"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Γιώργο,

Υπερβάλλεις. ο γ. Παΐσιος είχε απαντήσει κάποτε σε ερώτηση περί πειρασμών και πως να τους αντιμετωπίσουμε (π.χ. μια ασθένεια) είπε, ότι αν είσαι μοναχός με προσευχή κι αν είσαι κοσμικός με ένα τραγούδι (ή κι ένα χορό αν θυμάμαι καλά).. ναι, κοσμικά τραγούδια, ένα δημοτικό νομίζω είχε φέρει παράδειγμα, όχι ψαλμωδίες...

Σπύρος

τα δημοτικά πολύ ωραία είναι ....
και ένα σι ντι που διαφήμιζε ο σταθμός αίνος αιμος καπως έτσι είναι δημοτικη μουσική με ηλεκτρική κιθάρα πολυ ωραία.
καλη ειναι και η μουσική και οι καλή λογισμοί και όλα καλά είναι αν είναι απο τον Θεό!

srev έγραψε:Θέλω να επιστήσω την προσοχή μας, επίσης, στο άλλο εξίσου σημαντικό. Η εν Χριστώ ζωή στερείται ενοχών, κατάθλιψης, απελπισίας και ψυχικής στεναχώριας. Αν ποτέ νιώσετε έτσι να ξέρετε ότι είναι αντίθεο συναίσθημα και δαιμονική επήρρεια ή κάτι έχουμε κάνει και έχει μείνει χωρίς μεταμέλεια και εξομολόγηση.

Δεν υπάρχουν καταθλιμμένοι Χριστιανοί. Μέσα από τις φαινομενικές τους δυσκολίες είναι ευτυχισμένοι με μια ευτυχία που άνθρωπος δεν μπορεί να αφαιρέσει.

Ευχές,

Σπύρος.

Ο Σπυρίδωνας έχει δίκιο...είναι μεν "στενή η Πύλη και τεθλιμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν..." αλλά "ο ζυγός μου χρηστός..." και "η χαρά ημών εν υμίν μείνει ...". Ο Πιστός είναι χαρούμενος ...όχι όμως χαζοχαρούμενος με γέλια και γλέντια περιττά...

παιδιά παρακολούθησα τη συζήτησή σας , πολύ ενδιαφέρουσες οι θέσεις σας και βέβαια οι πατερικές συμβουλές, να καταθέσω όμως και την προσωπική μου άποψη και εμπειρία όπως προαναφέρθηκε η άσκηση της ευχής , η ανάγνωση της Αγίας Γραφής (περίπου 3 κεφάλαια τη μέρα) ,τα συχνά ομαδικά ή ατομικά απόδειπνα με ή χωρίς την ακολουθία των Χαιρετισμών, το να στρέφω το ενδιαφέρον μου προς άλλες ψυχοφελείς κατευθύνσεις δηλαδή να καταγίνομαι με τις αμαρτίες μου και βέβαια οι συμβουλές του πνευματικού μου με βοήθησαν να δω με άλλο μάτι τη ζωή και να αλλάξω κατεύθυνση και στόχους δεν κατάφερα να κόψω κάποιο πάθος αλλά στη ζωή μου είδα αισθητή βελτίωση που με καταπλήσει ευχάριστα .

Πιστεύω πως δεν πρέπει να υπολογίζει κανείς στο καλό που κάνει (πχ καλιέργεια μιας αρετής ή κάποια καλή πράξη) δεν έχει αξία απο μόνο του αν δεν το ευλογήσει ο Καλός Θεός , θα αναφέρω κατι που άκουσα για τον πάτερ Παϊσιο ,έλεγε: κάνουμε μηδενικά κι ο Θεός βλέπει τη φιλότιμη προσπάθειά μας και βάζει μια μονάδα (τότε έχει αξία η προσπάθειά μας - το καλό που κάναμε , δεν έχει αξία γιατί εμείς το κάναμε αλλά του δίνει αξία ο Θεός)

Gewrgiosgr έγραψε:όταν κάνουμε κάποια καλη πράξη οποιαδήποτε να την ξεχνάμε αμέσως και να το θεορόυμε κατι σαν εντελώς φυσιολογικό και να ξέρουμε οτι δεν ενεργούμε εμείς αλλα κάποιος άλλος εκείνη την στιγμή

αν δεν την κάναμε εμείς την καλή πράξη ποιός την έκανε?

Ποιός αλήθεια νικάει τα πάθη του; Υπάρχει κανείς εδώ μέσα;
Εγώ πάντως όσο αγώνα και να κάνω και να τα βλέπω να υποχωρούν, διαπιστώνω πως, μετά από λιγο, επιστρέφουν και μάλιστα δυναμωμένα!
Ευτυχώς όμως που υπάρχουν τα πάθη μου και δεν ξεχνάω το πόσο αμαρτωλός είμαι και ότι πρέπει να προσπαθήσω ακόμη περισσότερο!

aposal έγραψε:Ποιός αλήθεια νικάει τα πάθη του; Υπάρχει κανείς εδώ μέσα;
Εγώ πάντως όσο αγώνα και να κάνω και να τα βλέπω να υποχωρούν, διαπιστώνω πως, μετά από λιγο, επιστρέφουν και μάλιστα δυναμωμένα!
Ευτυχώς όμως που υπάρχουν τα πάθη μου και δεν ξεχνάω το πόσο αμαρτωλός είμαι και ότι πρέπει να προσπαθήσω ακόμη περισσότερο!

=D> =D> =D> =D> =D>

Αγαπητοί φίλοι

Η ψυχή του ανθρώπου είναι ένας χώρος με πολύ μεγάλο βάθος, είναι στην κυριολεξία "άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου". Σ' αυτό το χώρο πρέπει το Πνεύμα το Άγιο να εισχωρήσει και να καταλάβει κάθε γωνιά να καταστρέψει τα έργα του πονηρού που έχουν γίνει και να φωτίσει όλο το είναι μας.
Πως θα γίνει όμως αυτό; Φυσικά αυτό είναι το ποθούμενο και όταν φθάσουμε εκεί έχουμε οδηγηθεί στην ΑΠΑΘΕΙΑ που έλεγαν οι Πατέρες. Για να φθάσουμε εκεί πρέπει επί πολύ χρόνο να πολεμήσουμε τον πονηρό και να επιμείνουμε στις αρετές και χωρίς καμία παρεκτροπή να απολαύσουμε τη Θεία Χάρη.
Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίσουμε τον πονηρό και να απαλλαγούμε από τα πάθη μόνο αμυνόμενοι παθητικά...γιατί τότε μοιάζουμε με οχυρό, με κάστρο, που πολιορκείται και κάποια στιγμή θα πέσει. Μας εξαπατά ο διάβολος και μας βάζει στο μυαλό να πιστεύουμε ότι αυτό είναι το καθήκον μας να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε συνέχεια και είμαστε εν τάξει. Αυτό βέβαια είναι το ελάχιστο των ελαχίστων που μπορούμε να κάνουμε και έτσι βρισκόμαστε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ...αν πεθάνουμε ξαφνικά μπορεί να μην σωθούμε...Το σωστό είναι όταν μας πολιορκεί ο εχθρός όχι να περιμένουμε την πτώση αλλά να κάνουμε αντεπίθεση..να καταστρέψουμε τα πολιορκητικές μηχανές του εχθρού και να τον διώξουμε μακριά. Αυτό γίνεται όταν όχι μόνο δεν κάνουμε το κακό, την αμαρτία, αλλά αντίθετα καλλιεργούμε τις θεουργές αρετές και εργαζόμαστε σύμφωνα με το λόγο του Χριστού...και με τον νου και με την καρδιά και με το σώμα. Δεν μένουμε ποτέ αργοί, διότι οι κακίες έρχονται αλυσίδα ακηδία-οκνηρία-ραθυμία-φιληδονία-μνησικακία και γίνονται πάθη της ατιμίας. Αντίθετα όταν εργαζόμαστε τις αρετές:Πραγματική μετάνοια, νοερά προσευχή, δίνουμε αγάπη στον συνάνθρωπο, εγκρατευόμαστε πρώτα από πονηρά θεάματα και σκέψεις και από κακά έργα, αποκτάμε επιμονή και υπομονή, ταπεινοφρονούμε, έρχεται ειρήνη στην καρδιά,γεμίζουμε με τη χαρά του Χριστού. Κάθε μάχη, κάθε πόλεμος, ο οποιοσδήποτε αγώνας μόνο με τη Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μπορεί να ευοδωθεί αλλιώς μάταιος κόπος.
Ότι κάνουμε πρέπει να το λέμε και να το πιστεύουμε το κάνουμε σαν οφειλέτες που οφείλουν πάρα πολλά και μπορούν και κάνουν αυτά τα λίγα...διότι πράγματι αυτή είναι η Αλήθεια. Τι έχουμε το οποίο δεν μας δόθηκε;

πριν λίγο έγραψα αυτά:

Kostantinosve έγραψε:παιδιά παρακολούθησα τη συζήτησή σας , πολύ ενδιαφέρουσες οι θέσεις σας και βέβαια οι πατερικές συμβουλές, να καταθέσω όμως και την προσωπική μου άποψη και εμπειρία όπως προαναφέρθηκε η άσκηση της ευχής , η ανάγνωση της Αγίας Γραφής (περίπου 3 κεφάλαια τη μέρα) ,τα συχνά ομαδικά ή ατομικά απόδειπνα με ή χωρίς την ακολουθία των Χαιρετισμών, το να στρέφω το ενδιαφέρον μου προς άλλες ψυχοφελείς κατευθύνσεις δηλαδή να καταγίνομαι με τις αμαρτίες μου και βέβαια οι συμβουλές του πνευματικού μου με βοήθησαν να δω με άλλο μάτι τη ζωή και να αλλάξω κατεύθυνση και στόχους δεν κατάφερα να κόψω κάποιο πάθος αλλά στη ζωή μου είδα αισθητή βελτίωση που με καταπλήσει ευχάριστα.

το διορθωμένο έχει άρνηση :
δηλαδή να μην καταγίνομαι με τις αμαρτίες μου

KAI EGV ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΜΟΥ ΕΧΩ ΠΟΛΛΑ ΠΑΘΗ.ΑΛΛΑ ΤΟΥς ΚΑΚΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ "ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ Κ ΣΥΓΧΩΡΗΣΟΝ ΜΕ" ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΣΧΗΜΑ Κ ΝΑ ΞΕΡΙΖΩΣΩ ΤΗ ΚΑΚΙΑ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ. ΠΑΝΤΩΣ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΙΟ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΣΟΥ. Κ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΣΑΝ ΠΡΩΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ Κ ΜΕΤΑ ΝΑ ΤΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΜΕΓΑΛΗ Κ ΕΤΣΙ ΘΑ ΤΑ ΕΞΑΛΕΙΨΟΥΜΕ (ΕΛΠΙΖΩ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ_)

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής «Προς το μονάζοντα Νικόλαο»

Αν λοιπόν θέλεις να νικήσης τα πάθη …με την προσευχή και τη βοήθεια του Θεού και αφού βυθιστείς στα βάθη της καρδιάς σου, ξετρύπωσε τους τρείς αυτούς δυνατούς γίγαντες του διαβόλου, τη λησμοσύνη, τη ραθυμία και την άγνοια, που είναι υποστυλώματα των δαιμόνων, μέσω των οποίων επιστρέφουν τα λοιπά πάθη της κακίας και ενεργούν και ζουν και δυναμώνουν μέσα στις ψυχές των αμαθών και φιληδόνων. Και με πολλή προσοχή και επιμέλεια του νου και με θεία βοήθεια…πολέμησέ τις με τα όπλα της δικαιοσύνης που είναι αντίθετα σʼ αυτές. Τη λησμοσύνη πολέμησέ την με την αγαθή μνήμη που είναι η αιτία όλων των καλών, την άγνοια πολέμησέ την με τη φωτισμένη γνώση, με την οποία η ψυχή ξαναξυπνάει και διώχνει από πάνω της το σκοτάδι της άγνοιας, την ραθυμία πολέμησέ την με την προθυμία που είναι όπλο άριστο να βάλη σε τάξη και να σπρώξη την ψυχή προς τη σωτηρία.