Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ένας ιερέας για να είναι χαρούμενος σαν άνθρωπος , πρέπει να βρει κάτι ασήμαντο, καθημερινό , μικρό να τον κάνει να χαίρεται. Δεν πρέπει να αντλεί όλη την χαρά από την ιερωσύνη. Εξοικειωνεται, σχετικοποιεί, απολιθώνεται.Ή μπορεί να καταντήσει αράσωτος και αντάρτης και να του φταίει ο Θεός και ο κόσμος.Μόνο οι παπαδες μπορούν να το καταλάβουν αυτό, μονο οι πνευματικοί που μας αγαπούν πραγματικά το συνιστουν να ασχολείσαι με χαζά ενίοτε.Δεν έχω απαιτήσεις κατανόησης από ανθρώπους που βλέπουν τους παπάδες σαν εικόνα που ξεκόλλησε από το προσκυνητάρι ή σαν χωροφύλακες μιας άτεγχτης σοβαροφάνειας, όλο δυσκοιλιοτητα, η οποία μόνο σε κωμωδία τρόμου μπορει να ανηκει.
Εμένα μ ' αρέσει η μπάλα και οι ταινίες μαζικής κατανάλωσης. Μ' αρέσουν οι δυνατές μουσικές, ο σαχλός ρομαντισμός, η κουλτουρα του περιθωρίου και τα πόκεμον. Και πολλά άλλα που βαριεμαι να τα γράψω.Ασύνδετα και ασχετα μεταξύ τους πράγματα.Αυτά που περιφρονούν οι καταθλιπτικοί κουλτουριάρηδες, που βλέπουν παντού μάζες και καταναλωτές και οι μονολιθικοί θεούσοι, που είναι ανάπηροι ψυχικά , συναισθηματικά και βλέπουν παντού αμαρτία και ευτέλεια. Γιατί δεν έχουν το θάρρος ουτε να έχουν προσωπικότητα, έστω και κατεστραμμένη και στοιχειώδεις προτιμήσεις. Πολύ κακώς απολογούμαι.Κάνω υπομονή με τα γελάκια και τις παρατηρησεις του κάθε τρελού. Αλλα σε κάποιους πρέπει να εξηγείς τα αυτονόητα. Εν τέλει ισως δεν έχει και ιδιαιτερη σημασία πως σε βλέπει ο καθένας. Χρησιμα βέβαια είναι να τα λέμε μήπως αποκτήσουν κάποιοι χοίροι ιχνος ανθρώπινης ενσυναίσθησης. Αλλά δεν έχω και πολύ μεγάλες και σοβαρές προσδοκίες.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Όχι χλιαρότητες, λοιπόν.
Και όχι πράγματα νερόβραστα.
Όσοι είναι κοντά στον Θεό δεν ξέρουν αυτές τις χλιαρότητες, τις πεζότητες, αυτά τα νερουλά του κόσμου…
Όποιος ζει την Χριστιανική ζωή έχει να κερδίσει, όχι όποιος την έχει ακούσει!
Να κρατήσετε μεταξύ σας αγάπη. Να προσέχετε να μην κατηγοράτε. Να μην κατακρίνετε.
Εν ω (μέτρω) μετρείτε, μετρηθήσεται. ...
Ότι εμείς συγχωράμεν αυτούς που μας πειράζουν, αναγκάζομεν τον Θεό να συγχωρέσει και Αυτός εμάς.
Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός

[toula]

Όσο πιο άρ­ρω­στος εί­σαι, όσο πιο αμαρ­τω­λός, όσο πιο πλη­γω­μέ­νος, όσο πιο θλιμ­μέ­νος, τόσο πιο κα­τάλ­λη­λος εί­σαι για να σε πά­ρει στα χέ­ρια του ο Χρι­στός, και να για­τρέ­ψει, να σε σώ­σει, να σε λυ­τρώ­σει.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.

[toula]

Ὁ Θεὸς ἔχει δώσει, λέγει ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, μία δύναμι στὸν ἄνθρωπο:
«πάντας μεταφέρειν εἰς ἑαυτὸν τοὺς ἁγίους », νὰ μπορῆ νὰ φέρη ὅλους τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας ἐπάνω του.
Μποροῦμε λοιπὸν νὰ φορτωνώμαστε ὅλους τοὺς Ἁγίους.
Πῶς;…
Μὲ τὴν μίμησι τῆς ζωῆς τους.
Ὅ,τι ἔκαναν αὐτοί, θὰ τὸ κάνωμε καὶ ἐμεῖς.
Ἂς ἑτοιμαζώμαστε νὰ μποῦμε στὴν πανήγυρι τῶν Ἁγίων.
Κανένας δὲν ὑπάρχει ἐδῶ μέσα ποὺ πρέπει νὰ ἀποκλεισθῆ.
Ὁ καθένας μας, τὸ λέμε καὶ θὰ τὸ ξαναποῦμε, μπορεῖ νὰ εἶναι ἐκεῖ ἐπάνω.
Μά, θὰ μοῦ πεῖτε, χάλασαν τὰ χρόνια, Γέροντα. Ὄχι, δὲν χάλασαν τὰ χρόνια, ἔτσι ἦταν πάντοτε ἡ ζωή.
Μόνον νὰ ἔχωμε ζωντανὴ τὴν μνήμη τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων στὴν καρδιά μας.
Κάποτε ὁ Γέροντας Φιλόθεος Ζερβᾶκος ἀπὸ τὴν Πάρο, ἅγιος ἄνθρωπος, μοῦ ἔλεγε κλαίγοντας ἕνα ὅραμά του.
Εἶχε ἀγωνία. Κάτι συνέβαινε στὴν Ἑλλαδικὴ κοινωνία καὶ ἔλεγε:
«Πῶς χάλασε ἡ κοινωνία; Πάει, θὰ πεθάνη ἡ κοινωνία»…
Καὶ ἀπογοητευμένος σηκώνει τὸ βλέμμα του καὶ τί βλέπει; Στρατιὰ ἀμέτρητη ἀπὸ Ἁγίους, μιλιούνια – οὔτε ἀρχὴ οὔτε τέλος εἶχαν καὶ τὴν Παναγία μπροστά, ἡ Ὁποία ὕψωνε τὰ χέρια στὸν Χριστὸν καὶ ἔλεγε:
«Αὐτοὶ εἶναι δικοί μου…
Σὲ παρακαλῶ, ἐκείνους ποὺ εἶναι κάτω, θέλω νὰ σώσης».
Τότε τῆς λέγει ὁ Χριστός: «Μά, ἁμαρτάνουν». Καὶ ἡ Παναγία ἀπαντᾶ:
«Ἁμαρτάνουν· ἀλλά, ὅσο ὑπάρχει τὸ ἔλεός Σου καὶ ὅσο ὑπάρχω Ἐγώ, ἡ Μάνα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς ἀφήσης νά χαθοῦν».
«Καλά, Μητέρα, θὰ σώσω καὶ αὐτούς».
Καὶ ὁ Γέροντας ἔβλεπε μυστικὰ νὰ προστίθενται, νὰ προστίθενται ἁμαρτωλοὶ καὶ νὰ βγαίνουν καινούργιοι Ἅγιοι.
Ἂς ἑτοιμαζώμαστε, ἀδελφοί μου.
Ἀξίζομε τόσο, ὅσο περισσότερο προσπαθοῦμε καὶ ὅσο περισσότερο δοκιμαζόμαστε καὶ προετοιμαζόμαστε γιὰ νὰ εἴμαστε ἄξιοι τύποι καὶ προτυπώσεις τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, ἄξιοι νὰ ἀριθμηθοῦμε ἀνάμεσα στὰ πλήθη τῶν Ἁγίων.
Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι ἑόρτιοι μυσταγωγικοί, σελ. 339-340, ἐκδόσεις « Ἴνδικτος», Ἀθήνα, Φεβρουάριος 2014.

[toula]

17 Ιουλίου μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης.
"Μνηστευθεῖσα τῷ Λόγῳ Μαρίνα ἔνδοξε, τῶν ἐπιγείων τὴν σχέσιν πᾶσαν κατέλιπες, καὶ ἐνήθλησας λαμπρῶς ὡς καλλιπάρθενος· τὸν γὰρ ἀόρατον ἐχθρὸν κατεπάτησας στερρῶς ὀφθέντα σοὶ Ἀθληφόρε. Καὶ νῦν πηγάζεις τῷ κόσμῳ τῶν ἰαμάτων τὰ δωρήματα."
Ο μακαριστός καθηγητής Θεολόγος Παναγιώτης Τρεμπέλας, είχε κληθεί να μιλήσει σε Ναό την ημέρα της εορτής της Αγίας Μαρίνας.
Την παραμονή το βράδυ προβληματίστηκε με το νεαρό της ηλικίας της όταν εκλήθη στο Μαρτύριο. Θα πω : 21 και όχι 15 ετών, το 15 θα είναι υπερβολές του Συναξαριστή.
Ακούει λοιπόν κτυπήματα στην μπαλκονόπορτα του δωματίου όπου εφιλοξενείτο.
Βγαίνει στο μπαλκόνι και βλέπει ένα κοριτσάκι κρεμασμένο στα κάγκελα του μπαλκονιού να του λέει τρεις φορές μετ’ επιτάσεως : 15, όχι 21.
Περιοδικό "Αγία Μαρίνα "
Αδελφότης "ο Σωτήρ"

[toula]

Πᾶμε 17 Ἰουλίου, αὔριο, δηλαδή.
Γιορτάζει ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς καὶ καλλιπάρθενος Mαρίνα, ἡ θαυματουργός.
Σπουδαία ψυχή. Ἀγαπημένη τῶν Χριστιανῶν. Mὲ θαύματα πολλὰ καὶ μεγάλα. Καὶ στὰ χρόνια μας, ἀκόμη. Προστάτις τῆς νεολαίας μας. Kαὶ ἰδιαίτερα τῶν κορασίδων.
Kαὶ θεραπεύει καὶ μαραίνει, κατὰ τὴ Λαογραφία μας, καὶ τὰ διάφορα ἐξανθήματα καὶ πονήματα καὶ σπυριά. Καὶ δίνει θάρρος μεγάλο καὶ φυλάει τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν τρισκατάρατο σατανᾶ.
Πολλὲς φορὲς παρουσιάζεται καὶ μᾶς ἐκφοβίζει καὶ μᾶς ἀπειλεῖ καὶ μᾶς τρομοκρατεῖ.
Ἔζησε καὶ αὐτὴ καὶ ἔλαμψε στὰ χρόνια τοῦ Διοκλητιανοῦ. 284–305 μ.X., γιὰ τὴν ἀκρίβεια. Ἦταν ἐκεῖ στὴν Πισιδία τῆς Mικρᾶς Ἀσίας, σὲ μία κωμόπολη. Ὁ πατέρας της ἦταν ἱερεὺς τῶν εἰδώλων. Στὰ δώδεκα χρόνια της ἐκοιμήθη ἡ μανούλα της. Kι ἔμεινε ὀρφανή. Kι ὁ πατέρας της τὴν ἔδωκε ’κεῖ στὴν κωμόπολη, σὲ μία ἄλλη γυναῖκα, νὰ τὴν φροντίσει καὶ νὰ τὴν μεγαλώσει. Tί ὡραῖο! Ἐκείνη, ὅμως, πληροφορήθηκε γιὰ τὸν Xριστὸ καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Kαὶ σιγά-σιγά, διολίσθησε στὴν Ἅγια πίστη. Ἔγινε Χριστιανή. Kι εἶχε κρυφὴ χαρά.
Ὁ πατέρας της δὲν τὸ ἐγνώριζε. Kι ὅταν ἔφτασε 15 ἐτῶν, εἶχε τόσον πόθο νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸν Xριστό, ποὺ δὲν μποροῦσε κανένας νὰ τὴ συγκρατήσει. Ἔλεγε αὐτὸ ποὺ ἀκούσαμε στὸ ἀπολυτίκιο:
«Σέ, νυμφίε μου, ποθῶ, καὶ σὲ ζητοῦσα ἀθλῶ, καὶ συσταυροῦμαι καὶ συνθάπτομαι τῷ βαπτισμῷ σου, καὶ πάσχω διὰ σὲ, ὡς βασιλεύσω σὺν σοὶ, καὶ θνήσκω ὑπὲρ Σοῦ, ἵνα καὶ ζήσω ἐν σοί».
Δὲν μεταφράζω. Ἑλληνικὰ εἶναι.
Ἔμαθε γιὰ τὴν πιστὴ Ἁγία Mαρίνα, μικρὰ Mαρίνα, πανέμορφη Mαρίνα, ὁ τύραννος ’Oλύμβριος, ὁ ἀντιπρόσωπος ἐκεῖ στὴν Πισιδία τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ. Ἔστειλε, τὴν συνέλαβαν καὶ τὴν ἔκλεισαν στὴ φυλακή, γιὰ τὴν πίστη της. Σὲ λίγες μέρες, ζήτησε καὶ τὴν ἔφεραν μπροστά του, νὰ τὴ δικάσει. Ἦταν πανέμορφη. Kι ἐκεῖνος τά ’χασε. Kατεπλάγη μὲ τὴν ὀμορφιὰ τὴ σωματική, ἀλλὰ καὶ τὴν ὡραιότητα τῆς ψυχῆς της.
Kι ἄρχισε, λοιπόν, νὰ τὴν παινεύει, νὰ τὴν κολακεύει καὶ νὰ τῆς τάζει τὸν οὐρανὸ μὲ τ’ ἄστρα, ἂν ἄλλαζε κι ἀρνιόταν τὸν Xριστό. Ἐκείνη, ὅμως, δὲν ἄλλαξε μὲ τίποτε. Kαὶ τότε ἄρχισαν νὰ τὴν ταλαιπωροῦν καὶ νὰ τὴν βασανίζουν.
Tὴν τέντωσαν ἀπὸ τὰ τέσσερα ἄκρα μὲ μηχανήματα, καὶ ὕστερα, μὲ ρόπαλα καὶ ραβδιὰ μὲ ρόζους, τὴν κτυποῦσαν. Kαὶ καταξέσχισαν τὶς σάρκες της καὶ γέμισαν μὲ αἵματα τὸ χῶμα. Καὶ στὴ συνέχεια, τὴν κρέμασαν σ’ ἕνα ξύλο καὶ μὲ σιδερένια νύχια καταξέσχισαν ὁλόκληρο τὸ σῶμα της.
Σκεφθεῖτε τί ἀφόρητοι πόνοι καὶ τί πολυώδυνα βάσανα, ὅπως λένε καὶ οἱ Aἶνοι τῆς αὐριανῆς ἡμέρας τῆς χάρης της. Kι ἐκείνη ἔδειξε ἀπαράμιλλη ὑπομονὴ καὶ μέγιστη πίστη. Kι ἡ χάρη τοῦ Ἀναστάντος Xριστοῦ τὴν ἐβοήθησε καὶ ἄντεξε.
Kαὶ ὕστερα διέταξε καὶ τὴν ὁδήγησαν στὴ φυλακή. Καὶ τὴν ἄφηκαν ἐκεῖ, νὰ πεθάνει ἀπ’ τὴν πεῖνα καὶ τοὺς πόνους καὶ τὴ μοναξιά, τάχα.
Ἡ Ἁγία προσευχότανε στὴ φυλακή, κι εὐχαριστοῦσε τὸν Xριστό μας ποὺ τὴν ἀξίωσε νὰ μαρτυρεῖ γιὰ χάρη Tου.
Kι ἐκεῖ, στὴ νύχτα, ἔγινε σεισμὸς στὴ φυλακὴ καὶ ὕστερα παρουσιάστηκε ἕνας μεγάλος δράκοντας, ποὺ σφύριζε ἀπαίσια.
Ἡ Ἁγία φοβήθηκε καὶ τρόμαξε. Ἀλλὰ ἀμέσως κατεύθυνε τὴ σκέψη της στὸ Θεό, προσευχήθηκε στὸν Kύριο ὁλόθερμα καὶ ζήτησε τὴ βοήθειά Tου. Kι ὁ δράκοντας, τότε, φοβήθηκε. Φοβᾶται ὁ διάβολος τὴν προσευχή, ὅπως καὶ τὸ λιβάνι. Kαὶ τί κάνει; Mετασχηματίζεται, —γιατὶ ὁ δράκοντας ὁ διάβολος ἤτανε— μετασχηματίζεται σὲ σκύλο κατάμαυρο καὶ φοβερό. Kαὶ μόνο νὰ τὸν ἔβλεπε κανείς, τὸν ἔπιανε φρίκη. Ἡ Ἁγία, ὅμως, μὲ τὴ δύναμη τοῦ Xριστοῦ, τὸν ἔπιασε ἀπ’ τὰ μαλλιά, βρῆκε ἕνα σφυρὶ στὴ φυλακή, καὶ τὸν ἐσφυροκόπησε.
Tὸν κτύπησε τόσο πολύ, τὸν ἐξουδετέρωσε καὶ τὸν πέταξε ἔξω ἀπὸ τὴ φυλακή.
Καὶ ἐνίκησε.
Την ἄλλη μέρα, τὴν ἔφεραν πάλι στὸ κριτήριο, ἀλλὰ ἡ Mαρίνα δὲν ἤθελε μὲ τίποτε ν’ ἀλλάξει.
Kαὶ τότε πῆραν λαμπάδες ἀναμμένες, ἀναρίθμητες λαμπάδες, τὴν κρέμασαν καὶ τὴν ἔκαιγαν σ’ ὅλα τὰ σημεῖα τοῦ ὀργανισμοῦ της. Δὲν εἶναι λίγο αὐτό. Ἐδῶ λιγάκι καιγόμαστε, καὶ τὸ δακτυλάκι μας, καὶ πετᾶμε στὸν ἀέρα. Ὁ πόνος εἶναι πόνος. Kαὶ κατόπιν, τὴν βάλαν κατακέφαλα σ’ ἕνα δοχεῖο μὲ νερό. Γιὰ νὰ πνιγεῖ. Mὰ ἡ Ἁγία τὰ ξεπέρασε ὅλα αὐτά, μὲ τὴ χάρη τοῦ Xριστοῦ. Kι οἱ πολλοὶ εἰδωλολάτραι, ποὺ ἦσαν γιὰ νὰ δοῦν, τόσο πολὺ θαύμασαν μὲ αὐτὰ τὰ ἐξαίσια θαύματα, καὶ πίστευσαν στὸν Xριστό, φωνάζοντας: «Mέγας ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν. Mέγας ὁ Θεὸς τῆς Mαρίνης».
Kι ὁ ’Oλύμβριος εἶδε καὶ κατάλαβε πὼς δὲν κερδίζει τίποτε μ’ ὅσα κάνει. Ἀπεναντίας, πηγαίνουν κι ἄλλοι κοντὰ στὴ Mαρίνα κι ὅλοι κοντὰ στὸν Xριστό.
Γι’ αὐτὸ καὶ διέταξε καὶ τὴν ἀποκεφάλισαν.
Στὶς 17 τοῦ Ἰουλίου, μές στὸ κατακαλόκαιρο. Καὶ σὲ ἡλικία 15 ἐτῶν, ἡ πανέμορφη Mαρίνα πέταξε γιὰ τὴν οὐράνια ὡραιότητα, γιὰ Τὸν Ὡραῖο κάλλει, παρὰ πάντας βροτούς, τὸν φιλάνθρωπο Xριστό μας.
Δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε, ὅμως.
Oὔτε μᾶς ἄφησε στὴ γῆ, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι. Mᾶς φρόντισε καὶ μᾶς φροντίζει. Ἂς εὐλογεῖ ἐκείνους κι ἐκεῖνες ποὺ φέρουν τ’ ὄνομά της.
Kι ἂς φυλάει τὴ νεολαία μας, κι ἂς φυλάει ὅλους μας κι ἀπὸ τὸ σατανᾶ, ποὺ περπατάει ὡς λέων ὠρυόμενος καὶ κοιτάει νὰ καταπιεῖ τὸν ὁποιοδήποτε κι ἂς ἔχομε καὶ τὴ θερμή της πρεσβεία στὸν φιλάνθρωπο Xριστό. Καὶ τώρα, ποὺ γίνονται καὶ πυρκαγιές, μεγάλες πυρκαγιές, καὶ στὴν πατρίδα μας, ἐκείνη ποὺ πέρασε τόσα βάσανα μές στὴ φωτιά, μὲ τὶς λαμπάδες καὶ τὰ ὑπόλοιπα, ἂς σβήνει τὶς φωτιές, καὶ τὶς μέσα φωτιὲς καὶ τὶς ἔξω φωτιὲς ποὺ καταστρέφουν, κι ἂς φυλάει καὶ τὴν πατρίδα μας καὶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὸν κόσμο ὁλόκληρο ἀπ’ τὸν κακὸ τὸν σατανᾶ καὶ τὰ ὄργανά του.
Nά ’χουμε τὴν εὐχούλα της καὶ τὴν προστασία της.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Θερινὸ Συναξάρι, Τόμος Α´

[toula]

Όταν δεν τιμάς την γυναίκα σου, μπορεί να σπάση σαν ένα ποτηράκι, χωρίς μάλιστα να το καταλάβης.
Εσύ θα θέλης κάτι, θα επιμένης, θα φωνάζης, θα υβρίζης, θα παρεξηγήσαι, «μα δεν μου το έκανες αυτό, μα δεν μου το έδωσες», αλλά δεν κατάλαβες ότι έσπασε η καρδιά της γυναίκας σου.
Και άμα σπάση, έστω και αν ραγίση, δύσκολα αποκαθίσταται.
Τι ωραία που τα λέγει ο Απόστολος!
Πού τα ήξευραν αυτά οι ευλογημένοι άγιοι;
Μα, από την αγιότητα πηγάζουν και απορρέουν αυτά.
Θέλει λοιπόν τιμή η γυναίκα, διότι είναι λεπτή και ευαίσθητη.
Πρέπει εσύ, άνδρα, να το κάνης αυτό, διότι «είσθε συγκληρονόμοι χάριτος ζωής», διότι πήρατε ένα χάρισμα και οι δυο μαζί.
Το λαχείο που σας έδωσε ο Θεός, δεν είναι μόνον για σένα ή μόνον για εκείνην, είναι και για τους δυο σας.
Είσθε συγκληρονόμοι, θα κληρονομήσετε μαζί την αιώνια ζωή.
Και όλα αυτά τα λέγει, «εις το μη εγκόπτεσθαι τας προσευχάς υμών».
Εάν δηλαδή εσύ, γυναίκα, δεν είσαι πράος άνθρωπος και αν εσύ, άνδρα, δεν σέβεσαι την γυναίκα σου, δεν την τιμάς, δεν θα μπορέσετε ποτέ να κάνετε προσευχή.
Διότι η μία σαρξ -«εις σάρκα μίαν έσονται»- γίνεται πολλές σάρκες.
Γίνεται μία καταπληγωμένη σάρκα. Και επομένως, έχομε συνεχώς συγκρούσεις, προβλήματα, παράπονα.
Έχω παράπονα εγώ από εσένα, εσύ από εμένα. Εγώ θα πάω στον φίλο μου να παραπονεθώ για την γυναίκα μου και συ θα πας στην φίλη σου να παραπονεθής για τον άνδρα σου.
Έτσι, επειδή δεν θα έχωμε ηρεμία, χαρά και ειρήνη, δεν θα μπορούμε να προσευχηθούμε και η ζωή μας θα είναι γεμάτη μιζέρια.
Αν θέλωμε να φθάσωμε στον Θεόν, λέγει, πρέπει να σκεπτώμεθα κοινωνικά.
Βλέπετε ότι το μοναστήρι είναι και μέσα στον κόσμο;
Η μοναχική ζωή είναι υπόδειγμα ανθρωπίνης κοινωνίας.
Ούτε η δημοκρατία μπορεί να έχη την τελειότητα αυτή, ούτε η βασιλεία ούτε ο σοσιαλισμός.
Κανένα σύστημα δεν επιτυγχάνει την τελειότητα της μοναχικής πολιτείας.
Διότι είναι πραγματικά μία κοινωνία αγγελική, θα έλεγα πατερική, δηλαδή όπως ζούσαν οι Πατέρες της Εκκλησίας.
Αλλά και η έγγαμος κοινωνία μας, οι σχέσεις μας στον κόσμο είναι μυστηριακές.
Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης.
Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως.

[toula]

""Πάντα έλεγε: «Ο Χριστός θα νικήσει».""
Κάποια φορά, μια πονεμένη κοπέλα, υστέρα από ένα πρόβλημα που της δημιούργησαν οι υπεύθυνοι ενός Μοναστηριού και δεν μπορούσε να το σηκώσει – ο κόσμος πικρός και σκοτεινός – πήγε στο Γέροντα, να του πει τι είχε συμβεί.
Απ’ όσα άκουσε, ο πόνος ήταν εμφανής στο πρόσωπο του
Γύρισε και της είπε:
– Ο διωγμός σου δεν είναι ανίατος… και έφυγε κυρτός, σαν να πήρε όλη την αδικία επάνω του.
Στην ψυχή της παθούσης ανοίχτηκαν τα μυστικά της ζωής σε όλες τους τις διαστάσεις.
Δέχτηκε, όπως της τα περιέγραψε δ Γέροντας, αυτό που της συνέβη και άρχισε τη ζωή της από την αργή, με πολλές επιτυχίες στον κόσμο και με πνευματική προκοπή.
Ωστόσο ο Γέροντας, όταν ήξερε ότι δεν εισακούονταν, δε μιλούσε καθόλου, όσο και να τον επίεζες.
Εστενοχωρείτο, αν άκουγε ή διαπίστωνε στον άνθρωπο δυσπιστία ή αγανάκτηση για το Χριστό.
Θυμάμαι πόσο τον πλήγωσα, όταν αντιμετωπίζοντας κάποιες περιστάσεις στη ζωή μου, δύσκολες και βαριές, είπα στο Γέροντα, με παράπονο, πως ο Χριστός δε με ακούει, όσο και να Τον παρακαλώ.
Ε! λοιπόν! Δεν αντίκρισα άλλη φορά τόσο πικραμένη την έκφραση του Γέροντα.
– Γιατί, μου είπε, βαραίνεις τόσο πολύ το Χριστό; Γιατί Τον πικραίνεις;
Εχάλασε ο κόσμος γύρω μου, ίδρωσα από ντροπή.
Ήθελα να με καταπιεί η γη για την αχαριστία μου, γιατί κάθε ευγενική παρατήρηση του Γέροντα άνοιγε στην ψυχή βιβλία, με ρήματα ζωής αιωνίου.
Ερχόταν, έτσι, η ψυχή του ανθρώπου σε ισορροπία.
Πάντα έλεγε: «Ο Χριστός θα νικήσει».
Από το βιβλίο της Δήμητρας Β. Δαβίτη, «Αναμνήσεις από το Γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ», των εκδόσεων Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη.

[toula]

Όταν γευθείς τον Χριστό, δεν θέλεις να ξεκολλήσεις μετά τον νου σου απ’ Αυτόν. Θαυμάζεις το έργο Του. Τι έκανε, τι αγάπη έχει και συνεχώς ποθείς να ζεις με ερωτικές πνευματικές σχέσεις μαζί Του.
Η σύντομη ευχή του Ιησού είναι σοφή, διότι ζητάμε το έλεος, το οποίο θα εκδηλωθεί ανάλογα με την ανάγκη που έχουμε.
Λέμε: “Χριστέ μου, ελέησέ με. Εσύ ξέρεις από τι έχω ανάγκη και κατά το έλεός Σου, δος μου.”
Απόσπασμα από συνομιλία του Γέροντα Δαμασκηνού Γρηγοριάτη με τον Γέροντα Θεόκλητο Διονυσιάτη (1916-2006)

[toula]

Χριστέ μου, τα κουλούρια σου είναι πολύ νόστιμα, αλλά τα πουλάς πολύ ακριβά.
( εννοώντας την απόκτηση της χάριτος.)
Η Χάρι δεν στηρίζεται στα γέλια και στις χαρές. Στις θλίψεις και στις δοκιμασίες στηρίζεται η Χάρις.
Όλος ο κόπος είναι να μη λυπήσουμε την Χάρι που πήραμε στο Βάπτισμα είτε με το κρυφό είτε με την αμέλεια, όταν δεν κάνουμε τα καθήκοντά μας.
Τότε ελαττώνεται η θερμότης, ο ζήλος στα πνευματικά, οπότε κατόπιν αφοπλιζόμαστε.
Ο λόγος που βγαίνει από την Χάρι και την πείρα, έχει δύναμη.
Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.