Γέροντος Εφραίμ(του εν Αμερική)-- Επιστολαί.

[silver]

============================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ΄

Περί Λογισμών, Φαντασίας και Μετεωρισμού.

22η. Επίσης αναγκαίον δια την πρόοδον της πνευματικής μας ζωής είναι το να διώκωμεν τους ποικίλους κακούς λογισμούς και τας ομοίας κακάς φαντασίας, που μας ερεθίζουν εις το να μολύνουν την ψυχήν μας. Δεν πρέπει να μένωμεν χλιαροί εις την δίωξιν των κακών σκέψεων και φαντασιών, διότι κάθε αμαρτία ξεκινά από την φαντασίαν και την σκέψιν, οπότε, εάν εκριζώσωμεν με την επιμελημένην δίωξιν τας κακάς σκέψεις και φαντασίας, πρέπει να γνωρίζωμεν ότι κάνομεν έναν συστηματικόν αγώνα καθάρσεως εκ των παθών και κατόπιν γίνεται ο άνθρωπος ελεύθερος από ψυχικάς και διανοητικάς ενοχλήσεις. Αντιθέτως δε, όταν αμελήσωμεν να κάνωμεν αυτόν τον αγώνα της καθάρσεως του νοός εκ των κακών λογισμών και φαντασιών, επόμενον είναι να μας κυριεύσουν τα άτιμα πάθη και να μας εξουσιάζουν πλέον οι δαίμονες και αι αμαρτίαι.

============================================================================================

[silver]

============================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ΄

Περί Λογισμών, Φαντασίας και Μετεωρισμού.

23η. Πρόσεχε σφόδρα την φαντασίαν. Μη παραδέχεσαι καμμίαν εικόνα. Θα σου γίνη είδωλον να το λατρεύσης. Αναιδές όρνεον ο περιπλανώμενος νους κάμνει τις πλέον αλλόκοτες ζωγραφιές, εισερχόμενος εις τα απόρρητα των συνειδήσεων, εικονίζει τα άδηλα και τα κρύφια του πλησίον. Με την ευχήν χάλασε την εικόνα, ευθύς μόλις αρχίζει να σχηματίζεται. Όσον βραδύνεις, τόσον αργότερα θα κοπιάσης και θα πονέσης.

============================================================================================

[silver]

===========================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ΄

Περί Λογισμών, Φαντασίας και Μετεωρισμού.

24η. Ο κάθε ένας να προσέχη τον εαυτόν του, το διακόνημά του, κυρίως την καρδίαν του, εάν έχη μνήμην Θεού, μνήμην θανάτου, κολάσεως, παραδείσου και κάθε άλλην ωφέλιμον θεϊκήν μνήμην. Το ότι δεν έχομεν παρηγορίαν ψυχικήν, αυτό οφείλεται εις το ότι έχομεν μετεωρισμόν και όχι ενδοστρέφειαν με μνήμην Θεού. Μέσα εις τον εαυτόν σας γυρίσατε, δώσατε εργασίαν πνευματικήν εις τον νουν σας και μη τον αφήνετε να γυρίζη εδώ και εκεί. Πιέσατε ολίγον τον εαυτόν σας, σιωπάτε, μη λέγετε περιττά λόγια. Προσεύχεσθε συνέχεια, να κατηγορήτε τον εαυτόν σας μέσα σας, μη τον δικαιώνετε. Τέλος χωρίς βίαν και πίεσιν του εαυτού μας δεν γίνεται τίποτε το πνευματικόν.

===========================================================================================

[eleimon]

Γεια σου Κωνσταντινε καθε πρωι σε μελεταω ανελειπως!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ευχαριστουμε πολυ!!!!!

[silver]

============================================================================================

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ΄

Α΄ Περί Νήψεως.

Ο καιρός ολίγος και αυτός άδηλόν εστι πότε θα λήξη, δια τούτο αγωνισθώμεν και προσέξωμεν τον εαυτόν μας και τον κάθε κακόν λογισμόν εκδιώξωμεν μετ’ οργής και ισχυράς ευχής, ει δε και δάκρυα χύσωμεν, μεγάλως ωφεληθώμεν, διότι τα δάκρυα καθαρίζουν την ψυχήν και υπέρ χιόνα ταύτην ολολαμπρύνουν. Ανδρείως παραταξώμεθα, διότι η πάλη ημών είναι εναντίον των δυνάμεων του σκότους, αι οποίαι ουδέποτε συμμαχούν, ουδέποτε κατευνάζουν τας επιθέσεις, δι’ ο και ημείς εγερθώμεν και μη νυστάζωμεν, διότι κίνδυνος ζωής αιωνίου πρόκειται ημίν. Εάν χάσωμεν την νίκην, εχάσαμεν την ψυχήν μας, απωλέσαμεν την αιώνιον ανάπαυσιν και χαράν εν τω Θεώ και κατεδικάσθημεν εις τον δεύτερον θάνατον, ο οποίος είναι χωρισμός αιώνιος από του Θεού, όπερ μη γένοιτο. Νήφοντες αγρυπνώμεν επί των λογισμών, η αρχή των πτώσεων εκ των λογισμών γίνεται. Λοιπόν, την αρχήν ταύτην του λογισμού πολεμήσωμεν κραταιώς και μη συγχωρήσωμεν εις αυτούς να ισχυροποιηθούν εν τη αμελεία εντός μας, αλλά άμα τη αφίξει αυτών, διώξωμεν την φαντασίαν και οργισθώμεν αρπάσαντες την μάχαιραν του πνεύματος, ο εστί ρήμα Θεού, δηλαδή, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Κράζοντες λοιπόν τον γλυκήν Ιησούν, αμέσως έρχεται εις ημετέραν βοήθειαν και οι δαίμονες φεύγουν αμέσως. Όχι όμως αμελώς την ευχήν, αλλά ζέοντες τω πνεύματι, εκ βαθέων κράζοντες «επιστάτα, σώσόν με απόλλυμαι» (Λουκ. 8,24 ). Ο κόπος μικρός, διότι εις την αρχήν γίνεται ο αγών, εάν όμως αφήσωμεν τους λογισμούς και ισχυροποιηθούν, τότε δύσκολος ο αγών και πολλάκις νικώμεθα και λαμβάνομεν και πληγάς, αλλά όταν όμως εγερθώμεν και κράξωμεν, πάλιν έρχεται ο καλός κυβερνήτης Ιησούς και μας οδηγεί το πλοίον εις τον λιμένα τον εύδιον και ειρηνικόν. Εν τω λογισμώ αχρειούμεθα (μολυνόμεθα ), ή βελτιούμεθα (δηλαδή προκόπτομεν, καλυτερεύομεν ). Δια τούτο θέσωμεν φρουρόν γενναίον εις την καρδίαν τον νουν μας, δηλαδή την προσοχήν, με όπλα την ανδρείαν, την ευχήν, την σιωπήν και την αυτομεμψίαν. Εάν ούτως αγωνισθώμεν, θα έχωμεν ως αποτέλεσμα την γλυκείαν ειρήνην, την χαράν, την καθαρότητα, την φιλοσοφίαν την πνευματικήν, την ευχήν, η οποία ως άλλο ευωδέστατον θυμίαμα, θα θυμιάζη τον ναόν του Θεού, όστις είναι ο έσω άνθρωπος, «ουκ οίδατε, λέγει ο Απόστολος Παύλος, ότι ναός Θεού εστε και το Πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν;» (Α΄ Κορ. 3,16 ). Ταύτα γράφω δια να εγείρω τας ψυχάς σας εις την νήψιν την πνευματικήν, ίνα εύρητε την έσω ειρήνην του Θεού, προς χαράν σας. Αμήν. Γένοιτο.

============================================================================================

[silver]

============================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ΄

Α΄ Περί Νήψεως.

2α. Ας αγωνισθώμεν εις την κατά δύναμιν νηστείαν του σώματος, εις δε την νηστείαν των αισθήσεων, του νοός και της καρδίας, με όλας τας δυνάμεις ας αντιπαλαίσωμεν τον εχθρόν της ψυχής μας. Φύλαττε, παιδί μου, τα αισθητήριά σου και δη τους οφθαλμούς σου. Τα μάτια είναι τα πλοκάμια του οκταποδιού, που συλλαμβάνουν ό,τι κουνηθή έμπροσθεν, αυτά συλλαμβάνουν ευκολώτερα το θήραμα της αμαρτίας, δια των οφθαλμών έπεσαν πύργοι πνευματικοί και εχάθησαν. Ο Δαυίδ απροσεκτήσας εις τους οφθαλμούς ειργάσατο φόνον και μοιχείαν, καίτοι ήτο μέγας προφήτης Θεού με χάριν και προορατικόν. Επειδή, παιδί μου, ευρίσκεσαι ανάμεσα εις τα αίτια της ποικίλης αμαρτίας, έχε προσοχήν εις τας αισθήσεις, κυρίως πρόσεχε τον νουν σου, τον κυβερνήτην, «το αναιδέστατον πτηνόν», κατά τον αββάν Ισαάκ. Ο νους εισέρχεται εις τα απόρρητα των πράξεων του πλησίον, ζωγράφος απαίσιος, όταν εικονίζη τα αισχρά. Δια τούτο φρόντιζε πάση θυσία, να φυλάξης καθαρόν το διανοητικόν, διώκουσα αμέσως κάθε λογισμόν και φαντασίαν αμαρτίας, με επικουρίαν ισχυρήν την ευχήν και την οργήν «οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε» (Εφες. 4,26 ).

============================================================================================

[silver]

============================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ΄

Α΄ Περί Νήψεως.

3α. Να επαγρυπνήτε αδειαλείπτως επί της τηρήσεως του νοός υμών, διότι εκ της επιμελείας ή μη τούτου, εξαρτάται η ζωή και ο θάνατος της αθανάτου ψυχής. Τα πάντα ξεκινούν εκ του φανταστικού μέρους του νοός. Δεν υπάρχει αμαρτία ή αρετή, όπου δεν έχει ως αρχήν και αφετηρίαν το φανταστικόν του νοός. Άρα λοιπόν η αρίστη επιμέλεια αυτής της νοεράς αφετηρίας επιτυγχάνει τον άγιον σκοπόν της σωτηρίας. Πνευματική νήψις, εις την κυρίως έννοιαν αυτής, είναι αυτό τούτο: το να τηρήσωμεν τον νουν ημών καθαρόν από εμπαθείς φαντασίας και να καταπολεμώμεν κάθε επίθεσιν του εχθρού με το άγιον όνομα του Ιησού και με τον αντιρρητικόν λόγον. Χωρίς νήψιν η κάθαρσις της ψυχής και του σώματος δεν αποκτώνται, οπότε μήτε ο Θεός οπτάνεται εν αισθήσει νοός και καρδίας. Εάν ο Κύριος δεν επισκέπτεται την ψυχήν του ανθρώπου, ούτος πλέον διατελεί εν τω σκότει της αμαρτίας. Ημείς όμως ως μοναχοί και αφιερωμένοι δι’ αυτόν τον σωτήριον σκοπόν, το να φθάσωμεν εις την κατά Χριστόν εσωτερικήν κάθαρσιν εκ των παθών, οφείλομεν να εκπαιδευώμεθα λίαν καλώς εις το σπουδαιότατον μάθημα της νήψεως, δι’ ης θα πλησιάσωμεν τον Θεόν εν αισθήσει καρδίας. Τούτο το σωτηριωδέστατον μάθημα, την νήψιν λέγω, το αγιάζον τον άνθρωπον, το καταπολεμεί σφόδρα ο διάβολος και τα πάντα μετέρχεται, όπως το παρεμποδίση, δημιουργών επιθέσεις παντοίων λογισμών και σκάνδαλα. Αλλ’ όμως και ημείς, πρέπει πάση θυσία το παν να κινώμεν, όπως αντικρούωμεν τούτον, ίνα επιτύχωμεν το βραβείον της εσωτερικής καθάρσεως και στεφανωθώμεν παρά του αγωνοθέτου Χριστού και Θεού ημών. Μη δειλιάζετε προ των σατανικών επιθέσεων του κοινού μας εχθρού, αλλ’ αγωνισθήτε με θάρρος και ελπίδα εις τον Κύριόν μας, ο Οποίος δεν σας αφήνει να πειρασθήτε περισσότερον των δυνάμεών σας. Θαρσείτε λοιπόν, τέκνα μου, και βαδίζετε με του Χριστού μας την γλυκείαν ελπίδα και της Παναγίας μας την κραταιάν σκέπην και πιστεύω ακράδαντα, ότι θα τύχωμεν της αιωνίου ζωής μετά πάντων των αγωνισαμένων καλώς και στεφανωθέντων εν τη θριαμβευούση Εκκλησία τη εν τω ουρανώ. Αμήν. Γένοιτο.
===========================================================================================

[smarti]

Κύριε Κωνσταντίνε αν θέλετε να εύχεστε υπέρ υμών.....την ευχή του γέροντα να έχουμε όλοι οι άνθρωποι..!

[silver]

============================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ΄

Α΄ Περί Νήψεως.

4η. Ένας άγιος άνθρωπος έβγαζε δαιμόνια, τον εφοβούντο τα δαιμόνια. Ένας υποτακτικός του, του έκανε την ερώτησιν: «Γέροντα, γιατί σε φοβούνται οι δαίμονες;»--«Παιδί μου, να σου ειπώ», λέγει ο Γέροντας: «Επειδή είχα τον πόλεμον της σαρκός διανοητικώς με λογισμούς, αλλά ουδέποτε επέτρεψα εις τον εαυτόν μου να υποχωρήση εις τους λογισμούς, πάντα είχα τοποθετήσει έτσι τον πόλεμον, ώστε το μέτωπον το είχα εις την προσβολήν, και ουδέποτε επέτρεψα εις τον διάβολον να προχωρήση πέραν της προσβολής. Και επειδή είχα ένα συνεχή πόλεμον, ο Θεός έδωκε αυτήν την ευλογίαν, την χάριν, παρ’ όλην την αναξιότητά μου, οι δαίμονες να φοβούνται και να βγαίνουν». Σκεφθήτε, απέκοπτε τον πειρασμόν έξω από την πόρτα, μόλις εκτύπα την πόρτα, δεν του άνοιγε καθόλου. Διατί δεν του άνοιγε; Τι είχε από μέσα και τον εμπόδιζε; Είχε τις άγιες μνήμες, εκείνες είχαν καταλάβει τον νουν του. Αυτός εκτύπα απ’ έξω να εισέλθη, αλλά δεν υπήρχε τόπος, δεν του εδίδετο χώρος να βάλη και αυτός τα ιδικά του μέσα, τον είχε σταματήσει με την μνήμην του Θεού. Η συνεχής αυτή νίκη που εγίνετο, έδωσε την χάριν εις αυτόν τον άγιον να τον φοβούνται οι δαίμονες και να αποχωρούν από τους ανθρώπους. Μεγάλη καύχησις εις εκείνον τον άνθρωπον, που κατώρθωσε χάριτι Θεού, να κρατά τον διάβολον εις την προσβολήν. Ουδείς θνητός, ουδείς πνευματικός και αγωνιστής άνθρωπος υπάρχει που να μην υπόκειται εις τας προσβολάς του εχθρού, δηλαδή κάθε άνθρωπος εκδέχεται πειρασμόν. Εάν έχη πόρτες και παράθυρα ανοικτά, όπως συμβαίνει συνήθως εις τους κοσμικούς, που δεν έχουν γνώσιν Θεού, τότε προχωρεί ο εχθρός και τον νικά.
===========================================================================================

[silver]

============================================================================================
Οι πνευματικοί άνθρωποι εγωνίζονται να μην ανοίξουν εις τον εχθρόν μήτε πόρτα, μήτε παράθυρον, μήτε οπήν. Η κατά πράξιν αμαρτία, αυτή που γίνεται όχι με την καρδίαν, αλλά με το στόμα, με την πράξιν, πολλές φορές είναι δύσκολον να γίνη, πρέπει να συντρέξουν πολλά πράγματα δια να συντελεσθή. Η κατά διάνοιαν όμως αμαρτία είναι πάρα πολύ εύκολος, δηλαδή ο άνθρωπος δύναται εις οιανδήποτε ώραν και τόπον και χρόνον να διαπράξη την κατά διάνοιαν αμαρτίαν, χωρίς κανείς να το γνωρίζη. Η εξωτερική πράξις πολλές φορές εμποδίζεται να γίνη, αφ’ ενός διότι πρέπει να συντρέξουν πολλοί παράγοντες, αφ’ ετέρου δε και από εντροπήν. Αντιθέτως η εσωτερική αμαρτία, η κατά διάνοιαν αμαρτία ημπορεί να πείση τον άνθρωπον να εγκληματή εσωτερικά, χωρίς να γίνεται αντιληπτός. Αύτη η εσωτερική αμαρτία δεν φαίνεται, δεν την βλέπουν οι άνθρωποι, αλλά την βλέπει ο Θεός. Και αν δεν φοβούμεθα τους ανθρώπους και δεν εντρεπώμεθα, διότι δεν γίνεται φανερή εις αυτούς, πρέπει να φοβούμεθα τον Θεόν, διότι γίνεται ενώπιον Αυτού αυτό το διανοητικόν, το ηθικόν έγκλημα. Πολλοί άνθρωποι ξεγελιούνται, είναι ο εγωϊσμός εις το μέσον, αυτός κάνει την μεγαλύτερη δουλειά. Πρώτον γίνεται εσωτερικά η προδοσία και κατόπιν εξωτερικεύεται δια των μελών του σώματος. Άρα χρειάζεται μία ισχυρά, συνεχής προσοχή, όπως είπαμε, μία ισχυρά νήψις. Να υπάρχει φρουρός και σκοπός μέσα μας, που να παρακολουθή τους εισερχομένους και εξερχομένους λογισμούς, να τους εξετάζη την ταυτότητα, ίνα μη εισέλθουν κατάσκοποι και δημιουργήσουν μέσα εις το κράτος της ψυχής εμφύλιον πόλεμον. Χρειάζεται το όμμα της ψυχής να είναι πολύ καθαρόν και δυνατόν, να βλέπη μακρόθεν τον εχθρόν και να λαμβάνη τα κατάλληλα μέτρα. Πόσοι και πόσοι λογισμοί δεν μας επιτίθενται συνεχώς; Ποικίλοι, κάθε πάθος και οι ιδικοί του λογισμοί. Και αν η ψυχή βλέπη καθαρά, εμποδίζει τους λογισμούς από μακράν. Από την «μυρωδιά» ακόμη ότι πρόκειται τοιούτον πάθος να ξεσηκωθή, αμέσως προετοιμάζεται και τοποθετεί σκοπούς και ανοίγει προχώματα και είναι έτοιμη να αντιμετωπίση την επίθεσιν αυτού του πάθους. Οι άνθρωποι αιχμαλωτίζονται. Το πάθος είναι ωσάν το φίδι που έχει μέσα του το φαρμάκι. Υπάρχουν μεγάλα φίδια, τα οποία φυσούν, το φύσημά τους είναι δηλητηριώδες, με το φύσημα που κάνουν, δηλητηριάζουν ό,τι υπάρχει ζωντανόν εις τον χώρον αυτόν και κατόπιν το καταβροχθίζουν. Έτσι και το φίδι της αμαρτίας. Από μακράν σκορπίζει το δηλητήριον, την ηδονήν και παραλύει ο νους, παραλύουν αι δυνάμεις, αιχμαλωτίζεται από το πάθος ο άνθρωπος και αθέλητα φέρεται προς το κακόν. Οι άνθρωποι, όταν ευρίσκωνται εις αυτήν την κατάστασιν της αιχμαλωσίας, διαμαρτύρονται και λέγουν: «Μα δεν ημπορώ να αντισταθώ, μα δεν ημπορώ να κάνω τίποτε εκείνην την ώραν». Η απάντηση είναι: Πρέπει να ληφθούν κατάλληλα μέτρα, δια να μη φθάση ο νους και η καρδία να αιχμαλωτισθούν, να αφοπλισθούν. Από την πείραν του πράγματος, μόλις ο νοητός όφις σκορπίση το δηλητήριον, από μακράν ακόμη, προτού φθάση αυτό μέχρις ημών και δηλητηριάση τον νουν και την ψυχήν, να λάβωμεν τα μέτρα μας, ώστε να διαφύγωμεν τον κίνδυνον. Διότι όταν δηλητηριασθώμεν, τότε πλέον δεν ημπορούμεν να ενεργήσωμεν καθόλου. Όταν ο άνθρωπος νικηθή εις τους λογισμούς της αμαρτίας υποχωρώντας εις φαντασίας, από εκεί, από την φαντασίαν είναι το κακόν όλον! Και όταν έχη υποστή πολλά ναυάγια πνευματικά διανοητικά και έχη πληγωθή επανειλημμένως από τας φιληδόνους φαντασίας, τότε, μόλις ο σατανάς επανέλθη πάλιν με τας ομοίους φαντασίας, μόλις τας εμφανίση εις τον νουν, αμέσως ο άνθρωπος αιχμαλωτίζεται. Δια τούτο χρειάζεται να μην υποχωρή ο μοναχός, δια να μη σταθεροποιούνται και ισχυροποιούνται τα πάθη και αι φαντασίαι.
============================================================================================