marinam έγραψε: Κάπου διάβασα ότι στεναχωριόμαστε όταν πεθαίνει κάποιος δικός ΜΑΣ απο τον εγωισμό μας. Δεν αντεχουμε το γεγονός ότι δεν θα τον βλέπουμε ΕΜΕΙΣ.
Δυστυχώς έτσι είναι συνήθως..
Όταν κάποιος πεθαίνει, δεν κλαίμε γι' αυτόν που έφυγε, αλλά για μας που τον χάσαμε..
ΥΓ.
Ευχαριστούμε Μαρίνα και Άννα, για τις καταθέσεις ψυχής..
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,Αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έχω πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
marinam έγραψε: Κάπου διάβασα ότι στεναχωριόμαστε όταν πεθαίνει κάποιος δικός ΜΑΣ απο τον εγωισμό μας. Δεν αντεχουμε το γεγονός ότι δεν θα τον βλέπουμε ΕΜΕΙΣ.
Δυστυχώς έτσι είναι συνήθως..
Όταν κάποιος πεθαίνει, δεν κλαίμε γι' αυτόν που έφυγε, αλλά για μας που τον χάσαμε..
ΥΓ.
Ευχαριστούμε Μαρίνα και Άννα, για τις καταθέσεις ψυχής..
Exω διαβάσει ότι τα δάκρυα που χύνουμε πρέπει να είναι για το έλεος του Θεού δηλ.να λυπηθει ό Κύριος και να ελεήσει την αμαρτωλή ψυχή που ΄'εφυγε.Αυτό πιστεύω είναι το σωστό και κατά βάθος έτσι το ένοιωθα.
aggelikiglafki έγραψε:Exω διαβάσει ότι τα δάκρυα που χύνουμε πρέπει να είναι για το έλεος του Θεού δηλ.να λυπηθει ό Κύριος και να ελεήσει την αμαρτωλή ψυχή που ΄'εφυγε.Αυτό πιστεύω είναι το σωστό και κατά βάθος έτσι το ένοιωθα.
Αυτό είναι το σωστό Αγγελική..
Μακάρι όλοι να το ένιωθαν έτσι..
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,Αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έχω πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
faviola έγραψε:Το 2004 χάσαμε την αδερφή της μαμάς μου, 43 χρονών από μυασθένεια. Ήταν παντρεμένη με ένα αγόρι τότε 15 χρονών, τώρα 22. Ήταν μία πολύ ταλαιπωρημένη γυναίκα. Παντρεύτηκε και μετά από δύο χρόνια έπαθε καρκίνο και παρέλυσε από το ένα πόδι. Αφού πέρασαν 10 χρόνια και ξεπἐρασε τον καρκίνο, αρρώστησε από μυασθένεια και μας άφησε να γιατρέψουμε το κενό της και την απώλειά της. Και οι δύο γονείς της ζούσαν(ο παππούς μου πέθανε το 2008 σε ηλικία 92 ετών και η γιαγιά μου ζει 82 χρονών). Ο Χριστός δεν μας άφησε. Μας έδωσε δύναμη και μας δίνει καθημερινά να την θυμόμαστε. Η απώλεια είναι βαθιά πληγή που όταν την ακουμπάς πονά πολύ. Όμως ο Χριστός δίνει πολύ δύναμη. Να είσαι σίγουρη. Όταν πέθανε η θεία μου, πίστεψα ότι θα πεθάνει και η γιαγιά μου και ο συζυγός τη από την λύπη τους. Τίποτα από αυτά δεν έγινε. Βέβαια η ζωή μας άλλαξε και δεν είναι η ίδια αλλά ο Χριστός το επέτρεψε και ξέρει....
Άννα μου,
πέθανε απο το χωριό μου ένα παιδί 21 ετών έχει 2 Κυριακές ή 3. Ευάγγελος το ονομά του. Το ήξερα από την μέρα που ήρθε στον κόσμο. Έφυγα απο Γιάννενα για σπουδές και χάθηκαμε, αρρώστησε, δεν είχαμε σχέση δυνατή ποτέ αλλά ήταν γνωστός μου, δεν ήταν συγγενείς μου (εξ αίματος δεν ήταν συγγενείς μου, όλοι είμαστε μια οικογένεια μεγάλη, πολύ μεγάλη), το έμαθα αφού είχε γίνει η κηδεια, μου το κρυψε η ίδια μου η μάνα (αυτή η γυναίκα ), δεν πήγα. Δεν ξέρω για ποιό λόγο αλλά τον θυμάμαι σε ηλικία 10 ετών, προσπαθώ εδώ και μέρες να θυμηθώ αλλά μου έρχεται στο μυαλό μου μόνο το προσωπό του σε ηλικία 10 ετών, επαναλαμβάνω.
Σκεφτομαι τους γονείς του. Τι κουράγιο να κάνουν και ποιός να τους το δώσει; Αν ήταν κοντα στην Εκκλησία ίσως να σκεφτούν ότι ο Θεός δίνει ο Θεός πέρνει. Αν έχουν κάποιον πνευματικό Πατέρα δίπλα τους ή κάποιον Ιερέα κάπως, ίσως να τους πει κάτι. Δεν ξέρω. Σίγουρα ο Χριστός δίνει κουραγιο, δίνει δύναμη, δίνει ελπίδα, δίνει την συνέχιση της. Αλλά ο Θανατος φέρνει απεπλισία, απόγνωση, αναρωτιέσαι "γιατι". Θεωρούμε τον Θάνατο κάτι κακό. Γιατί σε μένα λέμε; Γιατι το παιδάκι αυτό τι έφταιξε; Το άκουσα. Δεν είναι έτσι όμως. Βλέπουμε τον Θεό σαν τιμωρό. Βλέπουμε τον Θάνατο σαν κακό, σαν πάθημα, σαν ... δεν ξερω. Νομίζω ότι ο Θάνατος σε μας του χριστιανούς θα πρέπει να είναι γιορτή (για αυτό δεν ευχόμαστε "καλό παράδεισο") αν αυτός που έφυγε είναι εξομολογημένος, ζούσε όπως είπε ο Χριστός, αν ζητούσε το Ελεός Του. Ποιος είναι αυτός που το κάνει; Πιθανον κανένας μας. Το σίγορο μάλλον όχι πιθανον. Δεν ξέρω. Είναι ένα θέμα που ίσως να μην υπάρχει απάντηση. Ο Πατέρας μου μου είπε ότι δεν το φοβάται το Θάνατο. Εγώ δεν ξέρω, θα μαι ποτέ έτοιμη; "Το φοβερό βήμα" που λέμε στην Λειτουργία πως στέκεσαι; Ειλικρινά δεν ξερω. Ξέρω μόνο ότι κάποτε προσευχήθηκα σε κάποιο πρόβλημα που έιχε η μάνα μου, αν ειναι να πάθουν κάτι ας το πάθω εγώ, ίσως γιατι με την βοήθεια του Πατέρα μου αλλά και της Παναγιας μας, του Χριστού και ολων των Αγίων, ίσως να το δεχόμουν σαν Δώρο Θεού. Ίσως όμως (και το πιο πιθανο) να έλεγα και εγώ "γιατι Θεε μου" σε μένα;!! Βάζω "πάθουν" γιατι είναι 4 άτομα, οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στην ζωή μου είναι 4, και πίσω απο αυτούς ακολουθούν οι οικογένειες τους, δεν τους ξέρω φυσικά αλλά δεν έχει καμία σημασία. 2 οι φυσικοί μου γονείς, ένας ο Πατερας μου που πορευομαι, και κάποιος άλλος που ο Θεός τον "χρησημοποίησε" να με φέρει κοντά Του (αυτός μου έδωσε την Αγία Γραφή, του την ζήτησα και την άλλη μέρα μου την έφερε, που να ξερε φυσικά ο χριστιανός γιατι του την ζήτησα!! Απορώ! Εδώ μέσα είμαι λαλίστατη, κάπου αλλού που πρέπει να μιλήσω γίνομαι (απο που βγήκε τάχα το "μουγκοΘόδωρος") μουγκοΜαρίνα.).
Κλείνωντας θα πω, γιατι πάρα πολύ όμως, ο Χριστός να είμαι μαζί μας, και σε τούτη τη ζωή αλλά και σε εκείνη, κοντά Του. Και να μην Τον αφήσουμε ποτέ. Γιατί εμείς Τον αφήνουμε όχι Αυτός.
Μαρίνα μου ο Θεός βοηθάει. Δυστυχώς στην Κόρινθο, τον Ιούλιο, σκοτώθηκε ο Παρασκευάς 18 χρονών, που πέρασε στο Πολυτεχνείο. Οι γονείς του είναι απαραγόρητοι. Δεν είχαν και άλλο παιδί. Όμως να είσαι σίγουρη ότι ο Χριστός θα τους δείξει ότι είναι κοντά τους. Ότι όλα θα πάνε καλά. Στο λέω από την πείρα μου. Και αν και είμαι 19, έχω πείρα σε αυτό!
Καλό Παράδεισο να έχουν αυτά τα παιδά Του, Άννα. Όλοι να έχουμε Καλό Παράδεισο. Και να δίνει δύναμη και κουράγιο στους σε αυτούς που μένουν πίσω. Πιστεύω ότι ο Θεός κάνει και ενεργεί παντα μα πάντα για το καλό το δικό μας. Απλά δεν έχουμε την αντίληψη να το καταλάβουμε αυτό. Και αυτό έχει την Θεική Του υπόσταση. Επίσης πιστευώ ότι τα άτομα που έρχονται στη ζωή μας εξυπηρετούν έναν σκοπό. Έρχονται για κάποιο λόγο. Ακόμα και αυτοί που νομίζουμε ότι μας κάνουν κακό ή ότι εξαιτίας τους αμαρτώνουμε. Αλλίως δεν θα το επέτρεπε ο Θεός να γνωρισουμε ανθρώπους και ούτε να ζήσουμε διάφορες καταστάσεις όπως ο Θανατός. Και αυτό δεν μπορεί κανείς να μου το αλλάξει και να μου το βγάλει απο το μυαλό.
φιλιά σε όλους σας απο Γιάννενα. Έχει τόσο κρύοοοο, σίγουρα αυριο θα έχει "τσαφ" το πρωί. Αυτή η λέξη δεν ξέρω πως βγήκε φυσικά, αλλά είναι το λεπτό στρώμα παγωνιάς που δημιουργείται και πέφτει πάνω στην επιφάνεια της γης νωρίς το πρωί, η πάχνη.
Καληνύχτα!
Ο γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας λέει ότι οι άνθρωποι που μας ενοχλούν κτλ είναι ο καυστήρας του Χριστού, ο οποίος καυτηριάζει τον εγωισμό μας. Και ενώ εμείς νομίζουμε ότι μας κάνουν κακό, στην πραγματικότητα είναι ευεργέτες μας γιατί μας " δείχνουν" πόσο εγωισμό έχουμε.
faviola έγραψε:Ο γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας λέει ότι οι άνθρωποι που μας ενοχλούν κτλ είναι ο καυστήρας του Χριστού, ο οποίος καυτηριάζει τον εγωισμό μας. Και ενώ εμείς νομίζουμε ότι μας κάνουν κακό, στην πραγματικότητα είναι ευεργέτες μας γιατί μας " δείχνουν" πόσο εγωισμό έχουμε.
Καληνύχτα παίδες.
Ειδική καληνύχτα στο Μαρινάκι μας
Να δούμε πότε θα έρθω να φάμε κανένα βατράχι στο νησάκι...
Πεθαίνω για βατράχια αλλά και ποντίκια, αράχνες κλπ κλπ
Τα λέμε αύριο
Καλέ μου Βασίλη (παιδιά τον έχω πληρώσει να μου λέει όμορφα λόγια για να αντισταθμίζονται οι πνευματικές μου απώλεις που έχω από τα λόγια του Απόστολου... αν και τώρα τελευτάια δεν με μαλώνει) δεν έχω φάει ποτέ μα ποτέ βατράχια. Ποτέ μην λες ποτέ φυσικά αλλά δεν θα ήθελα να δοκιμάσω ποτέ όμως. Στο χωριό μου τις λέμε "μπρέσκες". Να φάω μπρέσκα; Δεν νομίζω.
Να έρθεις Γιαννενα πασά μου όχι μόνο εσύ αλλά και άλλοι, Νούνε η Θεσσαλονίκη 2 ώρες είναι. Κόποτε θα πρέπει να κανονίσετε συνάντηση στα Γιάννενα (τέτοια εποχή με κρίση μάλλον δύσκολο). Θα πάμε και στην Καστρίτσα, θα προσκυνήσετε τον Άγιο μου, θα ενημερώσω τον Πατέρα μου αν μπορεί να μιλήσετε μαζί του, θα πάμε στο νησάκι, θα σας δώσω τσίπουρο. Η αλήθεια είναι καλο θα ήταν να έρθεις Γενάρη που γιορτάζει ο Άγιος αλλά να σου πω την αλήθεια; Η "καλύτερη μου" (να μιλήσω στην καθομιλούμενη) στον Ναό του είναι μεσημέρι που δεν έχει κανέναν, εκεί προσεύχεσαι, εκεί είσαι μόνο εσύ και ο Άγιος με την Παναγία. Και στην Μητρόπολη στον τάφο του κατα της 9 το πρωί. Έχω πάει, και ξέρω λέμεεεεε . Και μιλάτε και οι τρεις σας εκείνες τις ώρες. Μαϊο έλα. Γενάρη θα έχει πολύ κόσμο άσε που κάνει πολυ κρύο. Σήμερα είχε τσαφ ο δρόμος, γενικά παντού.... αλλά μετά σηκώθηκε αντάρα (η αντάρα είναι η ομίχλη) μήπως να παψω να σας μιλάω με γιαννιώτικες λέξεις;;; αναρωτιέμαι
Κανονίστε αν θέλετε Μάιο συνάντηση για Γιαννενα. Βέβαια μέχρι τότε μπορεί να έχω πεθάνει αλλά ο Θεός είναι μεγάλος. Και να έχω πεθάνει θα έρθετε για τον Αγιο Γεώργιο όχι για να δείτε εμένα.
μήπως να παψω να σας μιλάω με γιαννιώτικες λέξεις;;; αναρωτιέμαι 