"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Θα έρθει η ώρα… (Γράφει ο Επίσκοπος Σουρόζ Anthony Bloom)

Πριν λίγα χρόνια μια νέα κοπέλα που έπασχε από ανίατη ασθένεια έγραφε:
«Πόσο ευγνώμων είμαι στο Θεό για την αρρώστιά μου. Καθώς αδυνατίζει το σώμα μου, το νιώθω να γίνεται όλο και πιο διάφανο στις ενέργειες του Θεού»!

Της απάντησα:
«Να ευχαριστείς το Θεό γι’ αυτό που σου έχει δώσει, αλλά μην περιμένεις να κρατήσει αυτή η κατάσταση. Θα έρθει η ώρα που αυτό το αδυνάτισμα του κορμιού σου θα πάψει να σε κάνει να αισθάνεσαι πνευματική. Και τότε θα πρέπει να εξαρτάσαι από τη Χάρη και μόνο»!

Λίγους μήνες αργότερα μου ξανάγραψε:
«Έχω τόσο εξασθενήσει, που δεν έχω πια τη δύναμη να τρέξω να ακουμπήσω στο Θεό. Το μόνο που μου μένει είναι να σιωπώ, να παραδίδω τον εαυτό μου ελπίζοντας ότι ο Θεός θα έρθει προς εμένα».

Και πρόσθεσε αυτό που πρέπει να προσέξουμε από όλη αυτή την ιστορία:
«Προσευχηθείτε στο Θεό να μου χαρίσει το κουράγιο, να μην προσπαθήσω ποτέ να κατασκευάσω μια ψεύτικη παρουσία για να γεμίσω το τρομερό κενό που αφήνει η απουσία Του».

Π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου (π. Λίβυου)
http://apantaortodoxias.blogspot.com/

Ἡ ἐλεημοσύνη δέν μετριέται μέ τά χρήματα...

Κανένας δε μπορεί να πει: "Eίμαι φτωχός και με τι να κάνω ελεημοσύνη;" Γιατί και αν ακόμα δεν μπορείς να δώσεις τόσα, όσα εκείνοι οι πλούσιοι που έβαζαν τις δωρεές τους στο θησαυροφυλάκιο του ναού, τότε δώσε δύο λεπτά σαν εκείνη τη χήρα τη φτωχή, και τα δέχεται από μέρους σου ο Θεός καλύτερα από τις δωρεές των πλουσίων!

Δεν έχεις ούτε τόσα; Έχεις όμως δυνάμεις και μπορείς να ελεήσεις τον άρρωστο με τις υπηρεσίες σου!

Δεν μπορείς ούτε αυτό; Μπορείς με τον καλό σου λόγο να παρηγορήσεις τον αδελφό σου! Ελέησέ τον λοιπόν με τον παρηγορητικό λόγο και άκουσε αυτόν που λέει: "O καλός λόγος είναι προτιμότερος από τα δώρα"!

Υπόθεσε τώρα ότι ούτε με το λόγο δεν μπορείς να δείξεις έλεος. Μπορείς όμως, αν θυμώσει μαζί σου ο αδελφός σου, να τον βοηθήσεις αντέχοντας τον την ώρα της ταραχής, τότε που τον βλέπεις να επηρεάζεται από τον κοινό σας εχθρό, το διάβολο. Και, αντί να του πεις μια κουβέντα και να τον ταράξεις περισσότερο, μπορείς να σωπάσεις και να ελεήσεις την ψυχή του, παίρνοντας την από τα νύχια του εχθρού!

Μπορείς ακόμα, αν αμαρτήσει εις βάρος σου ο αδελφός σου, να τον ελεήσεις και να του συγχωρήσεις την αμαρτία του, για να συγχωρεθείς και συ από το Θεό! Γιατί η Γραφή λέει: «Συγχωρείτε για να σας συγχωρήσει και σας ο Θεός»!

Kαι να που ελεείς την ψυχή του αδελφού σου, συγχωρώντας του ό,τι σου έκανε! Γιατί ο Θεός μας έδωσε την εξουσία, αν θέλουμε, να συγχωρούμε ο ένας τα σφάλματα του άλλου!

Μπορεί λοιπόν να μην έχεις με τι να ελεήσεις το σώμα του συνάνθρωπου σου αλλά ελεείς την ψυχή του! Και υπάρχει μεγαλύτερο έλεος από αυτό που προσφέρεται στην ψυχή του άλλου;
Όσο πιο πολύτιμη είναι η ψυχή από το σώμα, άλλο τόσο και το έλεος που προσφέρεται στην ψυχή, είναι μεγαλύτερο από αυτό που δίνεται στο σώμα!

Επομένως κανένας δεν μπορεί να πει: «Δεν μπορώ να κάνω ελεημοσύνη». Ο καθένας μπορεί, ανάλογα με τις δυνατότητες και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται!

Aββάς Δωρόθεος
https://www.hristospanagia.gr/

Αν είναι δυνατόν, η ευτυχία η δική μου να εξαρτάται από το τι θα κάνει το παιδί μου ή η γυναίκα μου ή ο άντρας μου ή ο γείτονάς μου.

Δηλαδή, για να γίνω εγώ ευτυχισμένος, θα πρέπει ν’ αλλάξουν οι άλλοι;

Πιστεύω να καταλαβαίνεις τον παραλογισμό αυτής της απαίτησης.-

π.Ανδρέας Κονάνος

Είμαστε κι εμείς άνθρωποι.
Αδύναμοι, ευπαθείς, εμπαθείς...
Είμαστε κι εμείς αμαρτωλοί,
κι ας είμαστε ιερείς,
κι ας φοράμε τα μαύρα ράσα,
κι ας στεκόμαστε μπροστά στην Αγία Τράπεζα.

Είμαστε κι εμείς άνθρωποι,
με σάρκα και αίμα,
με σκοτάδι και φως,
με λάθη και σωστά,
με πτώσεις και αναστάσεις.
Μην με βλέπεις ως υπεράνθρωπο.
Με με θεωρείς αλάνθαστο.
Με με λογαριάζεις ως άγιο.
Άνθρωπος είμαι κι εγώ που κάνω τον αγώνα μου,
που ελπίζω στο έλεος του Θεού,
που μετανιώνω για τις αστοχίες μου,
που κλαίω για τα λάθη μου,
που παγιδεύομαι στην εγωπάθεια,
που προσπαθώ να δραπετεύσω
από την καθωσπρέπεια και τον ηθικισμό,
από το κυνηγητό της δόξας και της αναγνώρισης.

Άνθρωπος είμαι κι εγώ
που ζητώ συμπόνοια και συγχώρεση,
που ζητώ κατανόηση και παρηγοριά.
Γιατί όπως κι εσύ έχεις βάσανα
έχω κι εγώ.
Γιατί όπως κι εσύ έχεις σκοτούρες
και προβλήματα έχω κι εγώ.

Ως ιερέας ακούω εξομολογήσεις ανθρώπων.
Πολλά λάθη, αμέτρητες αμαρτίες,
κι όμως καλούμαι να διαβώ από μέσα τους
χωρίς να κάνω στασίδι μου κάποια
χωρίς να αφήσω την καρδιά μου
να δει τον άλλον με απαξίωση και αποστροφή.

Ακούω, συμβουλεύω και μετά μένω μόνος μου.

Όλο αυτό το βάρος...
όλες αυτές οι ζωές
που ποθούν συγχώρεση
την βρίσκουν.
Χωρίς τιμωρίες,
χωρίς σκληρότητα,
χωρίς κρατούμενα.

Φεύγουν ανάλαφροι οι άνθρωποι.
Ξεκούραστοι.
Κι εγώ μένω μόνος.
Μόνος να παλέψω
μ' αυτά που πάσχω,
μ' αυτά που άκουσα,
μ' αυτά που μου παραδόθηκαν
καθώς σιωπούσα με το πετραχήλι στο λαιμό μου.

Άνθρωπος όμως είμαι κι εγώ.
Ιερέας, διάκονος των Μυστηρίων.
Όχι Άγιος, όχι Δίκαιος, όχι Απαθής.

Κι ευτυχώς είμαι τέτοιος.
Για να μπορώ να κατανοήσω καλύτερα,
για να μπορώ να συμβουλεύσω ανάλογα,
για να μπορώ να συγχωρέσω ευκολότερα,
για να μπορώ να συμπονέσω γνησιότερα.

Κάπου εκεί.
Στην σιγή της νύχτας,
στην βουή της ημέρας,
θυμήσου με.
Προσευχήσου και για εμένα.
Τον ιερέα της ενορίας σου,
τον πνευματικό σου πατέρα,
τον μαυροφορεμένο παράξενο
με τα μαλλιά και τα γένια
που ίσως κι αυτός να έσφαλε,
που ίσως να σε σκανδάλισε,
που ίσως να σε αδίκησε,
που ίσως να παραφέρθηκε.

Κοίτα με, με συγκατάβαση,
πλησίασέ με, με αγάπη,
συγχώρα με, ως συνάνθρωπος.

Μην με βλέπεις με κακία,
μην με κατακρίνεις με εμπάθεια.
Δεν θα με διορθώσεις μ' αυτόν τον τρόπο,
δεν με βοηθάς κουνώντας μου το δάχτυλο
λέγοντας "ντροπιάζεις τα ράσα που φοράς".

Μην ξεστομίζεις έτσι εύκολα "αυτός δεν είναι άξιος ιερέας".
Εσύ είσαι αξιότερος; Και τότε γιατί δεν έγινες κι εσύ ιερέας;
Μην γίνεσαι λοιπόν σκληρός...

Ξέρεις γιατί;
Γιατί εσύ δεν φοράς τα ράσα.
Δεν έχεις αισθανθεί ποτέ σου το βάρος τους.

Δεν σου το λέγω για να σου δείξω
ότι είμαι σπουδαιότερος από εσένα
αλλά για να θυμίσω
ότι εκτός από τα λάθη μου
ίσως έχω κάνει και κάτι σωστό όπως κι εσύ,
ότι εκτός από το κακό που διέπραξα
ίσως έχω κάνει και κάτι καλό όπως κι εσύ.
Μην μένεις στην αστοχία μου,
μην μένεις σε εκείνη την μία στιγμή που παραφέρθηκα.

Φυσικά και ως ιερέας φέρω μεγάλη ευθύνη απέναντί σου,
όμως μήπως παραμονεύεις για να με δικάσεις,
για να βρεις τις αδυναμίες μου για να με κατακρίνεις,
μήπως με προσεγγίζεις όχι για να ωφεληθείς
αλλά έτοιμος να σκανδαλιστείς;

Γι' αυτό σου λέγω ότι αν και αμαρτωλός
έχω κι εγώ δικαίωμα στην μετάνοια όπως κι εσύ.
Κι αν σκανδαλίζεσαι μαζί μου,
να θυμάσαι ότι τον σκανδαλισμό σου,
ο Θεός τον βλέπει αλλιώς.
Τον βλέπει ως κατάκριση, ως ιεροκατηγορία.

Γι' αυτό ας αφήσουμε τους "σκανδαλισμούς"
κι ας πιάσουμε το δοκάρι που έχουμε καρφωμένο στο μάτι μας, ας βγάλουμε τον "κότσο" που υπάρχει μέσα στην καρδιά μας....κι ας αναλογιστούμε πόσο έλεος έχουμε δεχθεί στην ζωή μας κι ας δώσουμε κι εμείς έλεος.

Ας δώσουμε έλεος, ειδικά σ' αυτούς που ζητούν καθημερινά από τον Θεό (με παρακλήσεις και δεήσεις, με Θείες Λειτουργίες και προσευχές) να μας δώσει έλεος.

Ας δώσουμε έλεος κι ας πάψουμε να δίνουμε καρφιά και όξος...διότι ότι δίνουμε θα λάβουμε, κι όπως κρίνουμε θα κριθούμε.

Υ.Γ.: «Μη κρίνετε κατ΄ όψιν, αλλά τήν δικαίαν κρίσιν κρίνατε» (Ιω. ζ΄19-24)

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

"Το απαιτούν οι ημέρες να γίνουμε
πιο ελεήμονες και φιλάνθρωποι",
λένε οι άνθρωποι.

Ξέρεις κάτι;
Εάν το απαιτούν απλά οι ημέρες,
καλύτερα να μην κάνεις τίποτα.

Το ζητούμενο είναι
να το απαιτεί η καρδιά σου,
η συνείδησή σου.
Και όχι μόνο τώρα,
για λίγες ημέρες,
αλλά όλο το χρόνο, συνεχώς.

Η φιλανθρωπία,
η αδελφοσύνη,
η συγχώρεση,
το έλεος,
η αγάπη,
όταν γίνονται εκτάκτως
συνήθως είναι για λάθος λόγους
και είναι ψεύτικα και υποκριτικά.

Μακάρι η καρδιά μας,
να κινείται όπως του Χριστού μας.
Μακάρι ο νους μας,
να σκέφτεται όπως του Χριστού μας.
Μακάρι η ζωή μας
να μοσχοβολά με λόγους και έργα χριστομίμητα.

Άρα το θέμα δεν είναι τι απαιτούν οι ημέρες,
αλλά εάν ο καθένας μας
σκέφτεται και ζει αβίαστα
με φρόνημα χριστιανικό,
δηλαδή όπως δίδαξε και έζησε ο Χριστός.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Πολλοί άνθρωποι μεταλαμβάνουν , ελάχιστοι κοινωνούν.Πολλοί θα ανοίξουν το στόμα τους στη Θεία Κοινωνία αλλά η καρδιά τους θα μείνει κλειστή. Φοβερό υπαρξιακό ερώτημα…. Θα ανοίξουμε το στόμα μας για τη Θεία Κοινωνία, την καρδιά μας όμως ; Θα την ανοίξουμε ή θα μείνει κλειστή στον Χριστό; Θα πάμε να συμμετάσχουμε απλά σε ένα θρησκευτικό τυπικό για το καλό ή θα πάμε με πόθο Χριστού και μετανοίας να κοινωνήσουμε τη ζωή μας με την όντως ζωή;

Πολλά ερωτήματα ταλανίζουν το Χριστεπώνυμο πλήρωμα σε κάθε μεγάλη εορτή. Κάθε Πάσχα, Χριστούγεννα και Δεκαπενταύγουστο πολλοί άνθρωποι συρρέουν στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, πίσω όμως από αυτή την προσέγγιση κρύβεται ένα πώς . . . και ένα γιατί . . .

Γιατί θέλουμε να κοινωνήσουμε ; Πως πάμε να κοινωνήσουμε ; Θέλουμε τελικά τον Χριστό ή απλά ζητάμε μια τακτοποιημένη σχέση με ένα υπερφυσικό όν από φόβο έτσι για να μας έχει καλά εμάς και την οικογένειά μας ώστε να μην πάθουμε τίποτα και να ζήσουμε λίγο παραπάνω απολαμβάνοντας τις ηδονές της ζωής;

Ποιος θα κρίνει αν και πώς θα κάτσω σε αυτό το ουράνιο τραπέζι; Εκεί η Εκκλησία από αγάπη μας έχει τον πνευματικό πατέρα με το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως. Αυτός θα μας πει πότε και πώς θα πάμε να κάτσουμε στο τραπέζι με τον Χριστό. Όχι απλά και τυπικά, όχι συναισθηματικά, όχι απλά λατρευτικά, όχι “άντε και του χρόνου”, ή για το “έτσι πρέπει λόγω της εορτής”. Για να πάω στον Χριστό πρέπει κάτι να αφήσω πίσω μου , κάτι να παλέψω…

Οι περισσότεροι Χριστιανοί προσεγγίζουν συναισθηματικά τη Θεία Κοινωνία και αυτό δεν ωφελεί σε τίποτα. Η ένωση με τον Χριστό είναι οντολογική και όχι συναισθηματική. Βλέπουμε πολλές φορές μια συναισθηματική πλάνη. Θέλουμε να κοινωνήσουμε αλλά δεν θέλουμε να αλλάξουμε. Αντί να ενώσουμε και να κοινωνήσουμε τον Χριστό με τη μετάνοιά μας, θέλουμε να ενώσουμε με τον Χριστό την αμαρτία μας , την αμετανοησία μας. Λυπάμαι αλλά εκεί όχι μόνο ένωση δεν έχουμε αλλά κρίμα και κατάκριμα , διότι πάμε στο Μυστήριο με αίσθημα αυτοδικαίωσης και όχι με αίσθηση αλλαγής. Λένε πολλοί “Δεν πειράζει το ένα , το άλλο” προδίδουμε τον Χριστό αλλά θέλουμε να τον πάρουμε μέσα μας. Η Θεία Χάρις δεν ενεργεί χωρίς την δική μας συνέργεια.

Τι λάθος κάνουμε τελικά ; Πολύ απλά ...Πάμε να μεταλάβουμε σαν ειδωλολάτρες και όχι σαν εραστές της αλήθειας και του Θείου Προσώπου….Σαν να πλησιάζουμε ένα φυτό στον ήλιο κλεισμένο σε ένα κουτί και μετά να αναρωτιόμαστε γιατί μαραζώνει και δεν φωτοσυνθέτει.

Δεν μπαίνει ο ήλιος στο σπίτι με κλειστά παράθυρα , οπότε πως θα μπεί ο Χριστός στην καρδιά μου όταν είναι ερμητικά κλειστή;

Πάω να κοινωνήσω όχι για να ζήσω περισσότερα χρόνια εδώ στη γη, ούτε για κάποιο αόριστο καλό. Πάω να κοινωνήσω για να πάρω το φάρμακο της αθανασίας μέσα μου , να ενωθώ με τον ίδιο τον Θεό προσωπικά. Να θεραπεύσω τα πάθη μου και να μεταμορφώσω τον εαυτό μου. Να γίνω μέτοχος της Θείας ζωής. Να πάρω δύναμη για τις μεγάλες μάχες με τους δαίμονες και τον εαυτό μου. Θα ανοίξω το στόμα μου στη Θεία Κοινωνία όχι απλά και τυπικά, αλλά διψασμένος , πεινασμένος για Θεό και αιωνιότητα. Θα σπάσω την πόρτα της καρδιάς μου να μην κλείνει ποτέ ώστε να προετοιμάζομαι συχνά για να υποδέχομαι τη Θεία Χάρη. Η Θεία Κοινωνία είναι σαν το μητρικό γάλα και ακόμα παραπάνω, δεν δίνει απλά ζωή, αλλά την όντως ζωή ….την αιωνιότητα..... Δεν ειναι ψωμί και κρασί.... Είναι το Σώμα Του και το Αίμα Του...

Πάω να κοινωνήσω για να αλλάξω, για να αλλάζω συνέχεια, για να Σε πλησιάζω, για να ανεβαίνω ένα σκαλοπάτι για τον Ουρανό…..

Τα ομορφότερα λόγια πρόσκλησης προς τον άνθρωπο : ''Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού (δείνα) το Σώμα και το Αίμα του του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον.”

Αμήν.

π. Σπ. Σκουτής

Πολλοί ρωτούν τα ζευγάρια τι δώρο έκαναν αυτές τις μέρες στα παιδιά τους.Συνηθίζω να ρωτάω τα ζευγάρια τι δώρο θα κάνει ο ένας στον άλλον. Με τα χρόνια πολλά ζευγάρια χάνουν την ομορφιά της συζυγίας. Πολλά χρόνια γάμου σου λένε, παιδιά, μέριμνες κλπ. Κάντε ένα μικρό δωράκι ο ένας στον άλλον αυτές τις μέρες. Δεν χρειάζονται λεφτά. Καρδιά που σπαρταράει από αγάπη, αυτό χρειάζεται.

Ένα γράμμα έστω, ένα λουλούδι, ακόμα και μια σοκολάτα. Είτε είστε νέοι, είτε με ρυτίδες. Να του πεις ή να της πεις ότι είναι το καλύτερο δώρο που έφερε ο Θεός στη ζωή σου. Κάτι τέτοιες στιγμές γίνονται Χριστούγεννα όλο τον χρόνο στις σχέσεις των ανθρώπων. Κάτι τέτοιες στιγμές αξίζουν περισσότερο από όλα τα αναμμένα λαμπάκια στις μεγαλουπόλεις του κόσμου και από όλα τα φαγητά σε όλα τα τραπέζια του κόσμου. Μην ξεχνάς τον άνθρωπό σου και μην νομίζεις ότι δεν χρειάζεται ένα σ’ αγαπώ. Σε αυτές τις στιγμές ποτίζεις τον γάμο με αγιασμό και συνεχίζει να ανθίζει.

π. Σπ. Σκουτής