"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Υπαρχει περιπτωση, αυτο που καμια φορα σε 'κοσμικη κουβεντα' ακουγεται, οτι πχ. μπορεί το διαζύγιο να είναι για 'καλο', να έχει βάση και απο χριστιανικής απόψεως, με την έννοια οτι το επιτρεπει ο θεος(παροτι δεν επιθυμει το διαζυγιο) και αρα κατι θα ξερει?
Βεβαια ο θεος επιτρεπει σεβομενος και την ανθρωπινη βουληση, αλλα πειτε μου πανω στο ερωτημα που θετω.
Το ακουσα σημερα και προβληματιστηκα. "Ίσως ειναι για καλό"(που χωριζουν)

cool έγραψε:Υπαρχει περιπτωση, αυτο που καμια φορα σε 'κοσμικη κουβεντα' ακουγεται, οτι πχ. μπορεί το διαζύγιο να είναι για 'καλο', να έχει βάση και απο χριστιανικής απόψεως, με την έννοια οτι το επιτρεπει ο θεος(παροτι δεν επιθυμει το διαζυγιο) και αρα κατι θα ξερει?
Βεβαια ο θεος επιτρεπει σεβομενος και την ανθρωπινη βουληση, αλλα πειτε μου πανω στο ερωτημα που θετω.
Το ακουσα σημερα και προβληματιστηκα. "Ίσως ειναι για καλό"(που χωριζουν)

Είπεν ο Κύριος ............κατά Ματθ. κεφ. 5.

Ρίξε και μία ματιά εδώ ...... http://athonite.gr/forum/html/modules.p ... pic&p=7378

emena edo me dixnei kati allo se ayto to diazigio giati na kanei olo ipoxorisis i gineka,malon otan apofasisane na paoi o adras se ayti tin doulia me metathesi o skopos tous tha eitane na girize ekei pou einai i oikogenia tou an fisika einai dimosioi ipalili giati exoume doi teties metathesis.alla mipos sto xroniko ayto diasthima o sizigos gnorise kapio trito prosopo kai den theli na to fanerosi kai to kseri mono to adrogino?oso gia ta diazigia an pragmatika i eklisia mas den ithele ta zeygaria na xorizoune as prospathouse toulaxiston na ta sinvouleyi na min ftanoune se ayto to simio iparxoune poles periptosis pou zeygaria akolouthisan tis edoles ton pneymatikon tous alla distixos den kanane kati aplos eipane kalitera diazigio para na vriskese kai esei saytin tin pornia kai tin mixia.kai min me pois kanis oti to diazigio erxete gia alous logous giati den pisteyo ,to diazigio erxete gia mixia eite o men eite i alli.giafto ftasame stin xoramas enas stous dio gamous na iparxei amesos meta diazigio.gia ta orea matia mias alis i gia ta orea matia enos alou.giafto mono proseyxi kai o theos kseri na krini pio einai to kalo se opio zeygari pernei diazigio.ayta ta oliga signomi an exo thiksi kanenan .

Βρε τι καλά που κάνω εγώ και δεν παντρεύομαι,
όπως έλεγε και ο Ξενίδης

eikonikos έγραψε:Βρε τι καλά που κάνω εγώ και δεν παντρεύομαι,
όπως έλεγε και ο Ξενίδης

Άκου μιά ευλογία,
"Ή μικρός μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου ", κανόνισε την πορεία σου.

Απο τη στιγμή που σκοπός μας πάνω στη γη είναι να δούμε τον Θεό η αλλιώς να φτάσουμε στην θέωση , τότε επιλέγει ο καθένας τον δρόμο του. Ο άγαμος και ο έγγαμος βίος η αλλιώς κάποιοι θα επιλέξουν τον μοναχισμό και κάποιοι το να παντρευτούν . Ο καθένας έχει το (σταυρό) του τις δυσκολίες του και όταν μιλάμε για διαζύγιο στον κόσμο είναι σα να λέμε ένας μοναχός με το που θα αντιμετώπισει κάποιες δυσκολίες να αφήσει το δικό του πάντρεμα που εν προκειμένω είναι ο Χριστός , (το μοναστήρι του) και να πάει στον κόσμο. Γι'αυτο το διαζύγιο πρέπει να είναι η έσχατη λύση σε κάποιο ζευγάρι , μας είπαν τι πρέπει να κάνουμε και ο Χριστός και οι Άποστολοι στο γάμο. Βέβαια είναι ένα θέμα μείζον μιας και πολύ εύκολα πλέον χωρίζουν οι άνθρωποι, ο Άγιος γέροντας Παίσιος έλεγε σχετικά : Σήμερα τα ζευγάρια δυαλύονται γιατί , έχουν εγωισμό και ο άντρας και η γυναίκα, αυτό ειναι το πρόβλημα τους..

Η ενάρετη σύζυγος σώζει άνδρα και παιδιά

Αν οι γάμοι γίνονται με σεμνότητα ,τότε θα μπορέσουμε με πολλή ευκολία να οδηγήσουμε και τα παιδιά στην αρετή. Γιατί , όταν η μητέρα είναι τόσο σεμνή και αγνή και έχει κάθε αρετή ,οπωσδήποτε θα μπορέσει να κατακτήσει και τον άνδρα της .Και, αφού τον κατακτήσει ,θα τον έχει πολύ πρόθυμο βοηθό στη φροντίδα για τα παιδιά και έτσι θα προσελκύσει και το Θεό στην ίδια αυτή φροντίδα. Και όταν Εκείνος βοηθά στην καλή αυτή προσπάθεια και ασκεί τις ψυχές των παιδιών ,δε θα συμβεί τίποτε το δυσάρεστο ,αλλά και τα πράγματα της οικογένειας θα πηγαίνουν καλά ,αφού εκείνοι που τη διευθύνουν αισθάνονται επίσης καλά.
(Λόγος Ιωάννου Χρυσοστόμου)


Μία αληθινή ιστορία
… Πέρασε μεγάλα βάσανα η φρόνιμη και πιστή κυρία Ευθυμία, που παντρεύτηκε έναν άνδρα πολύ δύστροπο και της έκανε τη ζωή αληθινό μαρτύριο.
Ο κ. Αριστοτέλης είχε βέβαια και τα καλά του. ‘Ήταν όμως πολύ ακαλλιέργητος, τραχύς, διαποτισμένος από το κοσμικό πνεύμα και βάναυσος προς τη γυναίκα του. Ωστόσο στο βάθος της ψυχής του κάποια μυστική σπίθα πίστεως υπήρχε, κατάλοιπο από τη Χάρη του Βαπτίσματος του. Ήταν όμως σκεπασμένη κάτω από τις στάχτες των αμαρτιών του. Γι’ αυτό δεν φαινόταν κανένα σημάδι της, αφού άλλωστε δεν είχε καμιά σχέση με την Εκκλησία. Αλλά και τη συζυγική πιστότητα προς τη σύζυγο του δεν την τιμούσε, αλλά την πρόδιδε αρκετές φορές. Επόμενο ήταν προς τη σύζυγο του να φέρεται σκληρά, μέχρι και να τη δέρνει άδικα…ζωντόρφανα και δυστυχισμένα τα παιδιά της. Αλλά και κείνα, που την έβλεπαν αδικημένη, τη λυπόντουσαν και την αγαπούσαν περισσότερο, καθώς μάλιστα η μαρτυρική μητέρα τους ήταν ήπια και στοργική. Και ήταν ήρεμη, γιατί σιγόκαιγε στην καρδιά της η πίστη και η ελπίδα στον Εσταυρωμένο Χριστό…

Όσο κακός όμως ήταν εκείνος, τόσο καλή ήταν η γυναίκα του. Ήταν ένα πρόβατο δίπλα σ’ ένα λύκο. Κι όμως δεν απόκαμνε, είχε μεγάλη υπομονή. Δεν φώναζε, αλλ’ ούτε και ή καρδιά της έσταζε μίσος. Βέβαια, το δάκρυ της ήταν καυτό ποτάμι πολλές φορές και το κλάμα της βουβό. Ωστόσο ποτέ δεν κατηγορούσε τον άνδρα της στα τέσσερα παιδιά τους, ούτε και τον διαπόμπευε κι έκανε κάτι για να τον μειώσει στη συνείδηση τους. Αγαπούσε την οικογένεια της περισσότερο από τον εαυτό της και γι’ αυτό υπόμενε και σιωπούσε. Θυσιαζόταν η ίδια, για να μη διαλυθεί η οικογένεια της και μείνουν ζωντόρφανα και δυστυχισμένα τα παιδιά της.
Ξαφνικά όμως έγινε κάτι το αναπάντεχο. Ο μεγάλος κάβουρας, ο καρκίνος, αιχμαλώτισε τον καημένο τον κ. Αριστοτέλη. Τον έσυρε και τον έκλεισε στο μεγάλο Νοσοκομείο της Πελοποννήσου. Αιχμάλωτος πλέον δεν μπορούσε να δραπετεύσει. Βέβαια, και εκεί δεν ξέχασε τον παλαιό εαυτό του. Τους αναστάτωνε όλους. Η γυναίκα του δίπλα του ήσυχη, αλλά και φοβισμένη τον υπηρετούσε, ενώ το νοσηλευτικό προσωπικό προσπαθούσε να τον δαμάσει. Και σιγά-σιγά, μια και βοηθούσε και η ασθένεια, το «θηρίο» δαμαζόταν. Έτσι, αυτός που τις πρώτες μέρες φερόταν αγέρωχα και περιφρονητικά, μάλιστα στον τόσο ευσυνείδητο και επιμελή Ιερέα-Εφημέριο του Νοσοκομείου, ο οποίος τακτικά τον επισκεπτόταν, κάποτε λύγισε. Ήρθε στα λογικά του και με σοβαρότητα του είπε μια μέρα:
- Παππούλη, αύριο στις 8 η ώρα το βράδι, σε παρακαλώ να είσαι εδώ. θα είναι και τα τέσσερα παιδιά μου καεί η γυναίκα μου. Σε θέλω για κάτι σοβαρό.
Ο Ιερέας δέχθηκε ευχαρίστως την απρόσμενη πρόσκληση και έστειλε μια σύντομη ολόθερμη ευχή στον Ουρανό: «Θεέ μου, λυπήσου τον και ελέησε τον». Την άλλη μέρα και την ορισμένη ώρα γύρω από το κρεβάτι του αρρώστου τα τέσσερα παιδιά του, η γυναίκα του και ο Ιερέας ήσαν έτοιμοι ν’ ακούσουν αυτό που είχε να πει ο άρρωστος αρχηγός της οικογένειας.
-Παιδιά μου, μπροστά σας και μπροστά στον Παππούλη θέλω να ζητήσω ένα μεγάλο, ένα θερμό «συγγνώμη» από τη μητέρα σας, είπε αργά και σταθερά. Και συνέχισε:
-Γνωρίζετε πολύ καλά τί έχει περάσει μαζί μου. Λυπάμαι βαθιά για όλα όσα της έχω κάμει. Μπροστά στον Παππούλη και το Θεό και ενώπιον σας την παρακαλώ να με συγχώρεση. Ευθυμία, με συγχωρείς;
Η γυναίκα έβαλε τα κλάματα. Τον είχε ήδη συγχωρήσει.
-Έλα εδώ, της λέει. Της παίρνει το χέρι. και το φιλά. Και συνέχισε.
-Παιδιά μου, να την προσέχετε σαν τα μάτια σας. Και όση χαρά δεν της έδωσα εγώ, να της την δώσετε εσείς. Αυτή είναι ή τελευταία μου επιθυμία.
Δέν τους ζήτησε τίποτε αλλο. Πρόσθεσε όμως:
-Αχ, αυτή η μητέρα σας. Είναι ο ήλιος της ζωής του σπιτιού μας!
Μετά παρακάλεσε τον Ιερέα να μείνει να τον εξομολογήσει. Και εξομολογήθηκε μιας ολόκληρης ζωής τις αμαρτίες και δέχθηκε τη συγχωρητική Ευχή. Πόσο ηρέμησε, πόσο ησύχασε! Ελευθερώθηκε από το σιδερένιο κλουβί της κακίας του. Ο λύκος έγινε αρνί.
Την άλλη μέρα το πρωί, συμμετέχοντας στην Ευχή «…ως ο ληστής ομολογώ Σοι, μνήσθητί μου Κύριε, όταν έλθεις εν τη Βασιλεία Σου», κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον»!
Σε λίγες μέρες αναχώρησε έτοιμος πλέον για την άλλη Ζωή. Το άριστο τέλος του κ. Αριστοτέλη ήταν θρίαμβος της αρετής της συζύγου του.

Η ενάρετη σύζυγος σώζει άνδρα και παιδιά....

http://opougis.blogspot.com/2010/11/blog-post_4703.html

Τον πνευματικό και τα μάτια μας!
Εάν έχουμε μετάνοια, κάνουμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ εξομολόγηση και κοινωνούμε με την ευλογία του πνευματικού μας, ΟΛΑ τα προβλήματα λύνονται.

aposal έγραψε:Τον πνευματικό και τα μάτια μας!
Εάν έχουμε μετάνοια, κάνουμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ εξομολόγηση και κοινωνούμε με την ευλογία του πνευματικού μας, ΟΛΑ τα προβλήματα λύνονται.

Παρα πολυ σωστα εγραψε για αλλη μια φορα ο φιλος μου Αποστολος.