Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Νύχτα ζοφερή, μαύρο σκοτάδι και συνεχής ομίχλη είναι η απροσεξία και αυτός που περπατά μαζί της, δεν ξέρει που πηγαίνει
Άγιος Νεκτάριος: Η προσοχή οδηγεί στην αρετή…
Η προσοχή παρέχει στον νου την ευκαιρία να διακρίνει το τι είναι αληθές και το τι είναι ψευδές· το τι είναι ορθό και το τι μη ορθό· το τι είναι ωφέλιμο και το τι είναι βλαβερό· το τι είναι αγαθό και το τι κακόν, τι είναι δίκαιο και τι είναι άδικο.
Η προσοχή είναι αρχή σοφίας. Η έλλειψή της, είναι άγνοια, αμάθεια και μωρία. Η προσοχή κατευθύνει τις σκέψεις. Η προσοχή αποδεικνύει αυτό που πρέπει να γίνει. Η προσοχή οδηγεί στην αρετή.
Νύχτα ζοφερή, μαύρο σκοτάδι και συνεχής ομίχλη είναι η απροσεξία και αυτός που περπατά μαζί της, δεν ξέρει που πηγαίνει. Οι δρόμοι αυτών που δεν προσέχουν, είναι σκοτεινοί και δεν βλέπουν που σκοντάφτουν. Μοιάζει η απροσεξία με πονηρό θηρίο, λιοντάρι αρπακτικό, φίδι δηλητηριώδες, που αρπάζει και κατασπαράζει αυτούς που την συναναστρέφονται.
Αυτός που είναι μετρημένος στα λόγια, είναι μετρημένος και στα έργα. Αυτός που εξετάζει τα λόγια που πρόκειται να πει, εξετάζει και τις πράξεις που πρόκειται να εκτελέσει.

[toula]

Σε κακομεταχειρίζεται κάποιος και σε πολεμάει;
Σε κακομεταχειρίζεται κάποιος και σε πολεμαει; Σου δίνει την ευκαιρία να γρηγορείς και σου παρέχει αφορμή να ομοιωθείς με τον Θεό. Άλλος σου αφαιρεί χρήματα; Αν το υπομείνεις με γενναιότητα, θα λάβεις τον ίδιο μισθό με εκείνους που έχουν τα πάντα μοιράσει στους φτωχούς. Σου μίλησε κάποιος με άσχημο τρόπο και σε κατηγόρησε; Είτε αληθή, είτε ψευδή είναι αυτά, σου έμπλεξε στεφάνι, αν εσύ τα δεχθείς με πραότητα… Όπως λοιπόν, όταν προσέχουμε, κερδίζουμε και από τα λυπηρά, έτσι και όταν αδιαφορούμε, ούτε από τα ωφέλιμα γινόμαστε καλύτεροι. Τί ωφέλησε τον Ιούδα, η αναστροφή του με τον Χριστό;
Ας μην μας κυριεύει η μανία για τα ζητήματα της επίγειας ζωής και τότε θα είμαστε πάντοτε άγρυπνοι και προσεκτικοί.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Ευωδία Αγίου Πνεύματος!
Όταν ήταν εφημέριος στο Νεοχώρι Σιντικής ο άγιος Πατήρ, το απόγευμα κάθε Κυριακής τελούσε την Παράκληση των αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης. Πηγαίναμε λοιπόν στην ιερή Παράκληση των Αγίων, συναντούσαμε τον π. Ιωάννη και ακούγαμε λόγους ευλογημένους! Μετά από κάποια παράκληση είχα την ευλογία να τον μεταφέρω στην οικία του. Βαδίζοντας προς το αυτοκίνητο, ο π. Ιωάννης κρατούσε τα άγια λείψανα των τριών αγίων μέσα σε μία τσάντα και η ευωδία που ερχόταν από το σώμα του ήταν άρρητη! Τον ρώτησα διότι είχα συγκλονιστεί: " Πάτερ Ιωάννη τι είναι αυτή η ευωδία "; " Οι Άγιοι παιδί μου", μου απάντησε χαμογελώντας! Έκανε προσευχή πάντα πριν μπει στο αυτοκίνητο, προσευχή θερμή που συγκινούσε την κάθε ψυχή! Η ευωδία ήταν τόσο έντονη ώστε την ένιωθαν και όσοι από τους οικείους μου ήταν στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, πριν μπει ο π. Ιωάννης! Φτάσαμε στην οικία του και όπως πάντα, μας προσκάλεσε για να μας δει. Μείναμε περίπου μία ώρα και διαπιστώσαμε συγκλονισμένοι ότι η ευωδία ερχόταν κύματα κύματα από το σώμα του και αυτό συνεχίστηκε μέχρι την στιγμή που αποχωρήσαμε! Από νέος πηγαίνω στο Άγιον Όρος και γνώρισα ευλογημένους, τίμιους και άγιους Πατέρες, αλλά αυτό που μας συνέβη με τον π. Ιωάννη ήταν μοναδικό και αλησμόνητο! Η αγία ευχή του να μας σκεπάζει πάντοτε! Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

[toula]

Όποιος πάει να εξο­μο­λο­γη­θεί, να προ­σέ­ξει, να μην δι­καιο­λο­γεί τον εαυ­τόν του, κατά την εξο­μο­λό­γη­ση. Όποιος εξο­μο­λο­γεί­ται και δι­καιο­λο­γεί τον εαυ­τό του, δεν έχει ανά­παυ­ση εσω­τε­ρι­κή, όσο ασυ­νεί­δη­τος και αν εί­ναι. Τα ελα­φρυν­τι­κά που χρη­σι­μο­ποιεί στην εξο­μο­λό­γη­σή του γί­νον­ται επι­βα­ρυν­τι­κά για την συ­νεί­δη­σή του. Ενώ, όποιος υπερ­βάλ­λει τα σφάλ­μα­τά του, για­τί έχει λε­πτή συ­νεί­δη­ση και δέ­χε­ται και με­γά­λο κα­νό­να από τον πνευ­μα­τι­κό, αυ­τός νιώ­θει ανέκ­φρα­στη αγαλ­λί­α­ση. Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι, που, αν κλέ­ψουν λ.χ. μια ρώγα, νιώ­θουν σαν να πή­ραν πολ­λά κα­λά­θια στα­φύ­λια και σκέ­φτον­ται συ­νέ­χεια το σφάλ­μα τους. Δεν κοι­μούν­ται όλη την νύ­χτα, μέ­χρι να το εξο­μο­λο­γη­θούν.

Και άλ­λοι, ενώ έχουν κλέ­ψει ολό­κλη­ρα κα­λά­θια στα­φύ­λια, δι­καιο­λο­γούν τον εαυ­τό τους και λένε πως πή­ραν ένα τσαμ­πί. Αυ­τοί όμως, που όχι μόνο δεν δι­καιο­λο­γούν τον εαυ­τό τους, αλλά με­γα­λο­ποιούν το πα­ρα­μι­κρό σφάλ­μα τους και στε­νο­χω­ριούν­ται και υπο­φέ­ρουν πολύ για μια μι­κρή τους ατα­ξία, ξέ­ρε­τε τί Θεία πα­ρη­γο­ριά νιώ­θουν;

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

÷Τα μάτια του Κυρίου είναι φωτεινότερα από τον ήλιο!!
Καθαρότερα από την αυγή.
Κοίταξαν την πόρνη και την καθάρισαν...
Κοίταξαν τον τελώνη και τον έκαναν Απόστολο...
Κοίταξαν τον Πέτρο και τον έκανε να κλαίει...
Κοίταξαν τόσες πολλές καρδιές κι αυτές αγιάστηκαν.!!.
(+Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος.+)

[toula]

Πολλές φορές πλησιάζουμε τον Θεό με έναν κατάλογο αιτημάτων. Του λέμε τι μας λείπει, τι μας πονά, τι θέλουμε να αλλάξει. Κι όταν δεν γίνονται όσα ζητάμε, απογοητευόμαστε. Σαν να ήταν ο Θεός ένας υπηρέτης των επιθυμιών μας, που δεν έκανε καλά τη δουλειά του.
Μα η προσευχή δεν είναι συνταγή αποτελεσμάτων. Είναι δίψα για σχέση, λαχτάρα για συνάντηση. Δεν ζητάμε μονάχα να αλλάξει κάτι στη ζωή μας, αλλά να γεμίσει η ζωή μας από την παρουσία Του.
Το μεγαλύτερο δώρο της προσευχής δεν είναι αυτά που μας δίνει ο Θεός, αλλά ο Ίδιος ο Θεός. Να γίνει η παρουσία Του η χαρά μας, η χάρη Του η ανάσα της ύπαρξής μας.
Κι όταν ζούμε μέσα σε αυτή την κοινωνία, ακόμη και τα αιτήματά μας αλλάζουν. Δεν παύουμε να ζητάμε, αλλά μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε το μυστήριο της πρόνοιάς Του.
Γιατί το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι να κάνει ο Θεός τη ζωή μας όπως τη θέλουμε, αλλά να γίνει Εκείνος η ζωή που βαθιά λαχταρούσαμε.
- π. Λίβυος-

[toula]

Όλα όσα συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο, είναι απλά η εικόνα όσων γίνονται στον εσωτερικό. Ολόκληρη η εφήμερη φύση είναι σαν ένα όνειρο, σε σχέση με την εσωτερική πραγματικότητα, σαν
ένα παραμύθι, όταν μιλάμε με όρους αιώνιας ζωής.
Η ψυχή είναι η πραγματικότητα του σώματος.
Ο Θεός είναι η πραγματικότητα της ψυχής.
Όταν ο Θεός αγγίζει την ψυχή, την ζωοποιεί, της μεταδίδει την δράση.
Όταν η ψυχή αγγίζει το σώμα, κάνει το ίδιο. Το σώμα λαβαίνει φως, ζεσταίνεται, δέχεται
μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση από την ψυχή.
Όταν η ψυχή αναχωρεί από το σώμα, όλ’ αυτά χάνονται, εξαφανίζονται.
Η ψυχή δέχεται από το Θεό έναν ειδικό φωτισμό, θέρμη, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση.
Κι όλ’ αυτά χάνονται όταν η ψυχή χωρίζεται από το Θεό.
Υπάρχει άνθρωπος σ’ ολόκληρο τον κόσμο που όταν αγγίζει μια νεκρή ψυχή την επαναφέρει στη ζωή, της μεταδίδει φως και θερμότητα,
μαγνητισμό και ηλεκτρισμό από την πηγή της ζωής;
Υπάρχει κάποιος σ’ ολόκληρο τον κόσμο, από την αρχή της ιστορίας του ανθρώπου, που όταν άγγιξε ένα νεκρό σώμα το έκανε να σηκωθεί, να μιλήσει και να περπατήσει;
Σίγουρα πρέπει νά ‘χει υπάρξει. Διαφορετικά ο ήλιος κι η γη, ο χειμώνας κι η άνοιξη, ο μαγνήτης κι ο ηλεκτρισμός κι όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο, θα ήταν η φαντασία κάποιου που δεν υπάρχει, η σκιά κάποιου ανύπαρκτου όντος, ένα όνειρο, μακριά από την πραγματικότητα.
Πρέπει να έχει υπάρξει.
Διαφορετικά ο Κύριος Ιησούς Χριστός δε θα είχε
εμφανιστεί στη γη.
Εμφανίστηκε για να παρουσιάσει στους ανθρώπους την πραγματικότητα· πως η φύση ολόκληρη, με όλα όσα συμβαίνουν μέσα της, δεν είναι παρά μια εικόνα, ένα όνειρο, ένα παραμύθι.
Ο Κύριος ήρθε για να φανερώσει την αλήθεια όσων φανερώνουν ο ήλιος κι η γη, ο χειμώνας κι η άνοιξη, ο μαγνητισμός κι ο ηλεκτρισμός, η φύση ολόκληρη.
Η φύση που δημιουργήθηκε και τοποθετήθηκε
μπροστά στον άνθρωπο από το Θεό σαν ένα ανοιχτό βιβλίο, που όμως αυτός δεν μπόρεσε ακόμα να το διαβάσει σωστά.
Ο Χριστός είναι η πύρινη στήλη στην ιστορία του κόσμου.
Από Εκείνον οι νεκρές ψυχές παίρνουν ζωή και
θερμότητα, κίνηση και ομορφιά.
Είναι το Δέντρο της Ζωής, που όταν αγγίζει τα νεκρά σώματα τους μεταδίδει ζωή, τ’ ανασταίνει, τους δίνει κίνηση και λόγο.
Είναι το αγνό και ευωδιαστό θεραπευτικό βάλσαμο, που όταν το αγγίζουν οι τυφλοί
ξαναβρίσκουν το φως, οι κουφοί την ακοή τους, οι παράλυτοι την κίνηση, οι άλαλοι τη λαλιά τους, οι παράφρονες τη λογική τους, οι λεπροί καθαρίζονται, κάθε αρρώστια θεραπεύεται.
Η δύναμη του Θεού και η πίστη του ανθρώπου
(Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς).

[toula]

"Πλήρης πάσα η γη της δόξης Αυτού" (Ησ. 6:3).
Για εκείνον που πιστεύει αληθινά στον Θεό, όλα τα γήινα υλικά πράγματα και όλοι οι υλικοί κόσμοι εξαφανίζονται· αυτός δεν μπορεί να φαντασθεί ούτε ένα σημείο χωρίς τον Θεό.
Πιστεύει ότι αναπνέει τον Θεό μαζί με τον ατμοσφαιρικό αέρα· γι’ αυτόν ο Κύριος είναι παντού και στα πάντα.
Τα δημιουργήματα είναι σαν να μην υπάρχουν, και αυτός ο ίδιος εξαφανίζεται, τρόπον τινά, για να δώσει μέσα του τόπο στον ένα Θεό, που μόνο Αυτός υπάρχει και εργάζεται μέσα του.
Ας φύγει για πάντα μακριά μου η σκοτεινή και ανόητη σκέψη ότι ο Θεός μου μ’ εγκατέλειψε και ότι δεν είναι μαζί μου!
Από το βιβλίο: Αγίου Ιωάννου πρωθιέρεως της Κρονστάνδης, Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 34.

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=n2P8xjveHDM

π.Αρσένιος Βλιαγκόφτης- Αρχιεπίσκοπε Σινά κ. Συμεών, μην προδώσετε

[toula]

«Λοιπόν θα ήθελα να σου πω κάτι πριν μπεις στην εκκλησία. Όχι για το νυφικό σου, που ασφαλώς θα είναι όμορφο, ούτε για τα λουλούδια που θα κρατάς. Αυτά θα τα χαρείς σήμερα και καλά θα κάνεις. Ο Θεός αγαπά τη χαρά του ανθρώπου. Θα ήθελα να σου μιλήσω για κάτι που πρέπει να το φυλάξεις μέσα σου, όταν θα έχουν περάσει οι γιορτές και θα έχει αρχίσει η συνηθισμένη ζωή.
Να μη λησμονήσεις ποτέ ποια είσαι ενώπιον του Θεού.
Γιατί μια γυναίκα, όταν αγαπήσει πολύ, μπορεί χωρίς να το καταλάβει να αρχίσει να βλέπει ολόκληρη την αξία της μέσα από τα μάτια του ανθρώπου που αγαπά. Αν εκείνος την επαινέσει, χαίρεται. Αν είναι αφηρημένος, στενοχωριέται. Αν δεν προσέξει κάτι που έκανε, αρχίζει να αναρωτιέται μήπως έπαψε να την αγαπά.
Και τότε η καρδιά κουράζεται.
Ο Θεός όμως σε γνώριζε πριν σε γνωρίσει ο άνδρας σου. Σε αγαπούσε πριν ακόμη μάθεις τι σημαίνει ανθρώπινη αγάπη. Δεν χρειάζεται λοιπόν να αποδεικνύεις κάθε ημέρα πως αξίζεις να αγαπιέσαι.
Αυτό να το θυμάσαι, παιδί μου. Θα σε βοηθήσει πολύ.
Στον Παράδεισο, όταν ο Θεός δημιουργεί τη γυναίκα, ο Αδάμ αναγνωρίζει μπροστά του ένα πρόσωπο συγγενικό προς τη δική του φύση. «Τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου» (Γεν. 2,23).
Δεν αντικρίζει έναν υπηρέτη. Αναγνωρίζει εκείνη με την οποία μπορεί να κοινωνήσει τη ζωή.
Γι’ αυτό και η Γραφή μιλά για «βοηθὸν κατ’ αὐτόν». Ένα πρόσωπο που ανταποκρίνεται στο πρόσωπό του. Με τη δική του ελευθερία, τη δική του ευθύνη, τη δική του κλήση προς τον Θεό.
Μη μικρύνεις λοιπόν τον εαυτό σου για να χωρέσει μέσα στις προσδοκίες κανενός.
Αλλά ούτε να προσπαθήσεις να μεγαλώσεις τον εαυτό σου μικραίνοντας τον άλλον.
Ο γάμος είναι ένας τόπος όπου ο άνθρωπος μαθαίνει να χαίρεται επειδή ο άλλος υπάρχει. Κι αυτό δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται.
Θα σου πω ένα παράδειγμα.
Μπορεί κάποτε ο άνδρας σου να επιστρέψει στο σπίτι και να μη σου μιλήσει με την προσοχή που περίμενες. Εσύ θα έχεις ετοιμάσει κάτι, θα θέλεις να του πεις τα νέα σου, κι εκείνος θα είναι απορροφημένος στις σκέψεις του.
Εκείνη την ώρα ο λογισμός μπορεί να αρχίσει τη δουλειά του.
«Δεν ενδιαφέρεται. Δεν με προσέχει. Κάποτε ήταν διαφορετικός».
Και μέχρι να βγάλει ο άνθρωπος το σακάκι του, εσύ μπορεί να έχεις φθάσει με τη σκέψη σου σε μια μεγάλη δυστυχία!
Να προσέχεις αυτούς τους λογισμούς.
Όχι για να δικαιολογείς κάθε συμπεριφορά. Αλλά για να μη δίνεις στη φαντασία σου μεγαλύτερη εξουσία από όση δίνεις στην αλήθεια.
Ρώτησέ τον πώς είναι. Άκουσέ τον. Πες του κι εσύ τι αισθάνθηκες.
Πολλές στενοχώριες των ανθρώπων μεγαλώνουν επειδή συνομιλούν περισσότερο με τους λογισμούς τους παρά μεταξύ τους.
Και να φυλάξεις την απλότητά σου.
Ο κόσμος σήμερα κουράζει πολύ τη γυναίκα. Της ζητεί να είναι όμορφη, νέα, επιτυχημένη, εργατική, επιθυμητή, πάντοτε διαθέσιμη, πάντοτε χαμογελαστή. Και μόλις καταφέρει κάτι από όλα αυτά, της παρουσιάζει μια καινούρια απαίτηση.
Μη μεταφέρεις αυτή την τυραννία μέσα στον γάμο σου.
Δεν χρειάζεται να είσαι κάθε ημέρα η ωραιότερη εκδοχή του εαυτού σου.
Θα έχεις ημέρες που θα είσαι κουρασμένη. Άλλες που θα θέλεις να μείνεις ήσυχη. Κάποτε θα στενοχωριέσαι χωρίς να μπορείς αμέσως να εξηγήσεις γιατί.
Είσαι άνθρωπος.
Και ο άνθρωπος δεν είναι μια ωραία εικόνα που οφείλει να διατηρείται αναλλοίωτη.
Να φροντίζεις τον εαυτό σου με αγάπη. Να χαίρεσαι την ομορφιά σου, να περιποιείσαι το σώμα σου, να καλλιεργείς τον νου σου. Αλλά να μην επιτρέψεις στον καθρέφτη να γίνει δικαστής της ψυχής σου.
Ο Άγιος Απόστολος Πέτρος, όταν μιλά για τον στολισμό της γυναίκας, στρέφει την προσοχή στον «κρυπτὸν τῆς καρδίας ἄνθρωπον» (Α΄ Πέτρ. 3,4).
Τι ωραία έκφραση!
Ο κρυφός άνθρωπος της καρδιάς.
Εκείνος που δεν φωτογραφίζεται. Που δεν φαίνεται στα κοσμήματα, στα ενδύματα, στην εξωτερική εμφάνιση. Εκείνος που αποκαλύπτεται όταν χρειάζεται να δείξεις καλοσύνη, όταν συναντάς έναν άνθρωπο δυστυχισμένο, όταν έχεις τη δυνατότητα να πληγώσεις και επιλέγεις να μην το κάνεις.
Αυτή την ομορφιά να καλλιεργείς.
Και θα δεις πως με τα χρόνια μπορεί να γίνει φωτεινότερη.
Θα ήθελα τώρα να σου μιλήσω για την Παναγία.
Όταν ο Αρχάγγελος της αναγγέλλει το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως, εκείνη ρωτά: «Πῶς ἔσται μοι τοῦτο;» (Λουκ. 1,34).
Πρόσεξε. Η ερώτηση δεν είναι απιστία. Η Θεοτόκος δεν παύει να εμπιστεύεται τον Θεό επειδή ζητεί να καταλάβει.
Και ύστερα λέγει: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου» (Λουκ. 1,38).
Η συγκατάθεσή της είναι ελεύθερη.
Αυτό είναι ένα μεγάλο μάθημα για κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα για μια γυναίκα που ετοιμάζεται να παντρευτεί.
Η ελευθερία δεν χάνεται όταν αγαπάς. Μπορεί να γίνει βαθύτερη, όταν η αγάπη είναι αληθινή.
Να μη φοβάσαι λοιπόν να σκέφτεσαι, να ρωτάς, να εκφράζεις όσα σε απασχολούν. Να μη νομίσεις πως η καλή σύζυγος πρέπει να συμφωνεί πάντοτε.
Ούτε να θεωρήσεις την υπομονή εντολή να ανέχεσαι την προσβολή, τον φόβο ή τη βία.
Ο Θεός δεν ζητεί από τον άνθρωπο να καταργήσει την αξιοπρέπειά του για να αποδείξει την αγάπη του.
Και κάτι ακόμη να μάθεις από την Παναγία.
Μετά τον Ευαγγελισμό πηγαίνει στην Ελισάβετ.
Έχει δεχθεί το μεγαλύτερο χαρμόσυνο άγγελμα της ανθρώπινης ιστορίας και πηγαίνει να συναντήσει μια άλλη γυναίκα, να μοιραστεί τη χαρά της και να σταθεί κοντά της.
Να μην κλειστείς, λοιπόν, μέσα στον γάμο σου τόσο πολύ, ώστε να ξεχάσεις τον κόσμο.
Να κρατήσεις τις αληθινές σου φιλίες.
Να μην απομακρυνθείς από τους ανθρώπους που σε αγαπούν.
Να βρίσκεις χρόνο για εκείνον που είναι μόνος, για τον άρρωστο, για τον άνθρωπο που δεν έχει κάποιον να τον ακούσει.
Η συζυγική αγάπη, όταν ωριμάζει, μπορεί να κάνει την καρδιά περισσότερο φιλόξενη.
Και να θυμάσαι τη Μαρία της Βηθανίας.
Ο Χριστός την επαινεί επειδή κάθεται κοντά Του και ακούει τον λόγο Του. Δεν της ζητεί να αποδείξει την αξία της με περισσότερες εργασίες.
Αυτό θα ήθελα να το ακούσουν πολλές γυναίκες σήμερα.
Δεν χρειάζεται να εξαντλείσαι για να δικαιούσαι λίγη ανάπαυση.
Μπορεί το σπίτι να μην είναι πάντοτε τακτοποιημένο. Μπορεί να μην προλάβεις όσα είχες προγραμματίσει. Μπορεί κάποτε να χρειασθεί να αφήσεις μια εργασία και να καθίσεις ήσυχα.
Μην αισθάνεσαι ενοχή για κάθε στιγμή που δεν παράγεις κάτι.
Η ψυχή χρειάζεται και αυτή τον χρόνο της.
Χρειάζεται να προσευχηθείς, να διαβάσεις, να σκεφθείς, να σταθείς μπροστά στον Θεό χωρίς να ζητεί κανείς κάτι από εσένα.
Και να μη μετατρέψεις την προσευχή σε ακόμη μία υποχρέωση που πρέπει να ολοκληρώσεις επιτυχώς.
Πήγαινε στον Χριστό όπως είσαι.
Με τη χαρά σου, με την κούρασή σου, με τις απορίες σου.
Κάποτε θα μπορείς να πεις πολλά. Άλλοτε μόνο το «Κύριε, ἐλέησον».
Ο Θεός ακούει και τα δύο.
Θα ήθελα ακόμη να σου μιλήσω για την αγία Άννα.
Η εκκλησιαστική παράδοση θυμάται τον πόνο της ατεκνίας της, την προσευχή και τη μακρά αναμονή της μαζί με τον Ιωακείμ.
Δεν γνωρίζω ποια πορεία θα έχει η δική σας ζωή.
Μπορεί να αποκτήσετε παιδιά. Μπορεί να συναντήσετε δυσκολίες. Μπορεί η ζωή να ακολουθήσει έναν δρόμο που σήμερα δεν μπορείτε να φαντασθείτε.
Να μη μετρήσεις ποτέ την αξία σου από τη δυνατότητα να γίνεις μητέρα.
Η μητρότητα είναι μεγάλο δώρο, αλλά η γυναίκα δεν αρχίζει να είναι πλήρες πρόσωπο όταν αποκτήσει παιδί.
Ο Θεός σε αγαπά ολόκληρη.
Και η ζωή σου έχει νόημα και κλήση πριν από κάθε ανθρώπινο ρόλο.
Αν σας χαρισθεί η μητρότητα και η πατρότητα, να δεχθείτε αυτό το δώρο με ευγνωμοσύνη. Αν συναντήσετε δυσκολίες, να μη μετατρέψετε τον πόνο σε κατηγορία εναντίον του εαυτού σας.
Κανένας άνθρωπος δεν γνωρίζει ολόκληρο το μυστήριο της ζωής του.
Και πρόσεξε κάτι ακόμη, παιδί μου.
Να μην αφήσεις τη ζήλια να ντυθεί με τα ρούχα της αγάπης.
Μερικοί άνθρωποι νομίζουν πως όσο περισσότερο ελέγχουν εκείνον που αγαπούν, τόσο περισσότερο προστατεύουν τη σχέση τους.
Αρχίζουν να εξετάζουν κάθε μήνυμα, κάθε καθυστέρηση, κάθε βλέμμα.
Και ύστερα δεν μπορούν να ησυχάσουν ούτε όταν όλα είναι καλά.
Η αγάπη χρειάζεται εμπιστοσύνη, αλλά και αλήθεια. Αν κάτι σε ανησυχεί, να το συζητάς. Μη γίνεις όμως αιχμάλωτη της ανάγκης να γνωρίζεις και να ελέγχεις τα πάντα.
Ο άνθρωπος που ζει διαρκώς σε επιφυλακή δυσκολεύεται να χαρεί ακόμη και όσα του χαρίζει ο Θεός.
Να καλλιεργήσεις την εσωτερική σου ειρήνη.
Και να έχεις λίγο χιούμορ.
Μη γελάσεις που σου το λέγω αυτό λίγο πριν από το Μυστήριο.
Το χιούμορ, όταν έχει καλοσύνη, μπορεί να γλιτώσει έναν άνθρωπο από πολλή υπερηφάνεια.
Κάποτε θα θυμώσεις για κάτι ασήμαντο. Ύστερα από λίγη ώρα θα καταλάβεις πως δεν άξιζε τόσο μεγάλη στενοχώρια. Αν μπορείς τότε να χαμογελάσεις και με τον εαυτό σου, θα έχεις κερδίσει κάτι σπουδαίο.
Να μη γίνεις τόσο σοβαρή με τις μικρές ατέλειες της ζωής, ώστε να χάσεις την ικανότητα να χαίρεσαι.
Και τώρα θέλω να σου πω κάτι για την ώρα που θα εισέλθεις στον ναό.
Μην αφήσεις όλη την προσοχή σου να εξαντληθεί στο αν θα πάνε όλα όπως τα ετοιμάσατε.
Μπορεί κάτι να καθυστερήσει. Μπορεί να ξεχαστεί μια λεπτομέρεια. Μπορεί να μη γίνει ακριβώς όπως το φαντάστηκες.
Δεν πειράζει.
Η Εκκλησία δεν σε υποδέχεται για να εξετάσει την τελειότητα της γαμήλιας προετοιμασίας σου.
Σε υποδέχεται για να προσευχηθεί για την κοινή σας ζωή.
Και μέσα σε αυτή την προσευχή θα ακούσεις ονόματα γυναικών που ανήκουν στην ιστορία της σωτηρίας. Τη Σάρρα, τη Ρεβέκκα, τη Ραχήλ. Γυναίκες με διαφορετικές ζωές, με χαρές, δυσκολίες και αναμονές.
Η Εκκλησία δεν τις θυμάται επειδή έζησαν μια ζωή χωρίς δοκιμασίες.
Τις θυμάται μέσα στην ιστορία της πίστεως.
Κι εσύ θα εισέλθεις σε αυτή τη μεγάλη προσευχή.
Με τη δική σου ιστορία.
Με όσα γνωρίζεις για τον εαυτό σου και με όσα ακόμη θα ανακαλύψεις.
Να μη φοβηθείς λοιπόν επειδή δεν γνωρίζεις το μέλλον.
Ο Θεός δεν σου ζητεί να το γνωρίζεις.
Σου ζητεί να προσέρχεσαι με αλήθεια και ελευθερία.
Θα ήθελα όμως να κρατήσεις και μια τελευταία σκέψη.
Όταν αγαπάς έναν άνθρωπο, είναι ωραίο να τον θαυμάζεις. Να χαίρεσαι με τα χαρίσματά του, να αναγνωρίζεις όσα κάνει καλά.
Αλλά να μην τον κάνεις θεό σου.
Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος να είναι για κάποιον άλλον ολόκληρος ο κόσμος.
Ο άνδρας σου θα έχει ανάγκη από την αγάπη σου, όχι από τη λατρεία σου.
Κι εσύ θα έχεις ανάγκη από τη δική του αγάπη, όχι από την απαίτηση να σε θεωρεί αλάνθαστη.
Αφήστε τον Θεό να είναι Θεός μέσα στο σπίτι σας.
Και τότε θα μπορέσετε να είστε άνθρωποι ο ένας μπροστά στον άλλον.
Με τις αδυναμίες σας, με τα χαρίσματά σας, με την ελευθερία να μεγαλώνετε πνευματικά χωρίς να φοβάστε πως η αλλαγή θα καταστρέψει την αγάπη.
Νύφη μου, σε λίγο θα ανοίξει η πόρτα της εκκλησίας.
Θα σε κοιτάξουν όλοι.
Θα σε θαυμάσουν.
Κάποιοι θα συγκινηθούν.
Εσύ όμως, πριν κάνεις το πρώτο βήμα, θα ήθελα να θυμηθείς την Παναγία.
Εκείνη που δέχθηκε τον λόγο του Θεού ελεύθερα και τον φύλαξε μέσα στην καρδιά της.
Να ζητήσεις κι εσύ να γίνει η καρδιά σου τόπος όπου θα μπορεί να αναπαύεται η Χάρη.
Και να μην αγωνιάς να γίνεις η τέλεια γυναίκα που φαντάζεται ο κόσμος.
Να προσπαθείς να γίνεσαι ο αληθινός άνθρωπος που σε καλεί ο Θεός να είσαι.
Γιατί ο γάμος δεν είναι η ημέρα που αρχίζει η αξία σου.
Ούτε η ημέρα που τελειώνει η προσωπική σου πορεία.
Είναι η αρχή μιας κοινής κλήσεως, μέσα στην οποία μπορείς να γνωρίσεις βαθύτερα τον Θεό, τον άνθρωπο που αγαπάς και τον ίδιο σου τον εαυτό.
Και όταν ο ιερέας θα σε ευλογεί, να μην παρακαλέσεις τον Θεό να σε κάνει απαραίτητη στον άνδρα σου.
Να Τον παρακαλέσεις να σας μάθει να αγαπάτε τόσο ελεύθερα, ώστε κανένας από τους δύο να μη χρειασθεί να μικρύνει για να χωρέσει στην καρδιά του άλλου.»
μ. Θεόκτιστος ο Κρης