Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Σκέφτηκα τι θα μπορούσα να γράψω απόψε με την αλλαγή ενός ακόμη χρόνου που πέρασε πάνω από το κορμί και την ψυχή μας. Πολλά τα κλισέ και οι κονσερβοποιημένες ευχές. Μας κούρασαν κι αυτές. Ένιωσα ότι θα ήταν καλύτερα να σας μιλήσω ως φίλος και αδελφός. Και να πω δόξα τω Θεώ που ζούμε και υπάρχουμε. Που είμαστε ακόμη ζωντανοί με τις χαρές και τις πίκρες του βίου μας, ωστόσο όμως είμαστε εδώ, «στην σκηνή….».Αυτό είναι το μέγιστο δώρο.
Η αλήθεια είναι πως δεν το εκτιμούμε, και κάνουμε τα πάντα ώστε καθημερινά να γίνεται η ζωή μας βάσανο. Η πιο ψεύτικη ευχή είναι εκείνη που τις ημέρες αυτές θα ειπωθεί χιλιάδες φορές από τα χείλη όλων μας, «στην υγεία μας, εις υγεία, πρώτα υγεία….». Κι όμως κανείς δεν είναι ευτυχισμένος που έχει την υγεία του, γι’ αυτό κάνει τα πάντα ώστε να την καταστρέψει.

Γιατί; Μα γιατί δεν αγαπάμε αυτό που είμαστε, εκείνο που μας έκανε ο Θεός, αυτά που μας χάρισε. Πάντα θέλουμε αυτό που δεν έχουμε. Ποτέ εκείνο που κρατάμε στα χέρια μας. Μισούμε τον εαυτό μας, κατ’ επέκταση την ζωή μας. Την πετάμε ως δολοφονημένο πτώμα από εδώ κι εκεί, ατιμάζοντας της. Και πότε ατιμάζεται μια ζωή; Όταν δεν την ζεις αλλά την αφήνεις να κυλά δίχως νόημα. Όταν την νύχτα κλείνοντας την μέρα σου δεν λες «δόξα τω Θεώ», αλλά αντιθέτως «ουφ πέρασε κι αυτή η ημέρα». Λες και ήταν βάσανο, βάρος, κάτι που πρέπει να ξεφορτωθείς και όχι να ζήσεις.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο πραγματικός χρόνος δεν κυλά στα ρολόγια και τα ημερολόγια μα στις ψυχές μας. Πρωτού γεράσουν τα σώματα μας, έχουν ασπρίσει τα όνειρα μας. Πρωτού παραιτηθεί το κορμί μας, έχουν κυρτώσει οι επιθυμίες και η απελπισία μοιάζει πιο φοβερή κι από το θάνατο.

Ευχή λοιπόν για το νέο έτος 2020 να ζήσουμε. Ναι αυτό, να ζήσουμε με ότι αυτό σημαίνει. Δηλαδή να ρισκάρουμε, να μετανοήσουμε ανατρεπτικά, να φέρουμε αλλαγές στο βίο μας, να βρούμε τα σωστά χωρίς να φοβόμαστε τα λάθη, να ποθήσουμε την αρετή δίχως τον φόβο της αμαρτίας, να ζητήσουμε τον Θεό χωρίς την απειλή της κολάσεως. Να αγαπήσουμε κι ας πονέσουμε, να τολμήσουμε κι ας αποτύχουμε, να εκτιμήσουμε και να δοξολογήσουμε. Να κλάψουμε και γελάσουμε. Να προσευχηθούμε και να σιωπήσουμε, να κάνουμε την στιγμή αιωνιότητα, το χρόνο δικό μας, φίλο και όχι εχθρό μας. Αυτό σημαίνει χρόνος αναστημένος.

Χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[Αναστάσιος]

«Εάν θέλεις να βοηθήσεις την Εκκλησία, είναι καλύτερα να κοιτάξεις να διορθώσεις τον εαυτό σου, παρά να κοιτάς να διορθώσεις τους άλλους.
Αν διορθώσεις τον εαυτό σου, αµέσως διορθώνεται ενα κοµµατάκι της Εκκλησίας. Εάν φυσικά αυτό το έκαναν όλοι, η Εκκλησία θα ήταν διορθωµένη. Άλλα σήµερα οι άνθρωποι ασχολούνται µε όλα τα άλλα θέµατα εκτός από τον εαυτό τους. Γιατί το να ασχολείσαι µε τον εαυτό σου έχει κόπο, ενώ το να ασχολείσαι µε τους άλλους είναι εύκολο.
Εάν ασχοληθούµε µε την διόρθωση του εαυτού µας και στραφούµε πιο πολύ στην «εσωτερική» δράση παρά στην εξωτερική, δίνοντας τα πρωτεία στην θεία βοήθεια, θα βοηθήσουµε τους άλλους περισσότερο και θετικώτερα. Επιπλέον θα έχουµε και την εσωτερική µας γαλήνη, η οποία θα βοηθάει αθόρυβα τις ψυχές που θα συναντάµε, γιατί η εσωτερική πνευµατική κατάσταση προδίδει την αρετή της ψυχής και αλλοιώνει ψυχές».
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Ο μόνος χρόνος που δεν πηγαίνει χαμένος, είναι ο χρόνος που έχεις επαφή με τον Χριστό! Ό,τι άλλο εάν κάνεις, θα μείνει εδώ και δεν αντέχει πέραν του τάφου!

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας
https://www.pemptousia.gr/

[toula]

Ή ὑπακοὴ χαρίζει ἀμεριμνία, διότι ἡ μέριμνα εἶναι μιὰ πνευματικὴ φυματίωση, ποὺ σιγά–σιγά, σὰν μικρόβιο φυματιώσεως συνεχῶς δηλητηριάζει τὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος καὶ σταδιακὰ φέρνει τὸ θάνατο. Ἔτσι καὶ ἡ μέριμνα τοῦ βίου σὰν ἕνα ἄλλο μικρόβιο φθείρει τὸν ἄνθρωπο, τὴν ψυχή του καὶ τὸν πεθαίνει ψυχικά.

Ή ὑπακοὴ ἀναφέρεται στὸ Χριστὸ καὶ ὄχι στὸν ἄνθρωπο ποὺ ὑπακούει κανείς. Καὶ ὅταν ὁ ὑποτακτικὸς ὑπακούει χωρὶς παράσιτα, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ μόνο, τότε ἡ ὑπακοὴ τοῦ εἶναι σωστὴ μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Χριστοῦ. Νὰ ὑπακοῦμε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ μόνο καὶ ἔτσι ὁ δρόμος μᾶς γίνεται σταθερὸς καὶ ἴσιος γιὰ τὸ Χριστό.

Ποιὸς ἄνθρωπος πάνω στὴ γῆ δὲν ἔκανε σφάλματα καὶ δὲν τραυματίσθηκε στὴν πάλη μὲ τοὺς δαίμονες, τὰ πάθη καὶ τὸν κόσμο; Δὲ μιλᾶμε γι’ αὐτὰ τὰ τραύματα, ἀλλὰ μιλοῦμε ὅτι πρέπει νὰ βλέπουμε συνεχῶς τὸν προορισμό μας.

Μὲ τὶς δύο ἀρετές, τῆς ὑπακοῆς γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς προσευχῆς νὰ πετύχουμε τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Κι ὅταν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἔρθει μέσα στὴν ψυχή μας, τότε ὁ δρόμος μας πλέον, δέχεται φῶς. Τότε ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἐξουδετερώνει κάθε δυσκολία καὶ νιώθουμε τὴ ζωὴ πάρα πολὺ εὐτυχισμένη!

Ή ὑπακοὴ ταπεινώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ ἡ ταπείνωση ἐξουδετερώνει κάθε πειρασμικὴ ἐνέργεια. Ὅπου ταπείνωση, ἐκεῖ ὁ διάβολος χάνεται. Ὅπου ὑπερηφάνεια κι ἐγωισμός, ἐκεῖ ἡ παρουσία τῶν δαιμόνων, οἱ πειρασμοὶ καὶ τὰ πάθη!

Γι’ αὐτὸ ἡ ὑπακοὴ εἶναι πολὺ χαριτωμένη ἀρετή, ἐπειδὴ ὁπλίζει μὲ τόση ταπείνωση τὸν ἄνθρωπο ὅταν ὑπακούει ἐν γνώσει, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ!

+ Γέροντας Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτης
http://inpantanassis.blogspot.com/

[toula]

1/1 “Ευλόγησον τον στέφανον του ενιαυτού της χρηστότητός Σου!”

Πανάγαθε Κύριε…

Συ που μας χάρισες τόσα έτη ζωής μέχρι σήμερα και μας αξιώνεις να εισέλθουμε και πάλι σε νέο έτος, Σε παρακαλούμε, μη λάβεις υπόψη σου την αδιαφορία και αμέλεια που δείξαμε μέχρι τώρα.

Εάν μας κρίνεις σύμφωνα με τη ραθυμία και αδιαφορία μας, ασφαλώς μας περιμένει η δίκαιη καταδικαστική σου απόφαση.

Αλλ’ όχι, φιλάνθρωπε Κύριε. Η αγαθότητά σου μας παρέχει νέες ευκαιρίες, ώστε εκείνο που δεν κάναμε μέχρι σήμερα να το κάνουμε από τώρα και στο εξής.

Σε παρακαλούμε, ευλόγησε τις προσπάθειές μας.

Ενίσχυσε την αδύνατη θέλησή μας.

Βοήθησέ μας με όσους τρόπους Συ γνωρίζεις, ώστε και κατά το έτος αυτό και καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας να εξαγοράζουμε τον καιρό και να χρησιμοποιούμε την επίγεια ζωή μας όπως Συ θέλεις και παραγγέλλεις.

Αξίωσέ μας να παρουσιασθούμε μπροστά σου κατά την ημέρα της Κρίσεως με κέρδη πνευματικά, τα οποία θα πετύχουμε με τη χάρη σου και τη βοήθειά σου στην παρούσα ζωή, για να κληρονομήσουμε τότε, Κύριε, τα άφθαρτα αγαθά της αιωνίου σου βασιλείας.

Αμήν!

+ Αρχιμ. Χριστοφόρου Παπουτσοπούλου
από το νεανικό προσευχητάρι “Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου”
εκδόσεις “Ο Σωτήρ”

[aposal]

«Η Παναγία, παιδί μου είναι ζωντανή πάνω στην εικόνα της, το είδα με τα μάτια μου».
Όσιος Ιακώβος εν Ευβοία

[toula]

* Δεν πρέπει να κλονιζόμαστε στην πνευματική ζωή από καμιά εχθρική δύναμη. Αντίθετα να στηριζό­μαστε στα λόγια του Θεού: «Τον δε φόβον αυτών ου μη φοβηθώμεν, ουδ' ου μη ταραχθώμεν, ότι μεθ' η­μών ο Θεός. Κύριον τον Θεόν ημών αυτόν αγιάσωμεν και Αυτός έσται ημίν φόβος» (πρβλ. Ήσ. η', 12-13).

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

[Αναστάσιος]

«Μπορείς, βλέποντας τον ήλιο με τους φυσικούς οφθαλμούς, να μη χαίρεσαι; Μα πόσο μεγαλύτερη χαρά θα νοιώθεις, όταν ο νους σου βλέπει με τους ε­σωτερικούς οφθαλμούς τον Ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστόν;».
Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

[toula]

Σήμερα όλα ασήκωτα και μαύρα,
όλα μοιάζουν αδιάφορα και ανούσια.

Είναι αυτές οι πληγές που μαστίζουν την καρδιά
και δεν την αφήνουν να λειτουργήσει, ν' αναπνεύσει.

Σήμερα όλα μια πληγή που αιμορραγεί.
Και φαντάζει αξεπέραστη η λύπη, ο πόνος, ο θυμός,
αυτό το μεγάλο "γιατί" που έχει καρφωθεί στο νου.

Κι όμως όλα μπορούν να αλλάξουν,
όλα μπορούν να γιάνουν.
Όχι μαγικά, αλλά με την δική μας διάθεση
ν' αποδεχτούμε αυτόν τον σταυρό
που έχουμε στην ζωή μας.

Ο καθένας μας πονά με διαφορετικό τρόπο
και διαφορετικά εκφράζει
την αγωνία του και την λύπη του.

Ο πόνος αγγίζει τον καθένα διαφορετικά,
και τον αλλοιώνει διαφορετικά,
ανάλογα με την ποιότητα της καρδιάς του.
Άλλους τους κάνει σκληρούς
άλλους τους κάνει ταπεινούς,
άλλους τους φέρνει θυμό,
άλλους τους φέρνει μετάνοια.

Σήμερα μπορεί να βρίσκεσαι
πάνω στο σταυρό
όμως μην απελπίζεσαι.

Ακόμα κι αν τα πράγματα είναι μη αναστρέψιμα.
Ακόμα κι αν η καρδιά σου νιώθει κουρασμένη
από το κλάμα και την θλίψη.

Μην απελπίζεσαι, διότι η ζωή συνεχίζεται.
Η ζωή συνεχίζεται με έναν σκανδαλώδη τρόπο,
σα να δείχνει ότι δεν ενδιαφέρεται για εμάς.
Η καθημερινότητα αμείλικτα ζητά την προσήλωσή σου,
χωρίς να υπολογίζει τον πόνο σου, τον σταυρό σου.
Είναι σα να σου ψιθυρίζει ότι χρειάζεται
να κοιτάξεις μπροστά
παύοντας να θρηνείς για το παρελθόν σου,
σταματώντας να ξύνεις την πληγή σου.
Κανένα όφελος δεν υπάρχει όταν μένουμε
στο μοιρολόγι του πόνου μας.

Εύχομαι όσοι και όσες βρίσκονται σήμερα
στον προσωπικό τους σταυρό
σύντομα να αναστηθούν με τη Χάρη του Θεού.
Οι πληγές τους να κλείσουν.
Τα δάκρυα να πάψουν.
Η σκυθρωπότητα να εκλείψει.
Το σκοτάδι να φωτιστεί.
Το χαμόγελο να γεννηθεί.
Η ειρήνη να επανέλθει.
Η αγάπη να ανατείλει.
Η ευτυχία να βλαστήσει.

Ποτέ δεν είναι αργά για την ευτυχία.
Κανείς δεν είναι τόσο μεγάλος για νέα αρχή.
Κανείς δεν είναι τόσο γέρος για την αιωνιότητα.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[Αναστάσιος]

«Μου ψιθύριζε ο πονηρός στο αυτί: “Τώρα είσαι κουρασμένος. Γιατί να κάνεις Απόδειπνο; Δεν θα καταλάβεις τίποτα. Θα το κάνεις μηχανικά”. Κι εγώ απαντούσα: “Αν δεν το κάνω καθόλου, θα είναι όλη η νίκη δική σου. Αν το κάνω όμως έστω και μηχανικά, η μισή νίκη θα είναι δική σου”. Και το έκανα».
Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος