"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Από μικρό παιδί δεν μπορούσα να κατακρίνω ή να ακυρώσω κανέναν άνθρωπο για τα λάθη ή τις αστοχίες του. Ο πόνος με είχε κάνει ανίκανο για κάθε μορφή απόρριψης. Η συγχώρεση προς τους άλλους ήταν ένα χάδι στον ίδιο μου τον εαυτό. Μια βαθιά ζεστή αγκαλιά σε μένα που κρύωνα .
Στο πρόσωπο του αμαρτωλού έβλεπα ένα παιδί να εκλιπαρεί για λίγη προσοχή, αγάπη και αποδοχή. Κάθε αμαρτία ήταν μια προσπάθεια να καλυφθεί το κενό μιας Απουσίας.

Γνώριζα καλά ότι τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν αμάρτανε χάριν γούστου, αλλά γιατί πονούσε και υπέφερε.Όταν είσαι βυθισμένος στην θλίψη και ουρλιάζουν τα μέσα σου, δεν σκέφτεσαι εάν ο αέρας που θα πάρεις είναι καθαρός ή βρώμικος. Απλά χρειάζεσαι ανάσες γιατί πεθαίνεις.

Η αμαρτία είναι αυτό ακριβώς, το υποκατάστατο μιας Απουσίας. Μια ανάσα βρόμικου αέρα σε φάση πνιγμονής. Μας λείπει ο Θεός, η αγάπη κι΄ η αποδοχή και εμείς βάζουμε κάτι πολύ λιγότερο στην θέση του. Γι’ αυτό η αμαρτία μας κουράζει, γιατί δεν είναι για το μεγαλείο του ανθρώπου.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Θεός κάτι τέτοια ταλαιπωράκια της ζωής τα χαριτώνει και τα ευλογεί σκανδαλωδώς για την θρησκευτική λογική μας. Διότι βλέπει ακριβώς αυτό που εμείς δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε, την "αγιότητα της αμαρτίας» τους. Κάθε λάθος και αποτυχία ενός ταλαίπωρου και πληγωμένου ανθρώπου στο βάθος είναι μια λανθασμένη αλλά αγωνιώδης προσπάθεια να βρει τον Θεό. Γιατί κάθε σκοτάδι διψάει να γίνει φως.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Πολλές φορές αγανακτούμε με τον εαυτό μας και γενικότερα με την πορεία μας στην πνευματική ζωή.
Το σημαντικό ερώτημα που ταλανίζει τον εσωτερικό μας κόσμο είναι «Γιατί είμαι πνευματικά στάσιμος; Τι φταίει;» από κει και πέρα αρχίζει η πτώση, η απογοήτευση και μερικές φορές η εγκατάλειψη και ο εσωτερικός ακρωτηριασμός.Στην πνευματική ζωή δεν υπάρχουν συνταγές που κάποιος θα μας πει ότι είναι ωραίες και κερδίζουν το βραβείο. Η πνευματική ζωή είναι μια διαρκής σχέση με τον Θεό αυστηρά προσωπική. Ένα ταξίδι που δεν σταματάει , ένα φως που δεν σβήνει τουλάχιστον από την πλευρά του Θεού.

Χρειάζεται αγώνας σε όλα τα μέτωπα, να γίνει ο Χριστός η ζωή μας και όχι απλά ένα μέρος αυτής. Να ζητάμε στην προσευχή μας τον ίδιο τον Χριστό και όχι κάτι από Εκείνον για να καλύψουμε κάποιες υλικές ανάγκες κάποιας περιόδου της ζωής μας. Να ανοιχτούμε στο θέλημα Του , και όχι να απαιτούμε το δικό μας θέλημα και μάλιστα να θέλουμε και τον Θεό συνένοχο σε αυτό.

Η πνευματική αλλοίωση είναι υπόθεση του Θεού και όχι δική μας, μέσα φυσικά από τη δική μας συνέργεια και όχι μέσα από κάποιο ατομικό κατόρθωμα. Ο αγώνας δεν θα σταματήσει, ακόμα και μέχρι την τελευταία μας πνοή θα παλεύουμε για μετάνοια και αγάπη.

Δεν χρειάζεται απογοήτευση ιδιαίτερα όταν πέφτουμε συχνά στο ίδιο αμάρτημα, αλλά θάρρος και ελπίδα που θα αντλήσουμε από την αγκαλιά του Θεού. Εκεί είναι το λιμάνι του ανεφοδιασμού για να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες μάχες.

Πρέπει να δώσουμε αίμα για να λάβουμε πνεύμα. Χρειάζονται αγώνες, δάκρυα και διαρκής μετάνοια για να έρθει η πνευματική αλλοίωση μέσα στο πλαίσιο της υπομονής, χωρίς όμως χρονικά περιθώρια. Στη μάχη για την αγάπη του Θεού δεν βάζουμε όρους και χρόνους, βάζουμε την επιθυμία μας, την αποφασιστικότητά μας και την καρδιά μας και τρέχουμε στην αγκαλιά Του. Τα υπόλοιπα τα γνωρίζει Εκείνος.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο «Η ΑΓΑΠΗ-Προσεγγίσεις στο μυστήριο του Θεού» του Επισκόπου Αχελώου κ.κ.Ευθυμίου Στυλιανού και απαντάει σε όσους παραπονιούνται γιατί δεν βλέπουν κανένα άμεσο αποτέλεσμα από τη βίωση του χριστιανικού τρόπου ζωής.

Αδερφοί μου, το σίδερο δεν κοκκινίζει από τη μία στιγμή στην άλλη. Πρέπει να μείνει αρκετά μέσα στο πυρωμένο καμίνι, μέσα στην πηγή της φλόγας, κοντά στην καρδιά της φωτιάς….

Η μεταπτωτική, σκοτεινή, σκληρή και άκαμπτη φύση μας δεν θα αλλοιωθεί, παρά αφού παραμείνει πολύ καιρό κοντά στην καρδιά του Θεού, κοντά στην πηγή του θεϊκού πυρός. Εμείς βέβαια δεν είμαστε ικανοί να επικοινωνούμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό, όπως ο θεόπτης Μωϋσης. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε οριστικά την αγάπη του Θεού και να βιώνουμε αποφασιστικά τον τρόπο ζωής του Θεού, με το πρόσωπο μας στραμμένο πάντοτε προς το φωτεινό πρόσωπο του Θεού. Και η αλλοίωση θα έλθει. Όχι βέβαια αμέσως, αλλά ύστερα από πολύ καιρό. Οι άνθρωποι δεν γίνονται Άγιοι από τη μία στιγμή στην άλλη. Οι Άγιοι είναι ώριμοι καρποί του Αγίου Πνεύματος. Είναι καρποί υπομονής, αγώνων και αγιασμού μιας ολόκληρης ζωής. Οι Άγιοι έμειναν κοντά στην καρδιά της θεϊκής φωτιάς , όχι μόνο σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες . Αλλά σαράντα και πενήντα και εξήντα χρόνια. Και τελικά ας μη λησμονούμε: Η αλλοίωση μας δεν θα είναι δικό μας επίτευγμα. Θα είναι «αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου». Καλό αγώνα

π. Σπ. Σκουτής

Πολλές φορές λέμε “εγώ αγαπώ όλο τον κόσμο”. Μιλούμε έτσι αόριστα και γενικά.
Βρε άσε όλο τον κόσμο, το παιδί σου το αγαπάς; τον γονιό σου; τον σύζυγό σου, τον συνάδελφό σου, τον γείτονά σου, τον διπλανό σου, τη νύφη σου, την πεθερά σου;
Τον συγχωρείς τον άλλον; υπομένεις την παραξενιά του; ξεχνάς το κακό που σου έκανε; θυσιάζεσαι γι' αυτόν; Αυτό έχει αξία.

Διότι το να μιλούμε αόριστα για την αγάπη είναι εύκολο. Η αγάπη όμως δεν είναι κάτι το αόριστο αλλά κάτι το συγκεκριμένο που αναφέρεται σε δύο πρόσωπα.

Είναι εύκολο να λέμε ότι αγαπούμε τα παιδάκια στην Αφρική και συγκινούμαστε όταν τα βλέπουμε από τς οθόνες του υπολογιστή μας, χωρίς όμως ποτέ μας να πάμε στην Αφρική.
Είναι εύκολο να λέμε ότι συμπονούμε τους Σύριους αδελφούς μας που σφαγιάζονται στον πόλεμο που έχουνε, μέσα από την ασφάλεια του σπιτιού μας.
Είναι εύκολο να λέμε ότι συμπάσχουμε για τους άστεγους ή τους ναρκομανείς, ή τους αρρώστους, αλλά παραμένοντας μακρυά τους (μην κολλήσουμε τίποτα).

Εύκολο λοιπόν είναι να μιλούμε περί της αγάπης αλλά δύσκολο είναι να ζούμε με αγάπη εκφράζοντάς την μέσα στην καθημερινότητά μας, εκφράζοντάς την στους διπλανούς μας, μέσα στην οικογένειά μας, στους φίλους μας, στην εργασία μας, στην γειτονιά μας.

Δεν έχει νόημα να λέμε ότι αγαπούμε όλο τον κόσμο. Νόημα έχει να αγαπούμε τα πρόσωπα εκείνα με τα οποία ερχόμαστε σε επαφή μέσα στην καθημερινότητά μας.
Η πραγματική αγάπη δεν προσπαθεί να πείσει με λόγια, δεν έχει ανάγκη να πείσει. Η πραγματική αγάπη φανερώνεται με θυσία, με αυταπάρνηση, με συγχώρεση, με κατανόηση, με την πραγμάτωση του "αλλήλων τα βάρη βαστάζετε".

Η αγάπη δεν μένει απλά σε ρηχές συγκινήσεις αλλά περνά σε έργα.
Όταν μιλάς για αγάπη, φέρε στο νου σου τον Χριστό. Δες, την δική Του αγάπη. Τι έκανε ο Χριστός για την αγάπη Του προς εμάς; Πόσο Του στοίχισε;
Έτσι θα έχεις ένα μέτρο σύγκρισης στην αγάπη. Βλέποντας του Θεού την αγάπη, παραδειγματίσου και άλλαξε στάση ζωής. Και πλέον αγάπα όχι ως αντάλλαγμα για κάτι που έλαβες ή θέλεις να λάβεις αλλά ως επιλογή ζωής, ως τρόπο ζωής που δεν κοιτά με ιδιοτέλεια και πονηρία τους άλλους αλλά τους πλησιάζει όπως ο Χριστός πλησιάζει κι εσένα και τον καθένα μας. Δηλαδή αγαθά, ταπεινά, διακριτικά, απονήρευτα, με πραότητα και ταπείνωση.

Εάν δεν ασκηθούμε στην αγάπη με τους ανθρώπους που καθημερινά συναναστρεφόμαστε και βλέπουμε, μην γελιόμαστε, ούτε τον Θεό μπορούμε να αγαπήσουμε που δεν βλέπουμε, ούτε κάποιον άλλον μακρινό μας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ο Θεός είναι Θεάνθρωπος.
Όποιος μένει απλά στο φύλο του Θεού είναι άνθρωπος που μένει απλά στο δένδρο και δεν βλέπει το δάσος, είναι άνθρωπος με βαθιά ψυχολογικά προβλήματα, με φοβερά κόμπλεξ και υπαρξιακά αδιέξοδα.

Ο Θεός έγινε άνθρωπος. Αυτό είναι το φοβερό, αυτό είναι το υπέροχο και συγκινητικό.

Ο άνθρωπος που κρίνει τον Θεό και τον αναθεματίζει λόγο του φύλλου που επέλεξε να πάρει όταν έγινε άνθρωπος δείχνει ότι ψάχνει αφορμές για να εκδηλώσει το βαθύ του σκοτάδι, την εμπάθειά του και τον άμετρο εγωισμό του. Και όλα αυτά διότι προσπαθεί να βγάλει σκάρτο τον Θεό, τον Θεό της Εκκλησίας μας, τον Αληθινό Θεό ώστε να αθωώσει τον εαυτό του, ώστε να αμνηστεύσει τις επιλογές του, ώστε να κοιμίσει την συνείδησή του.

Όχι, ο Θεός δεν είναι γυναίκα. Ο Θεός όμως αποκαλύφτηκε στον κόσμο και έσωσε τον κόσμο γενόμενος άνθρωπος με φύλλο αρσενικό.
Εάν απλά μένεις στο φύλο του Θεού και καταδικάζεις τον Θεό και απορρίπτεις τον Θεό επειδή ως άνθρωπος έγινε άνδρας, τότε απλά προσπαθείς να θεμελιώσεις την πλάνη σου πάνω σε φαιδρά και ανόητα "φεμινιστικά" επιχειρήματα.

Ο Θεός έγινε άνθρωπος. Αυτό έχει σημασία.
Εάν για κάποιους έχει σημασία το φύλο του Θεού πιο πολύ από το ότι έγινε άνθρωπος, τότε είναι άξιοι των απόψεών τους και του σκοταδιού μέσα στο οποίο επέλεξαν να ζούνε.

Ξέρεις πότε θα έπαιρνα το μέρος σου; Εάν ο Θεός έσωζε μόνο τους άνδρες. Τότε ναι, θα έλεγα ότι ο Θεός είναι μισογύνης και ότι η Εκκλησία Του είναι ανδροκρατούμενη και μεροληπτεί εναντίον των γυναικών.
Πως μπορείς όμως να το υποστηρίζεις αυτό όταν υπάρχει και τιμάται πλήθος Αγίων γυναικών με προεξάρχουσα την Παναγία μας που στέκει πάνω από όλους τους Αγίους, πάνω και από όλους τους άφυλλους Αγγέλους;

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ψευτιά και προστυχιά από το να ψάχνει κάποιος δικαιολογίες για να απορρίψει την Αλήθεια, τον ίδιο τον Θεό.
Πιο ντόμπρο είναι να πεις ξεκάθαρα ότι "η δική μου επιλογή ζωής και η δική μου φιλοσοφία δεν ταιριάζουν με αυτά που διδάσκει η Εκκλησία κι έτσι αποχωρώ", παρά να συκοφαντείς τον Θεό και την Αλήθεια και να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου και μετά και τους άλλους ότι η αμαρτία είναι "ελευθερία" και ότι η ανοησία σου έχει λογική. Διότι τελικά όσο κι αν ντύνεις την εμπάθεια με επιχειρήματα, την ψευτιά με όμορφα λογάκια και την δουλεία σου με συνθήματα ελευθερίας πάντα θα παραμένουν εμπάθεια, ψευτιά και δουλεία.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Τέτοιες μέρες που ο ουρανός ντύνεται το καθάριο του μπλε, που το αγέρι μυρίζει ζωή και η φύση χρωματίζεται μέσα στου ήλιου την θαλπωρή, στάσου για λίγο και πες «Δόξα τω Θεώ» για όλα που μπορείς να χαρείς, για όλα αυτά που η ευλογημένη Κτίση σου προσφέρει απλόχερα.
Όμορφη ημέρα.
Μα πιο όμορφη την κάνει όταν την μοιράζεσαι με ανθρώπους που σε αγαπάνε και τους αγαπάς, που αναπνέετε μαζί αυτόν τον καθάριο αέρα με πνεύμα ομόνοιας και ειρήνης και ατενίζετε το μπλε του ουρανού με μάτια άκακα και αγαθά, με καρδιές απονήρευτες και ταπεινές που είναι έτοιμες να συγχωρέσουν και να αγκαλιάσουν.
Όμορφη ημέρα σήμερα.
Μα κάθε ημέρα γίνεται όμορφη όταν η καρδιά μας σμίξει με το κάλλος του Χριστού μας, με το πρόσωπο του αδελφού μας...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Yπέροχη Ιστορία: Άραγε ο χρόνος σου είσαι σίγουρος ότι είναι δικός σου;

Ένας άγνωστος άντρας κάθισε στο μετρό στην Ουάσιγκτον και ξεκίνησε να παίζει με το βιολί του.Ήταν ένα κρύο πρωινό του Ιανουαρίου.
Έπαιξε έξη κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά.
Σε αυτό το χρονικό διάστημα μιας και ήταν ώρα αιχμής υπολογίστηκε ότι περάσαν από μπροστά του 1.100 άνθρωποι, οι περισσότεροι με κατεύθυνση στην εργασία τους.

Μετά από τρία λεπτά παιξίματος του βιολιού ένας ηλικιωμένος πρόσεξε τον διαφορετικό ήχο στον σταθμό! Έκοψε ταχύτητα και σταμάτησε για μερικά δευτερόλεπτα, μετά έφυγε φουριόζος για να προλάβει το πρόγραμμα του η την δουλειά του.

Μετά από ένα λεπτό ο άγνωστος βιολιστής κέρδισε το πρώτο του δολάριο σαν φιλοδώρημα. Μια γυναίκα πέταξε τα λεφτά στο καπέλο και έφυγε βιαστικά χωρίς καν να σταματήσει.

Μερικά λεπτά αργότερα κάποιος κοντοστάθηκε ακουμπώντας στον τοίχο για να τον ακούσει, αλλά κοίταξε το ρολόι του και ξεκίνησε πάλι βιαστικά να φύγει.

Μάλλον είχε αργήσει στην δουλειά του.

Ο μόνος που έδωσε μεγάλη προσοχή στον άγνωστο βιολιστή μας ήταν ένας τρίχρονος πιτσιρικάς.

Η μάνα του τον σβάρνισε να μην κοντοσταθεί αλλά ο πιτσιρίκος πεισματικό στάθηκε να ακούσει τον βιολιστή! Τελικά η μητέρα με βίαιη κίνησή παρέσυρε τον πιτσιρίκο να περπατήσει μαζί της.

Ο πιτσιρικάς συνέχιζε περπατώντας να κοιτάζει συνέχεια τον βιολιστή.

Την συμπεριφορά του πρώτου μικρού ακολούθησαν γενικά πολλά παιδιά της ηλικίας του αλλά πάντα οι γονείς χωρίς καμιά εξαίρεση κατάφερναν με την βια να τα παρασύρουν στην δική τους ταχύτητα και «ζάλη».

Στα 45 λεπτά που έπαιξε ο βιολιστής μόνο έξι άνθρωποι σταμάτησαν και τον άκουσαν για πολύ λίγο.Περίπου είκοσι του έδωσαν χρήματα αλλά συνέχισαν με την ίδια ταχύτητα να προχωρούν.

Ο βιολιστής «κέρδισε» σε αυτό τον χρόνο 32 δολάρια.

Όταν σταμάτησε να παίζει η ησυχία αγκάλιασε τον σταθμό και κανένας δεν κατάλαβε την διαφορά! Κανείς δεν χειροκρότησε ,κανείς δεν έδειξε κάποιο θαυμασμό!

Κανείς δεν το ήξερε αλλά ο βιολιστής ήταν ο Joshua Bell,ένας απο τους καλύτερους βιολιστές στον κόσμο!

Είχε παίξει ένα από τα πιο εμπνευσμένα κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ στο βιολί ,ενα κομμάτι αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων!

Πριν δυο μέρες είχε παίξει σε ένα θέατρο και είχε ξεπουλήσει όλα τα εισιτήρια με τιμ εισιτηρίου 100 ευρώ μέσω όρο!

Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία ! Ο Joshua Bell έπαιξε ινκόγκνιτο στο μετρό μετά από συνεννόηση με την Washington Post που είχε προγραμματίσει ένα πείραμα κοινωνικής μηχανικής σχετικά με την αντίληψη, το γούστο, και τις προτεραιότητες των ανθρώπων!

Τα ερωτήματα που τέθηκαν είναι: Σε κοινό περιβάλλον σε μια μη κατάλληλη ώρα: μπορούμε να καταλάβουμε την ομορφιά? να την αισθανθούμε; Σταματάμε να την εκτιμούμε; Μπορούμε να εκτιμήσουμε το ταλέντο σε μια αναπάντεχη στιγμή;

Τελικά στο μόνο που δεν απάντησε το πείραμα ήταν…

Αν δεν έχουμε το χρόνο να σταματήσουμε και να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου που παίζει την καλύτερη μουσική που γράφτηκε ποτέ ,πόσα άλλα πράγματα χάνουμε;
Άραγε ο χρόνος σου είσαι σίγουρος ότι είναι δικός σου;

πηγή: askitikon.eu, ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ
https://ellasnafs.blogspot.com/

Ρώτησε κάποιος μία γερόντισσα ηγουμένη ενός μεγάλου μοναστηριού μιας πνευματικής κυψέλης:
~ "Τι σας δυσκόλεψε πιο πολύ στα χρόνια που πέρασαν μέχρι τώρα ως ηγουμένη, αλλά και γενικά ως μοναχή;"
~ "Ο ...εαυτός μου... παιδί μου"!

https://ieramonikoimiseostheotokouskara ... gspot.com/