tigris έγραψε:Η ενότητα η κατά Χριστόν θα ξεκινήσει από την καρδιά μας. Όταν πάψουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας αλάνθαστους, άψογους και υπερέχοντες. Όταν θα θελήσουμε να σκύψουμε στα προβλήματα των αδελφών μας όχι με κριτικό και χαιρέκακο βλέμμα αλλά με διάθεση αρωγής και χριστιανικής αλληλεγγύης. Όταν θα παραδεχτούμε τα δικά μας λάθη, την δικήςμας υπεροψία, την άτεγκτη και απαράδεκτη μας οίηση ενώπιον των αδελφών μας.
Όταν θελήσουμε να μοιραστούμε τα πλούτη μας με όποιον θα θελήσει να τα επιζητήσει.
Πολύ σωστά τα παραπάνω αγαπητή φίλη και τα προσυπογράφω. Και η ένστασή μου σε κάτι καλοπληρωμένους επαγγελματίες οικουμενιστές και τα συνέδριά τους βασίζεται σε αυτό που γράφεις: Ότι, ενώ είναι ορθόδοξοι κληρικοί και θεολόγοι, αρνούνται έμπρακτα την ιδιότητα της Εκκλησίας ως θεραπευτηρίου, για όλους εμάς και για τον κάθε άνθρωπο που υποφέρει, αναζητά, πονά, πεινά σε κάθε τρύπα και γωνιά αυτού του πλανήτη. Καλύπτουν την οίηση και το συγκρητισμό τους πίσω από μία αγαπολογία, που δεν έχει όμως σχέση με τη θυσιαστική αγάπη. Πώς ο άνθρωπος που αναζητά θα βρει σε αυτούς το άρωμα του Χριστού και της ορθόδοξης πίστης; Δίνουν ή όχι την εντύπωση ότι όλα είναι μια σούπα, με μικρές διαφορές, δηλαδή τελικά θέμα γούστου; Ανοίγουν ή κλείνουν πόρτες; (Φυσικά, το ίδιο κάνουν και οι ζηλωτές, από την άλλη πλευρά, με άλλο τρόπο).
Θα καταθέσω την προσωπική μου εντύπωση: Όσους οικουμενιστές κληρικούς γνώρισα, δεν βρήκα
ούτε έναν που να δείχνει άνθρωπος με αγάπη και αγιότητα (αυτά τα δύο πάνε μαζί). Απ' εναντίας, όλοι μου φάνηκαν πάρα πολύ βολεμένοι και καριερίστες. Φίλος μου Γάλλος ορθόδοξος μου έλεγε για τον νυν μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ, ακραίο οικουμενιστή, ότι τελεί τη λειτουργία με τρόπο που δείχνει ότι βαριέται και θέλει να ξεμπερδεύει. Αυτά...
Πόσοι πονεμένοι αδελφοί μας καταφεύγουν σε οικουμενιστές κληρικούς εδώ ή στην Αμερική; Πήγε ο παπα-Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης στον Καναδά και Αμερική τα τέλη του 80 και περίμενε ο κόσμος ουρές για εξομολόγηση όλη τη νύχτα. Και κάποιοι δικοί μας πολύ "αγαπολόγοι" οικουμενιστές δεσποτάδες και παπάδες εκεί - που ούτε όρθρο δεν κάνουνε καλά-καλά, γιατί βαριούνται, και οργανώνουν το κατηχητικό την ώρα της λειτουργίας, ώστε ούτε κατηχητής ούτε παιδιά να συμμετέχουν στη λειτουργία! - τον βρίζανε σαν σκυλί, γκουρού, απατεώνα, αγύρτη και εγώ δεν ξέρω τι άλλο (μιλάω από προσωπική πείρα). Και δεν είχαν αναρωτηθεί γιατί δεν πήγαινε ο κόσμος σε αυτούς για εξομολόγηση τόσα χρόνια...Άλλά, "ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος".
Ποιοί είναι οι καρποί του οικουμενισμού μέχρι τώρα; "Εκ των καρπών αυτών επιγνώσεσθε αυτούς". Αν μου βρείτε έναν άγιο άνθρωπο που να ήταν οικουμενιστής, θα σας πω μπράβο.
Ελπίζω να κυκλοφορήσει σύντομα ο 2ος τόμος της βιογραφίας του π. Σεραφείμ Ρόουζ στα ελληνικά (εγώ το έχω το βιβλίο στην αγγλική). Μερικοί δικοί μας θα πικραθούν πολύ άμα διαβάσουν μερικές σελίδες του βιβλίου (γράφει και για τον μακαρίτη τον Αμερικής Ιάκωβο -
ΕΓΩ ο Ιάκωβος 
!!! - κάτι πραγματάκια). Αλλά τι να πούν; Κάνει θαύματα ο π. Σεραφείμ στην Αμερική, όπως κάνει και ο επίσης αντι-οικουμενιστής άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (γνωρίζω προσωπικά και φοβερό θαύμα του στην Ελλάδα, μαζί με εμφάνεια του αγίου).
