Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, λαχταρούσε να δει την Υπεραγία Θεοτόκο. Όταν έφτασε στα Ιεροσόλυμα, τον πήγαν στο σπίτι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, όπου ζούσε η Υπεραγία Θεοτόκος. Όταν εισήλθε στο δωμάτιό της, ελευθερώθηκε μεμιάς από όλες τις μέριμνες και τις ανησυχίες του και τον κατέλαβε άφατη ειρήνη και χαρά.
Να πως περιγράφει τη συνάντησή του με την Υπεραγία Θεοτόκο:
”Αν δεν είχα διδαχθεί στα νιάτα μου περί του Αληθινού Θεού, θα ήταν η Υπεραγία Θεοτόκος για μένα Θεός!”
Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσας

[toula]

«Κάνεις λάθος φίλε μου, όταν λες: Δεν υπάρχει Θεός!
Ορθότερο θα ήταν αν έλεγες: Εγώ δεν έχω Θεό!
Μην μιλάς σαν τον άρρωστο που λέει ότι δεν υπάρχει πουθενά υγεία.
Μην μιλάς σαν τον ζητιάνο που λέει ότι δεν υπάρχει χρυσάφι στη γη.
Μα χρυσάφι υπάρχει, εκείνος δεν έχει χρυσάφι.
Γιατί όταν κάτι δεν το έχεις εσύ και δεν το γνωρίζεις, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πουθενά και ότι δεν το έχει κανείς!
Ποιός σου έδωσε το δικαίωμα να μιλάς εκ μέρους όλου του κόσμου;
Ποιός σου έδωσε την άδεια να διακηρύττεις ότι την δική σου αρρώστια την έχουν όλοι;!»
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

• Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δώση τὴν καρδιά του στὸν Θεό, τότε καὶ τὰ μυαλὰ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι παρμένα ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ καρδιά του σκιρτάει συνέχεια· νιώθει τὸ κεφάλι του ἐλαφρὸ καὶ τὸ σῶμα του σὰν πούπουλο. Καὶ ὅταν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι περισσότερη ἀπὸ τὴν χωρητικότητα τῆς καρδιᾶς, τὸ χτύπημα τῆς καρδιᾶς ἀκούγεται καὶ στοὺς γύρω του, γιατὶ σ ̓ αὐτὴν τὴν κατάσταση συμμετέχει καὶ τὸ σῶμα.
• Δεν ωφελεί το να τρίβη κανείς τα γόνατα του με αμέτρητες μετάνοιες, εάν δεν τρίβη παράλληλα και την μούρη του με την ταπείνωση (την εσωτερική μετάνοια).
Εκείνος που ζητάει ταπείνωση από τον Θεό, αλλά δεν δέχεται τον άνθρωπο που του στέλνει ο Θεός για να τον ταπεινώση, δεν ξέρει τι ζητάει, διότι οι αρετές δεν αγοράζονται όπως τα ψώνια στον μπακάλη (όσα κιλά θέλουμε), αλλά μας στέλνει ο Θεός ανθρώπους να δοκιμαστούμε, να εργαστούμε, να την αποκτήσουμε και να στεφανωθούμε.
• Ο άνθρωπος που σου ζητάει ειλικιρνή ευγχώρεση, όταν σφάλλει να τον συγχωρείς κάθε φορά που σφάλλει με καλοσύνη και να τον αγαπάς και από κοντά. Τον δε πονηρό που σου ζητάει δήθεν συγχώρεση, για να κάνει τη δουλειά του και συνέχεια σε μπλέκει στις υποθέσεις σου, που βλάπτουν ψυχικά και άλλους ανθρώπους, συγχώρεσέ τους εβδομήντα επτά φορές μαζεμένες και στο εξής να τον αγαπάς από μακριά και να εύχεσαι γι' αυτόν.
Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

[toula]

«Ιδού άνθρωπος, του οποίου την ταπείνωση και οι άγγελοι εθαύμαζον.»
Τη 11η Αυγούστου, μνήμη του Αγίου Πατρός Ημών Νήφωνος Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως
Ήταν μεγάλος εκκλησιαστικός πατέρας και ασκητής του 14ου αιώνα, γνωστός για την ταπείνωση, την προσευχή και την αγάπη του προς τον Θεό και τον άνθρωπο. Υπηρέτησε ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και άφησε πνευματική παρακαταθήκη που φωτίζει μέχρι σήμερα. Επέστρεψε στην Μονή της μετανοίας του (Διονυσίου) ως απλός μοναχός, κρύβοντας το αξίωμά του.
Ανέλαβε το "ευτελές" διακόνημα του βουδουνάρη (ο μοναχός που πρόσεχε τα ζώα, κυρίως τα βοοειδή ή τα πρόβατα) και ο Θεός τον αποκάλυψε στον ηγούμενο και στούς πατέρες "θαυμαστώ τω τρόπω"
Αναφέρεται δε στο συναξάρι του αγίου, η περίφημη φράση που αγγέλου που είπε στον Άγιο, "αρκετά Νήφων, και οι άγγελοι (ολόκληρος ο ουρανός αλλου λέει) εξεπλάγησαν από την ταπείνωσή σου"!!!
«Ιδού λοιπὸν άνθρωπος, του οποίου την ταπείνωση και οι άγγελοι εθαύμαζον.»
Και επειδή ο θείος Νήφων δεν ήθελε να φανερώνεται η αρετή του, ενεδύθη το σχήμα του απλού μοναχού και καθόταν μετ’ ευτελείας εις το μοναστήριον, αγνώριστος εις τους πολλούς, ακόμα και ως Πατριάρχης, παρέμεινε ταπεινός, σαν αρχάριος μοναχός, προσηλωμένος στην προσευχή, τη νηστεία και την διακονία του μοναστηριού, όπως ο Χριστός όπου "ήλθε διακονήσαι", χωρίς να επιδιώκει καμία κοσμική δόξα. Εν τω κρυπτώ και εντός της Μονής!
«Ιδού λοιπὸν άνθρωπος, του οποίου την ταπείνωση και οι άγγελοι εθαύμαζον.»
Η ζωή του ήταν γεμάτη αγάπη προς τον πλησίον και άσκηση, δείχνοντας πως η αληθινή μεγαλωσύνη κρύβεται στην ταπείνωση.
Ο ίδιος ο ουρανός και οι άγγελοι μαρτύρησαν το φως που δεν μπορούσε να κρυφτεί, γιατί η ταπείνωση του Αγίου ήταν λαμπρότερη από κάθε κοσμική δόξα. Ήταν λύχνος που έπρεπε να μπει "επί την λυχνίαν", που λάμπει "πάσι τοις εν τη οικία".
«Ιδού λοιπὸν άνθρωπος, του οποίου την ταπείνωση και οι άγγελοι εθαύμαζον.»
Όπως εκείνος έκρυψε το φως του μέσα στην ταπείνωση, και ο Θεός τον φανέρωσε και τον τοποθέτησε "Επί την λυχνία ", έτσι κι εμείς πρέπει να ταπεινώσουμε την καρδιά μας, απαλλαγμένοι από κάθε επιθυμία κοσμικής δόξας.
Η ταπείνωση είναι η πύλη για τη Χάρη του Θεού, ο αληθινός δρόμος προς τη σωτηρία και τη Θέωση...
Μέσα στην ταπείνωση γινόμαστε μέτοχοι της θείας δόξης και όπως οι άγγελοι και οι άγιοι, ας δοξάζουμε το όνομά Του με την αγία ζωή μας. Είθε ο Αγιος Νήφων να εύχεται να του μοιάσουμε έστω στο φρόνημα...
Γ.Κ

[toula]

«Μην κρύβεις λύπη στην Καρδιά σου, διότι η χαρά του πονηρού είναι η λύπη και η αθυμία!
Από (αυτά τα πάθη) γεννούνται πολλά, με τα οποία γεμίζει πίκρα η ψυχή»…!!!
Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

[toula]

Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού: "Ο Γέροντάς μου Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης 1897-1959"…!!!
Ο Γέροντας περιγράφει την Οσιακή Κοίμηση του Αγίου μας και την μετάβασή του στην αγκαλιά του Σωτήρα Κυρίου Ιησού Χριστού και της Παναγίας, που τόσο αγάπησε από νεότητός του:
«Τὸ βράδυ, εἰς τὴν Αγρυπνίαν τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας, ὁ Γέροντας συνέψαλλε ὅσον ἠδύνατο μὲ τοὺς Πατέρας. Εἰς τὴν Θείαν Λειτουργίαν, τὴν ὥραν ποὺ ἐκοινώνησε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια εἶπε· «Εις ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου»!
Ξημέρωσε 15η Αὐγούστου. Ὁ Γέροντας κάθεται στὴν μαρτυρική του πολυθρόνα στὴν αὐλὴ τοῦ Ησυχαστηρίου μας. Περιμένει τὴν ὥραν καὶ τὴν στιγμήν. Εἶναι σίγουρος διὰ τὴν πληροφορίαν ποὺ τοῦ εἶχε δώσει ἡ Παναγία μας, ἀλλὰ βλέποντας τὴν ὥραν νὰ περνᾶ καὶ τὸν ἥλιον νὰ ἀνεβαίνη τοῦ ἔρχεται κάτι ὡσὰν στενοχώρια, ὡσὰν ἀγωνία διὰ τὴν βραδύτητα! Εἶναι ἡ τελευταία ἐπίσκεψις τοῦ πονηροῦ. Μὲ φωνάζει καὶ μοῦ λέγει:
- «Παιδί μου, γιατί ἀργεῖ ὁ Θεὸς νὰ μὲ πάρη; Ὁ ἥλιος ἀνεβαίνει καὶ ἐγὼ ἀκόμη εἶμαι ἐδῶ»!
Βλέποντας ἐγὼ τὸν Γέροντά μου νὰ λυπῆται, καὶ σχεδὸν νὰ ἀδημονῇ, τοῦ λέγω μὲ θάρρος:
- «Γέροντα μὴ στενοχωρῆστε, τώρα ἐμεῖς θὰ κάνωμε Εὐχή καὶ θὰ φύγετε»!
Ἐσταμάτησαν τὰ δάκρυά του. Οἱ Πατέρες, ὁ καθένας τὸ κομποσχοίνι του καὶ ἔντονον τὴν Εὐχήν. Δὲν ἐπέρασε ἕνα τέταρτο καὶ μοῦ λέγει:
- «Κάλεσε τοὺς Πατέρες νὰ βάλουν Μετάνοιαν, διότι φεύγω»!
Ἐβάλαμε τὴν τελευταίαν Μετάνοιαν. Ἔπειτα ἀπὸ λίγο ἐσήκωσε τὰ μάτια του ὑψηλὰ καὶ ἔβλεπε ἐπιμόνως ἐπὶ δυὸ λεπτὰ περίπου. Κατόπιν γυρίζει καὶ, πλήρης νηφαλιότητος καὶ ἀνεκφράστου ψυχικοῦ θάμβους, μᾶς λέγει:
- «Ὅλα ἐτελείωσαν, φεύγω, ἀναχωρῶ … Εὐλογεῖτε»…!!!
Καὶ μὲ τὶς τελευταῖες λέξεις ἔγειρε τὸ κεφάλι του δεξιά, ἀνοιγόκλεισε δυὸ τρεῖς φορὲς ἤρεμα τὸ στόμα καὶ τὰ μάτια, καὶ αὐτὸ ἦταν. Παρέδωκε τὴν ψυχήν του εἰς χεῖρας Ἐκείνου, τὸν ὁποῖον ἐπόθησε καὶ ἐδούλευσεν ἐκ νεότητος.
Θάνατος ὄντως Οσιακός! Εἰς ἡμᾶς ἐσκόρπισε Αναστάσιμον αἴσθησιν…!!!
Ἐμπροστά μας εἴχαμε νεκρὸν καὶ ἥρμοζε πένθος, ὅμως μέσα μας ἐζούσαμε Ανάστασιν!
Καὶ τοῦτο τὸ αἴσθημα δὲν ἔλειψε πλέον· μὲ αὐτὸ συνοδεύεται ἔκτοτε ἡ ἐνθύμησις τοῦ ἀειμνήστου Αγίου Γέροντος!
Την Ευχή του Γέροντα να έχουμε»...!!!

[toula]

Είναι μόνο μία εκ βαθέων κραυγή και εν προσευχή πρόσκληση στη μοναδική οδό της σωτηρίας μέσω της μετάνοιας.......
Ο Ευρωπαίος άνθρωπος έχει καταδικάσει σε θάνατο και τον Θεό και την ψυχή. Δεν καταδίκασε, όμως, έτσι και τον εαυτό του σε θάνατο, από τον οποίο θάνατο δεν υπάρχει ανάσταση; Κάνετε ειλικρινά και αμερόληπτα τον απολογισμό της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας, επιστήμης, πολιτικής, κουλτούρας, πολιτισμού, και θα δείτε ότι αυτές έχουν φονεύσει στον Ευρωπαίο άνθρωπο τον Θεό και την αθανασία της ψυχής. Αν, όμως, προσέξετε σοβαρά στην τραγικότητα της ανθρώπινης ιστορίας, οπωσδήποτε θα εννοήσετε, ότι η θεοκτονία πάντοτε καταλήγει στην αυτοκτονία. Ενθυμείσθε τον Ιούδα; Εκείνος πρώτος φόνευσε τον Θεό και έπειτα εξόντωσε τον εαυτό του. Αυτό είναι αδυσώπητος νόμος, ο οποίος κυριαρχεί στην ιστορία αυτού του πλανήτη.
Το οικοδόμημα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, οικοδομημένο χωρίς τον Χριστό, κατ’ ανάγκην θα καταρρεύσει και μάλιστα πολύ σύντομα, όπως προφήτευσε ο οραματιστής Ντοστογιέφσκι και ο θλιμμένος Γκόγκολ. Και μπροστά στα μάτια μας πραγματοποιούνται οι προφητείες των ορθοδόξων μας Σλάβων προφητών. Δέκα ολόκληρους αιώνες ανεγείρονταν ο ευρωπαϊκός πύργος της Βαβέλ, και ημείς αξιωθήκαμε του τραγικού οράματος. Ιδού! Ανεγέρθηκε πελώριο μηδέν! Επήλθε γενική σύγχυση. Άνθρωπος δεν εννοεί άνθρωπο, ψυχή δεν εννοεί ψυχή, έθνος δεν εννοεί έθνος.
Ο Ευρωπαίος άνθρωπος έφθασε στον μοιραίο ίλιγγο, οδήγησε τον υπεράνθρωπο στην κορυφή του πύργου της Βαβέλ του, θέλοντας να αποπερατώσει με αυτόν το οικοδόμημά του, αλλά ο υπεράνθρωπος τρελάθηκε ακριβώς επάνω στην κορυφή και γκρεμίστηκε από τον πύργο. Και πίσω του ο ίδιος ο πύργος γκρεμίζεται και θρυμματίζεται με τους πολέμους και τις επαναστάσεις. Ο homo europaeicus έπρεπε κατ’ ανάγκην να τρελαθεί στο τέλος του πολιτισμού του. Ο Θεοκτόνος ήταν αδύνατο να μην γίνει αυτοκτόνος. Η Wille zur Macht (Θέληση για Δύναμη) μεταβλήθηκε σε Wille zur Nacht (Θέληση για Νύχτα).
Νύχτα, βαριά νύχτα έχει καλύψει την Ευρώπη. Γκρεμίζονται τα είδωλα της Ευρώπης και δεν είναι πολύ μακριά η μέρα, κατά την οποία δεν θα μείνει ούτε πέτρα επάνω στην πέτρα από την κουλτούρα και τον πολιτισμό της Ευρώπης, με τους οποίους αυτή ανήγειρε πόλεις και κατέστρεφε ψυχές, θεοποιούσε τα κτίσματα και απέρριπτε τον Κτίστη.
Άδειασε ο ουρανός, διότι ο Θεός δεν είναι μέσα του. Άδειασε η γη, διότι δεν έχει επάνω της αθάνατη ψυχή. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός έκανε τους δούλους του νεκροταφείο. Και αυτός ο ίδιος έγινε νεκροταφείο. «Θέλω να πάω στην Ευρώπη», δηλώνει ο Ντοστογιέφσκι, «και γνωρίζω ότι πηγαίνω σε νεκροταφείο…».
Αναμφίβολα οι αρχές και οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής κουλτούρας και του πολιτισμού είναι Χριστομάχες. Για πολύν καιρό διαμορφωνόταν ο τύπος του Ευρωπαίου ανθρώπου εωσότου αυτός αντικατέστησε τον Θεάνθρωπο Χριστό με τη φιλοσοφία και την επιστήμη του, με την πολιτική και την τεχνική του, με τη θρησκεία και την ηθική του. Με τα σύγχρονα τεχνικά μέσα και τις πολιτικο-κοινωνικές επαναστάσεις, οι οποίες είναι και αυτές γέννημα και θρέμμα της επανάστασης της Ευρώπης, ο τύπος αυτός του Ευρωπαίου ανθρώπου καθίσταται πρότυπο του τέλειου ανθρώπου σε όλη την οικουμένη.
Στη Δύση ούτε γνωρίζουν την Εκκλησία, ούτε γνωρίζουν την οδό, ούτε γνωρίζουν έξοδο από τα αδιέξοδα. Εκεί όλα έχουν βυθιστεί στην ψυχοφθόρα ειδωλολατρία και φιλαυτία, φιληδονία και σαρκολατρία. Γι’ αυτό, Ευρώπη ίσον αναγέννηση της ειδωλολατρίας.
Ψευδόχριστοι και ψευδοθεοί έχουν πλημμυρίσει την Ευρώπη και από εκεί εξάγονται σε όλες τις αγορές της Οικουμένης, έχοντας ως κύριο έργο τους να φονεύσουν τον Θεό και την ψυχή στον άνθρωπο και έτσι να στερήσουν από τον κόσμο τη μοναδική ελπίδα και αυτή την ίδια τη δυνατότητα της αληθινής κοινωνίας.
Γράφοντας αυτά, προσπαθούμε να εισδύσουμε στον πυρήνα της ευρωπαϊκής υψηλοφροσύνης, στα δαιμονικά υπόγειά της, από όπου πηγάζουν οι ακάθαρτες πηγές της, τα νερά των οποίων δηλητηριάζουν την οικουμένη. Αυτό καθόλου δεν είναι καταδίκη της Ευρώπης. Είναι μόνο μία εκ βαθέων κραυγή και εν προσευχή πρόσκληση στη μοναδική οδό της σωτηρίας μέσω της μετάνοιας.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

[toula]

Φίλος πραγματικός είναι εκείνος ο οποίος, στον καιρό του πειρασμού, υποφέρει μαζί με τον συνάνθρωπό του τις θλίψεις, τις δυσκολίες, τις δοκιμασίες και τις συμφορές που ήρθαν σε εκείνον, σαν να είναι δικές του, χωρίς να θορυβηθεί ή να ταραχτεί.
Ο πιστός φίλος είναι ισχυρό καταφύγιο (Σειρ. 6, 14), επειδή και στην ευημερία του φίλου είναι καλός σύμβουλος και συνεργάτης ομόψυχος, και στη δυστυχία του είναι ειλικρινής βοηθός και συμπαραστάτης γεμάτος συμπόνια.
Μόνο όσοι τηρούν με ακρίβεια τις εντολές και έχουν μυηθεί αληθινά στις βουλές του Θεού δεν εγκαταλείπουν τους φίλους τους, όταν ο Θεός επιτρέπει να περνούν αυτοί πειρασμό.
Αντίθετα, οι καταφρονητές των εντολών και αμύητοι στις θείες βουλές, όταν ο φίλος τους ευημερεί, απολαμβάνουν μαζί του, όταν όμως περνά δοκιμασία και δυστυχεί, τον εγκαταλείπουν, καμιά φορά μάλιστα πηγαίνουν και με το μέρος των εχθρών του.
Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής