Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Να πάρουμε καιρό; (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ο χρόνος που προηγείται της Θείας Λειτουργίας αποσκοπεί στην επιμελημένη πνευματική προετοιμασία του ιερέως. «Μέλλων ο ιερεύς την θείαν επιτελείν μυσταγωγίαν, οφείλει προηγουμένως μεν κατηλλαγμένος είναι μετά πάντων και μη έχειν τι κατά τινος». (Όταν πρόκειται ο ιερεύς να επιτελέσει τη θεία μυσταγωγία, οφείλει προηγουμένως να είναι συμφιλιωμένος με όλους και να μην έχει κάποια έχθρα με κανέναν).

Η καταλλαγή με όλους, η αγάπη και η ανεξικακία, είναι η απολύτως απαραίτητη συνθήκη για τον ιερέα, ώστε να κατατολμήσει της φρικτής ιερουργίας. Η αγάπη είναι θυσία ανώτερη από κάθε άλλη θυσία. «Ταύτης άνευ, ουδέ εκείνην προσδέχεται». (Χωρίς την αγάπη, ούτε τη λατρεία δέχεται). Τί νόημα θα είχε μια λατρευτική (δηλ. αγαπητική) εκδήλωση προς τον Θεό, χωρίς αγάπη προς τον πλησίον; Ο υπέρτατος σκοπός είναι η ενότητα. «Ίνα πάντες εν ώσιν».(Όλοι να είναι ένα) (Ιω. 17, 21). «Δια γαρ τούτο πάντα εγένετο. Δια τούτο και ο Θεός άνθρωπος γέγονε, και πάντα εκείνα επραγματεύσατο, ίνα ημάς συναγάγη». (Γι’ αυτό έγιναν τα πάντα. Γι’ αυτό και ο Θεός έγινε άνθρωπος και έκανε όλα εκείνα, για να μας συνάξει (σε μια ενότητα) (Ιω. Χρυσοστόμου, Ομιλία ΙΣΤ΄ Εις Ματθαίον). Επιπλέον ο ιερεύς οφείλει να προσέχει την καρδιά του, όσο περισσότερο μπορεί, από πονηρούς λογισμούς, να νηστεύει λίγο αποβραδίς και να αγρυπνάει προσευχόμενος μέχρι την ώρα της Λειτουργίας.

Ο Θεός χαρίζει άφθονο χρόνο στον κάθε άνθρωπο για πνευματική πρόοδο. Το ίδιο και στον ιερέα, ώστε να ευρίσκεται «καθαρός ως άγγελος» (αγ. Κοσμάς ο Αιτωλός) στους λογισμούς και στα έργα του και συμφιλιωμένος με τον κάθε συνάνθρωπό του, προκειμένου να τελέσει τη Θεία Λειτουργία. Αλλά και μετά τη δέουσα προετοιμασία, «του καιρού επιστάντος», όταν έλθει η ώρα της Λειτουργίας, ο ιερεύς «παίρνει καιρό». Δεν τολμά να λειτουργήσει, αν δεν του δώσει ο Κύριος την ευκαιρία να μετάσχει και αυτός στον «καιρό» της Θ. Λειτουργίας, στην άχρονη πραγματικότητα της όγδοης ημέρας στη Βασιλεία του Θεού. Ζητάει θεία ενίσχυση για τη μεγάλη διακονία που έχει να περαιώσει και την άδεια του Κυρίου να του επιτραπεί να παραστεί ακατακρίτως μπροστά στο φοβερό βήμα του.

Την ώρα εκείνη ο ιερεύς δεν ζητάει παράταση της ζωής του για κάτι δευτερεύον. Ο χρόνος του είναι πολύτιμος, γιατί πρέπει να φέρει εις πέρας τη Θεία Λειτουργία. Ζητάει να «λάβει καιρό», μόνο για να τελειώσει τα «φρικτά μυστήρια». Αν μείνει στη μέση η Θεία Λειτουργία, επειδή μπορεί να τελειώσει ο χρόνος του ιερέως ξαφνικά, ούτε άγγελος δεν μπορεί, δεν έχει εξουσία να τη συνεχίσει. Ο χρόνος δεν είναι στο χέρι μας. Πόσα σπουδαία πράγματα χάνονται κάποτε, γιατί λείπουν λίγες στιγμές για την ολοκλήρωσή τους!

Άρα ο χρόνος αποκτά αξία από το έργο που επιτελούμε μέσα σ’ αυτόν. Μιλάμε και για χαμένο χρόνο κάποτε. Μπορούμε συνεπώς να πούμε ότι ο χρόνος ή αξιοποιείται ή, αντιστρόφως, χαραμίζεται. Αν συμβαίνει το δεύτερο, τίθεται το ερώτημα: Μπορεί κανείς να ζητάει παράταση του χρόνου της ζωής του, όταν δεν σκοπεύει να τον αξιοποιήσει για κάτι σημαντικό; Για να τον χαραμίσει απλώς σε ασήμαντα, ανούσια, άχρηστα ή και, το χειρότερο, σε επιβλαβή πράγματα;

Και τί πιο επιζήμιο πράγμα μπορούμε να κάνουμε κατά τον χρόνο που μας χαρίζει ο Θεός, απ’ το να αμαρτάνουμε; Γιατί να μη ζούμε «εξαγοραζόμενοι τον καιρόν» (Εφ. 5, 16); Πότε θα προλάβουμε να πετύχουμε την καταλλαγή προς όλους, την αγάπη με τον αντίδικό μας, ώστε να παραστούμε «ακατακρίτως» ενώπιον «του φοβερού βήματος» και να πούμε με παρρησία «τον δρόμον τετέλεκα» (Β΄ Τιμ. 4, 7);

Πριν ζητήσουμε λοιπόν όλοι μας στην αρχή του νέου έτους να «πάρουμε καιρό», ας σκεφτούμε έναν πραγματικά καλό λόγο, για τον οποίο αξίζει να μας τον παραχωρήσει ο Θεός.

ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 414, Ιαν. 2018

Α ν τ ι ύ λ η
Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα

www.orthmad.gr

[toula]

Άνοιξε την καρδιά σου στο Χριστόν μας, παρακάλεσε Τον και Εκείνος θα βοηθήσει...!

~ Άνοιξε την καρδιά σου στο Χριστόν μας, παρακάλεσε Τον και Εκείνος θα βοηθήσει!

Κάθε ημέρα, στην Βηθλεέμ βρίσκομαι. Μπορείς σωματικά να είσαι όπου αναγκαστικά είσαι υποχρεωμένος να είσαι. Αλλά με τον νουν σου, όπου εσύ θέλεις. Τον νουν σου δεν εξουσιάζει κανείς.

Ημέρα πού θα πέραση και δεν ένοιωσες τον Χριστό μας στην καρδία σου, δια της προσευχής, αναγνώσεως Ψαλτηρίου, Ευαγγελίου, κλπ., κλπ., να θεωρείς ότι απώλεσες αύτη την μέρα!

Σε κάθε προσευχή πρέπει να έχετε ένα κόμπο δάκρυ. Και όταν σας έλθη κατάνυξη, μη το λέτε πουθενά γιατί είναι θείον δώρον μήπως και το χάσετε!

Χαιρέτησε την Χάριν! Όταν αισθάνεσαι κατάνυξιν, είναι επειδή σε επισκέπτεται η Χάρις του Θεού. Χαιρέτησέ την και αγκάλιασέ την, δηλ. ζήσε την επίσκεψιν της Στοργής του Θεού εκείνη την ώραν και ταπεινά ευχαρίστησε τον Θεόν δια το δώρον αυτό και παρακάλεσε Τον να μη σε εγκαταλείψει ποτέ!

Άγιος Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης
https://simeiakairwn.wordpress.com/

[toula]

Η φιλία είναι πιο απαραίτητη στην ψυχή παρά στο σώμα! Στη θλίψη η σκέψη του φίλου φέρνει ευχάριστη όψη στο πρόσωπο! Στο νεκρικό κρεβάτι η παρουσία του φίλου ομορφαίνει το πρόσωπο του θανάτου! Η φιλία είναι πάντοτε η ζωοδότρα πνοή του αγγέλου που μας παρακολουθεί στη ζωή, που μας σηκώνει όταν πέφτουμε και μας εμπνέει όταν αποδυναμωνόμαστε!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος

[toula]

- Τι θέλεις να γίνει το παιδί σου όταν μεγαλώσει ;
- Αγιογραφία (Ένας ολοκληρωμένος , αγιασμένος και θεραπευμένος εν Χριστώ άνθρωπος)

Τα υπόλοιπα : Χαρτιά στον τοίχο, χρήματα, και επίγείες δόξες είναι βοηθητικά μέσα και όχι αυτοσκοπός.

Αγαπω το παιδί μου, σημαίνει ότι επιθυμώ την θεραπευτική ολοκλήρωση της υπάρξεως του και αυτή μπορεί να συμβεί μόνο εν Χριστώ.

Αν λέω ότι αγαπώ το παιδί μου , τον άνθρωπο μου αλλά δεν επιθυμώ την σωτηρία του τότε αυτή η αγάπη που διαλαλώ είναι ψεύτική και εγωιστική. Στην ουσία αγαπώ ένα μέρος του άλλου που μου καλύπτει κάποια απωθημένα και ένα φαίνεσθαι.

Σε αγαπώ παιδί μου , γύναικα μου , άντρα μου όταν σε βλέπω μέσα απο το πρίσμα της εν Χριστώ αγάπης. Σε αγαπώ και θα προσπαθήσω με θυσία και ταπείνωση να γίνω σκαλοπάτι για να ανέβεις στον ουρανό ακόμα και αυτό αν μου κοστίσει την σωτηρία.

Μόνο τέτοιες "Αγάπες" περνάνε το θάνατο...

π. Σπ. Σκουτής

[toula]

Σε λίγες μέρες τα λαμπάκια από τα στολίδια θα σβήσουν. Η κοσμική περιστασιακή χαρά θα δώσει τη θέση της στην καθημερινή ρουτίνα. Αλήθεια, πόσες καρδιές θα συνεχίζουν να μένουν “αναμμένες” για τον Χριστό και τη Βασιλεία των Ουρανών.; Πόσοι θα “παιδαγωγήσουν” το Θείο Βρέφος μέσα στην καρδιά τους με την καλλιέργεια των αρετών μέσα από τη μετάνοια και την ανάληψη της ευθύνης; Πόσοι θα λαχταρούν την επόμενη Θεία Λειτουργία ώστε να μεταλάβουν ή τη συνάντηση με τον πνευματικό για να γίνει ο πνευματικός απολογισμών των εορτών; Πόσοι άνθρωποι άραγε θα προβληματίζονται από αυτές τις ευλογημένες σκέψεις;

π. Σπ. Σκουτής

[toula]

Όποιος αδιαφορεί για τον εαυτό του,από αγάπη προς τους άλλους,
το μεγάλο ενδιαφέρον του Θεού
βρίσκεται μαζί του και
όλοι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται γι αυτόν.

Άγιος Παϊσιος

[Αναστάσιος]

«Αν πράττης την δικαιοσύνην, η ημέρα σου θα γίνη καλή· εάν πράττης την αμαρτίαν η ημέρα σου θα είναι πονηρά και γεμάτη κόλασιν. Αν πιστεύης αυτά και τα εφαρμόζης όλος ο χρόνος θα σου πηγαίνη καλά».
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Το χέρι σου άγγιξε την πανάχραντη κεφαλή Του.
Το στόμα σου συνομίλησε μαζί Του.
Η ζωή σου ολάκερη μιλούσε γι’ Αυτόν.
Γι’ Αυτόν που τόσο αγάπησες.

Μια ζωή στην έρημο,
μια ζωή ως προσευχή,
μια ζωή στην αφάνεια,
μια ζωή ως άκακο αρνί.

Το πόσο πάλεψες κανείς δεν θα μάθει.
Πόσα έζησες κανείς δεν θα γνωρίσει.
Εσύ μονάχα και ο Θεός,
μάρτυρες των αγώνων σου.

Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου
και άφησες την απομόνωσή σου
και πλησίασες τον κόσμο
και μίλησες.

Άνοιξες το στόμα σου από φιλανθρωπία.
Κήρυξες μετάνοια.
Δηλαδή μίλησες για ελπίδα και συγχώρεση.
Αυτό ήταν το κήρυγμά σου.
Κήρυγμα ελπίδος και συγχώρεσης,
αυτομεμψίας και ταπείνωσης.

Μίλησες από την καρδιά σου,
όχι στηριζόμενος στις σπουδές σου,
αλλά εμπνεόμενος από τα βιώματά σου,
καθοδηγούμενος από το Πνεύμα
που κατέκλυζε την ύπαρξή σου.

Εσύ,
ο ταπεινός,
ο αφανής ασκητής,
ο ερημίτης,
ο παρθένος,
ο άσημος,
το αγρίμι της σιωπής,
το άνθος της αρετής,
έγινες ο Πρόδρομός Του,
έγινες ο Βαπτιστής Του,
έγινες ο Μέγας και Άγιος της Εκκλησίας Του.

Η μορφή σου κηρύττει από μόνη της.
Κραυγάζει προς εμάς
«μετανοείτε», δηλαδή ελπίζετε.

Ναι Άγιε του Θεού,
ελπίζουμε και γι’ αυτό μετανοούμε
και μετανοούμε και γι’ αυτό μπορούμε και ελπίζουμε.

Έζησες αυτά που δίδαξες
και δίδαξες αυτά που έζησες.

Πρέσβευε Άγιε Ιωάννη κι εμείς
να περάσουμε από την θεωρία στην πράξη,
από την ταπεινοσχημία στην ταπείνωση,
από την μεταμέλεια στην μετάνοια,
από τον ηθικισμό στην αγάπη,
από το βόλεμα στον σταυρό,
από την ανοχή στην συγχώρεση,
από την πτώση στην ανάσταση,
από τον θάνατο στην ζωή.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Το να διαμαρτύρεσαι για το σκοτάδι που συναντάς γύρω σου, δεν αλλάζει τίποτε απολύτως. Αντιθέτως αυτή η συνεχής γκρίνια το βαθαίνει και το αυξάνει. Το ζητούμενο δεν είναι να κλαις για το σκοτάδι αλλά να εργάζεσαι για το φως.

Να είσαι έτοιμος να ανοίξεις την πόρτα της ψυχής σου και να επιτρέψεις στο φως να κατακλύσει τους ψυχικούς σου χώρους, να τους φωτίσει, να τους τακτοποιήσει. Μην ξεχνάς ότι δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί όταν για χρόνια ζει κάποιος στο σκοτάδι έπειτα δεν αντέχει το φως. Τον καίει, υποφέρει, ενοχλείται.
Τώρα θα μου πεις και πως θα φύγει το σκοτάδι. Κατά αρχάς το σκοτάδι δεν φεύγει, γιατί ποτέ δεν υπήρχε. Το σκοτάδι είναι απουσία φωτός. Μόνο το φως υπάρχει. Άρα για να μπει το φως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο τι πρέπει να κάνουμε; Απλά να ανοίξουμε τα παράθυρα. Δεν διώχνουμε κάτι. Απλά επιτρέπουμε να μπει το φως στο χώρο.

Το ίδιο και στην ζωή μας. Δεν είναι ανάγκη να κάνουμε αγώνα να φύγει το σκοτάδι, αλλά προσπάθεια να αγαπήσουμε το Φως, τον Χριστό δηλαδή. Εμείς τι κάνουμε; Ασχολούμαστε αρκετά με το διάβολο, την κόλαση, τον αντίχριστο, τα πάθη, τις σκέψεις και λογισμούς μας, και ελάχιστα με τον Χριστό. Ολημερίς σκαλίζουμε το σκοτάδι μας αντί να ανοιγόμαστε στο Φως. Αντί να λες πόσο χάλια είσαι κάνε κάτι να νιώσεις όμορφα.

Δεν προσπαθώ λοιπόν να διώξω το κακό και το σκοτάδι από μέσα μου, θα με καταπιεί εάν το κάνω αυτό. Δε μπορώ να το διώξω μόνος μου. Στόχος μου είναι να αγαπήσω τον Χριστό, να φέρω το Φως Του μέσα μου, και τότε το σκοτάδι απλά δεν θα υπάρχει. Όπως έλεγε ο Άγιος Πορφύριος ανοίγουμε μια τρυπίτσα να μπει το φως. «Μην πολεμάτε να διώξετε το σκοτάδι απ ́’ το δωμάτιο της ψυχής σας. Ανοίξτε μια τρυπίτσα, για να έλθει το φως, και το σκοτάδι θα φύγει..».

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[Αναστάσιος]

«Δεν υπάρχει πλουσιώτερος από τον άνθρωπο που κατέχει τον Χριστό και τη χάρη του Χριστού μέσα του. Άνθρωπε, γίνε πλούσιος στα του Θεού.... «Άνωθεν εστί καταβαίνον πάν δώρημα τέλειον».
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης