"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η ΜΑΚΑΡΙΤΙΣΣΑ
Ἑλένη Γλύκατζη Ἀρβελέρ, κάποτε στὴ Σ ι ά τ ι σ τ α, τὴν "ἀρχόντισσα" τοῦ Βοϊου, ὅπου καὶ εἶχε ἀνακηρυχθεῖ ἐπίτιμη δημότης, συζητώντας γιὰ τὴν Παναγία τὴν Παμμακάριστο στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ γιὰ τὸ σὲ ὁμηρικὴ γλῶσσα Εὐαγγέλιο τῆς Ἀγάπης -Οὔσης ὀψίας- καὶ τὸν Ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, μοῦ εἶχε πεῖ ἐπιπλέον ὅτι περνώντας μικρὸ κορίτσι μὲ τὴ μητέρα της ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Πόλη, ἡ μητέρα τὴν ἔδειχνε στὴ μικρὴ τότε Ἑλένη καὶ δάκρυα αὐλακώναν τὸ πρόσωπό της. Ἡ μετέπειτα διάσημη Βυζαντινολόγος πίστευε ὅτι ἡ ἐκλογὴ τῆς εἰδικότητάς της ὀφειλόταν στὰ δάκρυα τῆς μητέρας της γιὰ τὴν Πόλη τῶν Πόλεων.
Σήμερα λοιπόν, 29η Μαϊου 1453, νὰ θυμηθοῦμε αὐτὸ τὸ διαμάντι τῆς Ἱστορίας μας, ποὺ παραμένει ὁλοζώντανη μὲ τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ συνεχῶς νὰ λειτουργεῖται καὶ τὰ ἑκατομμύρια ψυχῶν ποὺ ἐκεῖ μνημονεύθηκαν ἐπὶ τόσους αἰῶνες, νὰ ἑνώνονται μὲ τὶς δικές μας μνημονεύσεις τῶν Ἱερέων, στὴν Ἀέναη Θεία Λειτουργία, μὲ Κεφαλὴ τὸν Πατέρα καὶ Αὐθέντη μας, τὸν Οἰκουμενικό μας Πατριάρχη, ἄγρυπνο φρουρὸ καὶ εὐχέτη στὸ δοιάκι τοῦ Φαναρίου καὶ κατοπτεύοντα Ἀχανὲς Ποίμνιον.
Τὰ δὲ ὑστερικὰ ἀφηγήματα περὶ Γαλάζιων Πατρίδων τῶν Ἀπέναντι (εἴμαστε κι ἐμεῖς ἐδῶ, προσέξτε μας! - ἔτσι αἰτιολογεῖ ὁ Freud τὴν ὑστερία), ποὺ δὲν ἀντέχουν σὲ καμία κριτική, ἐκθέτουν πρῶτα τοὺς ἴδιους, διότι ἂν σχηματίσουμε χάρτη μὲ τὶς ὄντως Γαλάζιες Πατρίδες -πνευματικὰ ἀλλὰ καὶ οὐσιαστικὰ- χῶρος γι' αὐτοὺς δὲ θὰ ὑπάρχει καὶ θὰ πᾶνε νὰ κρυφτοῦν στὰ βάθη τῆς ἄγριας Ἀσίας, τόπο καταγωγῆς τους. Καὶ κεῖ ποὺ βρίσκονται, φιλοξενούμενοι εἶναι. Ὑπάρχουν πνευματικοὶ νόμοι ποὺ ἂν δεν τοὺς σεβαστοῦμε μᾶς ἐκδικοῦνται μὲ μοναδικὸ τρόπο (τὸν θυμᾶσαι μιὰ γιὰ πάντα). Καὶ αὐτὸ ἰσχύει ἑκατέρωθεν. Διότι ἔχουμε κι ἐμεῖς τὰ χάλια μας.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

– Γέροντα, πώς να προσεύχωμαι για τους κεκοιμημένους;
– Να λές γενικά: «Ο Θεός, ανάπαυσον τας ψυχάς των κεκοιμημένων δούλων σου»
Και, εάν έρθη στον νού σου κανένα όνομα κεκοιμημένου ή τύχη να πεθάνη κανένας γνωστός ή άγνωστος και το μάθης, μνημόνευσέ τον και αυτόν με την ίδια ευχή.
Και μόνον ένα κερί να ανάψουμε για την ψυχή κάποιου κεκοιμημένου, βοηθιέται πολύ.
Όταν ανάβουμε κερί για την ψυχή κάποιου κεκοιμημένου, ωφελείται πολύ.
Άγιος Παΐσιος

Ας τους βοηθήσουμε με τις δικές μας προσευχές, γιατί οι προσευχές μας είναι δείγμα της αγάπης μας προς αυτούς και η αγάπη είναι μία δύναμη ανυπέρβλητη.
Η αγάπη είναι από τον Θεό, η αγάπη ποτέ δεν εκλείπει και κάθε προσφορά τής αγάπης αυτής, κάθε προσευχή μας για τους κεκοιμημένους συγγενείς μας είναι ευάρεστη στον Θεό, όπως Του είναι ευάρεστο κάθε δείγμα της αγάπης μας προς τους άλλους….
Υπάρχει και ένα άλλο πολύ αποτελεσματικό μέσο να βοηθήσουμε τους νεκρούς μας.
Η αγία μας Εκκλησία από πολύ παλαιά δίνει μεγάλη σημασία στα έργα της ελεημοσύνης υπέρ των κεκοιμημένων.
Την μεγαλύτερη όμως σημασία η Εκκλησία δίνει στη μνημόνευση των κεκοιμημένων κατά τη θεία λειτουργία.
Πριν τελέσει ο ιερέας το μυστήριο βγάζει στην προσκομιδή τα μερίδια υπέρ των κεκοιμημένων τα οποία προς το τέλος της λειτουργίας τοποθετούνται μέσα στο άγιο ποτήριο.
Τότε ο ιερέας διαβάζει την έξης προσευχή: «Απόπλυνον, Κύριε, τα αμαρτήματα των ενθάδε μνημονευθέντων δούλων σου τω Αίματί συν ταις αγίαις πρεσβείαις της Θεοτόκου και πάντων σου των Αγίων. Αμήν».
Τι λοιπόν, δεν μπορεί ο Παντοδύναμος Κύριος με το Αίμα του να αποπλύνει τις αμαρτίες των κεκοιμημένων τα ονόματα των οποίων μνημονεύτηκαν στην προσκομιδή;
Ας μην περιφρονούμε τα μεγάλα και σπουδαία αυτά μέσα με τα οποία μπορούμε να βοηθήσουμε τους νεκρούς μας.
Ας μην ξεχνάμε την μεγάλη σημασία της προσευχής και της ελεημοσύνης υπέρ των κεκοιμημένων…
Αμήν.
(Από το βιβλίο: Αγίου Λουκά Επισκόπου Συμφερουπόλεως: «Λόγοι και ομιλίες» που εκφωνήθηκαν στη Συμφερούπολη, Τόμος Γ’, Σελίδες 104-114, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»)

«Δώστε στον αρχιμανδρίτη Σωφρόνιο όλα όσα ζητεί».
Όταν ο Γέροντας υπέβαλε αίτηση να εγκατασταθεί στην Αγγλία με όλη τη συνοδεία του, έγινε το εξής:
Σε συνέντευξη του με τον Άγγλο πρόξενο στο Παρίσι ερωτήθηκε για ποιο λόγο ήθελε να μεταβεί στην Αγγλία και τι θα είχε να προσφέρει στη χώρα αυτή.
Ο Γέροντας απάντησε ότι τίποτα δεν είχε να προσφέρει ούτε να συμβάλλει παραγωγικά στην οικονομία της, αλλά ότι γύρευε ένα ήσυχο μέρος για την προσευχή και τη λειτουργία.
Και ο πρόξενος απορημένος μονολόγησε: «Παράξενοι άνθρωποι»!
Εκείνες τις ημέρες διεξαγόταν έντονη συζήτηση στη Βουλή της Μεγάλης Βρετανίας για το θέμα του μεταναστευτικού ρεύματος και για τους όρους, σύμφωνα με τους οποίους θα επιτρεπόταν η είσοδος των αλλοδαπών στη χώρα αυτή.
Το θέμα ανέλαβε να ρυθμίσει ο τότε υπουργός Εσωτερικών, R. Α. Βutler, ο οποίος και πρότεινε να εισαγάγει «σημαντικές αλλαγές» στη μεταναστευτική πολιτική της Κυβερνήσεως.
Απέρριψε την πρόταση των σοσιαλιστών να αλλάξουν το άρθρο του νόμου που περιόριζε την είσοδο των αλλοδαπών, αναγγέλλοντας ωστόσο ότι μερικοί περιορισμοί θα μετριασθούν: «Οι παραχωρήσεις κυρίως θα αφορούν εύπορους ανθρώπους, που επιθυμούν να εγκαταβιώσουν στη χώρα μας, γιατί αρέσει σ’ αυτούς ο τρόπος της ζωής μας».
Στην εισήγηση αυτή ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Εργατικού Κόμματος Hale διαφώνησε λέγοντας:
«”Αν οι Δώδεκα Απόστολοι κατέφθαναν στο λιμάνι του Dover... τότε σύμφωνα με τους εξωτερικούς μας κανονισμούς θα μπορούσε να εισέλθει στη χώρα μας μόνο ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, στον όποιο τα τριάκοντα αργύρια θα επαρκούσαν να ζήσει κατά την περίοδο αναζητήσεως εργασίας, την οποία βρίσκοντας θα αποκτούσε το δικαίωμα να παρατείνει την προθεσμία της παραμονής του (βλέπε σχετικά τα πρακτικά των συζητήσεων της Βουλής στις εφημερίδες Τhe Times και Daily Mail, Λονδίνο, 21 Νοεμβρίου 1958, σ. 9 και 12 και σ. 11 αντιστοίχως).
Το κατά Πρόνοια Θεού περιστατικό αυτό προετοίμασε το έδαφος.
Η αίτηση του Γέροντα για να μεταβεί με τη συνοδεία του στην Αγγλία ήταν η πρώτη που εξετάσθηκε και ικανοποιήθηκε αμέσως από τον ίδιο τον υπουργό Εσωτερικών R. Α. Βutler, ο οποίος έγραψε πάνω στην αίτηση την απόφαση:
«Δώστε στον αρχιμανδρίτη Σωφρόνιο όλα όσα ζητεί».
Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζαχάρου
Ιερά Πατριαρχική Μονή Τιμίου Προδρόμου Εsseχ Αγγλίας

Επειδή ο Γέροντας με παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο από τις 4 μέχρι τις 6 και διαβάζουμε τον Όρθρο, σκέφτηκα ότι, επειδή το τηλέφωνο είναι υπεραστικό θα πληρώνει πολλά χρήματα στον ΟΤΕ. Γι’ αυτό όταν πληρώθηκα έβαλα σ’ ένα φάκελο 50.000 δρχ. για να τις δώσω.
– Γέροντα, έφερα μερικά χρήματα, γιατί ο λογαριασμός του ΟΤΕ θα είναι μεγάλος.
– Τι λες, μωρέ; Εδώ θα κτίσουμε εκκλησία και θα δώσουμε τόσα χρήματα στον ΟΤΕ; Ρίξτα στο κουτί που έχουμε για το κτίσιμο της εκκλησίας.
Τα έριξα στο κουτί. Αλλά συνέχεια ο λογισμός μού έλεγε: Φαίνεται ότι ο ΟΤΕ θα του χάρισε κάποια γραμμή ή κάποιος άλλος τα πληρώνει.
– Σήκωσέ με. Δώσε μου τα παπούτσια να τα βάλω και δέστα.
Πήρε το μπαστούνι του και μου λέει: Πάμε.
Ξαφνιάστηκα. Τον κρατούσα και σκεφτόμουν: Πού θα πάμε;
Βγήκαμε από την μπαλκονόπορτα και προχωρούσαμε προς το καινούργιο κτήριο το οποίο ήταν ακόμα «γιαπί».
Ανεβήκαμε κάτι σκαλάκια και μου έδειξε τα καινούργια κελλιά.
Μου έδειξε το ελαφρομπετόν που βάζουν για μονωτικό υλικό.
Ανεβήκαμε σ’ ένα κελλάκι που έχει κτιστό κρεβάτι και από το παράθυρό του φαίνεται η θάλασσα.
– Σου αρέσει εδώ;
– Ναι, είναι πολύ όμορφο, ασκητικό.
– Αγαπώ πολύ τους ασκητές.
Γι’ αυτό ο νους μου είναι συνέχεια στα Καυσοκαλύβια, αλλά δεν με αφήνουν να πάω. Κάποτε όμως θα πάω και θα μείνω εκεί. Ξαναγυρίσαμε από την μπαλκονόπορτα και περίμενα να ξαπλώσει.
Εκείνος όμως προχώρησε προς την είσοδο του κελλιού του και μου είπε:
– Τώρα πάμε επάνω στα παλιά κελλιά που είναι άδεια.
Προχωρήσαμε κι ανεβήκαμε στον β’ όροφο. Οι πόρτες των κελλιών ήταν κλειστές.
– Σ’ αυτό το κελλί έχουν λιβάνι.
Εγώ σκέφτηκα: «Φαίνεται το μύρισε». Εκείνος διάβασε την σκέψη μου και είδε την ολιγοπιστία μου.
– Σ’ ετούτο έχουν απλώσει σιτάρι πλυμένο για να το αλέσουν για πρόσφορα.
Πάλι ο λογισμός μου σκέφτηκε: «Ε, και το βρεγμένο σιτάρι έχει μια μυρωδιά».
Ο Γέροντας ξανάπιασε τον λογισμό μου και μου λέει για το τρίτο κελλί:
– Εδώ έχει σκουριάσει το καζανάκι επειδή δεν το τραβάμε. Πήγαινε να ρίξεις λίγο νερό.
Πράγματι, άνοιξα την πόρτα και όντως το νερό, όταν τράβηξα το καζανάκι, βγήκε σκουριασμένο. Οπότε σκέφθηκα: «Η σκουριά δεν μυρίζει».
Καθώς επιστρέφαμε τον ακούω να απαντά σε κάποιον στο τηλέφωνο.
– Εμπρός, εμπρός! Ναι, ναι. Έτσι να κάνεις…
Έδωσε σε κάποιον συμβουλές. Στα χέρια του δεν κρατούσε κανένα τηλέφωνο. Ήμασταν οι δυο μας. Έμεινα ακίνητη. «Μα, πώς μιλάει χωρίς τηλέφωνο;».
– Άντε, κλείστο τώρα και πέρνα κι από δω κάποια μέρα να σε δούμε.
Μου λέει:
– Να, μωρέ. Αυτός είχε ανάγκη να ρωτήσει. Έπαιρνε κάτω στο κελλί, αλλά δεν ήμουνα εκεί και το σήκωσα από δω.
Τότε ξύπνησα. Τότε κατάλαβα ότι ο Γέροντας δεν μου μιλάει μέσω του ΟΤΕ. Μου μιλάει με πνευματικό τρόπο, γι’ αυτό είπε τα χρήματα να τα ρίξω στο κουτί για το κτίσιμο της εκκλησίας.
– Άντε, πάμε τώρα.
Από το βιβλίο της Μοναχής Πορφυρίας (Σπυριδούλας Μόσχου), “Μαθητεία στον Άγιο Πορφύριο”, έκδοση “Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος”, Μήλεσι.

Πες ελεύθερα τη γνώμη σου, για να βουβαθεί το εγώ σου, για να παύσει να σου επιβάλλεται μεσ’ από τις απαιτήσεις και τις κουβέντες σου.
Συμβαίνει δηλαδή το εξής περίεργο φαινόμενο (γνωστό πάντως και στην ψυχανάλυση ως ένα βαθμό): τα πιο πολλά από όσα σκεπτόμαστε και θεωρούμε πολύτιμα κατορθώματα του νου μας, είναι συνήθως σκύβαλα, αερολογίες, ανυπόστατοι βερμπαλισμοί, λόγια του αέρα, που μόλις εξωτερικευτούν, φαίνεται αμέσως η κενότητά τους.
Μέσα στο λόγο μας ανακατεύονται τα πάθη μας, «η κακία της ημέρας», και γι’ αυτό, όταν ελεύθερα εξωτερικεύουμε τη σκέψη μας, οι ίδιοι θα καταλάβουμε την κουφότητά της, την ρηχότητά της –πόσοι λόγοι άλλωστε από όσους εκφέραμε μέχρι τώρα ήταν πράγματι σημαντικοί, και όχι ανυπόστατο κουβεντολόγι; ...
Αν είναι αργολόγημα, δεν χρειάζεται αντίκρουση, θα καταπέσει από μόνος του, θα «απογυμνωθεί».
Μαζί θα απογυμνωθεί και το «εγώ».
«Τα μυστήρια του Θεού επιτελούνται μέσα στη σιωπή». Αν απογυμνωθούν οι φλυαρίες μας, τότε θα βουβαθεί και το «εγώ» ως ιδιοτροπία, ως παράλογη απαίτηση, ως «δικαίωμα», στη μοναχική ορολογία.
Τότε θα έρθει επιτέλους η ευλογημένη «σιωπή», η οποία δεν είναι απουσία λέξεων, αλλά υπαρξιακή κατάσταση.
Γερων Αιμιλιανος Σιμωνοπετριτης.

Για τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις
Θα σας φορτώσουν αυτές τις μέρες με ευχές, ενθάρρυνση, αισιοδοξία για να πετύχετε τον στόχο σας. Κάποιοι θα πετύχουν , κάποιοι θα απογοητευτούν.
Τα πράγματα όμως στην πραγματικότητα είναι λιγάκι διαφορετικά…
Οι εξετάσεις, οι σπουδές, το πανεπιστήμιο δεν είναι ο στόχος της ζωής σας και ούτε έτσι πρέπει να το δείτε. Είναι απλά ένας δρόμος. Ένας δρόμος μέσα στη ζωή.
Ο στόχος είναι άλλος…
Ο Στόχος της ζωής και της ύπαρξης είναι η ένωση με τον Χριστό και η κατά χάριν Θέωση.
Αυτός είναι ο στόχος της ζωής μας, όλοι οι άλλοι είναι απλά δρόμοι που οφείλουν να καταλήξουν σε αυτόν τον στόχο.
Δεν έχει σημασία αν γίνεις τσαγκάρης, γιατρός, χημικός ή οτιδήποτε άλλο. Όλα τα επαγγέλματα είναι δρόμοι που αν τους περπατήσετε με άγιο θέλημα, τότε θα φτάσετε στον στόχο που είναι η εν Χριστώ μεταμόρφωση και ολοκλήρωση του ανθρώπου.
Το βλέπουμε στους Αγίους…Άγιοι κηπουροί, γιατροί , δάσκαλοι, δικηγόροι. Επέλεξαν διαφορετικούς δρόμους αλλά είχαν τον ίδιο στόχο.
Το επάγγελμα είναι διακονία προς το συνάνθρωπο. Είναι μια μορφή διακονικής ενσάρκωσης του Χριστού μέσα στον κόσμο, που φέρνει τον Αγιασμό στην δημιουργία.
Τα επαγγέλματα, οι σπουδές, ο γάμος, είναι απλά δρόμοι. Αν τους δω σαν στόχο τότε θα αποτύχω.
Μην στοχοποιήσετε λοιπόν επίγειες καταστάσεις που μυρίζουν θάνατο. Μην κοιτάτε κάτω , μην έχετε βλέψεις γήινες και φθαρτές.
Κοιτάξτε τον ουρανό! Εκεί είναι η Πολιτεία μας!
Αυτός είναι ο στόχος: να γίνουμε ουρανοπολίτες!
Nα ενωθούμε με τον Εραστή Νυμφίο Χριστό !
Η ζωή είναι ένα δώρο που έχει δρόμους ώστε μέσα από την προσωπική ελευθερία να ολοκληρωθεί και να εκπληρωθεί ο στόχος της.
Πώς να αποφύγετε το άγχος ; Πολύ απλά:
Να δείτε τις εξετάσεις ως δρόμο και όχι ως στόχο.
Πράγμα που σημαίνει ότι αν χάσετε τον δρόμο θα βρείτε άλλον για να καταλήξετε στον στόχο.
Έτσι θα ελευθερωθείτε και θα απολαύσετε το ταξίδι.
Καμία γήινη αποτυχία δεν αξίζει τα δάκρυα μας.
Τα μόνα δάκρυα που αξίζουν είναι για τις αμαρτίες μας.
Αν αποτύχετε να δείτε την αποτυχία ως μάθημα δύναμης για να προχωρήσετε σε επόμενο μονοπάτι.
Πείτε μια μικρή προσευχούλα, αρκεί.
«Κύριε βοήθησε με να γίνω αυτό που θέλεις ώστε να φανερώνω καθημερινά τη δόξα Σου. Δείξε μου τον δρόμο ώστε να γίνει το θέλημα Σου.»
«Μην μασάτε παιδιά, από την στιγμή που έχουμε ανάσταση πάντα η ελπίδα θα ανατέλλει».
Καλό αγώνα!
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr Λιγότερα
euxh.gr - Οι δρόμοι και ο στόχος….

Τα μνημόσυνα δεν είναι απλώς μια ψυχολογική ανάμνηση των αγαπημένων μας ανθρώπων.
Δεν είναι μια ψυχολογική παρηγοριά για να αντέξουμε την απουσία τους.
Είναι πράξη αγάπης. Είναι σχέση που συνεχίζεται. Είναι μια γέφυρα προσευχής ανάμεσα στη γη και την αιωνιότητα.
Η Εκκλησία δεν πιστεύει ότι ο θάνατος καταργεί την κοινωνία των προσώπων. Πιστεύει ότι η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον θάνατο. Γι’ αυτό προσευχόμαστε. Γι’ αυτό τελούμε μνημόσυνα. Γι’ αυτό γράφουμε ονόματα, προσφέρουμε κόλλυβα, ζητάμε Θεία Λειτουργία.
Όταν μια ψυχή φεύγει από αυτή τη ζωή και περιμένει «την κοινή ανάσταση των πάντων», εκείνο που τη χαροποιεί είναι η προσευχή της Εκκλησίας. Ένα «Κύριε, ελέησον». Ένα κεράκι που ανάβει με αγάπη. Ένα πρόσφορο. Μια Θεία Λειτουργία στο όνομά της.
Κανείς μας δεν γνωρίζει τα μυστήρια της άλλης ζωής. Γνωρίζουμε όμως κάτι πολύ σημαντικό: ότι η αγάπη που γίνεται προσευχή δεν χάνεται ποτέ.
Όπου βρει η προσευχή μας τον αγαπημένο μας άνθρωπο, τον αγγίζει. Τον αναπαύει. Τον παρηγορεί. Τον φωτίζει. Και αν ήδη βρίσκεται στο φως του Θεού, τότε η χαρά του γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε στους κεκοιμημένους είναι η προσευχή και η Θεία Λειτουργία. Αυτά είναι τα δώρα που περνούν στην αιωνιότητα.
Γι’ αυτό μη σταματάς να μνημονεύεις τους ανθρώπους που αγάπησες.
Μη θεωρείς ότι έφυγαν και τελείωσε η σχέση σας.
Να τους μιλάς στην προσευχή σου.
Να τους γράφεις στα χαρτάκια της Λειτουργίας.
Να κάνεις μνημόσυνα.
Να ανάβεις ένα κερί.
Γιατί η αγάπη δεν μπαίνει στον τάφο.
Και ο Θεός δεν ξεχνά ποτέ κανέναν που αγαπήθηκε.
-π. Λίβυος-

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ..
Τά θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας ἔπεσαν τό Μεγάλο Σάββατο ὅταν ὁ Χριστός κατέβηκε γιά 33 ὧρες στόν Ἅδη καί κήρυξε στά ἐκεῖ ἐν φυλακῇ πνεύματα καί ζωοποίησε ὅλους ὅσους Τόν πίστεψαν καί ἔριξε τά θεμέλια τῆς πρώτης Ἐκκλησίας...
Τότε ὁ Χριστός ἔφτιαξε τήν Ἐκκλησία, τά θεμέλια...
Και κατά τήν Πεντηκοστή ἄρχισε νά χτίζεται ἡ Ἐκκλησία ἐπί τῶν θεμελίων της καί νά συνεχίζεται τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καί θά προστίθενται οἱ σωζόμενοι στήν Ἐκκλησία μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων.Αμην..
(+Δημήτριος Παναγόπουλος
Ἱεροκήρυκας+)

Μήν κατηγορήσεις ποτέ κανένα Ιερωμένον ή αφιερωμένον είς Τόν Θεόν , ούτε τούς κοσμικούς, ούτε τούς μεγαλύτερους αμαρτωλούς καί άν ακόμα τούς βλέπεις νά αμαρτάνουν...
Όλους τούς ανθρώπους, πού κατοικούν είς τήν γήν καί τούς κοιμηθέντας από κτίσεως κόσμου νά τούς βλέπομε αγίους καί δικαίους και μόνον τον εαυτό μας να βλέπομε αμαρτωλόν, τελευταίον όλου του κόσμου και άξιον κατακρίσεως και πολλών τιμωριών..Είναι καλόν και θεάρεστον να πεθάνομε διά τον κόσμον διά να ζήσωμε αιωνίως με τον Θεόν.+++ ΑΜΗΝ.:⁠-⁠*:⁠-⁠*:⁠-⁠*:
(+π. Ευμένιος Σαριδάκης+)