Ἄλλαξε αὐτή ἡ καρδία καί ἔμαθε τόν Πατέρα της;
Πατέρες, ἀφοῦ δέν μποροῦμε νά εἴμαστε Ἅγιοι, πρός τό παρόν τουλάχιστον, ἄς γίνουμε εὐγενεῖς ἄνθρωποι!
Ἄς ἀρχίσουμε ἀπ’ αὐτό, ἀπό τά ἁπλά πράγματα.
Καί ἀπό τά ἁπλά πράγματα θά προχωρήσουμε στά ἑπόμενα.
Ἀπό τά πολύ ἁπλά.
Ἀπό τά ἁπλά πράγματα ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καλλιεργεῖται!
Δέν θά ἔρθει ὁ Νέρωνας οὔτε ὁ Διοκλητιανός νά μᾶς βάλει μπροστά μας τήν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ.
Τί θά ἔρθει ὅμως;
Ἡ καθημερινότητά μας!
Τά πράγματα πού θά βροῦμε τό πρωΐ πού πᾶμε στή δουλειά μας, στό σπίτι μας, στή συζυγία μας. Σέ ὁτιδήποτε πάω νά κάνω. Αὐτά θά βρῶ μπροστά μου!
Ἄλλαξε αὐτή ἡ καρδία καί ἔμαθε τόν Πατέρα της;
Τόν ἐγνώρισε;
Κατάλαβε ποιοῦ Πατέρα εἶναι παιδί καί λειτούργησε ἀνάλογα ἢ λειτούργησε διαφορετικά;
Εἶναι τόσο ἁπλό πού μπορεῖ, πράγματι, ἀπό αὐτό καί μόνο ὁ ἄνθρωπος νά φτάσει εἰς μέτρα θεῖα!
† Γέροντας Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53153
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Πίστεψα πάτερ μου, ότι η απόλυτη καθαρή νηστεία, μαζί με την προσευχή, την ταπείνωση και την μετάνοια, ο Θεός θα σώσει το παιδί μου …και το έσωσε
Τελείωσε το κήρυγμα, τελείωσε και η Θεία Λειτουργία και μοιράστηκε το αντίδωρο.
Κάποια κυρία, τη στιγμή που έπαιρνε το αντίδωρο από το χέρι μου, είπε:
Πάτερ θέλω να σας δω στο τέλος, θα σας περιμένω.
Πράγματι στο τέλος την συνήντησα.
Σας τα λέγω αυτά, διότι προχτές το βράδυ, ψάχνοντας το αρχείο μου, βρήκα ένα φάκελο που έγραφε: «Ιστορίες για κηρύγματα που δεν ελέχθησαν».
Έτσι βρήκα και την ιστορία που σας άρχισα και που είναι αληθινή.
Η κυρία λοιπόν αυτή ήλθε να επιβεβαιώσει εμπράκτως όσα ελέχθησαν από την αθλιότητά μου σε κείνο το κήρυγμα.
Είχε πολύτεκνη οικογένεια. Ο σύζυγός της, αυτή και έξι παιδιά.
Σύνολον οκτώ.
Ο μικρότερός της γιός, ο Γιωργάκης, που ήτο τότε ετών δώδεκα,
προσεβλήθηκε από καλπάζουσα λευχαιμία. Ξέχασα να σας πω ότι κατήγοντο από μια κωμόπολη που ευρίσκετο στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας.
Μόλις αρρώστησε το παιδί οι γιατροί από την Καλαμάτα, συνέστησαν αμέσως να έλθει στο αντικαρκινικό νοσοκομείο του Μεταξά.
Ήταν τότε το έτος 1970. Έτσι το έφεραν στο νοσοκομείο.
Ύστερα από λίγες μέρες είπαν οι γιατροί στους γονείς ότι το παιδί σε δυο τρείς μέρες θα πεθάνει. Είχε ήδη πέσει σε κώμα.
Αμέσως εκείνη η ευλογημένη μάνα, σε συνεννόηση με τον άντρα της και τα δυό της τα παιδιά τα πιο μεγάλα, που ήταν εικοσιτριών και εικοσιπέντε ετών, πήραν την απόφαση να πάρουν το παιδί τους.
Υπέγραψαν, πήραν εξιτήριο,.. και με πολλή προσευχή μετέφεραν το παιδί τους που εξακολουθούσε να ήταν σε κώμα, στο χωριό τους.
Έκαναν μια σύσκεψη όλοι μαζί, και πήραν μια καταπληκτική απόφαση που φανέρωνε και την μεγάλη τους πίστη.
Σ’ ένα μικρό βουνό, απέναντι από την κωμόπολη, στην κορφή του ήταν κτισμένο ένα ερημοκκλήσι της Θείας Μεταμορφώσεως.
Εκεί λοιπόν μετέφεραν το παιδί τους. Το ξάπλωσαν μπροστά στο τέμπλο και κάτω από τις εικόνες της Μεταμορφώσεως και της Παναγίας.
Η εικόνα πάντοτε του Αγίου που γιορτάζει ένας ναός,
ή είναι αφιερωμένο σε μια εορτή Θεομητορική ή Δεσποτική, είναι πάντοτε όπως βλέπω εγώ, όπως είμαι εγώ δεξιά μου, και όπως βλέπετε εσείς αριστερά, δίπλα στην Παναγία δηλαδή, ήταν η εικόνα της Μεταμορφώσεως και εδώ μπροστά που βρίσκονται τα παιδιά,
ξάπλωσαν το δικό τους το παιδάκι.
Έβαλαν λοιπόν ένα στρωματάκι και το σκέπασαν με δυο τρείς κουβέρτες. Και άρχισαν και οι οκτώ νηστεία, αγρυπνία και προσευχή με πίστη.
Νηστεία με τελεία ασιτία. Χωρίς ψωμί, χωρίς φαΐ,
χωρίς νερό.
Υπήρχε στο Αναλόγιο ένα παλιό Ωρολόγιο….μου φέρνετε παρακαλώ ένα Ωρολόγιο…και το Μηναίο του Αυγούστου,
διότι μόνον αυτό χρειάζετο, αφού και το παρεκκλήσι ήταν αφιερωμένο στην εορτή τη μεγάλη, τη Δεσποτική, της Θείας Μεταμορφώσεως του Κυρίου.
Προσευχή λοιπόν όλο το εικοσιτετράωρο, την ημέρα όλοι μαζί και το βράδυ με βάρδιες,
δύο δύο ή ένας ένας. Διάβαζαν τα γράμματα της έκτης Αυγούστου, δηλαδή της εορτής της Μεταμορφώσεως, του Εσπερινού και του Όρθρου, και το Ωρολόγιον ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος, αυτό το βιβλίο δηλαδή, το χοντρό που βλέπετε.
Το άρχιζαν απ’ την αρχή και το τελείωναν. Και όταν το τελείωναν πάλι από την αρχή. Μέχρι το τέλος και πάλι από την αρχή μέχρι το τέλος και ούτω κάθε εξής. Τις πρώτες μέρες άντεξαν τα τρία τους παιδιά, ετών δεκατεσσάρων, δεκαεπτά και δεκαεννιά,
και από την τετάρτη ημέρα άρχισαν να πίνουν μόνο νερό από μια παρακείμενη πηγή.
Οι γονείς και τα δυό μεγάλα αδέλφια κράτησαν την τελεία αποχή.
Στο τέλος κάθε προσευχής ζητούσαν από τον φιλάνθρωπο Κύριο και από τα μητρικά σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου να κάμουν το θαύμα τους.
Η νηστεία, η προσευχή, η αγρυπνία, τα δάκρυα της μετανοίας, ..
προσέξτε τι μου είπε, δάκρυα μετανοίας έριχναν .. ομολογούσαν εις τον Θεόν και εις την Παναγία ότι ήσαν αμαρτωλοί και ότι εξαιτίας της αμαρτίας των αρρώστησε το παιδί τους, και η ζωντανή πίστις, ήσαν συνεχείς και ακλόνητες καταστάσεις μέσα στην καρδιά τους.
Την εβδόμη νύχτα, την ώρα που διάβαζαν τον Όρθρο, της έκτης Αυγούστου, της εορτής δηλαδή της Μεταμορφώσεως, και ήσαν όλοι ξυπνητοί εκτός από το δωδεκάχρονο αγόρι, που εξακολουθούσε να ευρίσκετο σε κώμα, ξαφνικά φωτίστηκε όλο το εκκλησάκι με ένα φως υπερκόσμιο.
Πιο φωτεινό και πιο λαμπερό και από αυτόν τον ήλιο. .!!
Βουβάθηκαν όλοι τους από την έκπληξη και τον θαυμασμό, ενώ συγχρόνως τα μάτια τους ήσαν στραμμένα στην εικόνα της Θείας Μεταμορφώσεως.
Και τότε εντελώς απροσδόκητα, βγήκε μια ολόλαμπρη ακτίνα, μια φοβερή αστραπή, η οποία έπεσε πάνω στο ξαπλωμένο παιδί. !
Αυτό το γεγονός, ζήτημα μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα αν κράτησε δέκα δευτερόλεπτα. Ξανάγινε σκοτάδι με μοναδικό φως το φως απ’ τα καντήλια, και τα κεριά που κρατούσαν για το διάβασμα.
Και τότε ακούστηκε η φωνή του αρρώστου παιδιού να φωνάζει :
Μαμά, μπαμπά, που είστε;» ..!!!
Έτρεξαν αμέσως κοντά του και κλαίγοντας το αγκάλιασαν. “Διψώ», ψιθύρισε, «διψώ». «Πεινάω». Το παιδί συνήλθε.
Έγινε τελείως καλά. .!!Ο Θεός έκαμε το θαύμα του. !
Ευλογημένοι τέτοιοι γονείς που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις ηρωικές.
Ευλογημένα και τέτοια αδέλφια που συνακολουθούν τέτοιους γονείς. Ευλογημένη οικογένεια.
Ήπιαν όλοι τους λίγο νερό, λίγο ψωμάκι πολύ λίγο,
ένα τέταρτο της φετούλας για να συνέλθουν λίγο.
Το πρωί κατέβηκαν στο χωριό δοξάζοντας το Θεό,
φροντίζοντας πλέον για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του παιδιού.
Την άλλη μέρα όμως οι γονείς, είπαν στα παιδιά τους το εξής:
“Φροντίστε σεις το Γιωργάκη, και μείς θα επιστρέψουμε στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως, για να ευχαριστήσουμε το Θεό,
για ένα ακόμα τριήμερο με τελεία και πάλι ασιτία.
Και έτσι έγινε.
Θυμάστε τους δέκα λεπρούς;
Ο ένας επέστρεψε από τους θεραπευμένους για να ευχαριστήσει τον Κύριο. Ο ένας.
Στα δύο χρόνια που είχαν περάσει από τότε, το παιδί τους ήταν, έγινε τελείως καλά, υγιέστατο, χωρίς ίχνος της φοβερής εκείνης αρρώστιας του καρκίνου του αίματος, που λέγεται λευχαιμία.
Στον Άγιο Βασίλειο ξαναήλθε η μητέρα αυτή, επειδή εν τω μεταξύ είχε παντρέψει το γιό της, εκεί που έμεινε, στην ενορία του Αγίου Βασιλείου, και έτσι έμαθα την ιστορία.
Κράτησα κάποιες σημειώσεις και σήμερα σας είπα την αληθινή ιστορία τους.
Στο τέλος όμως έκαμα και την εξής ερώτηση: Πώς αποφασίσατε να προβείτε σε μια τέτοια ενέργεια, ποιος σας το πρότεινε αυτό, πώς σας ήλθε; Κάπου το διαβάσατε; Σας φώτισε μήπως ο Θεός;
Και μου απάντησε :
Πριν από χρόνια πέρασε από το χωριό μας ένας μοναχός Αγιορείτης που ήτανε από την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους.
Αυτός μας μίλησε πολύ για την αξία της νηστείας,
όταν αυτή η νηστεία, μας είπε, συνοδεύεται από καθαρή προσευχή, από εγκράτεια, από δάκρυα μετανοίας, από υπομονή και πίστη.
Μας είπε ακόμα αυτός ο μοναχός, για κάποιον Άγιο γέροντα, τον πατέρα Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρίτη, ίσως κάποιοι από σας έχετε διαβάσει την βιογραφία του.
Όταν λοιπόν αυτός ήταν πολύ μικρός είχε αρρωστήσει βαριά.
Τότε οι γονείς του τον πήγαν στην εκκλησία του χωριού, και κει παρέμειναν μαζί με το παιδί τους νηστεύοντας και προσευχόμενοι σαράντα ημέρες οι γονείς του πατρός Ιερωνύμου, γι’ αυτό και έγινε ο γιος αυτός Άγιος.
Το παιδί τους έγινε καλά, μεγάλωσε και αργότερα κατέστη ο φημισμένος αυτός γέροντας, …είναι αυτός που ανακάλυψε και συνέγραψε την βιογραφία της ερημίτιδος Φωτεινής του Ιορδάνου ποταμού.
Οι δε γονείς του μικρού Ιερωνύμου, μετά την θεραπείαν του γιού τους, παρέμειναν για άλλες δέκα μέρες στο ναό, ευχαριστώντας τον Θεόν, πάλι με νηστεία και προσευχή, σύνολον πενήντα ημέρες.
Κάθε δε φορά που ετελείτο Θεία Λειτουργία, κοινωνούσαν το άρρωστο παιδί, μαζί και οι γονείς.
Αυτά θυμήθηκα, … μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα … και αυτά περίπου κάναμε με όσες δυνάμεις είχαμε ο άντρας μου, εγώ και τα παιδιά μου. Πίστεψα πάτερ μου, ότι η απόλυτη καθαρή νηστεία, μαζί με την προσευχή, την ταπείνωση και την μετάνοια, ο Θεός θα σώσει το παιδί μου … και το έσωσε.
Δόξα να΄χει το όνομά Του.
Αυτά μου είπε η μακαρία αυτή μάνα και τελείωσε.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΣΟΙ.!
π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου
(πηγή: Το Μέγα Γεροντικόν)
Τελείωσε το κήρυγμα, τελείωσε και η Θεία Λειτουργία και μοιράστηκε το αντίδωρο.
Κάποια κυρία, τη στιγμή που έπαιρνε το αντίδωρο από το χέρι μου, είπε:
Πάτερ θέλω να σας δω στο τέλος, θα σας περιμένω.
Πράγματι στο τέλος την συνήντησα.
Σας τα λέγω αυτά, διότι προχτές το βράδυ, ψάχνοντας το αρχείο μου, βρήκα ένα φάκελο που έγραφε: «Ιστορίες για κηρύγματα που δεν ελέχθησαν».
Έτσι βρήκα και την ιστορία που σας άρχισα και που είναι αληθινή.
Η κυρία λοιπόν αυτή ήλθε να επιβεβαιώσει εμπράκτως όσα ελέχθησαν από την αθλιότητά μου σε κείνο το κήρυγμα.
Είχε πολύτεκνη οικογένεια. Ο σύζυγός της, αυτή και έξι παιδιά.
Σύνολον οκτώ.
Ο μικρότερός της γιός, ο Γιωργάκης, που ήτο τότε ετών δώδεκα,
προσεβλήθηκε από καλπάζουσα λευχαιμία. Ξέχασα να σας πω ότι κατήγοντο από μια κωμόπολη που ευρίσκετο στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας.
Μόλις αρρώστησε το παιδί οι γιατροί από την Καλαμάτα, συνέστησαν αμέσως να έλθει στο αντικαρκινικό νοσοκομείο του Μεταξά.
Ήταν τότε το έτος 1970. Έτσι το έφεραν στο νοσοκομείο.
Ύστερα από λίγες μέρες είπαν οι γιατροί στους γονείς ότι το παιδί σε δυο τρείς μέρες θα πεθάνει. Είχε ήδη πέσει σε κώμα.
Αμέσως εκείνη η ευλογημένη μάνα, σε συνεννόηση με τον άντρα της και τα δυό της τα παιδιά τα πιο μεγάλα, που ήταν εικοσιτριών και εικοσιπέντε ετών, πήραν την απόφαση να πάρουν το παιδί τους.
Υπέγραψαν, πήραν εξιτήριο,.. και με πολλή προσευχή μετέφεραν το παιδί τους που εξακολουθούσε να ήταν σε κώμα, στο χωριό τους.
Έκαναν μια σύσκεψη όλοι μαζί, και πήραν μια καταπληκτική απόφαση που φανέρωνε και την μεγάλη τους πίστη.
Σ’ ένα μικρό βουνό, απέναντι από την κωμόπολη, στην κορφή του ήταν κτισμένο ένα ερημοκκλήσι της Θείας Μεταμορφώσεως.
Εκεί λοιπόν μετέφεραν το παιδί τους. Το ξάπλωσαν μπροστά στο τέμπλο και κάτω από τις εικόνες της Μεταμορφώσεως και της Παναγίας.
Η εικόνα πάντοτε του Αγίου που γιορτάζει ένας ναός,
ή είναι αφιερωμένο σε μια εορτή Θεομητορική ή Δεσποτική, είναι πάντοτε όπως βλέπω εγώ, όπως είμαι εγώ δεξιά μου, και όπως βλέπετε εσείς αριστερά, δίπλα στην Παναγία δηλαδή, ήταν η εικόνα της Μεταμορφώσεως και εδώ μπροστά που βρίσκονται τα παιδιά,
ξάπλωσαν το δικό τους το παιδάκι.
Έβαλαν λοιπόν ένα στρωματάκι και το σκέπασαν με δυο τρείς κουβέρτες. Και άρχισαν και οι οκτώ νηστεία, αγρυπνία και προσευχή με πίστη.
Νηστεία με τελεία ασιτία. Χωρίς ψωμί, χωρίς φαΐ,
χωρίς νερό.
Υπήρχε στο Αναλόγιο ένα παλιό Ωρολόγιο….μου φέρνετε παρακαλώ ένα Ωρολόγιο…και το Μηναίο του Αυγούστου,
διότι μόνον αυτό χρειάζετο, αφού και το παρεκκλήσι ήταν αφιερωμένο στην εορτή τη μεγάλη, τη Δεσποτική, της Θείας Μεταμορφώσεως του Κυρίου.
Προσευχή λοιπόν όλο το εικοσιτετράωρο, την ημέρα όλοι μαζί και το βράδυ με βάρδιες,
δύο δύο ή ένας ένας. Διάβαζαν τα γράμματα της έκτης Αυγούστου, δηλαδή της εορτής της Μεταμορφώσεως, του Εσπερινού και του Όρθρου, και το Ωρολόγιον ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος, αυτό το βιβλίο δηλαδή, το χοντρό που βλέπετε.
Το άρχιζαν απ’ την αρχή και το τελείωναν. Και όταν το τελείωναν πάλι από την αρχή. Μέχρι το τέλος και πάλι από την αρχή μέχρι το τέλος και ούτω κάθε εξής. Τις πρώτες μέρες άντεξαν τα τρία τους παιδιά, ετών δεκατεσσάρων, δεκαεπτά και δεκαεννιά,
και από την τετάρτη ημέρα άρχισαν να πίνουν μόνο νερό από μια παρακείμενη πηγή.
Οι γονείς και τα δυό μεγάλα αδέλφια κράτησαν την τελεία αποχή.
Στο τέλος κάθε προσευχής ζητούσαν από τον φιλάνθρωπο Κύριο και από τα μητρικά σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου να κάμουν το θαύμα τους.
Η νηστεία, η προσευχή, η αγρυπνία, τα δάκρυα της μετανοίας, ..
προσέξτε τι μου είπε, δάκρυα μετανοίας έριχναν .. ομολογούσαν εις τον Θεόν και εις την Παναγία ότι ήσαν αμαρτωλοί και ότι εξαιτίας της αμαρτίας των αρρώστησε το παιδί τους, και η ζωντανή πίστις, ήσαν συνεχείς και ακλόνητες καταστάσεις μέσα στην καρδιά τους.
Την εβδόμη νύχτα, την ώρα που διάβαζαν τον Όρθρο, της έκτης Αυγούστου, της εορτής δηλαδή της Μεταμορφώσεως, και ήσαν όλοι ξυπνητοί εκτός από το δωδεκάχρονο αγόρι, που εξακολουθούσε να ευρίσκετο σε κώμα, ξαφνικά φωτίστηκε όλο το εκκλησάκι με ένα φως υπερκόσμιο.
Πιο φωτεινό και πιο λαμπερό και από αυτόν τον ήλιο. .!!
Βουβάθηκαν όλοι τους από την έκπληξη και τον θαυμασμό, ενώ συγχρόνως τα μάτια τους ήσαν στραμμένα στην εικόνα της Θείας Μεταμορφώσεως.
Και τότε εντελώς απροσδόκητα, βγήκε μια ολόλαμπρη ακτίνα, μια φοβερή αστραπή, η οποία έπεσε πάνω στο ξαπλωμένο παιδί. !
Αυτό το γεγονός, ζήτημα μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα αν κράτησε δέκα δευτερόλεπτα. Ξανάγινε σκοτάδι με μοναδικό φως το φως απ’ τα καντήλια, και τα κεριά που κρατούσαν για το διάβασμα.
Και τότε ακούστηκε η φωνή του αρρώστου παιδιού να φωνάζει :
Μαμά, μπαμπά, που είστε;» ..!!!
Έτρεξαν αμέσως κοντά του και κλαίγοντας το αγκάλιασαν. “Διψώ», ψιθύρισε, «διψώ». «Πεινάω». Το παιδί συνήλθε.
Έγινε τελείως καλά. .!!Ο Θεός έκαμε το θαύμα του. !
Ευλογημένοι τέτοιοι γονείς που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις ηρωικές.
Ευλογημένα και τέτοια αδέλφια που συνακολουθούν τέτοιους γονείς. Ευλογημένη οικογένεια.
Ήπιαν όλοι τους λίγο νερό, λίγο ψωμάκι πολύ λίγο,
ένα τέταρτο της φετούλας για να συνέλθουν λίγο.
Το πρωί κατέβηκαν στο χωριό δοξάζοντας το Θεό,
φροντίζοντας πλέον για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του παιδιού.
Την άλλη μέρα όμως οι γονείς, είπαν στα παιδιά τους το εξής:
“Φροντίστε σεις το Γιωργάκη, και μείς θα επιστρέψουμε στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως, για να ευχαριστήσουμε το Θεό,
για ένα ακόμα τριήμερο με τελεία και πάλι ασιτία.
Και έτσι έγινε.
Θυμάστε τους δέκα λεπρούς;
Ο ένας επέστρεψε από τους θεραπευμένους για να ευχαριστήσει τον Κύριο. Ο ένας.
Στα δύο χρόνια που είχαν περάσει από τότε, το παιδί τους ήταν, έγινε τελείως καλά, υγιέστατο, χωρίς ίχνος της φοβερής εκείνης αρρώστιας του καρκίνου του αίματος, που λέγεται λευχαιμία.
Στον Άγιο Βασίλειο ξαναήλθε η μητέρα αυτή, επειδή εν τω μεταξύ είχε παντρέψει το γιό της, εκεί που έμεινε, στην ενορία του Αγίου Βασιλείου, και έτσι έμαθα την ιστορία.
Κράτησα κάποιες σημειώσεις και σήμερα σας είπα την αληθινή ιστορία τους.
Στο τέλος όμως έκαμα και την εξής ερώτηση: Πώς αποφασίσατε να προβείτε σε μια τέτοια ενέργεια, ποιος σας το πρότεινε αυτό, πώς σας ήλθε; Κάπου το διαβάσατε; Σας φώτισε μήπως ο Θεός;
Και μου απάντησε :
Πριν από χρόνια πέρασε από το χωριό μας ένας μοναχός Αγιορείτης που ήτανε από την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους.
Αυτός μας μίλησε πολύ για την αξία της νηστείας,
όταν αυτή η νηστεία, μας είπε, συνοδεύεται από καθαρή προσευχή, από εγκράτεια, από δάκρυα μετανοίας, από υπομονή και πίστη.
Μας είπε ακόμα αυτός ο μοναχός, για κάποιον Άγιο γέροντα, τον πατέρα Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρίτη, ίσως κάποιοι από σας έχετε διαβάσει την βιογραφία του.
Όταν λοιπόν αυτός ήταν πολύ μικρός είχε αρρωστήσει βαριά.
Τότε οι γονείς του τον πήγαν στην εκκλησία του χωριού, και κει παρέμειναν μαζί με το παιδί τους νηστεύοντας και προσευχόμενοι σαράντα ημέρες οι γονείς του πατρός Ιερωνύμου, γι’ αυτό και έγινε ο γιος αυτός Άγιος.
Το παιδί τους έγινε καλά, μεγάλωσε και αργότερα κατέστη ο φημισμένος αυτός γέροντας, …είναι αυτός που ανακάλυψε και συνέγραψε την βιογραφία της ερημίτιδος Φωτεινής του Ιορδάνου ποταμού.
Οι δε γονείς του μικρού Ιερωνύμου, μετά την θεραπείαν του γιού τους, παρέμειναν για άλλες δέκα μέρες στο ναό, ευχαριστώντας τον Θεόν, πάλι με νηστεία και προσευχή, σύνολον πενήντα ημέρες.
Κάθε δε φορά που ετελείτο Θεία Λειτουργία, κοινωνούσαν το άρρωστο παιδί, μαζί και οι γονείς.
Αυτά θυμήθηκα, … μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα … και αυτά περίπου κάναμε με όσες δυνάμεις είχαμε ο άντρας μου, εγώ και τα παιδιά μου. Πίστεψα πάτερ μου, ότι η απόλυτη καθαρή νηστεία, μαζί με την προσευχή, την ταπείνωση και την μετάνοια, ο Θεός θα σώσει το παιδί μου … και το έσωσε.
Δόξα να΄χει το όνομά Του.
Αυτά μου είπε η μακαρία αυτή μάνα και τελείωσε.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΣΟΙ.!
π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου
(πηγή: Το Μέγα Γεροντικόν)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53153
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Όταν θυμάμαι το θάνατο, πατώ την αλαζονεία μου, κατανοώ ότι δεν είμαι τίποτα, συναισθάνομαι ότι ό πλούτος, η τιμή και η φθαρτή φαντασία είναι μάταια και ανωφελή και μόνο η ταπεινή επίγνωση του εαυτού μου και ή αγάπη του πλησίον μου και τα παραπλήσια με αυτά καλά μπορούν να με βοηθήσουν κατά την ώρα της εξόδου μου.
Όταν όμως αποχαιρετήσω τη μνήμη του θανάτου, τότε και το λογιστικό και το επιθυμητικό και το θυμικό της ψυχής μου γεμίζουν με ξένους και αντίξοους λογισμούς και γίνομαι χλεύη ανθρώπων και δαιμόνων.
Γέροντας Δανιήλ
Όταν όμως αποχαιρετήσω τη μνήμη του θανάτου, τότε και το λογιστικό και το επιθυμητικό και το θυμικό της ψυχής μου γεμίζουν με ξένους και αντίξοους λογισμούς και γίνομαι χλεύη ανθρώπων και δαιμόνων.
Γέροντας Δανιήλ
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53153
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Κάνε προτεραιότητα αυτό που κάνει καλό στην ψυχή σου, αυτό που ειρηνεύει το μυαλό σου, αυτό που ανθίζει την καρδιά σου.
Γιατί η ζωή δεν μετριέται με όσα απέκτησες, αλλά με τις στιγμές που ένιωσες ολόκληρος. Με τις σιωπές που δεν σε βάραιναν, με τους ανθρώπους που δεν χρειάστηκε να σε αλλάξουν για να σε αγαπήσουν, με τις ημέρες που ξημέρωσαν μέσα σου πριν ακόμη φωτίσει ο ουρανός.
Μην κυνηγάς διαρκώς ό,τι εντυπωσιάζει τον κόσμο. Εκείνα που έχουν αληθινή αξία συνήθως ανθίζουν αθόρυβα, όπως το λουλούδι που δεν ζητά βλέμματα για να σκορπίσει το κάλλος του και το άρωμά του.
Να επιλέγεις ό,τι σε ελαφραίνει και όχι ό,τι σε εξαντλεί. Ό,τι σου χαρίζει φως κι όχι μόνο λάμψη.
Στο τέλος της διαδρομής δεν θα θυμάσαι πόσο έτρεξες, αλλά πόσες φορές στάθηκες για να νιώσεις, να αγαπήσεις, να συγχωρέσεις και να ζήσεις πραγματικά.
Η πιο όμορφη νίκη δεν είναι να κερδίσεις τον κόσμο, αλλά να μη χάσεις ποτέ τον εαυτό σου.
Είναι να μοιραστείς με κάποιον την χαρά της καρδιάς σου!
Είναι να γίνεις για κάποιον η καρδιά της χαράς του!
Είναι να ζεις ελεύθερα και αληθινά χωρίς τους ενδοιασμούς του καθωσπρεπισμού!
Είναι να κρατήσεις ζωντανό το παιδί μέσα σου!
Είναι να αγαπήσεις τόσο βαθιά και αληθινά κι ας μην το μάθει ποτέ κανείς!
Είναι να τολμάς καθημερινά να κάνεις πέρα τον θόρυβο του κόσμου και να επιλέγεις την γλυκύτητα της ελπίδος!
Να ζεις, χωρίς να εγκλωβιστείς στο παρελθόν, ούτε στην ανησυχία του μέλλοντος.
Να ζεις για σένα, χωρίς εσένα,
μα με σένα για τον καθένα,
σαν ένα.
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
Γιατί η ζωή δεν μετριέται με όσα απέκτησες, αλλά με τις στιγμές που ένιωσες ολόκληρος. Με τις σιωπές που δεν σε βάραιναν, με τους ανθρώπους που δεν χρειάστηκε να σε αλλάξουν για να σε αγαπήσουν, με τις ημέρες που ξημέρωσαν μέσα σου πριν ακόμη φωτίσει ο ουρανός.
Μην κυνηγάς διαρκώς ό,τι εντυπωσιάζει τον κόσμο. Εκείνα που έχουν αληθινή αξία συνήθως ανθίζουν αθόρυβα, όπως το λουλούδι που δεν ζητά βλέμματα για να σκορπίσει το κάλλος του και το άρωμά του.
Να επιλέγεις ό,τι σε ελαφραίνει και όχι ό,τι σε εξαντλεί. Ό,τι σου χαρίζει φως κι όχι μόνο λάμψη.
Στο τέλος της διαδρομής δεν θα θυμάσαι πόσο έτρεξες, αλλά πόσες φορές στάθηκες για να νιώσεις, να αγαπήσεις, να συγχωρέσεις και να ζήσεις πραγματικά.
Η πιο όμορφη νίκη δεν είναι να κερδίσεις τον κόσμο, αλλά να μη χάσεις ποτέ τον εαυτό σου.
Είναι να μοιραστείς με κάποιον την χαρά της καρδιάς σου!
Είναι να γίνεις για κάποιον η καρδιά της χαράς του!
Είναι να ζεις ελεύθερα και αληθινά χωρίς τους ενδοιασμούς του καθωσπρεπισμού!
Είναι να κρατήσεις ζωντανό το παιδί μέσα σου!
Είναι να αγαπήσεις τόσο βαθιά και αληθινά κι ας μην το μάθει ποτέ κανείς!
Είναι να τολμάς καθημερινά να κάνεις πέρα τον θόρυβο του κόσμου και να επιλέγεις την γλυκύτητα της ελπίδος!
Να ζεις, χωρίς να εγκλωβιστείς στο παρελθόν, ούτε στην ανησυχία του μέλλοντος.
Να ζεις για σένα, χωρίς εσένα,
μα με σένα για τον καθένα,
σαν ένα.
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53153
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Λίγες προσωπικότητες επηρέασαν τόσο βαθιά την πορεία της ανθρωπότητας όσο ο Άγιος Απόστολος Παύλος.
Από διώκτης των πρώτων χριστιανών έγινε ο σπουδαιότερος κήρυκας του Ευαγγελίου, αποδεικνύοντας ότι η συνάντηση του ανθρώπου με τον Θεό μπορεί να μεταμορφώσει ολόκληρη τη ζωή του.
Η μεταστροφή του Αγ. Παύλου αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο μήνυμα ελπίδας που έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα. Διδάσκει ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι καταδικασμένος στο παρελθόν του. Η Χάρη του Θεού μπορεί να μεταμορφώσει ακόμη και τον πιο σκληρό διώκτη σε άγιο. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει αδιέξοδα, ο Θεός βλέπει δυνατότητες. Εκεί όπου κυριαρχεί η ενοχή, ο Θεός προσφέρει μια νέα αρχή.
Έτσι κι αυτός από άνθρωπος του Νόμου, έγινε άνθρωπος της Χάριτος.
Ο ίδιος ο Άγιος δεν δίδαξε μόνο με τα λόγια του, αλλά με τη ζωή του. «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός», γράφει, φανερώνοντας πως η αληθινή πίστη δεν είναι μια θεωρία, αλλά μια ολοκληρωτική μεταμόρφωση της ύπαρξης.
«Όταν ασθενώ, τότε δυνατός ειμί». Σε έναν κόσμο που εξυμνεί την ισχύ και την αυτάρκεια, ο Άγιος αποκαλύπτει ότι η πραγματική δύναμη γεννιέται όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζει τα όριά του και εμπιστεύεται τον Θεό. Η αδυναμία δεν είναι ήττα· είναι ο χώρος όπου ενεργεί η Χάρη.
Μίλησε όμως και για την αγάπη ως τρόπο ύπαρξης· είναι αυτή που μακροθυμεί, συγχωρεί, ελπίζει, υπομένει και δεν ζητά το δικό της συμφέρον.
Δεν υπάρχει βαθύτερη φιλοσοφική και πνευματική πρόταση για την ανθρώπινη ζωή από αυτή: ότι ο άνθρωπος ολοκληρώνεται όχι όταν κυριαρχεί, αλλά όταν αγαπά!
Ο Απόστολος Παύλος δεν ανήκει μόνο στην ιστορία της Εκκλησίας. Ανήκει στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η ζωή του είναι η απόδειξη ότι η αλήθεια δεν επιβάλλεται με τη δύναμη, αλλά μαρτυρείται με την αγάπη· ότι η σοφία δεν είναι η συσσώρευση γνώσεων, αλλά η μεταμόρφωση της καρδιάς· και ότι το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι η αλλαγή των εξωτερικών συνθηκών, αλλά η ανακαίνιση του ίδιου του ανθρώπου.
Αυτή είναι η αιώνια παρακαταθήκη του: να μας καλεί, σε κάθε εποχή, να πορευόμαστε από το σκοτάδι στο φως, από τον φόβο στην ελευθερία και από τον εγωισμό στην αγάπη του Θεού, που ανακαινίζει τα πάντα.
Άγιε πρέσβευε υπέρ ημών.
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
Από διώκτης των πρώτων χριστιανών έγινε ο σπουδαιότερος κήρυκας του Ευαγγελίου, αποδεικνύοντας ότι η συνάντηση του ανθρώπου με τον Θεό μπορεί να μεταμορφώσει ολόκληρη τη ζωή του.
Η μεταστροφή του Αγ. Παύλου αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο μήνυμα ελπίδας που έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα. Διδάσκει ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι καταδικασμένος στο παρελθόν του. Η Χάρη του Θεού μπορεί να μεταμορφώσει ακόμη και τον πιο σκληρό διώκτη σε άγιο. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει αδιέξοδα, ο Θεός βλέπει δυνατότητες. Εκεί όπου κυριαρχεί η ενοχή, ο Θεός προσφέρει μια νέα αρχή.
Έτσι κι αυτός από άνθρωπος του Νόμου, έγινε άνθρωπος της Χάριτος.
Ο ίδιος ο Άγιος δεν δίδαξε μόνο με τα λόγια του, αλλά με τη ζωή του. «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός», γράφει, φανερώνοντας πως η αληθινή πίστη δεν είναι μια θεωρία, αλλά μια ολοκληρωτική μεταμόρφωση της ύπαρξης.
«Όταν ασθενώ, τότε δυνατός ειμί». Σε έναν κόσμο που εξυμνεί την ισχύ και την αυτάρκεια, ο Άγιος αποκαλύπτει ότι η πραγματική δύναμη γεννιέται όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζει τα όριά του και εμπιστεύεται τον Θεό. Η αδυναμία δεν είναι ήττα· είναι ο χώρος όπου ενεργεί η Χάρη.
Μίλησε όμως και για την αγάπη ως τρόπο ύπαρξης· είναι αυτή που μακροθυμεί, συγχωρεί, ελπίζει, υπομένει και δεν ζητά το δικό της συμφέρον.
Δεν υπάρχει βαθύτερη φιλοσοφική και πνευματική πρόταση για την ανθρώπινη ζωή από αυτή: ότι ο άνθρωπος ολοκληρώνεται όχι όταν κυριαρχεί, αλλά όταν αγαπά!
Ο Απόστολος Παύλος δεν ανήκει μόνο στην ιστορία της Εκκλησίας. Ανήκει στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η ζωή του είναι η απόδειξη ότι η αλήθεια δεν επιβάλλεται με τη δύναμη, αλλά μαρτυρείται με την αγάπη· ότι η σοφία δεν είναι η συσσώρευση γνώσεων, αλλά η μεταμόρφωση της καρδιάς· και ότι το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι η αλλαγή των εξωτερικών συνθηκών, αλλά η ανακαίνιση του ίδιου του ανθρώπου.
Αυτή είναι η αιώνια παρακαταθήκη του: να μας καλεί, σε κάθε εποχή, να πορευόμαστε από το σκοτάδι στο φως, από τον φόβο στην ελευθερία και από τον εγωισμό στην αγάπη του Θεού, που ανακαινίζει τα πάντα.
Άγιε πρέσβευε υπέρ ημών.
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53153
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Στη ζωή μας συναντούμε ανθρώπους που μας ευεργετούν με την παρουσία τους. Άνθρωποι που μας εμπνέουν, μας γαληνεύουν, μας κάνουν να αισθανόμαστε ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Είναι πολύτιμες σχέσεις, γιατί μας θυμίζουν πως η καλοσύνη, η ειλικρίνεια και η ανεπιτήδευτη ευγένεια υπάρχουν ακόμη.
Κι όμως, υπάρχει μια συνάντηση ακόμη πιο σπάνια, που ξεπερνά κάθε άλλη.
Είναι η αγάπη που γίνεται αμοιβαία αποκάλυψη. Να αγαπήσεις κάποιον τόσο βαθιά και αληθινά, ώστε να αισθάνεσαι πως μέσα από τα μάτια του ανακαλύπτεις ξανά τον εαυτό σου. Και να αγαπηθείς με την ίδια καθαρότητα, χωρίς όρους, χωρίς μάσκες, χωρίς την ανάγκη να αποδείξεις την αξία σου.
Τότε γεννιέται μια απορία που δεν κρύβει θλίψη αλλά θαυμασμό: Πώς ήταν δυνατόν να ζούσα πριν τον γνωρίσω;
Όχι γιατί η προηγούμενη ζωή δεν είχε αξία, αλλά γιατί τώρα καταλαβαίνεις ότι η καρδιά σου είχε μέσα της χώρους που δεν ήξερε πως υπήρχαν.
Τέτοιες σχέσεις δεν είναι απλώς μια ανθρώπινη συγκυρία, μια τύχη. Είναι ουράνια δώρα. Είναι εκείνες οι ευλογίες που δεν μπορούν να κατασκευαστούν, ούτε να προγραμματιστούν, ούτε να απαιτηθούν.
Τέτοιες μοναδικές σχέσεις δεν φυλακίζουν· ελευθερώνουν.
Δεν εξαντλούν· αναγεννούν.
Δεν ζητούν να μικρύνεις για να χωρέσεις· σε βοηθούν να παραμείνεις ολόκληρος και να εξελιχθείς.
Ίσως γι’ αυτό είναι τόσο σπάνιες. Γιατί η αληθινή αγάπη υπάρχει χωρίς κάποιος να άρχεται, αλλά και οι δύο, ολόκληροι και ατόφιοι, αλληλοπεριχωρούνται.
Κινούνται μαζί αχώριστα μα ξεχωριστά, χωρίς τον φόβο της απόρριψης, χωρίς την ανάγκη για επιβεβαίωση.
Επικοινωνούν χωρίς προσπάθεια. Γιατί θέλουν να καταλάβουν, να μοιραστούν και όχι να επιβληθούν ο ένας στον άλλον.
Δεν είναι ίδιοι, αλλά στέκουν κάτω από την ίδια στέγη της αγάπης. Πίνουν διαφορετικό καφέ, αλλά από την ίδια καφετιέρα. Δηλαδή η κοινή ζωή τους δεν τους αφομοιώνει, αλλά τους εξυψώνει στην κατάσταση της πληρότητας, κρατώντας την μοναδικότητά τους.
Και αν κάποτε η ζωή μας χαρίσει μια τέτοια συνάντηση, το μόνο που πραγματικά μας αναλογεί είναι η ευγνωμοσύνη. Γιατί υπάρχουν ευλογίες που δεν μετριούνται με τα χρόνια, αλλά με την αξία που μεταμορφώνουν την ψυχή μας. Και υπάρχει μια μορφή αγάπη τόσο αληθινή, ώστε δεν κάνει απλώς τη ζωή ομορφότερη· της αποκαλύπτει το βαθύτερο νόημά της.
Και τότε καταλαβαίνουμε πως η μεγαλύτερη ευτυχία δεν είναι να βρούμε απλώς κάποιον να ταιριάξουμε, αλλά να συναντήσουμε εκείνον τον άνθρωπο με τον οποίο η καρδιά αναγνωρίζει, επιτέλους, το σπίτι της.
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
Κι όμως, υπάρχει μια συνάντηση ακόμη πιο σπάνια, που ξεπερνά κάθε άλλη.
Είναι η αγάπη που γίνεται αμοιβαία αποκάλυψη. Να αγαπήσεις κάποιον τόσο βαθιά και αληθινά, ώστε να αισθάνεσαι πως μέσα από τα μάτια του ανακαλύπτεις ξανά τον εαυτό σου. Και να αγαπηθείς με την ίδια καθαρότητα, χωρίς όρους, χωρίς μάσκες, χωρίς την ανάγκη να αποδείξεις την αξία σου.
Τότε γεννιέται μια απορία που δεν κρύβει θλίψη αλλά θαυμασμό: Πώς ήταν δυνατόν να ζούσα πριν τον γνωρίσω;
Όχι γιατί η προηγούμενη ζωή δεν είχε αξία, αλλά γιατί τώρα καταλαβαίνεις ότι η καρδιά σου είχε μέσα της χώρους που δεν ήξερε πως υπήρχαν.
Τέτοιες σχέσεις δεν είναι απλώς μια ανθρώπινη συγκυρία, μια τύχη. Είναι ουράνια δώρα. Είναι εκείνες οι ευλογίες που δεν μπορούν να κατασκευαστούν, ούτε να προγραμματιστούν, ούτε να απαιτηθούν.
Τέτοιες μοναδικές σχέσεις δεν φυλακίζουν· ελευθερώνουν.
Δεν εξαντλούν· αναγεννούν.
Δεν ζητούν να μικρύνεις για να χωρέσεις· σε βοηθούν να παραμείνεις ολόκληρος και να εξελιχθείς.
Ίσως γι’ αυτό είναι τόσο σπάνιες. Γιατί η αληθινή αγάπη υπάρχει χωρίς κάποιος να άρχεται, αλλά και οι δύο, ολόκληροι και ατόφιοι, αλληλοπεριχωρούνται.
Κινούνται μαζί αχώριστα μα ξεχωριστά, χωρίς τον φόβο της απόρριψης, χωρίς την ανάγκη για επιβεβαίωση.
Επικοινωνούν χωρίς προσπάθεια. Γιατί θέλουν να καταλάβουν, να μοιραστούν και όχι να επιβληθούν ο ένας στον άλλον.
Δεν είναι ίδιοι, αλλά στέκουν κάτω από την ίδια στέγη της αγάπης. Πίνουν διαφορετικό καφέ, αλλά από την ίδια καφετιέρα. Δηλαδή η κοινή ζωή τους δεν τους αφομοιώνει, αλλά τους εξυψώνει στην κατάσταση της πληρότητας, κρατώντας την μοναδικότητά τους.
Και αν κάποτε η ζωή μας χαρίσει μια τέτοια συνάντηση, το μόνο που πραγματικά μας αναλογεί είναι η ευγνωμοσύνη. Γιατί υπάρχουν ευλογίες που δεν μετριούνται με τα χρόνια, αλλά με την αξία που μεταμορφώνουν την ψυχή μας. Και υπάρχει μια μορφή αγάπη τόσο αληθινή, ώστε δεν κάνει απλώς τη ζωή ομορφότερη· της αποκαλύπτει το βαθύτερο νόημά της.
Και τότε καταλαβαίνουμε πως η μεγαλύτερη ευτυχία δεν είναι να βρούμε απλώς κάποιον να ταιριάξουμε, αλλά να συναντήσουμε εκείνον τον άνθρωπο με τον οποίο η καρδιά αναγνωρίζει, επιτέλους, το σπίτι της.
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53153
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Στον δρόμο της υπακοής και της θεραπείας βαδίζουμε με ερωτηματικά και όχι με τελείες.
Τελείες βάζουμε στα δογματικά θέματα , εκεί δεν χωράει συζήτηση. Στην εν Χριστώ όμως μεταμόρφωση μέσα από τον δρόμο της υπακοής αν βάλουμε τελεία τα χάσαμε όλα.
Προβληματισμοί και ερωτηματικά σπάνια βλέπουμε στην Εκκλησία. Ο περισσότερος κόσμος έρχεται με τελείες: «Θέλω αυτό , εκείνο». Στα Ιερά Μυστήρια όχι μόνο δεν υπάρχουν ερωτηματικά αλλά οι τελείες είναι και για άσχετο λόγο. Δεν υπάρχει στην κουβέντα ούτε μια λέξη για πνευματική ζωή. «Θέλω έτσι να στολίσω τον Ναό πατερ», «Θα βάλουμε 3 νονούς και το παιδί με τρία ονόματα».
Τα ερωτηματικά σπανίζουν : «Πείτε μας πάτερ για την βάπτιση, τι πρέπει να κάνουμε πνευματικά για το παιδί μας; », «Πως θα μπορέσουμε τον γάμο μας να τον πάμε στην Βασιλεία των ουρανών;», «Μήπως δεν κάνω για ανάδοχος;». Τέτοια ερωτήματα σπάνια ακούμε ή καθόλου.
Βλέπουμε την Εκκλησία σαν κάτι ακίνητο που εμείς θέλουμε να αρπάξουμε αυτό που μας αρέσει και μας βολεύει για να ικανοποιήσουμε τον δικό μας ναρκισσισμό. Σαν το super market «Θέλω εκείνο το γάλα , εκείνο το ζαμπόν και είναι δικός μου λογαριασμός γιατί τα θέλω για τι θα τα κάνω». Στην πνευματική ζωή αν πάμε με τέτοια μυαλά όχι μόνο δεν θα θεραπευτούμε αλλά θα κολαστούμε και δυστυχώς θα το έχουμε επιλέξει εμείς με απόλυτη συνείδηση.
Ας φύγουμε λίγο από το υλιστικό κομμάτι….
Ας βιώσουμε, ας νιώσουμε ας κολυμπήσουμε βιωματικά στον ωκεανό της χάριτος.
Ας δούμε πίσω από τα παρασκήνια, πίσω από τις γιρλάντες, τις κορδέλες, τα ρύζια και τα μαρτυρικά . Ας ψάξουμε τον Χριστό, ας τον φωνάξουμε, να τον ζητήσουμε με πόθο και δίψα να έρθει στην ζωή μας γιατί οι πληγές είναι πολλές.
Στην εκκλησία υπάρχει ένα μπαούλο με θησαυρούς και διαμάντια αυτά είναι τα μυστήρια της Εκκλησίας μας, η χάρις του Θεού , το βίωμα της θεραπείας. Αν δεν δούμε αυτό και βλέπουμε ντουβάρια και γλέντια όσο και να παλεύουμε πρόσωπο Θεού δεν θα δούμε ποτέ και η Εκκλησία δεν θα μπορεί να εκπληρώνει αυτό για το οποίο είναι και υπάρχει : Ο ίδιος ο Χριστός μέσα στον κόσμο και μέσα στην ιστορία.
Ας βάλουμε στην άκρη τις τελείες, ας αρχίζουμε καλοπροαίρετα με τα ερωτηματικά όπως όταν πηγαίνουμε στο γιατρό και ψάχνουμε ακόμα και την λεπτομέρεια για να θεραπευτούμε.
Στην Εκκλησία ο καθένας βλέπει ότι έχει η καρδιά μέσα στο βυθό της επιθυμίας. Άλλος βλέπει ντουβάρια, άλλος βλέπει παπάδες με μαύρα ράσα που δεν υπάρχει λόγος να τους πληρώνουμε, άλλος βλέπει χρυσά άμφια και πλούτο. Υπάρχουν και κάποιες ψυχές που δεν μένουν σε αυτά και βλέπουν ακόμα παραπέρα βλέπουν και βιώνουν τον ίδιο το Χριστό γιατί αυτό ποθούν, αυτόν νιώθουν και αυτόν θέλουν και σε αυτή και στην άλλη ζωή . Καλό αγώνα με καθαρούς και καλοπροαίρετους προβληματισμούς.
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
euxh.gr - Θα προχωρήσουμε με ερωτηματικά ή με τελείες;
Τελείες βάζουμε στα δογματικά θέματα , εκεί δεν χωράει συζήτηση. Στην εν Χριστώ όμως μεταμόρφωση μέσα από τον δρόμο της υπακοής αν βάλουμε τελεία τα χάσαμε όλα.
Προβληματισμοί και ερωτηματικά σπάνια βλέπουμε στην Εκκλησία. Ο περισσότερος κόσμος έρχεται με τελείες: «Θέλω αυτό , εκείνο». Στα Ιερά Μυστήρια όχι μόνο δεν υπάρχουν ερωτηματικά αλλά οι τελείες είναι και για άσχετο λόγο. Δεν υπάρχει στην κουβέντα ούτε μια λέξη για πνευματική ζωή. «Θέλω έτσι να στολίσω τον Ναό πατερ», «Θα βάλουμε 3 νονούς και το παιδί με τρία ονόματα».
Τα ερωτηματικά σπανίζουν : «Πείτε μας πάτερ για την βάπτιση, τι πρέπει να κάνουμε πνευματικά για το παιδί μας; », «Πως θα μπορέσουμε τον γάμο μας να τον πάμε στην Βασιλεία των ουρανών;», «Μήπως δεν κάνω για ανάδοχος;». Τέτοια ερωτήματα σπάνια ακούμε ή καθόλου.
Βλέπουμε την Εκκλησία σαν κάτι ακίνητο που εμείς θέλουμε να αρπάξουμε αυτό που μας αρέσει και μας βολεύει για να ικανοποιήσουμε τον δικό μας ναρκισσισμό. Σαν το super market «Θέλω εκείνο το γάλα , εκείνο το ζαμπόν και είναι δικός μου λογαριασμός γιατί τα θέλω για τι θα τα κάνω». Στην πνευματική ζωή αν πάμε με τέτοια μυαλά όχι μόνο δεν θα θεραπευτούμε αλλά θα κολαστούμε και δυστυχώς θα το έχουμε επιλέξει εμείς με απόλυτη συνείδηση.
Ας φύγουμε λίγο από το υλιστικό κομμάτι….
Ας βιώσουμε, ας νιώσουμε ας κολυμπήσουμε βιωματικά στον ωκεανό της χάριτος.
Ας δούμε πίσω από τα παρασκήνια, πίσω από τις γιρλάντες, τις κορδέλες, τα ρύζια και τα μαρτυρικά . Ας ψάξουμε τον Χριστό, ας τον φωνάξουμε, να τον ζητήσουμε με πόθο και δίψα να έρθει στην ζωή μας γιατί οι πληγές είναι πολλές.
Στην εκκλησία υπάρχει ένα μπαούλο με θησαυρούς και διαμάντια αυτά είναι τα μυστήρια της Εκκλησίας μας, η χάρις του Θεού , το βίωμα της θεραπείας. Αν δεν δούμε αυτό και βλέπουμε ντουβάρια και γλέντια όσο και να παλεύουμε πρόσωπο Θεού δεν θα δούμε ποτέ και η Εκκλησία δεν θα μπορεί να εκπληρώνει αυτό για το οποίο είναι και υπάρχει : Ο ίδιος ο Χριστός μέσα στον κόσμο και μέσα στην ιστορία.
Ας βάλουμε στην άκρη τις τελείες, ας αρχίζουμε καλοπροαίρετα με τα ερωτηματικά όπως όταν πηγαίνουμε στο γιατρό και ψάχνουμε ακόμα και την λεπτομέρεια για να θεραπευτούμε.
Στην Εκκλησία ο καθένας βλέπει ότι έχει η καρδιά μέσα στο βυθό της επιθυμίας. Άλλος βλέπει ντουβάρια, άλλος βλέπει παπάδες με μαύρα ράσα που δεν υπάρχει λόγος να τους πληρώνουμε, άλλος βλέπει χρυσά άμφια και πλούτο. Υπάρχουν και κάποιες ψυχές που δεν μένουν σε αυτά και βλέπουν ακόμα παραπέρα βλέπουν και βιώνουν τον ίδιο το Χριστό γιατί αυτό ποθούν, αυτόν νιώθουν και αυτόν θέλουν και σε αυτή και στην άλλη ζωή . Καλό αγώνα με καθαρούς και καλοπροαίρετους προβληματισμούς.
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
euxh.gr - Θα προχωρήσουμε με ερωτηματικά ή με τελείες;
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53153
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Μέρες που έρχεσαι αντιμέτωπος με τη σιωπή του εαυτού σου αλλά και με τις κραυγές του εχθρού.
Μέρες που μπαίνεις στην αρένα αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με τους λογισμούς.
Μέρες εξωτερικής ησυχίας κατά τις οποίες όμως διαπιστώσαμε πόση τρικυμία έχουμε τελικά μέσα μας.
Μέρες που μέσα στην ησυχία σε κυνηγάει το παρελθόν σου. Σε κυνηγούν οι εικόνες από τις πατημασιές που άφησες στο διάβα της προσωπικής σου ιστορίας.
Οι μεγαλύτερες αλλά ευλογημένες μάχες γίνονται μέσα στη σιωπή και την ησυχία, είναι οι στιγμές που φεύγει η θολούρα και το κοσμικό καυσαέριο και μένει η γύμνια του εαυτού.
Ήρθε η ώρα να δώσουμε πνευματικές μάχες , ήρθε η ώρα το γόνατο να μείνει στο πάτωμα και η καρδιά να ανέβει στον ουρανό. Ήρθε η ώρα να δω καθαρά τα “χάλια” μου που τα ευλογούσα ως αρετές.
Ήρθε η ώρα που τα εσωτερικά ερωτήματα θα ζητούν απαντήσεις. Απαντήσεις που πολλές φορές μπορεί να είναι απλά ένα δάκρυ.
Ήρθε η ώρα να κάνουμε στην άκρη, να σιωπήσουμε εμείς και να αφήσουμε τον Θεό να “μιλήσει”. Ο Θεός ενεργεί διαφορετικά: βγάζει από τον βούρκο διαμάντια και από το σκοτάδι γεννά φως και ανάβει καντήλια στις καρδιές των ανθρώπων.
Όσο γνωρίζω και ανακαλύπτω βαθύτερα τον εαυτό μου και ιδιαίτερα τις αδυναμίες και τα λάθη μου τόσο γνωρίζω περισσότερο τον Θεό και τον κόσμο.
Τελικά αυτό που φοβόμαστε περισσότερο είναι ο άγνωστος εαυτός μας!
Δεν απογοητευόμαστε αδέρφια, έχουμε Θεό ζώντα ! «Θαρσείτε, εγώ ειμι· μή φοβείσθε.»λέει ο Κύριος! “Κύριε τώρα που δεν Σε έχω, Σε ποθώ περισσότερο ...και σε προσμένω.”
Kαλό κουράγιο !!π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr
Μέρες που μπαίνεις στην αρένα αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με τους λογισμούς.
Μέρες εξωτερικής ησυχίας κατά τις οποίες όμως διαπιστώσαμε πόση τρικυμία έχουμε τελικά μέσα μας.
Μέρες που μέσα στην ησυχία σε κυνηγάει το παρελθόν σου. Σε κυνηγούν οι εικόνες από τις πατημασιές που άφησες στο διάβα της προσωπικής σου ιστορίας.
Οι μεγαλύτερες αλλά ευλογημένες μάχες γίνονται μέσα στη σιωπή και την ησυχία, είναι οι στιγμές που φεύγει η θολούρα και το κοσμικό καυσαέριο και μένει η γύμνια του εαυτού.
Ήρθε η ώρα να δώσουμε πνευματικές μάχες , ήρθε η ώρα το γόνατο να μείνει στο πάτωμα και η καρδιά να ανέβει στον ουρανό. Ήρθε η ώρα να δω καθαρά τα “χάλια” μου που τα ευλογούσα ως αρετές.
Ήρθε η ώρα που τα εσωτερικά ερωτήματα θα ζητούν απαντήσεις. Απαντήσεις που πολλές φορές μπορεί να είναι απλά ένα δάκρυ.
Ήρθε η ώρα να κάνουμε στην άκρη, να σιωπήσουμε εμείς και να αφήσουμε τον Θεό να “μιλήσει”. Ο Θεός ενεργεί διαφορετικά: βγάζει από τον βούρκο διαμάντια και από το σκοτάδι γεννά φως και ανάβει καντήλια στις καρδιές των ανθρώπων.
Όσο γνωρίζω και ανακαλύπτω βαθύτερα τον εαυτό μου και ιδιαίτερα τις αδυναμίες και τα λάθη μου τόσο γνωρίζω περισσότερο τον Θεό και τον κόσμο.
Τελικά αυτό που φοβόμαστε περισσότερο είναι ο άγνωστος εαυτός μας!
Δεν απογοητευόμαστε αδέρφια, έχουμε Θεό ζώντα ! «Θαρσείτε, εγώ ειμι· μή φοβείσθε.»λέει ο Κύριος! “Κύριε τώρα που δεν Σε έχω, Σε ποθώ περισσότερο ...και σε προσμένω.”
Kαλό κουράγιο !!π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53153
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Πώς είναι δυνατόν, να γνωρίζεις ανθρώπους που εξομολογούνται, κοινωνούν, εκκλησιάζονται και νηστεύουν και κάθε χρόνο να γίνονται χειρότεροι;
Πώς είναι δυνατόν να τηρούν τη νηστεία σε σημείο να κοιτάνε τα συστατικά σε ένα προϊόν μπας και έχει κάτι αρτύσιμο και χάσουν το Άγιο Πνεύμα αλλά κατακρίνουν με ευκολία τον διπλανό τους;
Πώς είναι δυνατόν να κουβεντιάζεις μαζί τους για μετάνοια, ταπείνωση και εξομολόγηση και να νομίζουν ότι όλος ο κόσμος τους χρωστάει και πρέπει να πέσει στα πόδια τους;
Πώς είναι δυνατόν να βλέπουν στους άλλους τα άσχημα, σε φίλους, συγγενείς, παπάδες, ακόμα και σε Πατριάρχες, αλλά οι ίδιοι νιώθουν τέλειοι σε όλα;
Πώς είναι δυνατόν να ανοίγουν το στόμα στη Θεία Κοινωνία αλλά η καρδιά τους να είναι κλειστή; Να μην έχουν κοινωνικό κύκλο, ή να έχουν τσακωθεί με τους πάντες και τα πάντα;
Πώς είναι δυνατόν να μιλάς μαζί τους και να λένε ακόμα και στην εξομολόγηση για ελπίδα, Θεία Πρόνοια, Βασιλεία των Ουρανών, αλλά οι ίδιοι να είναι μέσα στην ξινίλα ;
Πώς είναι δυνατόν να θεωρούν τον πνευματικό τους ή την ενορία τους ό,τι καλύτερο και όλοι άλλοι να είναι άχρηστοι;
Πώς είναι δυνατόν να κοινωνούν το Φως το αληθινό αλλά οι ίδιοι να σκοτίζονται και να τρέμουν σε οτιδήποτε τους ξεβολέψει ;
Πώς είναι δυνατόν να έχουν παιδιά και να νομίζουν ότι τα δικά τους είναι τα καλύτερα και ευλογημένα ενώ όλα τα άλλα θα πάνε στην κόλαση;
Πώς είναι δυνατόν να κατακρίνουν τους Φαρισαίους τη Μεγάλη Εβδομάδα όπως και τον Φαρισαίο της γνωστής Παραβολής αλλά η ίδιοι στον Φαρισαϊσμό να έχουν πάρει διδακτορικό;
Πώς είναι δυνατόν που εκτός από πιστός μπορεί να είναι και Θεολόγος ακόμα, παπάς ή ψάλτης και να έχει μια ψηλομυτιά που τρυπάει τρούλους σε σημείο να μην μπορείς να κάνεις διάλογο ούτε στο ελάχιστο, ακόμα και για ένα θέμα που διαφωνείς;
Πώς είναι δυνατόν να είσαι παπάς και να έχεις συνεφημέριο αλλά να είστε στα μαχαίρια ή να έχετε ζήλεια σε σημείο που ο διάβολος μοιάζει να μοιάζει γατάκι μπροστά σας;
Και όμως είναι δυνατόν….
Στο πλαίσιο της διαχείρισης της ελευθερίας . . . Στον δρόμο των επιλογών, των βιωμάτων και του εσωτερικού αγώνα.
Όλα αυτά συμβαίνουν όταν βλέπουμε τον Χριστό σαν είδωλο. Όταν η σχέση μαζί του γίνεται μια στείρα και τυπική θρησκευτικότητα, όταν αντί να γίνεις εραστής του Χριστού γίνεσαι οπαδός και νιώθεις ότι ο Χριστός σε έχει ανάγκη. Όταν νομίζεις ότι τον εκπροσωπείς με τις πράξεις και τα έργα της ζωής σου, αλλά στην ουσία υπηρετείς τον διάβολο.
Θέλει μεγάλα κότσια να βλέπεις τα λάθη σου, τις αμαρτίες σου, τις αστοχίες σου και να θέλεις όλα αυτά να τα διορθώσεις. Θέλει κότσια να παρατηρείς τον εαυτό σου ακόμα και στους μικρούς λογισμούς. Θέλει κότσια να βγάλεις από την καρδιά σου τα φίδια και τα σκουπίδια ώστε να τους χωρέσεις όλους.
Θέλει Χριστό για να γίνουν όλα αυτά. . .
Τον Χριστό του Ευαγγελίου και των Αγίων Πατέρων . . .
Αυτόν τον Χριστό, διότι άλλος δεν υπάρχει.
Καλή μετάνοια. . .
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr
euxh.gr - Πως είναι δυνατόν;
Πώς είναι δυνατόν να τηρούν τη νηστεία σε σημείο να κοιτάνε τα συστατικά σε ένα προϊόν μπας και έχει κάτι αρτύσιμο και χάσουν το Άγιο Πνεύμα αλλά κατακρίνουν με ευκολία τον διπλανό τους;
Πώς είναι δυνατόν να κουβεντιάζεις μαζί τους για μετάνοια, ταπείνωση και εξομολόγηση και να νομίζουν ότι όλος ο κόσμος τους χρωστάει και πρέπει να πέσει στα πόδια τους;
Πώς είναι δυνατόν να βλέπουν στους άλλους τα άσχημα, σε φίλους, συγγενείς, παπάδες, ακόμα και σε Πατριάρχες, αλλά οι ίδιοι νιώθουν τέλειοι σε όλα;
Πώς είναι δυνατόν να ανοίγουν το στόμα στη Θεία Κοινωνία αλλά η καρδιά τους να είναι κλειστή; Να μην έχουν κοινωνικό κύκλο, ή να έχουν τσακωθεί με τους πάντες και τα πάντα;
Πώς είναι δυνατόν να μιλάς μαζί τους και να λένε ακόμα και στην εξομολόγηση για ελπίδα, Θεία Πρόνοια, Βασιλεία των Ουρανών, αλλά οι ίδιοι να είναι μέσα στην ξινίλα ;
Πώς είναι δυνατόν να θεωρούν τον πνευματικό τους ή την ενορία τους ό,τι καλύτερο και όλοι άλλοι να είναι άχρηστοι;
Πώς είναι δυνατόν να κοινωνούν το Φως το αληθινό αλλά οι ίδιοι να σκοτίζονται και να τρέμουν σε οτιδήποτε τους ξεβολέψει ;
Πώς είναι δυνατόν να έχουν παιδιά και να νομίζουν ότι τα δικά τους είναι τα καλύτερα και ευλογημένα ενώ όλα τα άλλα θα πάνε στην κόλαση;
Πώς είναι δυνατόν να κατακρίνουν τους Φαρισαίους τη Μεγάλη Εβδομάδα όπως και τον Φαρισαίο της γνωστής Παραβολής αλλά η ίδιοι στον Φαρισαϊσμό να έχουν πάρει διδακτορικό;
Πώς είναι δυνατόν που εκτός από πιστός μπορεί να είναι και Θεολόγος ακόμα, παπάς ή ψάλτης και να έχει μια ψηλομυτιά που τρυπάει τρούλους σε σημείο να μην μπορείς να κάνεις διάλογο ούτε στο ελάχιστο, ακόμα και για ένα θέμα που διαφωνείς;
Πώς είναι δυνατόν να είσαι παπάς και να έχεις συνεφημέριο αλλά να είστε στα μαχαίρια ή να έχετε ζήλεια σε σημείο που ο διάβολος μοιάζει να μοιάζει γατάκι μπροστά σας;
Και όμως είναι δυνατόν….
Στο πλαίσιο της διαχείρισης της ελευθερίας . . . Στον δρόμο των επιλογών, των βιωμάτων και του εσωτερικού αγώνα.
Όλα αυτά συμβαίνουν όταν βλέπουμε τον Χριστό σαν είδωλο. Όταν η σχέση μαζί του γίνεται μια στείρα και τυπική θρησκευτικότητα, όταν αντί να γίνεις εραστής του Χριστού γίνεσαι οπαδός και νιώθεις ότι ο Χριστός σε έχει ανάγκη. Όταν νομίζεις ότι τον εκπροσωπείς με τις πράξεις και τα έργα της ζωής σου, αλλά στην ουσία υπηρετείς τον διάβολο.
Θέλει μεγάλα κότσια να βλέπεις τα λάθη σου, τις αμαρτίες σου, τις αστοχίες σου και να θέλεις όλα αυτά να τα διορθώσεις. Θέλει κότσια να παρατηρείς τον εαυτό σου ακόμα και στους μικρούς λογισμούς. Θέλει κότσια να βγάλεις από την καρδιά σου τα φίδια και τα σκουπίδια ώστε να τους χωρέσεις όλους.
Θέλει Χριστό για να γίνουν όλα αυτά. . .
Τον Χριστό του Ευαγγελίου και των Αγίων Πατέρων . . .
Αυτόν τον Χριστό, διότι άλλος δεν υπάρχει.
Καλή μετάνοια. . .
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr
euxh.gr - Πως είναι δυνατόν;