Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Είναι ένα ερώτημα που πάει συχνά στο πετραχείλι του πνευματικού και μάλιστα οι άνθρωποι με φόβο ρωτούν τον πνευματικό για να πάρουν μια απάντηση ώστε να αναπαυτούν.
Τα πράγματα είναι πιο απλά απ’ όσο νομίζουμε. . .
Αν ο άλλος δεν μου μιλάει και η αιτία είμαι εγώ, αυτό πρέπει με κάποιον τρόπο να λυθεί. Έστω να κάνω μια προσπάθεια ακόμα κι αν ο άλλος δεν το δεχτεί. Δηλαδή αν η διακοπή κοινωνίας έχει να κάνει με το ότι έβρισα κάποιον, τον προσέβαλα, του ισοπέδωσα την προσωπικότητα, τότε υπάρχει θέμα. Ακόμα κι αν πήγα και τον έκανα «κομμάτια» στα λόγια σαν παράπονο με το πρόσχημα ότι έχω δίκιο. Και μπορεί να έχω δίκιο, αλλά δεν ισοπεδώνουμε τον άλλον σε καμία περίπτωση.
Αν ο άλλος δεν μου μιλάει για τους χ, ψ λόγους αλλά εγώ δεν έχω κάνει κάτι, δεν είμαι αίτιο με οποιονδήποτε τρόπο αυτής της διακοπής κοινωνίας τότε δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Αν ο άλλος δεν θέλει για διάφορους λόγους, ίσως επειδή επηρεάστηκε από τρίτους κλπ, τότε μόνο προσευχή μπορώ να κάνω.
Το αν χρειάζεται και πρέπει να κάνω προσπάθεια και με ποιον τρόπο, αυτό θέλει πολλή διάκριση και ιδιαίτερο τρόπο. Για παράδειγμα μπορεί να μην μου μιλάει ένας ξάδερφος μου και σε αυτό να τον έχει επηρεάσει η γυναίκα του που του έχει βάλει λόγια για μένα και εκείνος να τα έχει πιστέψει. Εκεί είναι ιδιαίτερη η κατάσταση αφού μιλάμε για ζευγάρι. Το βλέπουμε με γονείς, παιδιά, πεθερικά, συγγενείς κλπ πολύ συχνά.
Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους, ούτε ταιριάζουν τα χνώτα μας με όλους. Χρειάζεται όμως πολλή προσοχή και διάκριση. Είναι σημαντικό, να μην είμαι η αιτία, για οποιονδήποτε λόγο, ένας άνθρωπος να μην μου μιλάει ή να μην του έχω χαλάσει τη ζωή με κάποιον τρόπο.
Από την άλλη, δεν μπορούμε με όλους να έχουμε τον ίδιο «βαθμό» επαφής και επικοινωνίας. Άλλος είναι κολλητός και μιλάμε κάθε μέρα, με άλλον μια φορά την εβδομάδα ή τον μήνα κι αυτό για λίγο. Με άλλον έχουμε ένα χόμπι και μέχρι κλπ. Δεν είναι κακές αυτές οι διαβαθμίσεις αλλά μην ξεχνάμε ότι «ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει» (Α΄ Κορ. ιγ΄ .
Καλό είναι να προσέχουμε ποιους και με ποιον τρόπο τους έχουμε στη ζωή μας.
Πολλές φορές μπορεί να είναι υγιές να είμαστε σε απόσταση με κάποιον διότι έτσι διασφαλίζεται η ηρεμία και η γαλήνη αφού δεν ταιριάζουμε και βλέπουμε διαφορετικά τα πράγματα ή υπάρχει κάποιος επηρεασμός από τρίτους. Θέλω για παράδειγμα να βλέπω έναν κολλητό φίλο αλλά επειδή δεν τον αφήνει η γυναίκα του και είναι ιδιαίτερα κτητική, βρισκόμαστε αραιά για να μην του δημιουργήσω πρόβλημα.
Άλλο παράδειγμα: Μπορεί να έχω μία κόρη για να έχει παντρευτεί δύσκολο σύζυγο και ως πεθερό να μην με πηγαίνει. Οφείλω να έχω αγάπη και για την κόρη μου και για τον γαμπρό μου χωρίς να δημιουργώ πρόβλημα. Να είμαι όλος αγάπη και προσευχή και να παρακαλάω να μαλακώσει η καρδιά όλων μας. Φυσικά ποτέ δεν θα πω στην κόρη μου τίποτα για να μην φέρω δυσκολίες και συγκρούσεις στο ζευγάρι.
Καλό είναι να μην έχουμε διακοπή κοινωνίας με γονείς, αδέρφια, παππούδες, γιαγιάδες και πεθερικά. Ακόμα και να μην ταιριάζουμε, οφείλουμε να έχουμε έστω μια τυπική επαφή με πολλή αγάπη και διάκριση.
Αν για παράδειγμα οι γονείς μου για τους χ, ψ λόγους δεν πάνε τη γυναίκα μου, εγώ θα διατηρήσω επαφή με τους γονείς μου με πολλή αγάπη και θα αφήσω απ’ έξω τη γυναίκα μου για να υπάρχει ισορροπία χωρίς να πω καμία κουβέντα.
Αν δεν με θέλει ο πεθερός μου ή η πεθερά μου θα συνεχίσω να τους βλέπω με χαμόγελο χωρίς να ανοίγω θέματα που οδηγούν σε σύγκριση και θα είμαι προσεκτικός με όποια λέξη βγαίνει από το στόμα μου για να μην δημιουργήσω πρόβλημα.
Αν κάποιος θέλει να απομακρυνθεί από τη ζωή μου, θα του ανοίξω την πόρτα με χαμόγελο. Δεν θα τον ρωτήσω γιατί, δεν θα ψάξω για απαντήσεις. Αυτό είναι δίψα του εγωϊσμού. Απλά θα τον αποχαιρετήσω με αγάπη. Δεν θέλω να μάθω γιατί, μου αρκεί η απόφαση που πήρε ο άλλος και με αγάπη θα τη σεβαστώ. Αν θέλει να επιστρέψει θα συνεχίσω να είμαι πάλι μια αγκαλιά χωρίς να ρωτήσω τίποτα. Θα αφήσω τον άλλον να υπάρχει μέσα στην ελευθερία του χωρίς να τον επηρεάζω. Αν με θέλει θα τον αγαπώ, αν δεν με θέλει θα τον αγαπώ επίσης. Όχι γιατί είμαι Άγιος, αλλά διότι σέβομαι το ανθρώπινο πρόσωπο και τις αποφάσεις αυτού.
Ανέφερα με πολλή αγάπη κάποια βασικά χαρακτηριστικά που συναντάμε σε καθημερινή βάση με ανθρώπους. Ιδιαίτερες εξατομικεύσεις καλό είναι να τις συζητήσουμε με τον πνευματικό μας και να βρούμε κάποια λύση.
Και μην ξεχνάμε, πες μια καλημέρα, δώσε έναν χαιρετισμό κι αν δεν τον θέλει ο άλλος, θα τον ακούσει ο Θεός κι Εκείνος γνωρίζει καλύτερα. Πάντα μια κίνηση αγάπης δεν πάει ποτέ χαμένη είναι ένας σπόρος που μένει στην καρδιά και με τη χάρη του Θεού κάποια στιγμή θα καρποφορήσει.
Θα ήθελα στο τέλος να αφήσω κάτι σημαντικό…
Λένε κάποιοι: «Μα μου έκανε κακό, πώς να του μιλήσω; Πώς να τον αγαπήσω;».
Την έδωσε ο Χριστός την απάντηση : «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τί ποιούσι» (Λουκ. 23,34), "εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών" (Ματθ. ε' 44).
Κάνε ό,τι μπορείς και άφησε στον Χριστό τα υπόλοιπα.
Αν η καρδιά σου δεν μπορεί να υποδεχτεί τον εχθρό, δεν μπορεί να υπομένει στον πειρασμό, ούτε στον παράδεισο θα μπορέσει να αντέξει.
Καλό αγώνα. . .
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr

[toula]

«Από την ενοχή στην ελπίδα: Η θεραπευτική ποιμαντική του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου. Η γνήσια τιμή απέναντι στις ευσεβιστικές υπερβολές»
Πρωτοπρ. Χριστοφόρου Χρόνη
Επικ. Καθηγητή Θεολογικής Σχολής-Τμήμα Θεολογίας ΕΚΠΑ

Την Κυριακή 12 Ιουλίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, τον οποίο το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατέταξε στο Αγιολόγιο τον Ιανουάριο του 2015. Χιλιάδες προσκυνητές ανηφόριζαν επί δεκαετίες προς το κελί της Παναγούδας, όχι για να ακούσουν έναν σοφό δάσκαλο, αλλά για να συναντήσουν έναν πατέρα που καταλάβαινε την ψυχή τους. Χιλιάδες συρρέουν και σήμερα στον τάφο του, στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, αναζητώντας την ίδια πατρική παρηγοριά. Η αγιότητά του δεν εκφράστηκε μόνο με την άσκηση και την προσευχή, αλλά και με έναν σπάνιο ποιμαντικό ρεαλισμό. Ο Όσιος γνώριζε ότι κάθε άνθρωπος που στέκεται μπροστά του φέρνει μαζί του μια διαφορετική ιστορία και μια διαφορετική αντοχή. Σε αυτή τη γνώση θεμελίωσε την βαθιά προσωποκεντρική ποιμαντική του, και αυτή η γνώση τον καθιστά επίκαιρο οδηγό για κάθε πνευματικό, κάθε γονέα και κάθε άνθρωπο που θέλει να σταθεί δίπλα στον πλησίον του με τρόπο θεραπευτικό.
1. Η ενθάρρυνση του αδύναμου και η κατανόηση του τραύματος

Ο Άγιος Παΐσιος διέκρινε με ακρίβεια τους ανθρώπους που ζούσαν βυθισμένοι στις ενοχές και στην ανασφάλεια. Και ήταν πολλοί. Γνώριζε ότι σε αυτές τις ψυχές η αυστηρότητα οδηγεί στην απελπισία και όχι στη μετάνοια. Ο λόγος του γι' αυτούς γινόταν λόγος παραμυθίας και ελπίδας. Τους βοηθούσε πρώτα να σταθούν στα πόδια τους και έπειτα τους οδηγούσε σταδιακά στον αγώνα.[1]

Η στάση αυτή δεν αποτελούσε συναισθηματική επιείκεια. Αποτελούσε βαθιά κατανόηση της πνευματικής ζωής, η οποία προϋποθέτει έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι η σωτηρία τον αφορά. Ο απελπισμένος δεν αγωνίζεται ακριβώς επειδή θεωρεί τον αγώνα χαμένο από την αρχή. Ο Όσιος του υπενθύμιζε απλά ότι ο Θεός τον αγαπά και τον περιμένει, και τότε ο άνθρωπος έβρισκε δυνάμεις που ούτε ο ίδιος υποψιαζόταν ότι διέθετε.
Όταν ο Όσιος αντιλαμβανόταν ότι κάποιος είχε πληγωθεί από τους γονείς του ή από σκληρές εμπειρίες της ζωής, δεν έσπευδε να τον ελέγξει για τα πάθη του. Αναζητούσε πρώτα τη ρίζα του πόνου. Στους λόγους του για την οικογενειακή ζωή επισημαίνει επανειλημμένα πόσο βαθιά σημαδεύουν τον άνθρωπο τα παιδικά του χρόνια και πόσο η έλλειψη αγάπης στο σπίτι δημιουργεί ψυχές τραυματισμένες.[2] Ο πληγωμένος άνθρωπος χρειάζεται πρώτα επίδεση της πληγής και έπειτα καθοδήγηση. Ο Όσιος εφάρμοζε αυτή τη σειρά με υπομονή. Δεν ταύτιζε το τραύμα με την αμαρτία και δεν φόρτωνε τον πονεμένο με πρόσθετες ενοχές. Του έδειχνε τον δρόμο της θεραπείας μέσα από την αγάπη του Θεού, η οποία αναπληρώνει όσα οι άνθρωποι στέρησαν.

2. Η διάκριση και η εργασία με τους λογισμούς

Ο Όσιος Παΐσιος τόνιζε ότι ο πνευματικός οφείλει να διαθέτει διάκριση, γιατί το ίδιο φάρμακο ωφελεί τον έναν και βλάπτει τον άλλον. Στον υπερήφανο ταιριάζει ενίοτε η αυστηρότητα, στον απελπισμένο ταιριάζει η παρηγοριά. Η στάση αυτή δεν αποτελεί προσωπική του επινόηση. Απηχεί ολόκληρη τη νηπτική παράδοση της Εκκλησίας, η οποία ανέδειξε τη διάκριση σε μητέρα και κορωνίδα των αρετών. Ο Όσιος Παΐσιος ενσάρκωσε αυτή τη διδασκαλία στην καθημερινή ποιμαντική πράξη.[3] Δεν έδινε την ίδια απάντηση σε όλους, γιατί έβλεπε τον κάθε άνθρωπο ως ένα μοναδικό και ξεχωριστό παιδί του Θεού που χρειάζεται τη μοναδική και ξεχωριστή ποιμαντική φροντίδα.

Με πολλούς ανθρώπους ο Όσιος δεν ασχολούνταν πρώτα με τις εξωτερικές τους πράξεις αλλά με τον τρόπο που σκέφτονταν. Θεωρούσε τον καλό λογισμό θεμέλιο της πνευματικής ζωής και δίδασκε ότι ένας καλός λογισμός ισοδυναμεί με πολύωρη αγρυπνία.[4] Η διδασκαλία του για τους λογισμούς φανερώνει βαθιά ενασχόληση με την εσωτερική ψυχική λειτουργία του ανθρώπου. Ο Όσιος γνώριζε ότι η πράξη γεννιέται από τη σκέψη και ότι όποιος καθαρίσει την πηγή καθαρίζει και το ποτάμι. Γι' αυτό εκπαίδευε τους ανθρώπους να μετατρέπουν τους αρνητικούς λογισμούς σε θετικούς, να ερμηνεύουν τα γεγονότα και τους συνανθρώπους τους με επιείκεια και να καλλιεργούν το εσωτερικό εργοστάσιο των καλών λογισμών, όπως χαρακτηριστικά έλεγε. Η μέθοδος αυτή συναντά με εντυπωσιακό τρόπο σύγχρονες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις που εργάζονται πάνω στην αναδόμηση της σκέψης, χωρίς όμως να εξαντλείται σε αυτές, γιατί ο τελικός της σκοπός παραμένει η κοινωνία με τον Θεό.

3. Η διάκριση αμαρτίας και ψυχικής νόσου

Ο Όσιος Παΐσιος διέκρινε επίσης την αμαρτία από την ψυχική ασθένεια. Όταν αντιλαμβανόταν ότι κάποιος έπασχε από ψυχική διαταραχή, δεν τον αντιμετώπιζε ως αμετανόητο. Σε ορισμένες περιπτώσεις συνιστούσε ιατρική παρακολούθηση και δεν απέρριπτε τη χρήση φαρμακευτικής αγωγής, όταν αυτή κρινόταν αναγκαία, θεωρώντας ότι η ιατρική βοήθεια δεν αντιστρατεύεται την πνευματική ζωή.[5] Η στάση αυτή διασώζει την ποιμαντική από δύο επικίνδυνες ακρότητες. Η πρώτη ακρότητα πνευματικοποιεί τα πάντα και βλέπει δαιμονική ενέργεια ή αμετανοησία εκεί όπου υπάρχει ασθένεια. Η δεύτερη ακρότητα ψυχολογικοποιεί τα πάντα και βλέπει διαταραχή εκεί όπου υπάρχει πνευματικός αγώνας. Ο Όσιος βάδισε τη μέση και βασιλική οδό, τιμώντας τόσο τη χάρη του Θεού όσο και τη γνώση της επιστήμης.

Ο βιογράφος του Οσίου, Ιερομόναχος Ισαάκ, διασώζει χαρακτηριστικές μαρτυρίες αυτής της διακριτικής ικανότητας. Στην Παναγούδα έφταναν συχνά συγγενείς που συνόδευαν ανθρώπους ταλαιπωρημένους, πεπεισμένοι ότι οι δικοί τους υπέφεραν από δαιμονική επήρεια. Ο Όσιος, με το χάρισμα της διακρίσεως που του είχε δώσει ο Θεός, ξεχώριζε με ασφάλεια τον δαιμονισμό από την ψυχική ασθένεια. Όταν διαπίστωνε ότι επρόκειτο για ψυχική διαταραχή, καθησύχαζε την οικογένεια, απέτρεπε τις άσκοπες περιπλανήσεις σε εξορκισμούς και κατηύθυνε τον πάσχοντα στον γιατρό, συνιστώντας παράλληλα προσευχή και μυστηριακή ζωή.[6]

Το αντίστροφο συνέβαινε σπανιότερα, όταν αναγνώριζε πραγματική δαιμονική ενέργεια πίσω από συμπτώματα που οι γιατροί αδυνατούσαν να ερμηνεύσουν. Η διπλή αυτή διάγνωση προστάτευε τους ανθρώπους από δύο μορφές ταλαιπωρίας. Ο ψυχικά ασθενής γλίτωνε από το πρόσθετο βάρος της ενοχής και της δαιμονοφοβίας, ενώ ο πνευματικά δοκιμαζόμενος έβρισκε τη θεραπεία εκεί όπου πραγματικά υπήρχε, στη χάρη των μυστηρίων. Ο βιογράφος σημειώνει ότι ο Όσιος αντιμετώπιζε τους ψυχικά πάσχοντες με ιδιαίτερη τρυφερότητα και δεν τους επιβάρυνε με κανόνες που υπερέβαιναν τις δυνάμεις τους, γιατί γνώριζε ότι ο Θεός ζητά από κάθε άνθρωπο ανάλογα με όσα του έχει δώσει.

Όλα τα παραπάνω φανερώνουν ότι ο Άγιος Παΐσιος δεν υπήρξε ψυχολογιστής με τη σύγχρονη έννοια, αλλά ούτε αγνόησε την ψυχολογική πραγματικότητα. Αναγνώριζε ότι η κατάσταση της ψυχής, οι εμπειρίες και η ιδιοσυγκρασία επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αγωνίζεται. Γι' αυτό δεν περιοριζόταν στην προτροπή της μετάνοιας, αλλά προσαρμοζόταν στο συγκεκριμένο πρόσωπο. Η ποιμαντική του εντάσσεται οργανικά στη θεραπευτική παράδοση της Ορθοδοξίας, η οποία κατανοεί την Εκκλησία ως πνευματικό ιατρείο και τον πνευματικό πατέρα ως θεραπευτή των ψυχών. Μέσα σε αυτή την παράδοση η αγιότητα δεν αναιρεί την ανθρωπογνωσία αλλά την τελειοποιεί, γιατί ο κεκαθαρμένος άνθρωπος βλέπει τον πλησίον του με το φως της χάριτος.

Η μνήμη του Οσίου Παϊσίου μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή ποιμαντική δεν στηρίζεται σε συνταγές αλλά διακονεί πρόσωπα. Ο πνευματικός, ο κατηχητής, ο εκπαιδευτικός και ο γονέας καλούνται να μιμηθούν τον Όσιο στην υπομονή, στην κατανόηση και προπάντων στη διάκριση. Ο πληγωμένος χρειάζεται επίδεση, ο απελπισμένος χρειάζεται ελπίδα και ο υπερήφανος χρειάζεται αφύπνιση. Η αγάπη που γνωρίζει να διακρίνει θεραπεύει, ενώ η αγάπη που ισοπεδώνει τραυματίζει. Ο Όσιος Παΐσιος, με τη ζωή και τον λόγο του, μας παρέδωσε το μέτρο αυτής της διακριτικής αγάπης.

Η τιμή προς τον Όσιο οφείλει ωστόσο να διαφυλάσσεται από τις υπερβολές που η ίδια η αγάπη του κόσμου ενίοτε γεννά. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια ανησυχητική τάση περιφοράς και προσκύνησης προσωπικών αντικειμένων του Οσίου, από ενδύματα μέχρι καθημερινά μικροαντικείμενα, φαινόμενο που έχει ήδη προκαλέσει την παρέμβαση εκκλησιαστικών αρχών για την προστασία των πιστών από παραπλάνηση. Παράλληλα, ο Όσιος διέθετε προορατικό και προφητικό χάρισμα, το οποίο όμως ασκούσε πάντοτε με διάκριση και προς πνευματική ωφέλεια. Πολλοί ωστόσο παρερμηνεύουν ή μεγαλοποιούν τους λόγους του, αποσπώντας τους από το ποιμαντικό τους πλαίσιο, ενώ κυκλοφορούν και «προφητείες» που ουδέποτε εκφώνησε. Έτσι καλλιεργούνται φόβος, εθνικιστική έξαψη ή νοσηρή περιέργεια, δηλαδή διαθέσεις εντελώς ξένες προς το πνεύμα του.

Ο ίδιος ο Όσιος απέφευγε τη δημοσιότητα, απέτρεπε την προσωπολατρία και επαναλάμβανε ότι η βοήθεια έρχεται από τον Χριστό και όχι από τον ίδιο. Η αληθινή τιμή προς έναν άγιο δεν συνίσταται στη μαγική προσκόλληση σε αντικείμενα ούτε στη διάδοση ανεξέλεγκτων κειμένων, αλλά στη μίμηση της ζωής του, κατά τον πατερικό λόγο «τιμή μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος».[7] Ο Όσιος Παΐσιος δεν έχει ανάγκη από υπερβολές για να λάμψει. Λάμπει από τη διάκριση, την ταπείνωση και την αγάπη του, και αυτά μας καλεί να μιμηθούμε.

Ας έχουμε την ευχή του.


[1] Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Β΄: Πνευματική αφύπνιση, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1999, σ. 53.
[2] Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Δ΄: Οικογενειακή ζωή, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2002, σ. 98-101.
[3] Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Ε΄: Πάθη και αρετές, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2006, σ. 158 κ.ε.
[4] Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Γ΄: Πνευματικός αγώνας, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2001, Μέρος Πρώτο: «Ο πόλεμος των λογισμών».
[5] Βλ. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄: Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1998.
[6] Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2004, σ. 557 κ.ε.
[7] Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εις τον άγιον μάρτυρα Ιουλιανόν, PG 50, 672.

[toula]

Ο πειρασμός της μαγείας των λειψάνων

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Από χρόνων και επανειλημμένως έχουμε εκφράσει την πλήρη αντίθεσή μας στην περιαγωγή ιερών λειψάνων, κειμηλίων και εικόνων ανά την οικουμένη, γεγονός το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει διαστάσεις επιδημίας.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος – ούτε θεολογικός ούτε άλλος – για μια τέτοια κινητικότητα, την ώρα μάλιστα που όλη αυτή η κατάσταση γίνεται αντικείμενο χλεύης από εκείνους που τους δίνεται πλέρια η ευκαιρία να κατηγορήσουν την Εκκλησία και τους πιστούς της για μύρια όσα.

Οι πιστοί φαίνεται πως έχουν καταντήσει «καταναλωτές» λειψάνων! Όσα και να τους δώσεις δεν χορταίνουν! Με την συνειδητή πίστη να εξορίζεται στο …ασυνείδητο.

Το πράγμα παράγινε με τον γέροντα Παϊσιο τον Αγιορείτη, ειδικά μετά την αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Από τις παντόφλες και τη ζώνη του μέχρι ένα «άφθαρτο» κάστανο, «προσκύνησαν» οι πιστοί σε διάφορα μέρη της Ελλάδος.

Με αφορμή τώρα την προσκύνηση της “ζακέτας” (!) του αγίου Παϊσίου, θυμόμαστε ότι τον Ιούνιο του 2019 ο Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος, δηλ. ο νυν Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, έβαλε φρένο στις άλογες ορέξεις μοναχού τινός, ο οποίος σκόπευε να εκθέσει σε προσκύνημα μια «θαυματουργή μπλούζα» του αγίου.

Το αυστηρό και σοβαρό γράμμα του Πάφου Γεωργίου δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Μητροπόλεως και έχει ως εξής:

Μοναχόν Εφραίμ

Ιερά Μονή Αγίου Εφραίμ

Τ.Κ. 8545

Πάφο

Αγαπητέ, π. Εφραίμ,

Είδαμε, με έκπληξη, να κυκλοφορεί, χωρίς προηγούμενη άδεια της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου, ανακοίνωσή σας, για μεταφορά στη Μονή και έκθεση σε “λαϊκό προσκύνημα” της “Μυροβλύζουσας και θαυματουργού Μπλούζας του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου”.

Γνωρίζετε πολύ καλά ότι χωρίς την προηγούμενη άδεια και ευλογία της Μητροπόλεως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Γι’αυτό και σας καλούμε να περάσετε από την Ιερά Μητρόπολη, τόσο εσείς όσο και η κυρία Τριάδα Καργιανιώτου που, κατά την ανακοίνωση, θα μεταφέρει την “μπλούζα”, για τις απαραίτητες επεξηγήσεις και την εξασφάλιση της σχετικής άδειας.

Η Ιερά Μητρόπολη θα ερευνήσει για τη γνησιότητα του μεταφερόμενου αντικειμένου και θα προσπαθήσει να προστατεύσει τους πιστούς από τυχόν παραπλάνηση ή/ και οικονομική εκμετάλλευση.

Χωρίς την ως άνω γραπτή άδεια ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΜΕ την έκθεση στη Μονή οποιουδήποτε αντικειμένου. Θα ειδοποιηθεί προς τούτο και η Αστυνομία προς λήψη των κατάλληλων μέτρων.

Μετ’ευχών,

Ο Πάφου Γεώργιος

Κοινοποίηση

1. Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου

2. Ιερείς Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου

[toula]

Η ταπείνωση δεν είναι ένα ένδυμα που το φοράς όποτε επιθυμείς, δεν είναι μια αρετή αναγνωρίσιμη από τον εαυτό σου.
Δεν τη βλέπεις, ούτε την αντιλαμβάνεσαι. Η ταπείνωση είναι μια στάση ζωής, όταν ο άνθρωπος έχει μεταμορφωθεί από τη σχέση του με τον Χριστό. Μια οντολογική μεταμόρφωση, το «είναι» του ανθρώπου σε μια Χριστολογική τροχιά.
Δεν το βλέπεις εσύ. Οι άλλοι το βλέπουν και το αναγνωρίζουν. Σαν τον ήλιο που δεν βλέπει τις ακτίνες του. Όποιος νομίζει ότι είναι ταπεινός μάλλον αναγνωρίζει το ψεύτικο φως του διαβόλου εντός του. Αν την ταπείνωση την αποκαλύπτει το «εγώ» σου τότε υπάρχει πρόβλημα. Αν πιστεύεις ότι είσαι ταπεινός, μάλλον τείνεις να γίνεις μαριονέτα του διαβόλου.
Αποκαλύπτεται η ταπείνωση μέσα από τον δρόμο της μετανοίας. Να θέλει ο Χριστός να έρθει σπίτι σου κι εσύ να του λές «Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς·» Ματθ. Η’9. Διότι αντιλαμβάνεσαι ποιος πραγματικά είσαι και ποιος είναι ο Χριστός, και αυτό θέλει δουλειά πολύ.
Η ταπείνωση δεν είναι υποχώρηση, δεν είναι μαζοχισμός, δεν είναι ψευτοευσέβεια. Είναι, κάνω στην άκρη για να περάσει ο Χριστός διότι Του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη. Το «εγώ» παραδίδει τα σκήπτρα του στα ποδάρια του Κυρίου. Και πώς αποκαλύπτεται η ταπείνωση θα πει κάποιος. Μέσα από τον πειρασμό, τον πόνο, τη δυσκολία, το «όχι» του Θεού. Είναι οι στιγμές που αποκαλύπτεται τι έχει μέσα του ο άνθρωπος. Δεν το ανακοινώνει, αποκαλύπτεται. Όταν βιώσεις το «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγὼ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ.2:16-20), δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Εκεί σβήνουν τα γιατί, τα διότι, τα θέλω, οι επιθυμίες, και τα ερωτήματα. Γίνονται όλα «τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ. 3:11). Σαν τον ήλιο. Δεν χρειάζεται να φωνάξει, να ουρλιάξει, να μιλήσει, δεν το έχει ανάγκη. Μαρτυρούν τα λουλούδια για Εκείνον και σε αυτές τις μαρτυρίες αποκαλύπτεται ποιος πραγματικά είναι.
Μην προσπαθήσεις λοιπόν να το παίξεις ταπεινός, μην αναφέρεις ποτέ ότι ενήργησες με ταπείνωση στην τάδε περίπτωση. Μην περιμένεις να έρθει η ταπείνωση με όραμα, ή να σου το πει ο Θεός ότι είσαι ταπεινός. Μην περιμένεις κάτι. Αγωνίσου στον δρόμο της μετανοίας και άσε στον Θεό τα υπόλοιπα. Οι Άγιοι δεν ζητούσαν αρετές, ή χαρίσματα. Ήθελαν απλά τον Χριστό και να γίνουν Αγάπη. Μόνο αυτό αρκεί.
Καλό αγώνα…
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr Λιγότερα
euxh.gr - Άφησε στον Θεό να αποκαλύψει την ταπείνωσή σου. . .

[toula]

Ένα περιστατικό με τον Άγιο Παΐσιο και τον Μητροπολίτη Λεμεσού, Αθανάσιο.
Όταν το 1990-1991 ο πάτερ Αθανάσιος ήταν πρωτεπιστάτης στο Άγιο Όρος, επειδή είχε μία ιδιαίτερη σχέση με τον Άγιο Παΐσιο, έφευγε από την πρωτεύουσα των Καρυών
(ο πρωτεπιστάτης είναι αυτός ο οποίος είναι σαν το διοικητή, θα λέγαμε, σαν το Δήμαρχο ή σαν τον πρόεδρο με τα δεδομένα τα δικά μας και των είκοσι Μονών του Αγ.Όρους.
Στο Άγιο Όρος υπάρχουν είκοσι μεγάλες Μονές, υπάρχουν σκήτες, υπάρχουν ασκητήρια, υπάρχουν σπηλαιώτες μοναχοί και για όλους αυτούς είναι υπεύθυνος ο πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους).
Επειδή λοιπόν ο πρωτεπιστάτης πρέπει πάντα να φεύγει από την Ιερά Κοινότητα, από τις Καρυές, με τη συνοδεία αστυνομικών, ο πάτερ Αθανάσιος, ο Μητροπολίτης μας, επειδή ήθελε να δει ιδιαιτέρως το Γέροντα Παΐσιο έφευγε από την πίσω πόρτα και έλεγε στους Πατέρες εκεί: (στον πάτερ Ισαάκ και στο μακαρίτη, τον πατέρα Αρσένιο) "αν με ζητήσουν οι αστυνομικοί πέστε ότι ξεκουράζεται ο Άγιος Πρώτος".
Έφευγε, κατηφόριζε και πήγαινε στο Γέροντα Παΐσιο.
Ένα απόγευμα λοιπόν που πήγε και ο καιρός βέβαια ήταν και άστατος, δεν είχε καλοκαιρία αλλά ήταν κακοκαιρία, εκεί αφού τον είδε και τον συμβούλευσε ο γέροντας Παΐσιος τον πάτερ Αθανάσιο, κίνησε για να ξεκινήσει να φύγει.
Αλλά όμως άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς.
Ο καιρός άλλαξε ξαφνικά.
Δεν μπορούσε να μετακινηθεί, θα κινδύνευε αν τολμούσε να φύγει έξω από το κελλάκι του Αγίου Παϊσίου.
Τότε ο Άγιος Παΐσιος είπε στο Μητροπολίτη μας, τότε στον Ιερομόναχο Αθανάσιο:
-Παπά, του λέει, μην ανησυχείς θα φροντίσω εγώ για σένα.
-Δηλαδή, γέροντα, τι θα κάνετε;
-Μην ανησυχείς, θα δεις.
Τον έβαλε τότε σε ένα μικρό διάδρομο και πήγε ο Άγιος Παΐσιος μέσα στο μικρό κουζινάκι που είχε να βρει κάποια πράγματα. Και έρχεται με τρεις σακούλες, αυτές που βάζουμε στους καλάθους τους μεγάλους, με τα σκουπίδια.
Την κόβει λοιπόν τη σακούλα ο Άγιος Παΐσιος με ένα μαχαιράκι από πάνω και του λέει:
"Παπά, άνοιξε τα χέρια σου και θα σε ντύσω εγώ.
Δεν θα πάθεις τίποτα!"
Και εκεί λοιπόν που του φορούσε τις σακούλες άρχισε ο γέροντας Παΐσιος να λέει τα λόγια που ντύνουν τον αρχιερέα στην Εκκλησία:
«Ἀγαλλιάσεται ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Κυρίῳ, ἐνέδυσε γάρ με ἱμάτιον σωτηρίου...» και λοιπά.
Ο πάτερ Αθανάσιος απόρησε.
Του λέει:
"Γέροντα, αυτά τα λόγια είναι τα λόγια που ντύνουν τον αρχιερέα στην Εκκλησία.
Γιατί τα λέτε;
Αφού εγώ είμαι ένας απλός παπάς, ιερομόναχος".
Λέει ο Άγιος:
"που ξέρεις ρε παπά, καμιά φορά, του λέει, μπορεί αυτά τα λόγια που λέω να είναι πραγματικότητα.
Και μπορεί να γίνεις επίσκοπος!".
Ο γέροντας Αθανάσιος χαμογέλασε.
Του λέει: "εε, αστείο θα λέτε γέροντα!"
Και λέει ο Άγιος Παΐσιος:
"καμιά φορά παιδί μου, και τα αστεία έχουν τη δική τους σοβαρότητα".
Αυτό έγινε το 1990 με 1991.
Ο πάτερ Αθανάσιος έγινε Μητροπολίτης το 1999.
Και ο Άγιος Παΐσιος το είχε δει από τότε.
Αρχιμ. Φιλόθεος Μαχαιριώτης, Ι.Μ.ΛΕΜΕΣΟΥ.

[toula]

12 Ιουλίου μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Παϊσίου του Αγιορείτου.
"Του λόγου μου ο Μοναχός Παΐσιος, όπως εξέτασα τον εαυτόν μου, ίδα ότι όλες της εντολές του Κυρίου της παρέβην, όλες της αμαρτίες της έχω κάνη.
Δεν έχει σημασία εάν, ορισμένες έχουν γίνη σε μικρότερο βαθμό, διότι δεν έχω καθόλου ελαφριντικά, επειδή με έχει εβεργετίση πολύ ο Κύριος.
Εύχεσθε να με ελεήση ο Χριστός. Συνχωρέστε με, και συνχωρημένοι να είναι όσοι νομίζουν ότι με λύπησαν.
Ευχαριστώ πολύ, και πάλη εύχεσθε.
Μοναχός Παΐσιος"
Αυτό το ιδιόγραφο κείμενο του Αγίου Παϊσίου βρέθηκε αυτοτελές στο κελλί του «Παναγούδα», μετά την κοίμησή του.
Δημοσιεύεται στο βιβλίο του μακαριστού ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2004, σ. 716-717.

[toula]

Οι άν­θρω­ποι δεν βρί­σκου­νε που­θε­νά ησυ­χία, για­τί επι­χει­ρού­νε να ζή­σου­νε χω­ρίς τον εαυ­τόν τους. Τρέ­χου­νε από εδώ και από εκεί να βρού­νε την ευ­τυ­χία, μα ευ­τυ­χία δεν υπάρ­χει έξω από τον εαυ­τόν μας. Θέ­λου­με να ευ­χα­ρι­στη­θού­με με συμ­πό­σια...
Όποιος έχει χά­σει τον εαυ­τόν του, έχει χά­σει την ευ­τυ­χία. Ευ­τυ­χία δεν εί­ναι το ζά­λι­σμα που δί­νου­νε οι πο­λυ­μέ­ρι­μνες ηδο­νές και απο­λαύ­σεις, αλλά η ει­ρή­νη της ψυ­χής και η σιω­πη­λή αγαλ­λί­α­ση της καρ­δί­ας.
Μ' αυτό το βύ­θι­σμα στον εαυ­τόν του βρί­σκει ο άν­θρω­πος τον Θεό.
Για τού­το είπε ο Χρι­στός:
«Ουκ έρ­χε­ται η βα­σι­λεία του θεού μετά πα­ρα­τη­ρή­σε­ως, ουδέ ερού­σιν· ιδού ώδε ή ιδού εκεί. Ιδού γαρ η βα­σι­λεία του θεού εν­τός υμών εστίν».
«Μην ψά­χνε­τε, ζα­λι­σμέ­νοι άν­θρω­ποι, εδώ και εκεί να βρεί­τε την ευ­τυ­χία.
Για­τί η ευ­τυ­χία βρί­σκε­ται μέσα σας».
Φώτης Κόντογλου

[toula]

11 Ιουλίου μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Σωφρονίου του Έσσεξ.
Όταν η ψυχή μας αγγίξει την αιωνιότητα, τότε θα εξαφανισθούν πολλά πάθη μας και εμείς θα απομακρυνθούμε, πολύ μακριά, από τον συχνά άσκοπο αγώνα των ανθρώπων.
Η ειρήνη του Χριστού δεν πρέπει να σας εγκαταλείπει.
Η ελευθερία του νου από την ανούσια κοσμική διάχυση και η εμβάθυνση του στη θεωρία του θείου κόσμου, η έφεση προς τον άνω κόσμο, η νοσταλγία γι’ αυτόν θα αποτελεί την ακατάπαυστη «ευφροσύνη» της ψυχής σας.
Τότε τα γηρατειά γίνονται μεγαλειώδη, βασιλικά, ακόμη και μέσα στην έσχατη υλική πτωχεία, αληθινό στέφος σοφίας.
Την ευχή του να έχουμε .
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

[toula]

Ναι, Πανάγιε Βασιλιά μου, πιστεύω κι'εγώ σε σένα τον Θεό μου, πως πράγματι έτσι είναι και προσπέφτοντας σε θερμοπαρακαλώ.
Φύλαξέ με τον αμαρτωλό κι ανάξιο που ελέησες, και το βλαστάρι της αγάπης σου που μπόλιασες στο δένδρο της ελπίδας μου στήριξέ το με τη δύναμή σου, να μην το σαλέψουν οι άνεμοι, να μην το συντρίψει η καταιγίδα, να μην το σπάσει κανένας εχθρός, να μην το κάψει ο καύσωνας της αμελείας, να μην ξεραθεί από τη ραθυμία και τους μετεωρισμούς, να μην εξαφανισθεί ολοκληρωτικά από την κενοδοξία. Ξέρεις εσύ που μου το χάρισες και μου το φύτεψες αυτό, πως εξαιτίας του είμαι αβοήθητος από κάθε άνθρωπο, αφού τον συνεργό και βοηθό μου και δικό σου απόστολο, καθώς εσύ θέλησες, τον χώρισες σωματικά από μένα.
Ξέρεις εσύ την ασθένειά μου, ξέρεις καλά την ταλαιπωρία και την μεγάλη αδυναμία μου.
Γι' αυτό λοιπόν, σπλαγχνίσου με πιο πολύ από δω και μπρος, πολυεύσπλαγχνε Κύριε.
Μ' όλη μου την καρδιά πέφτω στα πόδια σου ικετεύοντας εσένα, που μου φανέρωσες τόσες ωραιότητες. Στερέωσε στην αγάπη σου την ψυχή μου και δώσε να ριζώσει βαθιά στην ψυχή μου η αγάπη σου, για να είσαι, σύμφωνα με την άχραντη κι' άγια κι' αψευδή σου επαγγελία, εσύ μέσα σε μένα κι εγώ να υπάρχω μέσα σε σένα.
Η αγάπη σου θα με σκεπάζει κι εγώ θα την σκεπάζω και θα την φυλάω εντός μου, θα με βλέπεις Δέσποτα μέσα σ' αυτήν κι εγώ θ' αξιώνομαι να σε βλέπω μέσα απ' αυτήν, τώρα μεν σαν σε καθρέπτη και αμυδρά, καθώς είπες, ενώ τότε, σ' όλη την αγάπη όλον εσένα που είσαι αγάπη κι έτσι μας αξίωσες να σε ονομάζουμε, γιατί σε σένα πρέπει κάθε ευχαριστία, κράτος, τιμή και προσκύνηση, στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα τώρα και πάντοτε και στους ατελεύτητους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Συμεών ο Νέος Θεολόγος.
Απόσπασμα .
Ευχαριστία προς τον Θεόν - Β'.

[toula]

«Οι άγιοι είναι έσοπτρα κεκαθαρμένα, απαστράπτοντα, στα οποία αντανακλάται η ομορφιά και η δύναμη του μεγαλειώδους προσώπου του Χριστού.
Είναι οι καρποί που φέρει επάνω του το Δέντρο της Ζωής: το Δένδρο είναι ο Χριστός και οι καρποί , οι άγιοι. . . .
Όπως τα σταφύλια ωριμάζουν επάνω στο κλήμα, έτσι οι άγιοι ωριμάζουν εν Χριστώ.
Ότι είναι ο ήλιος ανάμεσα στα αστέρια, είναι και ο βασιλιάς ανάμεσα στους υπηκόους του, είναι και ο Χριστός ανάμεσα στους αγίους Του.
Υπάρχουν δυο δρόμοι, ορθοί και οι δυο: από τον Χριστό προς τους αγίους και από τους αγίους προς τον Χριστό “.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς