Δραματική μείωση γεννήσεων, θρησκευτικών γάμων ...

[GeorgiosM]

εγω παλι προβληματίζομαι με τους πιστούς που εξομολογούνται, κοινωνούν συχνά,
ενίοτε προσεύχονται κιολας, αλλα παραμένουν ανύπαντροι και οπως δηλώνουν συχνά
"δεν μπορώ να κάνω οικογένεια¨ ή ακόμη και το "δεν βρισκω το καταλληλο πρόσωπο".

δηλαδή με τη βοήθεια Του Κυρίου και της ¨μετανοίας" και της προσευχής..κλπ κλπ,
δεν βλεπουμε παιδιά...ούτε καν παντρειά.

δηλαδή αν δεν είχαν βρει και το καταλληλο πνευματικό έδαφος, της Εκκλησίας
τί θα έκαναν?
βεβαια εγω είμαι ο χειρότερος.

ευτυχως πάντως που πολλοί αδελφοί μας γεννάνε παιδιά.
ευκαιρία για εκείνους που δεν εχουν, να τους βοηθήσουμε κάπως ως καλοι χριστιανοι.

πάντως είναι απορίας αξιον πολλες φορές, ότι εκείνοι που δείχνουν έντονο ενδιαφέρον προς τα πνευματικά
δεν παντρευονται, ενώ πολλοι που φαίνονται ψυχροί στα πνευματικά (τουλάχιστον ετσι δειχνουν εξωτερικά)
παντρευονται και κανουν παιδια.

οποιος μπορει να μου το εξηγήσει γιατι δεν το καταλαβαινω.
τις τελευταιες δεκαετίες οι εκκλησίες ήταν γεμάτοι ανύπαντρους,
αλλά σήμερα πλέον γίνεται καθεστως..

Δόξα Τω Θεώ, φωτεινή εξαίρεση σε αυτά που γραφω παραπάνω
είναι η αγ.Βαρβάρα Κερατσινίου.
(στον π.Στεφανο Αναγνωστόπουλο).
το μικρο εκκλησάκι καθε Κυριακή γεμίζει απο νέους γονείς (25-40+ ετων)
που ερχονται να εκκλησιαστούν μαζί με πολλά μωρά στα καροτσάκια.

σε άλλες ενορίες εχω την εντυπωση οτι
αν δουμε τα μωρά που φερνουν οι μανάδες που μεταλαμβανουν τις Κυριακές,
οι πιο πολλές μητερες είναι περισσότερο κοσμικά ντυμένες και μάλιστα δεν
μεταλαμβάνουν κιολας. (οι πατέρες μπορει να μην εχουν ερθει και καθολου).

σπάνια δε, αραιά και πού βλεπεις καποια κοπέλα "της εκκλησίας"
ντυμένη σεμνά και ταπεινή να εχει το μωρό της. (και να μεταλαμβάνει κ η ίδια).

δεν ξέρω αν βλέπω τα παραπάνω σε κοσμικες ενορίες, αλλα θα τολμούσα να πω οτι
τελικά φοβάμαι ότι είναι μύθος ότι οι "πιστοί" ανθρωποι ειναι κ πνευματικά καλά τακτοποιημένοι.
κ εγω ο χειρότερος.

βεβαια θα μου πεις ίσως οι προσευχες των ανύπαντρων πιστων να ειναι πιο
"σημαντικες" απο την παντρειά και την τεκνογονία τους.
δεν μπορώ να ξέρω, Ο Θεός ξέρει την καθε περιπτωση.

να με συγχωρείτε διότι δεν μπορω να αποδώσω τα της Εκκλησίας σωστά,
καπου θα κανω λάθη.

[GeorgiosM]

συνοψιζοντας...
ο Α με τον πνευματικό, την εξομολόγηση, προσκυνήματα, συχνή θεία Μετάληψη κλπ κλπ
ούτε δουλεια έχει ούτε οικογενεια μπορει να κάνει.

ο Β με τις ψευτιές, τις αμαρτίες, τα κόλπα, με χαλαρή συμμετοχή στα μυστήρια,
κανει οικογενεια και μαλιστα αγαπημένη.

ποιός ειναι πιο κοντά στο Θεό ή έστω στη μετανοια τελικα;

απόλυτη απαντηση δεν υπαρχει, αλλα θελει προσοχή διότι πολλες φορες
τα φαινόμενα απατουν

[filotas]

Αδελφέ μου Γιώργο, δεν ξέρω από που αντλείς τα στατιστικά σου, αλλά δε νομίζω ότι οι "πιστοί" Χριστιανοί είναι οι μόνοι που δεν παντρεύονται σήμερα. Δεν γνωρίζω ακριβώς τα ποσοστά, αλλά πιστεύω ότι οι ανύπαντροι νέοι και νέες είναι πάρα πολλοί σήμερα, ανεξάρτητα αν πιστεύουν ή όχι, πραγματικά ή τυπικά. Οι λόγοι είναι αυτοί που αναφέρω πιο πάνω.

Βεβαίως, γι αυτούς που πιστεύουν είναι χειρότερα, γιατί αν πίστευαν πραγματικά θα ήξεραν, ότι ο Θεός στηρίζει όσους εμπιστεύονται την Αγάπη και την Πρόνοιά του. Επομένως, μάλλον χρησιμοποιούν την "πίστη" σαν δικαιολογία για να μην αναλάβουν "υποχρεώσεις" και να συνεχίσουν να ζουν κατά το θέλημά τους.

Όσο γι αυτούς που πραγματικά θέλουν να ζήσουν μόνοι προσευχόμενοι για όλους, μόνη Ορθόδοξη λύση είναι ο μοναχικός βίος. Οι "κοσμοκαλόγεροι" είναι ξεπερασμένο και αποτυχημένο πείραμα άλλων εποχών, που ο μοναχισμός ήταν σε παρακμή. Ευτυχώς σήμερα μοναστήρια ακμάζοντα υπάρχουν και μπορεί να διαλέξει ο καθένας, όποιο τον αναπαύει.

[dionysisgr]

Μ'αρεσεις Γεωργιε, γιατι εχεις προβληματισμους, εν εντιθεσει με πολλους,
που μαλλον τα εχουν ολα λυμενα, και δεν προβληματιζονται.

Και ανθρωπος που προβληματιζεται, θα προχωρησει, θα βρει την ακρη.

Η απαντηση ειναι απλη.

Δεν εχουμε ερθει εδω για τον κοσμο.
Το πως και γιατι το ξερουμε.
Αλλα εχουμε ερθει εδω για να βρουμε τον Θεο, μεσα απο τον κοσμο.

Αυτη ειναι η ανεκτιμητη αξια του κοσμου, ειναι η παλαιστρα μεσα απο την οποια,
θα παλεψουμε ολη την "νυχτα" της μεταπτωτικης υπαρξεως μας,
σαν τον Πατριαρχη Ιακωβ στην Π.Δ. που "παλεψε" σωμα με σωμα,
με τον Θεο Γιαχβε στην ερημο, και το πρωϊ Τον "νικησε", και Τον μετειχε εκτοτε δια βιου.

Και φυσικα δεν ειμαστε τραινα να πηγαινουμε σε ραγες οπου ολα ειναι προκαθορισμενα,
ουτε πιστευουμε οπως αλλοι αλλοδοξοι και αλλοθρησκοι σε καμμια.. ειμαρμενη!
Ουτε ειμαστε playmobil, να κανουμε οπως μας προσταζουν αλλοι που παιζουν με την ελευθερη βουληση μας.

Ο καθενας μπορει να επιλεξει, με μετρο την ελευθερια του, και το συμφερον της ψυχης του.

Αλλα, θα κληθει να καταβαλλει και το τιμημα αυτης της ελευθεριας.
Θετικο, αρνητικο, ισως ειναι υποκειμενικο. Ειναι θεμα τι κριτηρια βαζεις.

Αλλος "βλεπει" μεχρι το μνημα. Αυτοτελως και κυκλικως.
Σου λεει: Κανω καρριερα, κανω οικογενεια, κανω, κανω.. και οταν πεθανω game over! Αυτο ειναι!

Αλλος βλεπει παραπερα. Στο επεκεινα, στον Θεο και την κοινωνια μαζι του.
Οποτε οτι κανει το κανει κατα Θεον, η τουλαχιστον προσπαθει.
Οικογενεια, εργασια, ολα ειναι προς δοξαν Θεου.

Ολα αυτα ειναι αγια και ιερα, ευλογημενα και παραδεδομενα απο τον Θεο,
αλλα δεν πρεπει να γινονται "θεος", αντι του Θεου.

Εδω ειναι το κρισιμο σημειο.

Θα πρεπει να μας οδηγουν στον Θεο, οχι να μας τον κρυβουν..

Εαν αυτονομησεις την εργασια, την οικογενεια, το οτιδηποτε, απο τον Θεο,
οσο και εαν ειναι αυτο επιτυχημενο, στην πραγματικοτητα ειναι μια αποτυχια.

Γιατι σε αποκοπτει και σε απομακρυνει απο τον Θεο.

Νομιζω αυτο ειναι ο οδηγος, για το καθετι που κανουμε.

Μας οδηγει στον Θεο; Ειναι οδοδεικτης, δρομος και μνημη Θεου; Εαν ναι κανε το!

Εαν οχι, πρεπει να επαναπροσδιορισουμε τις προτεταιοτητες μας.
Θεος η, κοσμος εως τελους. Διαλεγει ο καθενας. Με τι θελει να πορευθει, αλλα και που πορευεται.

"Οστις Θελει..", φυσικα κατα το ρημα του Κυριου.
Με το ζορι αυτα δεν γινονται.

[filotas]

Οικογενεια, εργασια, ολα ειναι προς δοξαν Θεου.

Ολα αυτα ειναι αγια και ιερα, ευλογημενα και παραδεδομενα απο τον Θεο,
αλλα δεν πρεπει να γινονται "θεος", αντι του Θεου.

Εδω ειναι το κρισιμο σημειο.

Θα πρεπει να μας οδηγουν στον Θεο, οχι να μας τον κρυβουν..

Εαν αυτονομησεις την εργασια, την οικογενεια, το οτιδηποτε, απο τον Θεο,
οσο και εαν ειναι αυτο επιτυχημενο, στην πραγματικοτητα ειναι μια αποτυχια.

Γιατι σε αποκοπτει και σε απομακρυνει απο τον Θεο.

Νομιζω αυτο ειναι ο οδηγος, για το καθετι που κανουμε.

Μας οδηγει στον Θεο; Ειναι οδοδεικτης, δρομος και μνημη Θεου; Εαν ναι κανε το!

Εαν οχι, πρεπει να επαναπροσδιορισουμε τις προτεταιοτητες μας.
Θεος η, κοσμος εως τελους. Διαλεγει ο καθενας. Με τι θελει να πορευθει, αλλα και που πορευεται.

+1000

[Μ.Δ.Κ.]

τελικά φοβάμαι ότι είναι μύθος ότι οι "πιστοί" ανθρωποι ειναι κ πνευματικά καλά τακτοποιημένοι.
κ εγω ο χειρότερος.

Στη πορεία τς ζωής μας - αν έχει και πνευματικό περιεχόμενο - θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι μύθοι, αλλά και αλήθειες, επομένως σωστή κατ' αρχάς η διαπίστωση.

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε είναι εμείς να μην χάσουμε την πίστη μας. Η πίστη του κάθε ανθρώπου δοκιμάζεται σκληρά, και δεν την ωφελεί το ΄΄ζύγισμα΄΄
του άλλου, όταν μάλιστα βρεθεί κατά τη σωστή η λαθεμένη κρίση μας ελλειποβαρής.

[ntinoula]

Μπορεί να βγαίνω εκτός θέματος αλλά μου άρεσε πολύ η φράση του γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου που μας παρέθεσε η Μαρία (ΜΙΧΣ) σε θέμα σχετικά με το γάμο: "Κατά κανόνα ο κανονικός ρυθμός της πνευματικής ζωής του ανθρώπου αρχίζει με τον γάμο".

Μέσα στο γάμο φαίνεται ποιοι πραγματικά είμαστε και τι κάνουμε...

[theodorosuper]

Αδελφέ μου Γιώργο, δεν ξέρω από που αντλείς τα στατιστικά σου, αλλά δε νομίζω ότι οι "πιστοί" Χριστιανοί είναι οι μόνοι που δεν παντρεύονται σήμερα. Δεν γνωρίζω ακριβώς τα ποσοστά, αλλά πιστεύω ότι οι ανύπαντροι νέοι και νέες είναι πάρα πολλοί σήμερα, ανεξάρτητα αν πιστεύουν ή όχι, πραγματικά ή τυπικά. Οι λόγοι είναι αυτοί που αναφέρω πιο πάνω.

Βεβαίως, γι αυτούς που πιστεύουν είναι χειρότερα, γιατί αν πίστευαν πραγματικά θα ήξεραν, ότι ο Θεός στηρίζει όσους εμπιστεύονται την Αγάπη και την Πρόνοιά του. Επομένως, μάλλον χρησιμοποιούν την "πίστη" σαν δικαιολογία για να μην αναλάβουν "υποχρεώσεις" και να συνεχίσουν να ζουν κατά το θέλημά τους.

Όσο γι αυτούς που πραγματικά θέλουν να ζήσουν μόνοι προσευχόμενοι για όλους, μόνη Ορθόδοξη λύση είναι ο μοναχικός βίος. Οι "κοσμοκαλόγεροι" είναι ξεπερασμένο και αποτυχημένο πείραμα άλλων εποχών, που ο μοναχισμός ήταν σε παρακμή. Ευτυχώς σήμερα μοναστήρια ακμάζοντα υπάρχουν και μπορεί να διαλέξει ο καθένας, όποιο τον αναπαύει.

Αδελφέ filotas, για το θέμα των κοσμοκαλόγερων θα σου πω ταπεινά ότι δεν έχεις δίκιο. Υπάρχουν 2 βιβλία "Ασκητές στον κόσμο", τα οποία περιγράφουν δεκάδες αληθινά και αγιασμένα παραδείγματα κοσμοκαλόγερων, άνθρωποι που κάποιοι από αυτούς ήταν παντρεμένοι, αλλά ζούσαν σαν ασκητές, και άλλοι που δεν ήταν παντρεμενοι.

Επίσης, σε αντίφαση με την δική σου γνώμη, ο άγιος γέροντας Παϊσιος είπε:

«Εάν κάποιος θέλει να αγιάσει και για κάποιο λόγο δεν μπορεί να πάει σε μοναστήρι ας μετατρέψει το δωμάτιο του σε κελί.
Εκεί κρυφά από τους ανθρώπους ας κάνει όλα τα πνευματικά του καθήκοντα, δηλ. ακολουθίες, αναγνώσεις, μετάνοιες, κομποσχοίνια κ.λπ.
Ένας, για παράδειγμα, μπορεί να πηγαίνει στο ναό να κοινωνεί και μετά να γυρίζει στο σπίτι του και να συμπεριφέρεται όπως οι ερημίτες στα κελιά τους.
Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολλοί τέτοιοι στον κόσμο, μπροστά στους οποίους ντρεπόμαστε εμείς που ονομαζόμαστε μοναχοί».

[GeorgiosM]

πολύ ωραίοι οι προβληματισμοί σας αδελφοί.
αγαπητέ Νίκο (Φιλώτα), επειδή ρώτησες απαντάω για λόγους πληροτητας.

τα "στατιστικά " στοιχεια τα αντλώ απο μερικους μεγάλους ναούς
του Πειραιά. δηλαδή βλεπω ότι οι μανάδες που φερνουν τα παιδιά
να μεταλάβουν δεν είναι τόσο "της εκκλησίας" αλλα πιο χαλαρές (φαινομενικα).

οι "της εκκλησίας" νέοι μενουν πολλες φορές ανύπαντροι..

εκτος αν κάνω καπου λαθος αδελφε, να με συγχωρείτε.

δηλαδή νομίζω ότι πολλοί νέοι ανθρωποι πλησιάζουν στην εκκλησία,
έστω κ με τις αμαρτίες τους, αλλα χωρίς να μπορουν να βρουν
στηρίγματα ή χριστιανικά βιώματα απο καποιους "θερμούς" ορθοδόξους,

έρχονται και παρερχονται.

μου ερχονται τα λόγια του Ευαγγελίου ο δε θερισμός πολύς, οι δε εργάτες ολίγοι..

ή οπως λεει ο λαός όπου ακους πολλα κερασια κραταγε μικρό καλάθι.

τώρα βεβαια αδελφέ, όλοι εχουμε τις ευθύνες μας κ εγώ πρωτος.

φυσικά πολλοί ερχονται στον ναό αλλα ακόμη και άγιοι ανθρωποι να είναι,
δεν μετανοούν ανάλογα, αλλά καπως χλιαρά.

απόλα εχει ο μπαξές..δυστυχώς κ ευτυχώς.

[dionysisgr]

Ισως η εικονα που περιγραφεις Γεωργιε, ειναι σωστη. Αλλα ειναι στιγμιαια.

Δεν μπορει να αποδωσει την πληρη εικονα, ειναι μια φαινομενολογια. Ελπιζω δηλαδη.

Η πνευματικη ζωη, ειναι ζωη. Τοσο απλο. Λεκτικος πλεονασμος; Οχι.

Οπως η ζωη εχει πορεια, σταδια, και περνα απο διακυμανσεις, σε βαθος χρονου, ετσι και η πνευματικη ζωη.

Αυτος/η, που φαινεται να χαβαλεδιαζει, και να πηγαινει ειτε να στηνεται πριν ακομα απο το Ευαγγελιο,
με το παιδι ανα χειρας για να το κοινωνησει, χωρις να εχει ιδεα για το τι τελειται,
και πολυ περισσοτερο να θελει να κοινωνησει ο ιδιος,
εμποδιζοντας μαλιστα και τα τελουμενα και τους Ιερεις,
αυριο μεθαυριο θα προκοψει και θα προχωρησει εαν εχει καλη μαγια.

Δεν μπορουμε να τον βλεπουμε στατικα. Ευελπιστουμε οτι θα προχωρησει.

Αλλωστε δεν ξεκινησαμε ολοι, με το να μπαινουμε στην Εκκλησια,
και να εχουμε δακρυα μετανοιας, η καταστασεις πνευματικες..

Ασε που ουτε και τωρα μετα απο χρονια μεσα στην Εκκλησια δεν τα εχουμε, να παρει η οργη..

Απο την αλλη, επειδη σε καθε λογο υπαρχει ο αντιλογος,
και ο μονος λογος που δεν ανατρεπεται ειναι ο βιωμενος λογος,
θα λεγαμε και τα εξης.

Το να μπαινεις σε μια Εκκλησια, σε ενα Ορθοδοξο περιβαλλον τελος παντων,
και να εισαι ας πουμε απλοϊκα "ασχετος", δεν σε αθωωνει αυτοχρημα.

Δηλαδη το να ζητα καποιος το Ορθοδοξο "βιωμα", να το κανει copy-paste, η ακομα χειροτερα,
να περιμενει οτι θα το κολλησει σαν την γριππη περιπου, ειναι μια ουτοπια.

Εκτος απο ουτοπια κρυβει και μια δευτερη πονηρη σκεψουλα απο πισω.

Δηλαδη εγω, ο χ, ο ψ, που ειναι νεοφερτος στην Εκκλησια,
σκαλωνω σε καποια στραβα που βλεπω, και αληθως τα βλεπω, εφοσον υπαρχουν,
αλλα βρισκω την ευκολη λυση, να πω ενα αι-σιχτιρ, δεν ειναι σωστοι οι Ορθοδοξοι,
το ξαναριχνω και εγω στην τρελλη, και οπου μας βγαλει, και εχω αναπαυσει και την συνειδηση μου.

Αυτο ειναι η μεγιστη παγιδα, θανασιμη και χαοτικη, και την στηνει ο ιδιος ο ανθρωπος,
με συνεπικουρια φυσικα του ευκαιρου και μισοκαλου δαιμονα, που δεν θελει να χασει τον πελατη..

Επισης παλι στατιστικα, δεν μπορει σε καθε ενορια, η περιβαλλον να μην υπαρχει καλο παραδειγμα,
αλλα ολα να ειναι στραβα. Αυτο ειναι απιθανο και αποκλειεται απο καθε λογικο ανθρωπο.

Συμπερασματικα, ο νεοεισακτος που με καποια "αφορμη", ηρθε στην Εκκλησια ξανα, η για πρωτη φορα,
και φυσικα αυτο δεν ειναι τυχαιο, αλλα κρυβει μια ενεργεια-κινηση προνοιας του Χριστου για το πλασμα Του,
θα πρεπει να κανει τα εξης απλα, οχι εν ειδη συνταγης και διαταγων, αλλα για το συμφερον της ψυχης του και μονο.

Συγνωμη που τα γραφω σαν σχολαστικο εγχειριδιο, αλλα για λογους ευκολιας και σαφηνειας.

Εχουμε περασει απο την εμπειρια αυτη,
και τα λεμε οχι απο υψος ταχα,
αλλα απο αγαπη και ενδιαφερον.

1. Να κλεισει αυτια και ματια σε οτι στραβο βλεπει.
Καθοριστικο.
2. Να επικεντρωνεται στα τελουμενα και τα λεγομενα.
Ακομα πιο καθοριστικο.
3. Να επιμεινει, εστω και εαν σκυλοβαριεται, η δεν βλεπει καμμια αλλαγη.
Σοφο και συνετο.
4. Να αγνοει οποιαδηποτε συμπεριφορα τον απωθει εκτος Εκκλησιας.
Υπομονη που θα ανταμειψει πλουσια.
5. Να μελετησει και να ρωτησει οτι τον απασχολει, χωρις ντροπη και φοβο.
Γνωση και εμπειρια χωρις κοπο.
6. Να επικαλειται συνεχως τον Χριστο, γιατι Αυτος τον πηγε εκει, Αυτος θα τον διατηρησει εκει.
Πιστη και Ελπιδα.

Ετσι με υπομονη, θα δει το χωμα που νομιζει οτι δεν εχει καρποφορησει τιποτα,
να βλαστανει αργα και σταθερα ενα μικρο φυτο, που θελει φροντιδα και καλλιεργεια, και υπομονη.

Αυτο το μικρο αδυναμο φυτο, που μολις θα δει να ξεπεταγεται,
δεν ειναι αλλο απο το φυτο της καταφυτης πρασινης και μακαριας χαμενης Εδεμ.

Ειναι η σωτηρια του.