Γέροντας, σαν λειτουργός που ήταν ο ίδιος στον ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων, δεν έβαζε κανέναν μέσα στο ιερό. Οι θείες Λειτουργίες αυτού του Γέροντος συνοδεύονταν με το εξαιρετικά σπάνιο και έκτακτο «σημείο» της ευλογίας και της ευδοκίας του Αγίου Θεού: Την ευώδη και άφθονη μυροβλυσία του τοίχου της κόγχης του ιερού, εντός του οποίου αυτός λειτουργούσε.
Διηγείται ένα πνευματικό του παιδί:
«Κάποτε, μετά τη θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων, ξαφνικά με φώναξε. Εγώ, αν και εσωτερικά θλιμμένος, πήγα. Με πήρε και μ’ έβαλε μέσα. Με παίρνει δίπλα στην αγία Τράπεζα και μου δείχνει την κόγχη. Κοιτάζω… Ο τοίχος ήταν βρεγμένος κι έτρεχε μέχρι κάτω.
Μου λέει μετά: “Τι θα κάνουμε εδώ;”.
Και του λέω: “Γέροντα, θα κάνουμε μία μόνωση απ’ έξω, μετά που θα περάσουν οι γιορτές, για να μη τραβάει υγρασία”.
Μου λέει: “Όχι, ευλογημένε!… Δεν κατάλαβες!…”
-Τι δεν κατάλαβα, Γέροντα;” τον ρωτάω.
-Για κοίταξε προσεκτικά!…”, μου λέει. Κοιτάζω.
-Αυτό είναι θαύμα!”, μου λέει. Να, πολλές φορές, όταν αρχίζω τη θεία Λειτουργία, μόλις πω: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…», αρχίζει ο τοίχος και στάζει μύρο. Μάλιστα, κάποιες φορές στάζει τόσο πολύ, που τρέχω να τελειώσω τη θεία Λειτουργία, διότι —πού θα πάει;— θα πλημμυρίσουμε εδώ πέρα!….
Άγγιξα το χέρι μου πάνω στον τοίχο και ήταν πράγματι μύρο!… Ευωδίαζε!
Και μου λέει:
-Μάλιστα, έχω πάει το μύρο με βαμβάκι και το έχω δώσει σε αρρώστους κι έχουν γίνει και θαύματα!”
–Πώς γίνεται αυτό, Γέροντα;” τον ρωτάω.
-Δεν ξέρω!… Αυτό είναι θαύμα!”.
Και τότε, αμέσως, κάτι άλλαξε μέσα μου. Η θλίψη που είχα μέσα μου μεταβλήθηκε σε χαρά!…».
Ο Γέροντας π. Ευμένιος Σαριδάκης εκοιμήθη την Κυριακή 23 Μαΐου του 1999 και ετάφη δίπλα στον Ναό της Παναγίας του πατρογονικού του χωριού, στην Εθιά (38 χλμ. νότια του) Ηρακλείου Κρήτης.
Μέσα σ’ αυτόν τον Ναό, όταν ήταν μικρό παιδί ο Γέροντας, καθώς άναβε τα κανδήλια, του εμφανίστηκε η Παναγία, λέγοντάς του στοργικά: «Εσύ, παιδί μου, μια μέρα θα γίνεις ιερεύς!»…
Σίμωνος μοναχού – «Πατήρ Ευμένιος · ο κρυφός Άγιος της εποχής μας»

Από την άλλη υπάρχει μία νεόκοπη αντίληψη,.........
Ιδιαίτερα στον προτεσταντικό χώρο, που μερικές φορές περνά και στον ορθόδοξο και μάλιστα από σύγχρονους θεολόγους, που μιλούν συνεχώς μόνο για τη μεγάλη αγάπη, τη φιλανθρωπία και την πολυευσπλαχνία Του και αποφεύγουν να μιλήσουν για τη δικαιοσύνη Του.
Μπορεί να μη πιστεύουμε στο πουργατόριο, το καθαρτήριο πυρ και τις αξιομισθίες, αλλά επαναφέρουμε ένα λανθασμένο νεοωριγενισμό, ότι τελικά η αγάπη του Θεού θα μας σώσει όλους.
Δεν είναι όμως έτσι. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι.
Δεν επιτρέπεται επ’ ουδενί να παρασυρθούμε κι εμείς οι Ορθόδοξοι στην κατασκευή ενός συναισθηματικού , ρομαντικού, ευχάριστου, γλυκανάλατου Χριστού, για να περνάμε καλά, ωραία, ευχάριστα, ήσυχα και φρόνιμα.
Πρέπει να ομολογήσουμε ότι πολλοί από εμάς έχουμε δημιουργήσει ένα Θεό στα μέτρα μας και για τις ανάγκες μας.
Έχουμε καθιερώσει μια εντελώς χαλαρή σχέση μαζί Του, που να μη χαλάει καθόλου το χουζούρι μας και το βόλεμά μας.
Ακολουθούμε ανεπίγνωστα την πεπατημένη.
Όχι και πολλά-πολλά, μην πάθουμε και τίποτε. Εκκλησιαζόμαστε από συνήθεια, τυπικά, στερεότυπα, προς εξασφάλιση κάποιας ίσως κοινωνικής αναγνώρισης και καταξίωσης κι ενός κοινωνικού καθωσπρεπισμού.
Αρκετοί νομίζουν πως η σχέση τους με τον Θεό είναι μία ευκαιριακή συναλλαγή.
Τηρούν τα διατεταγμένα για να τα τηρούν κι έχουν την αίσθηση ότι είναι με τους λίγους εκλεκτούς.
Η αυτάρκειά τους τους κάνει ν’ απαιτούν δικαιωματικά τον παράδεισο.
Η στάση τους τους κατατάσσει με τους ανελεήμονες και υποκριτές Φαρισαίους , που τηρούσαν αυστηρά μόνο το γράμμα του νόμου.
Ο Θεός δεν προσεγγίζεται με την επίδειξη, την πρόκληση, τις μεγαλοστομίες και τις αταπείνωτες και ακάθαρτες από λογισμούς οιήσεως καρδιές.
Δούλεψε πολύ ο πονηρός για να φέρει και τους εντός των τειχών της Εκκλησίας πιστούς σε αυτή τη χλιαρότητα και χαλαρότητα, μια χαζοχαρούμενη υπνηλία, αρκετά ευχάριστη σε πολλούς.
Κατά τον μακαριστό Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς ο άνθρωπος μέσα στην Εκκλησία αισθάνεται αμαρτωλός και όχι αλάθητος, ζητά με δάκρυα βαθύτερη μετάνοια, όπως όλοι οι άγιοι, και δεν επαίρεται για τα τυχόν καλά του έργα. Λέγει χαρακτηριστικά:
«Η ζωή του χριστιανού αποτελεί συνεχή αγώνα, αγώνα χριστοποιήσεως, αγώνα θεανθρωποιήσεως.
Εις τι έγκειται αύτη;
Εις το να είναι ο Χριστός εντός σου όχι μόνον ως ζώσα αλήθεια και ζώσα δικαιοσύνη και ζώσα αγάπη, όχι μόνον εις το να ζουν αι αλήθειαι Του εντός σου και να αυξάνουν και να πολλαπλασιάζονται, αλλ’ εις το να είναι Αυτός ο ίδιος εντός σου με το πλήρωμα της θεανδρικής Του Υποστάσεως , εις το να είναι η μορφή του επάνω εις ό,τι έχεις και εις ό,τι είσαι∙
Μοναχου Μωυσεως Αγιορειτου.

Για τα ορφανά, για τους αρρώστους, για τους γέρους, για όλα υπάρχουν ιδρύματα.
Για το καημένο το άδικο, δεν έγινε κανένα ίδρυμα.
Καθένας το παίρνει και το πετά στην πλάτη του άλλου, γιατί το βλέπουν βαρύ και άσχημο.
Και όμως είναι τόσο γλυκό το άδικο, όσο τίποτε άλλο!
Οι ωραιότερες στιγμές που έζησα ήταν της αδικίας.
Όποιος δέχεται το άδικο, δέχεται τον αδικημένο Χριστό στην καρδιά του.
Οι καυγάδες γίνονται γιατί ο καθένας παίρνει περισσότερο δίκαιο απ’ όσο δικαιούται.
Μόνο αν βρεθεί κανείς με πολλή αγάπη, μαζεύει το άδικο και αφήνει το δίκαιο στους άλλους.
Μόνο ο Χριστός δέχθηκε όλο το άδικο σηκώνοντας τον Σταυρό για μας.
(όσιος Παϊσιος αγιορείτης, από Ιερομ. Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του αγιορείτου, Άγιον Όρος, σελ. 468)

"Τι πάθατε βρε παιδιά; Παράξενο σας φαίνεται;"
Ο Γέροντας Ιάκωβος (Τσαλίκης) μετέβαινε συχνά-πυκνά στο Προκόπι, στεκόταν μπροστά στο σκήνωμα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου, που ως γνωστόν είναι αδιάφθορο, και σιγοψιθύριζε!
Κάποια ημέρα που βρέθηκε εκεί και συνομιλούσε με τον Άγιο, πλησίασαν πολλοί άνθρωποι προκειμένου να προσκυνήσουν και εκείνοι με τη σειρά τους το σκήνωμα. Κανείς όμως δεν προχωρούσε, γιατί κανείς δεν ήθελε να διακόψει τη συνομιλία του Γέροντα Ιάκωβου με τον Άγιο.
Μαζεύτηκε σε λίγη ώρα πολύς κόσμος. Κάποια στιγμή διαπίστωσαν όλοι οι προσκυνητές ότι ο Άγιος Ιωάννης μετακινήθηκε. Ως ήταν φυσικό κάποιοι έβγαλαν κραυγές. Τότε ο Γέροντας Ιάκωβος γυρίζει πίσω και με ήρεμη φωνή τους λέγει:
– Τι πάθατε βρε παιδιά; Παράξενο σας φαίνεται; Εσείς το βράδυ που ξαπλώνετε στο κρεβάτι σας, στο ένα πλευρό μένετε όλη τη νύκτα; Και ο Άγιος κουράστηκε από αυτό το πλευρό και γύρισε από το άλλο!
Μακαριστός γέρων π. Ιάκωβος Τσαλίκης
Από το βιβλίο: ΠΡΩΤΟΠΡ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Κ. ΑΚΡΙΒΟΠΟΥΛΟΥ

27 Μαΐου μνήμη του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου του ομολογητού!
"Αγιος Ιωάννης ο Ρώσος: Τρομοκρατεί τους Τούρκους που επιχείρησαν να κάψουν το άγιο σκήνωμά του!"
Το έτος 1832, τουρκικά στρατεύματα με αρχηγό τον Οσμάν πασά κατευθύνονταν στην Αίγυπτο για να καταστείλουν την επανάσταση η οποία εξερράγη. Η στρατιωτική δύναμη του Οσμάν πασά κατά την διέλευση της από Προκόπιον (Προκόπι) της Μικράς Ασίας εξεδήλωσε την επιθυμία να διανυκτερεύσει εκεί.
Οι περισσότεροι, όμως, οθωμανοί κάτοικοι του Προκοπίου ήταν Γεννίτσαροι οι οποίοι μισούσαν τον σουλτάνο, αφού είχαν πέσει σε δυσμένεια και έτσι αρνήθηκαν να δεχθούν τον τουρκικό στρατό στην κωμόπολή τους και στα όριά της.
Αντιθέτως, οι χριστιανοί του Προκοπίου προσπάθησαν ματαίως να τους μεταπείσουν, αλλά αυτοί δεν έδειξαν καμία διάθεση. Για τον λόγο αυτό οι χριστιανοί κατέφυγαν κατά τη διάρκεια της νύκτας στις γύρω χριστιανικές κωμοπόλεις και άφησαν εκεί μόνον τους ηλικιωμένους που δεν μπορούσαν να τους μεταφέρουν.
Έτσι, οι δυνάμεις του Οσμάν πασά κατέλαβαν με έφοδο την επόμενη μέρα το Προκόπιον και τα τουρκικά στρατεύματα επεδόθησαν, όπως πάντα, σε σφαγές, αρπαγές, πλιάτσικο και ποικίλου είδους βιαιοπραγίες.
Αφού καταλήστεψαν τα σπίτια μπήκαν και μέσα στον ναό του αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου στον οποίο βρισκόταν το λείψανο του αγίου Ιωάννη του Ρώσου. Όταν σύλησαν τα ιερά σκεύη και τα καντήλια άνοιξαν και τη λάρνακα του αγίου πιστεύοντας πως υπήρχε μέσα κάποιος κρυμμένος θησαυρός.
Κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε και για τον λόγο αυτό αποφάσισαν να κάψουν το άφθορο άγιο λείψανο του θείου Ιωάννη για να εμπαίξουν, να χλευάσουν και να εκδικηθούν τους χριστιανούς.
Έβγαλαν, λοιπόν, το σκήνωμα του αγίου Ιωάννη έξω από τον ναό, και αφού μάζεψαν πολλά φρύγανα και άναψαν πολύ μεγάλη φωτιά, έρριψαν το τίμιο σώμα του αγίου στην πυρά.
Το τίμιο, όμως, σώμα στο οποίο κατοικούσε μέσα του η θεία χάρη, έμεινε αφ’ ενός άφλεκτο και αφ’ ετέρου, όπως διηγούνταν στη συνέχεια οι ίδιοι οι Τούρκοι στρατιώτες στους ομόφυλούς τους, εμφανίστηκε ξαφνικά ζωντανός ο άγιος και τους απείλησε και τους έδιωξε από την αυλή του ναού.
Για τον λόγο αυτό εγκατέλειψαν εκεί τα κλοπιμαία έντρομοι και μισοπεθαμένοι εγκατέλειψαν το μέρος.
Το άγιο λείψανο του αγίου το εναπόθεσαν ξανά στη λάρνακα του μερικοί από τους γέροντες που έμειναν στο Προκόπιον..

"Η μητέρα στην προσευχή της για το παιδί πρέπει να λιώνει σαν τη λαμπάδα.."
«Προ πάντων το παιδί θέλει κοντά του έναν άνθρωπο πολλής και θερμής προσευχής.
Η προσευχή κάνει θαύματα. Δεν πρέπει η μητέρα να αρκείται στο αισθητό χάδι στο παιδί της, αλλά να ασκείται στο πνευματικό χάδι της προσευχής. Όταν πάει να το χαϊδέψει χωρίς προσευχή, το παιδί κάνει έτσι (απλώνει βίαια τα χέρια και απωθεί τη μητέρα). Όταν όμως χωρίς να το χαϊδέψει, κάνει μυστικά για το παιδί της θερμή προσευχή, τότε αυτό αισθάνεται στην ψυχή του ένα ανεξήγητο, για κείνο, πνευματικό χάδι, που το ελκύει προς τη μητέρα του.
Η μητέρα στην προσευχή της για το παιδί πρέπει να λιώνει σαν τη λαμπάδα.
Να προσεύχεται σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς το Χριστό , ν' αγκαλιάζει μυστικά το παιδί της»
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης