Ψυχοφελή μηνύματα...

[Αναστάσιος]

«Καλύτερα να νικιέται κάποιος, όταν πρέπει, παρά να νικά με τρόπο αθέμιτο και επικίνδυνο».
Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος

[toula]

Η σιωπή είναι θαυμαστή βοήθεια στην εκγύμναση των αρετών και

γι΄αυτό είναι σημάδι φρονιμάδας.

Άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης

[toula]

Πάντως ώρες ώρες έχω την εντύπωση ότι ορισμένοι άνθρωποι της "θρησκείας", όχι απλά δεν θα άφηναν κάτω την πέτρα στην προτροπή του Χριστού «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω…», αλλά θα έπιαναν την πιο μεγάλη και βαριά πέτρα που θα έβρισκαν μπροστά τους και θα την πετούσαν με μανία στο αμαρτωλό άνθρωπο.
Άλλωστε γι’ αυτούς είναι εχθρός, γιατί κάνει κάτι «απαίσιο», τους θυμίζει όλα εκείνα που θα ήθελαν και αυτοί να ζήσουν και τα έχουν θάψει. Την πέτρα την πετάς πάντα στο καθρέπτη σου, ώστε να σπάσει και να μην σου θυμίζει εσένα.
Γι αυτό ο Χριστός ενώ καταδίκαζε την αμαρτία, τον αμαρτωλό τον αγκάλιαζε ως πληγωμένο και πάσχοντα. Προσπαθούσε να ακούσει την πιο βαθιά κραυγή του μέσα στην νύχτα της ζωής....

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Πολλοί άνθρωποι από την ντροπή τους δεν έρχονται στη μετάνοια. Λησμονούν όμως ότι όλες οι αμαρτίες τους είναι μια σταγόνα μπροστά στο πέλαγος της αγάπης του Θεού».
Οσ. Σιλουανός ο Αθωνίτης

[toula]

Η μόνη αμαρτία η οποία δε συγχωρείται

Η μόνη αμαρτία η οποία δε συγχωρείται είναι η αμετανοησία. Υψώνει τοίχο ο άνθρωπος με τον Θεό. Διακόπτει κάθε σχέση μαζί Του. Δεν έχει την παραμικρή διάθεση να σωθεί και είναι γνωστό ότι ο Θεός δεν σώζει με τη βία. Αποτελεί τη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος κατά το λόγο του Κυρίου μας, καθότι δεν δέχεται την Αλήθεια. Δεν δέχεται τη σωστική δύναμη του Θεού, ο οποίος θέλει όλοι οι άνθρωποι να έλθουν σε επίγνωση και να σωθούν.
Ο Θεός να μας δίδει το έλεός Του, την ταπείνωση και τη γνώση να πορευόμαστε την οδό της μετανοίας.

π. Σεραφείμ Λεβέντης

[toula]

Μέσα σε εμβατήρια και παρελάσεις, μέσα σε επισήμους και άρματα, χάθηκε η Μητέρα με το πανωφόρι. Εκείνη που φανερώθηκε σε αγίους και απλούς ανθρώπους της πίστεως να κρατάει ένα ρούχο και να τους σκεπάζει.
Μα υπάρχει αλήθεια πιο όμορφη εικόνα από εκείνη της Παναγίας που κρατά στα χέρια της ένα ζεστό ρούχο και μας σκεπάζει; Είναι η μάνα που σαν δει το παιδί της γυμνό σπεύδει να το σκεπάσει, να μην κρυώσει από την παγωνιά του κόσμου.
Είναι η Παναγία που τρέχει να κρύψει την γύμνια μας, από όλους εκείνους που δεν σεβάστηκαν ποτέ ότι σταθήκαμε «γυμνοί» ενώπιων τους και εξομολογηθήκαμε κορμί και ψυχή, όλα εκείνα που μάτωσαν μέχρι να γίνουν λέξεις στα χείλη μας.
Γι αυτό Παναγία μου σκέπασε με, κάνει τόση παγωνιά στο κόσμο μας, κι εγώ από μικρό παιδί είχα την κακή συνήθεια να ξεσκεπάζομαι τις νύχτες…

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Δεν γίνεται πάντα να γελάς επειδή το ζητάει η μόδα της «θετικότητας». Υπάρχουν και στιγμές που τα μέσα σου ζητούν να ουρλιάξουν και να κλάψουν. Κι αυτό δεν είναι αρρώστια, αλλά συναισθηματική υγεία. Δεν μπορείς πάντα να είσαι ήρεμος και νηφάλιος, είσαι μεταβλητός και ευάλωτος γιατί πολύ απλά είσαι άνθρωπος. Δεν είναι έλλειψη πίστης ο φόβος, γιατί και ο Χριστός φοβήθηκε και δάκρυσε.
Δεν αλλάζουν όλα στην ζωή μας, υπάρχουν κι εκείνα που θέλουν χρόνο, υπομονή και αποδοχή. Στο τέλος μαθαίνουμε να τα διαχειριζόμαστε και παύουν να βάζουν τρικλοποδιές στην χαρά μας.
Στο κάτω κάτω κανείς δεν έφτασε στην δοξολογία δίχως να βραχνιάσει στην γκρίνια, μήτε μπήκε στο παράδεισο χωρίς να θρηνήσει στην κόλαση.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Πολλές φορές, όταν βλέπουμε κάτι κακό που γίνεται και ασχολούμαστε μ’ αυτό, το σχολιάζουμε, το καυτηριάζουμε, το απαξιώνουμε, νομίζω ότι του δίνουνε τελικά αξία και το προβάλουμε.

Ειδικά στις περιπτώσεις όπου κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να κάνουνε μια ανοησία για να τραβήξουν τα φώτα της δημοσιότητας πάνω τους.

Όταν καθόμαστε και ασχολούμαστε με την ανοησία τους γινόμαστε χωρίς να το καταλαβαίνουμε συνεργοί τους. Αυτό που ήθελαν εξ αρχής το κατάφεραν. Όλοι ασχολούνται με το «επίτευγμά» τους.

Σε αυτές τις περιπτώσεις όπου η ανοησία και η βλακεία περισσεύει, η απαξίωση είναι η καλύτερη αντιμετώπιση.

Αλλά και κάτι ακόμα, αντί να σχολιάζεται μια ανοησία σε «παράθυρα» ή σε μέσα κοινωνικης δικτύωσης, καλύτερο θα ήταν (και πιο αποτελεσματικό) όταν με την ανοησία αυτή καταπατούνται νόμοι του κράτους να αναλαμβάνει η δικαιοσύνη με τα αρμόδια οργανά της και να αποδίδονται οι ευθύνες στους υπεύθυνους.

Διότι τελικά δημοκρατία δεν σημαίνει ασυδοσία και ξεφτίλα. Από την στιγμή που κάποιος στο όνομα της δικής του ελευθερίας προσβάλει τα δικά μου ιδεώδη, την δίκη μου πίστη, τους ήρωες προγόνους μου, την σημαία μου, την πατρίδα μου...γίνεται φασίστας και τύραννος.

Εάν δεν συμφωνείς με κάτι μην συμμετέχεις.
Όμως εάν συμμετέχεις τότε να σεβαστείς το σκοπό και το νόημα σ’ αυτό που συμμετέχεις και όχι να διακωμωδείς με την αισχρότητα που το «ήθος» σου σου υπαγορεύει.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Τόσα χρόνια μέσα στην Εκκλησία κι όμως ζεις αντίχριστα.
Ναι για σένα μιλώ, για μένα μιλώ που δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου, που δεν δέχομαι ούτε την παραμικρή παρατήρηση, που δεν ανέχομαι κανέναν να μου μιλήσει στον “ενικό”, που οργίζομαι με κάθε έναν που τολμά να με προσπεράσει στο αντίδωρο, που αντιπαθώ όλους εκείνους που ίσως έχουν μια πιο βαθιά σχέση με τον ιερέα της ενορίας μου ή γνωρίζουν πιο πολλούς γέροντες και αρχιερείς από εμένα.

Τόσα χρόνια μέσα στην Εκκλησία κι όμως παραμένουμε σε μια ευσέβεια που από την μία μας ωθεί να ζυμώνουμε άρτους για την προσκομιδή κι από την άλλη να υπερασπιζόμαστε με φανατισμό το αυτοείδωλό μας.

Μια κυρία τις προάλλες δέχτηκε μια παρατήρηση από έναν επίτροπο μιας ενορίας. Μια κυρία που κάνει δωρεές σε ναούς, που γνωρίζει και την γνωρίζουν πολλοί πατέρες, ακόμα και αρχιερείς. Μια κυρία που κάθε εβδομάδα φέρνει άρτους, που έχει πνευματικό πατέρα, που κυκλοφορεί πάντα ντυμένη ευπρεπώς, που ακούει μόνο τον ραδιοφωνικό σταθμό της μητροπόλεως, που συμμετέχει πολλές φορές σε εκδρομές της μητροπόλεως.
Μια κυρία που θα αυτοχαρακτηριζόταν “άνθρωπος του Θεού, άνθρωπος της Εκκλησίας”.
Αυτή λοιπόν η ευσεβής κυρία, της μακριάς φούστας, των προσκυνηματικών εκδρομών, των ζυμωτών άρτων, των εκκλησιαστικών γνωριμιών όχι μόνο δεν μπόρεσε να βαστάξει μία παρατήρηση αλλά σήκωσε πόλεμο κατά του επιτρόπου που την έκανε παρατήρηση. Κλάφτηκε στον πνευματικό της, παραπονέθηκε τον προϊστάμενο της ενορίας, είπε λόγια για τον επίτροπο σε άλλες κυρίες. Έχουνε περάσει τρεις τέσσερις ημέρες κι όμως ακόμα με αυτό ασχολείται. Το μόνο που την νοιάζει είναι να τιμωρηθεί ο “αγενής” επίτροπος, να αποκατασταθεί το όνομά της, η υπόληψή της, η αξιοπρέπειά της. Το μόνο που την νοιάζει είναι να προσκυνήσουν όλοι (επίτροπος, προϊστάμενος, πνευματικός, αρχιερέας) το αυτοείδωλό της· διότι το αξίζει(αυτό νομίζει). Ζητά υπεράσπιση του εγώ της. Ζητά αμνήστευση των ιδιοτροπιών της.

Τόσα χρόνια μέσα στην Εκκλησία και όμως ζει αντίχριστα.
Δεν θέλει να ταπεινωθεί, δεν θέλει να συγχωρέσει, δεν θέλει να υπομείνει, δεν θέλει να αγαπήσει, δεν θέλει να μετανοήσει.

Θέλει δικαίωση, θέλει εκδίκηση, θέλει επαίνους, θέλει να σταυρώσει κι όχι να σταυρωθεί, θέλει κατανόηση αλλά η ίδια δεν κατανοεί, ψάχνει συμπόνοια (με τα ψευτοκλάματα) μα η ίδια παραμένει σκληρόκαρδη, νιώθει αδικημένη κι όμως αυτή είναι που αδικεί και καταδυναστεύει.

Τέτοιοι άνθρωποι δυστυχώς υπάρχουν αρκετοί μέσα στους κόλπους της Εκκλησία μας. Άνθρωποι ευσεβοφανείς που το μόνο που τους νοιάζει είναι να επιβληθούν στους άλλους, να εξουσιάσουν τους άλλους. Δεν διστάζουν να συκοφαντήσουν, να σπείρουν διχόνοια.

Κατακρίνουν μέρα νύχτα τους άλλους αλλά κάνουν και το απόδειπνο. Νηστεύουν Τετάρτη και Παρασκευή μα συγχρόνως με λύσσα ζητούν “επί πίνακι” το κεφάλι του συνανθρώπου τους που ίσως έσφαλε εναντίον τους. Με το ένα χέρι κρατούνε κομποσχοίνι και το με το άλλο κρατούν σφικτά τα χρήματά τους μη τυχόν κάνουνε ελεημοσύνη σε κάποιον φτωχό.

Σαν την κυρία αυτή υπάρχουν πολλές και πολλοί που με την συμπεριφορά τους γίνονται η μεγαλύτερη δυσφήμιση του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι διώκτες του Χριστού. Όλοι αυτοί που ζούνε θρησκευόμενοι αλλά όχι Εκκλησιαστικά, που ζούνε ηθικιστικά αλλά όχι αγαπητικά, που νομίζουν ότι ζούνε χριστιανικά κι όμως ζούνε αντίχριστα.

Υποκριτές που το μόνο που κάνουνε μια ολάκερη ζωή είναι να χρησιμοποιούν την Εκκλησία για να καταξιωθούν κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά.

Δυστυχώς δεν υπάρχει ίχνος αυτογνωσίας, αυτομεμψίας, μετάνοιας, ταπείνωσης και αγάπης.

Να με συγχωρείται αδελφοί μου αλλά μερικές φορές με πιάνει θυμός με όλες αυτές τις καταστάσεις όπου άνθρωποι που αυτοπαρουσιάζονται ως πνευματικοί συμπεριφέρονται χειρότερα από κοσμικούς ανθρώπους.

Τι να την κάνουμε αδελφοί μου την ηθική χωρίς αγάπη;
Τι να τον κάνουμε τον Εκκλησιασμό που γίνεται μόνο και μόνο από συνήθεια χωρίς προσευχή και πόθο για κοινωνία με τους άλλους;
Τι να την κάνουμε την ευσεβοφάνεια χωρίς Χριστό;

Επιτέλους, ας πάψουμε να ζούμε με εγωισμό.
Επιτέλους, ας πάψουμε να ζούμε ως δαίμονες, που κατα τ’ άλλα κοινωνούμε κάθε Κυριακή.

Επιτέλους, ας πάψουμε να ζούμε αγωνιζόμενοι όχι για να σωθούμε αλλά για να κολαστούμε. Διότι ο άνθρωπος που με εμμονή ψάχνει συνεχώς την δικαίωση, την εκδίκηση, που ζει με κακία και κατάκριση, με σκληρότητα και έπαρση, καμία νηστεία δεν θα τον σώσει, καμία “εκκλησιαστική” γνωριμία του δεν θα τον βοηθήσει στην Κρίση, καμία δωρεά σε ιερούς ναούς δεν θα αμνηστεύσει την υπερηφάνεια του.

Μακάρι αδελφοί μου, όλοι μας με πρώτο εμένα, ζώντας μέσα στην Εκκλησία να ανοίξουμε την καρδιά μας στην Χάρη του Θεού ώστε να φωτιστούμε και πλέον να ζούμε Χριστομίμητα και όχι αντίχριστα. Μα αυτό χρειάζεται πρώτα να βάλουμε στη ζωή μας μετάνοια και ταπείνωση. Χρειάζεται να πάψουμε να βλέπουμε τους άλλους ως εχθρούς, να πάψουμε να δικαιολογούμε τον εαυτούλη μας.

Η κόλαση θα είναι γεμάτοι ανθρώπους “τακτοποιημένους-καθαρούς” που δεν είχανε ταπείνωση και μετάνοια.
Ο παράδεισος θα είναι γεμάτος με ανθρώπους αμαρτωλούς που όμως μετανόησαν και ταπεινώθηκαν.

Για να σωθούμε λοιπόν ας δούμε τον Σταυρό του Κυρίου κι ας πάψουμε να ζητούμε δικαίωση και αξιοπρέπεια. Ας δούμε τον Κύριο σιωπών, τεπαπεινωμένο και συγχωρών κι ας πάψουμε να ζητούμε εκδίκηση θέλοντας να ικανοποιήσουμε τον θιγμένο εγωισμό μας.
Ας δούμε τα χάλια μας και ας πάψουμε να ασχολούμαστε με τους άλλους. Κι αν οι άλλοι μας κάνουν μία παρατήρηση ή πούνε κάτι για εμάς ας το δούμε ως ευκαιρία να προαχθούμε πνευματικά και όχι να δικαιωθούμε κοσμικά.

Είναι κρίμα για έναν θιγμένο εγωισμό να χάσουμε την Βασιλεία του Θεού.
Είναι κρίμα για ένα γινάτι να κολαστούμε.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Πάνω από χαρτιά με αριθμούς
παλεύεις,
ξενυχτάς,
αγκομαχάς.

Άλλες φορές απλά παραδίνεσαι
σε νόμους και κανόνες που μελετάς
σε βιβλία που θολώνουν το μυαλό
αντί να το ξυπνούν.

Κι άλλες φορές
δουλώνεσαι σε ραντεβού
με ξένους που ζητούν το ακατόρθωτο,
με πελάτες που θέλουν να τους γλυκομιλάς
καθώς τα εσώψυχά σου θρηνούν
την σπατάλη της ζωής...

Μα είναι αυτή η φθορά της ψυχής σου
που ζητά λευτεριά,
που ζητά έρωτα και αλήθεια,
που ζητά ποίηση και χάδι,
που ζητά άνθρωπο
κι όχι αριθμούς και νόμους.

Είναι δύσκολο να προσπαθείς για κερδίσεις την λευτεριά.
Γιατί η λευτεριά δεν χαρίζεται ποτέ.
Πάντα θέλει ν' αγωνιστείς γι' αυτήν.
Να την διεκδικήσεις από τον κόσμου τούτου
που δουλώνει και καταπιέζει,
που σε θέλει πιστό υπάλληλο
της συνήθειας και της παραίτησης,
της τετράγωνης λογικής
και του καταναλωτισμού.

Είναι δύσκολο να επαναστατήσεις
σ όλα αυτά που σε χαρτζιλικώνουν
μα σου στερούν συγχρόνως
ζωή και δημιουργικότητα.

Είναι δύσκολο να πεις "όχι"
στην λογική που πολλές φορές
ευνουχίζει την καρδιά σου.

Όμως εάν κάπου, κάποτε
βρεις το κουράγιο
να δεις τα βαθιά της καρδιάς σου,
κι αφήσεις αυτήν την σπίθα της ζωής
να ξεθαρρέψει μέσα σου·
εάν τολμήσεις να μην πνίξεις
της νιότης σου το ασυμβίβαστο...
ίσως καταφέρεις ξανά να ζήσεις λεύτερα,
με καρδιά ζωντανή,
με μάτια φωτεινά,
με νου καθάριο,
μ' όνειρα αστερόλουστα.

Είναι δύσκολο να λευτερωθείς,
μα άνθρωπέ μου
είναι απάνθρωπο και να ζεις δολωμένος,
πάροικος μιας ζωής που δεν θέλεις,
εξόριστος από την ευτυχία και την χαρά.

Γι' αυτό μην διστάσεις
μπροστά στην δυσκολία.
Διότι καλύτερο είναι να τολμήσεις το δύσκολο
παρά να παραμένεις σε μια ζωή
που δεν σε εκφράζει,
που σε νεκρώνει μέρα με τη μέρα.

Δεν έχω τη λύση για την λευτεριά σου.
Την λύση θα την βρεις κάπου εκεί,
ανάμεσα στην τόλμη, στο ρίσκο,
στο κυνήγι της ζωής σου
που μόνο μια φορά σου δόθηκε,
όχι για να την χαραμίσεις
στην παραφωνία της μιζέριας,
αλλά για την υμνήσεις...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος