georgeva έγραψε:ΙΑΚΩΒΟΥ (2,14)Πίστις καὶ ἔργα
14 Τί τὸ ὄφελος, ἀδελφοί μου, ἐὰν πίστιν λέγῃ τις ἔχειν, ἔργα δὲ μὴ ἔχῃ; μὴ δύναται ἡ πίστις σῶσαι αὐτόν; 15 ἐὰν δὲ ἀδελφὸς ἢ ἀδελφὴ γυμνοὶ ὑπάρχωσι καὶ λειπόμενοι ὦσι τῆς ἐφημέρου τροφῆς, 16 εἴπῃ δέ τις αὐτοῖς ἐξ ὑμῶν, ὑπάγετε ἐν εἰρήνῃ, θερμαίνεσθε καὶ χορτάζεσθε, μὴ δῶτε δὲ αὐτοῖς τὰ ἐπιτήδεια τοῦ σώματος, τί τὸ ὄφελος; 17 οὕτω καὶ ἡ πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ' ἑαυτήν. 18 ἀλλ' ἐρεῖ τις· σὺ πίστιν ἔχεις, κἀγὼ ἔργα ἔχω· δεῖξόν μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου, κἀγὼ δείξω σοι ἐκ τῶν ἔργων μου τὴν πίστιν μου. 19 σὺ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς εἷς ἐστι· καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι. 20 θέλεις δὲ γνῶναι, ὦ ἄνθρωπε κενέ, ὅτι ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρά ἐστιν; 21 ᾿Αβραὰμ ὁ πατὴρ ἡμῶν οὐκ ἐξ ἔργων ἐδικαιώθη, ἀνενέγκας ᾿Ισαὰκ τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον; 22 βλέπεις ὅτι ἡ πίστις συνήργει τοῖς ἔργοις αὐτοῦ, καὶ ἐκ τῶν ἔργων ἡ πίστις ἐτελειώθη, 23 καὶ ἐπληρώθη ἡ γραφὴ ἡ λέγουσα· ἐπίστευσε δὲ ᾿Αβραὰμ τῷ Θεῷ, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην, καὶ φίλος Θεοῦ ἐκλήθη. 24 ὁρᾶτε τοίνυν ὅτι ἐξ ἔργων δικαιοῦται ἄνθρωπος καὶ οὐκ ἐκ πίστεως μόνον. 25 ὁμοίως δὲ καὶ Ραὰβ ἡ πόρνη οὐκ ἐξ ἔργων ἐδικαιώθη, ὑποδεξαμένη τοὺς ἀγγέλους καὶ ἑτέρᾳ ὁδῷ ἐκβαλοῦσα; 26 ὥσπερ γὰρ τὸ σῶμα χωρὶς πνεύματος νεκρόν ἐστιν, οὕτω καὶ ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρά ἐστι.
Πρεπει φιλοι μου να διαβασουμε την Καινη Διαθηκη ξανα και ξανα.Συνχωρεστε με αλλα ειναι οι ''οδηγιες χρησεως'' της κατα θεον ζωης μας.Ξεφευγουμε και γινομαστε ζηλωτες ουκ κατ'επιγνωσιν.
ΣΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ
Καταθέτω τμήμα ομιλίας:
........................................................................................................Όταν ο άνθρωπος πιστέψη στο Θεό αποκτά κατ`αρχήν την λεγόμενη "πρώτη" ή "ψιλή" ή "λογική" ή "εξ ακοής" πίστι. Λέγεται ''πρώτη'' πίστη , γιατί εκτός απ`αυτή υπάρχει και η άλλη πίστη, η "δεύτερη". Λέγεται "ψιλή" πίστη, γιατί εκτός απ`αυτή υπάρχει και η άλλη πίστη, που λέγεται "τελεία". Λέγετε "λογική", γιατί η πίστη αυτή πηγάζει από το λογικό του ανθρώπου, σε αντίθεση με την άλλη πίστη που λέγεται και "ενδιάθετη", γιατί αυτή πηγάζει από την καρδιά του ανθρώπου.
Τέλος, λέγεται και πίστη "εξ ακοής" γιατί πηγάζει από την ακοή του θείου λόγου (Ρωμ. ί 16-17) και όχι από τη "Θεωρία", δηλ. από το θείο "φωτισμό" και τη "Θέωση", απ`την οποία ξεκινάει η πίστη "εκ θεωρίας".
....................................................................................Η διάκριση της πίστεως σε δύο είδη έχει τεράστια σημασία, γιατί η μεν πρώτη πίστη χρειάζεται στην αρχή της πνευματικής μας ζωής, η δε δεύτερη αποδεικνύειότι φθάσαμε επιτυχώς στην απόκτηση στην καρδιά μας του Αγίου Πνεύματος και γίναμε "ναός του εν ημίν αγίου Πνεύματος".
Στην πρώτη πίστη αποδεχόμεθα με τη λογική μας, το μυαλό μας, την ύπαρξη του Θεού. Το γεγονός αυτό βεβαίως είναι σημαντικό, γιατί είναι το πρώτο βήμα. Δεν είναι όμως και το τελευταίο για τη σωτηρία μας.
Πρέπει να επακολουθήσουν πολλά άλλα ακόμα βήματα, μέχρι που να φθάσουμε στη δεύτερη πίστη που μόνο αυτή σώζει τον άνθρωπο. Πολλοί άνθρωποι λένε: "εγώ πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη". Οι άνθρωποι αυτοί όμως κάνουν δύο μεγάλα λάθη. Το πρώτο λάθος τους είναι το ότι εμείς οι Ορθόδοξοι δεν πιστεύουμε απλώς και απροσώπως "σε μια ανώτερη δύναμη", αλλά πιστεύουμε στον προσωπικό και συγκεκριμένο Θεό, που είναι "ο Θεός του Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ, ο Θεός των πατέρων ημών"
Το δεύτερο λάθος τους είναι, το ότι δεν είναι αρκετή για τη σωτηρία τους η πίστη αυτή "η πρώτη", η "ψιλή", η "εξ ακοής", γιατί τέτοια πίστη διαθέτει και ο διάβολος :"Συ πιστεύεις ότι ο Θεός είς εστί. Καλώς ποιείς. και τα δαιμόνια πιστεύουσι και φρίσσουσι" (Ιάκ. β΄ 19)
Είναι επομένως φανερό πως η πίστις μας πρέπει να είναι εμπράγματη, δηλ. να έχει αντίκρυσμα στα έργα μας................."Τι το όφελος, αδελφοί μου, εάν πίστιν λέγη τις έχειν, έργα δε μη έχη; μη δύναται η πίστις σώσαι αυτόν; ή πίστις εάν μη έργα έχη, νεκρά εστίν καθ`εαυτήν"(Ιακ. β΄14-17).
Μέχρι εδώ συμφωνούμε πιστεύω, διότι, πολύ σωστά αυτά πιστεύεις κι εσύ. Θέλω, όμως, να δούμε λιγάκι τα παρακάτω, ώστε να αρθεί κάθε παρεξήγηση από ΟΛΟΥΣ...
Συνεχίζουμε. Τα έργα αυτά τα οποία πρέπει να συνοδεύουν την πρώτη πίστι είναι
απαραίτητα, γιατί βοηθούν τον άνθρωπο να διανύσει το στάδιο της "καθάρσεως του νού" του και να φθάσει στο "φωτισμό" του.
Έχουν δηλ. τα έργα αυτά καθαρά χαρακτήρα ασκητικό (δεν είναι ο σκοπός δηλ., είναι τα μέσα και αυτό θέλω να τονίσω), γιατί η μέθοδος που καθαίρει το νού μας από τα πάθη είναι "ασκητική" κι όχι ηθική, όπως κατά κόρον τονίζουν οι διάφοροι ευσεβιστές. Όταν με τα έργα αυτά, ο άνθρωπος περάσει το στάδιο της καθάρσεως του νού του, δέχεται πλέον στην καθαρή καρδιά του την επίσκεψη του Αγ. Πνεύματος και ο άνθρωπος, τότε γίνεται ναός του Αγ. Πνεύματος.......................................................................
.............Ο διάβολος εργάζεται για ένα αποκλειστικό σκοπό. Να εμποδίσει τη θεραπεία της ψυχής κάθε ανθρώπου. Κάθε τι το οποίο συντελεί στην θεραπεία το διαβάλλει, το συκοφαντεί, το αλλάζει, το πλαστογραφεί. Ας χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα τα λόγια των πατέρων για τα περί της σωτηρίας. Πως διαβάλλει αυτά τα λόγια ο Διάβολος;
α) Έρχεται ο διάβολος, που κάνει τον μεγάλο θεολόγο, και διδάσκει:
-Όχι, δεν χρειάζονται έργα! Χρειάζεται μόνο πίστη, όχι έργα.΄Και για να γίνει ποιό πειστικός, αναφέρει χωρία από τον απ. Παύλο, ο οποίος γράφει "λογιζόμεθα ούν πίστει δικαιούσθαι τον άνθρωπον, χωρίς έργων νόμου" και " ειδότες ότι ου δικαιούται άνθρωπος εξ έργων νόμου εάν μη διά πίστεως Ιησού Χριστού".
Ο Αδελφόθεος Ιάκωβος και οι άγιοι Πατέρες όταν μιλάνε για τη χρησιμότητα των έργων, αναφέρονται στην πρώτη πίστη, στην "ψιλή" πίστη.
Ενώ ο Παύλος όταν καταδικάζει τα έργα αναφέρεται στη δεύτερη πίστη, την "τέλεια" ή "ενδιάθετη", την "δι`αγάπης ενεργουμένην". Επίσης ο απ. Παύλος καταδικάζει τα έργα του νόμου της Π.Δ
και όχι την τήρηση των καινών εντολών του Κυρίου. Καταδικάζει ο απ. Παύλος τα έργα του νόμου, γιατί κανένα έργο, οσοδήποτε καλό κι αν είναι, δεν μπορεί μόνο του και αυτοτελώς να σώσει τον άνθρωπο. Και ο Αδελφ. Ιάκωβος, που τόσο αναφέρεται στην αναγκαιότητα των έργων, τα συνδυάζει πάντοτε με την ψιλή πίστη, λέγοντας ότι η πίστι χωρίς έργα είναι νεκρή.......Τα έργα είναι μέσα θεραπείας. Δεν είναι καθ`εαυτά αξιόμισθα. Δεν σώζεται δηλ. ένας άνθρωπος μόνο και μόνο επειδή κάνει καλά έργα, αλλά σώζεται γιατί έφτασε στην "τέλεια" πίστη, κάνοντας καλά έργα.
β) Ο Διάβολος τώρα λέει: ο άνθρωπος δεν σώζεται χωρίς τα καλά έργα. Και πάλι απολυτοποιεί την αξία των καλών έργων. Τα θεωρεί ως αξιόμισθα καθ`εαυτά..........................Τα έργα δεν τα κάνουμε για να πούμε ότι κάνουμε καλά έργα, όπως έκαναν οι Φαρισαίοι, αλλά τα κάνουμε για να θεραπευτούμε στη ψυχή μας από τα πάθη της......................................................................................................................................................
Δεν τα γράφω όλα γιατί άρχισα να τεμπελιάζω. Θα γράψω και κάτι τελευταίο, το οποίο σχετίζεται με τους λόγους του Χριστού στη Δευτέρα Παρουσία, όπως έχει ήδη ειπωθεί.
Κι όταν οι δίκαιοι ρωτήσουν τον Κύριο, πότε τον ευεργέτησαν, δίνοντάς του τροφή, νερό, ενδύματα κτλ., ο Κύριος θα τους απαντήσει πως εφόσον ευεργέτησαν τους συνανθρώπους τους, είναι σαν να ευεργέτησαν τον ίδιο.
................Τότε θα ρωτήσουν και οι αμαρτωλοί: Κύριε πότε σε είδαμε πεινώντα, δειψώντα κτλ., Και ο Κύριος θα τους απαντήσει, ότι εφόσον δεν ευεργετήσατε έναν από τους ελαχίστους αδελφούς μου, ούτε εμένα ευεργετήσατε.
Τι θέλει να πει μ`αυτά τα λόγια ο Κύριος (ο Ποιητής 
); Γιατί περιορίζει κατά κάποιο τρόπο την "κρίσι" μόνο στα έργα φιλανθρωπίας;
Για να δείξη, πως τελικά η κρίσις κατ`εκείνην την ημέρα θα εξαρτηθεί, απ`το άν ο καθένας μας απέκτησε την "ανιδιοτελή" αγάπη (αναφέρθηκα στο φονιά του παιδιού μας που βρίσκεται στη φυλακή, και εμείς θα πρέπει να τον επισκεφτούμε) , η οποία "ού ζητεί τα εαυτής". Ο ύψιστος βαθμός τελειότητος στον άνθρωπο είναι η απόκτησις αυτής της ανιδιοτελούς αγάπης, η οποία είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος, και η οποία είναι μεγαλύτερη από την τέλεια πίστη και την ελπίδα και η οποία ουδέποτε εκπίπτει.
Τέλος και πιστεύω να έγινα κατανοητός τι εννοούσα.
