"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Υπάρχουν κάποιες εικόνες, λέξεις ή φράσεις που κατακτούν μέσα μας μια ιδιαίτερη θέση. Τις θυμάσαι για χρόνια ολάκερα, σε επηρεάζουν στην ζωή σου. Μια τέτοια υπήρξε η φράση του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, που λέει «ότι οι κακίες μας ντύνονται το ένδυμα των αρετών». Δηλαδή ότι πολλές φορές πίσω από μια συμπεριφορά που μπορεί να θαυμάζουμε κρύβεται κάτι άλλο πολύ βαθύτερο και σκοτεινό.

Αυτή την μεγάλη αλήθεια την συνάντησα πολλές φορές στη
ποιμαντική μου διακονία. Γνώρισα ανθρώπους που παρουσιάζονταν ως πράοι και ταπεινοί να μεταμορφώνονται σε άγρια θηρία, βγάζοντας απίστευτη κακία κι επιθετικότητα όταν τους έθιγες τον εγωισμό και τα μικροσυμφέροντα τους.

Πλέον μέσα μου έχω απόλυτα κατανοήσει, ότι τόσο εκείνος που αισθάνεται ότι είναι ο καλύτερος όλων όσο και εκείνος που δηλώνει ο χειρότερος, είναι το ίδιο βαθιά νάρκισσοι.
Δεν έχει σημασία εάν λες ότι είσαι τέλειος ή χειρότερος, σημασία έχει ότι μέσα από αυτό τον ρόλο ζητάς να πέσουν όλα τα βλέμματα και τα φώτα του κόσμου πάνω σου.Ζητάς οι άλλοι να υπηρετήσουν τον μεγαλείο σου ή την αδυναμία σου.
Γι΄αυτό στην στην πνευματικής ζωή ότι λάμπει δεν είναι Χριστό ή όπως έλεγε και ο Άγιος Πορφύριος, «άλλο πράγμα η ταπείνωση και άλλο το κόμπλεξ…»

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Υπαπαντή του Χριστού τότε και τώρα

https://www.youtube.com/watch?v=P4_ccUV ... czYmc0saSw

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

Χρειάζεται να ακολουθείς την προσευχή παντοτινά και καρτερικά!

Διότι η ταπεινή καρτερία νικά τον ανίκητο Θεό και τον τραβά σε έλεος!

Ιερός Χρυσόστομος

Πολλές φορές αδελφοί μου, ζητούμε λόγο ελπίδας και παρηγοριάς. Και συνήθως ακούγοντας λόγια που μας καλούνε να ελέγξουμε όχι τους άλλους αλλά τον εαυτό μας, ίσως δυσανασχετούμε....μας φαίνονται σκληρά λόγια.
Έχουμε μάθει να μας νταντεύουν όλοι. Θέλουμε συνεχώς να ακούμε αυτό που θα μας αναπαύσει και όχι αυτό που θα μας ξυπνήσει. Γι'αυτό και εύκολα αγκαλιάζονται λόγια που αμνηστεύουν τα λάθη και τα πάθη μας παρά λόγια αληθείας και πραγματικής αγάπης. Διότι η πραγματική αγάπη δεν βρίσκεται στα λόγια της ανάπαυσης και της παρηγοριάς αλλά κυρίως στα λόγια που θα μας ξυπνήσουν, να έρθουμε "εις εαυτόν"...
Να θυμάστε ότι ο λόγος ελπίδας είναι ο λόγος τελικά της μετανοίας. Διότι η ελπίδα γεννιέται μέσα μας όταν μπούμε στην διαδικασία της μετανοίας. Μετανιώνουμε και γι’ αυτό ελπίζουμε...και ελπίζουμε γι’ αυτό και μετανιώνουμε.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Κάπου εκεί στα βαθιά σου ψάξε και βρες την αλήθεια της ζωή σου, των επιλογών σου και κάνε την αυτοκριτική σου χωρίς δικαιολογίες.

Ελπίζω να δεις τις ελλείψεις σου, τα λάθη σου, γιατί μόνο έτσι θα μπεις στην διαδικασία της μετανοίας, της διόρθωσης, της θεραπείας σου.
Αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου δεν θα σου είναι δύσκολο να πεις κι εσύ «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ».
Στάσου ταπεινά μπροστά στον Πανοικτίρμονα Θεό και ζητά έλεος με συντετριμμένη καρδιά και ελπίδα.

Είναι μεγάλη αρετή το να αναγνωρίζει κανείς ότι είναι ανεπαρκής. Είναι μεγάλη αρετή το να αφήνει το «εγώ» του, την «αξιοπρέπειά» του και να τσαλακώνεται στο Μυστήριο της Εξομολογήσεως.
Διότι έτσι αποδεικνύει ότι δεν τον νοιάζει το «καλό του όνομα», η βιτρίνα του, αλλά το να γίνει του Χριστού. Και του Χριστού είναι ο καθένας που παρά τις αμαρτίες του και τα λάθη του παραδέχεται το σκοτάδι του, τις αρρώστιες του, τις παραξενιές του κι έτσι γεμίζει φως και χαρά από την πηγή του Φωτός και της Χαράς.
Οι πτώσεις μπορεί να συνεχιστούν, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί η μετάνοια και η εκζήτηση του Θείου ελέους.

Ό,τι κι αν έχεις κάνει, όπως κι αν έχεις ζήσει, μην απογοητεύεσαι. Ο Τελώνης σου δείχνει τον δρόμο της μετανοίας και της ταπείνωσης.
Κι αν αυτός κατάφερε με την συντετριμμένη του καρδιά να δικαιωθεί ενώπιον του Κυρίου, σίγουρα μπορείς κι εσύ.

Καλό Τριώδιο.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Η ομιλία στην Κατερίνη, «Ο πόνος είναι μέρος της εξέλιξης μας.....».

https://youtu.be/Wse5l_eeNBA

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Το συγκλονιστικό περιστατικό από τη ζωή του Χριστού ως Θείο Βρέφος

”Όταν η αγία οικογένεια διέφυγε από το ξίφος του Ηρώδη και πορευόταν στην Αίγυπτο, εμφανίστηκαν καθ’ οδόν κάποιοι ληστές, με πρόθεση να κατακλέψουν τους οδοιπόρους.
Ο δίκαιος Ιωσήφ οδηγούσε το γαϊδουράκι, πάνω στο οποίο ήταν φορτωμένα τα λίγα υπάρχοντά τους και όπου επέβαινε η Υπεραγία Θεοτόκος, κρατώντας στο στήθος της τον Υιό της.

Οι ληστές άρπαξαν το γαϊδουράκι με σκοπό να το οδηγήσουν μακριά, και ένας απ’ αυτούς πλησίασε τη Μητέρα του Θεού για να δει τι κρατούσε κατάστηθα. Μόλις αντίκρισε το Χριστό-νήπιο, εξεπλάγη από την ασυνήθιστη ομορφιά Του και τότε, μέσα στην έκπληξή του, αναφώνησε:
«Και ο Θεός αν έπαιρνε σάρκα ανθρώπινη, δεν θα μπορούσε να είναι πιο όμορφος απ’ αυτό το Παιδί!». Κατόπιν ο ληστής πρόσταξε τους συνεργούς του να μην αρπάξουν τίποτα απ’ αυτούς τους οδοιπόρους.

Γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τον γενναιόδωρο αυτό ληστή, η Παναγία Θεοτόκος του είπε:
«Γνώριζε ότι το Παιδί αυτό θα σε ανταμείψει με ανταμοιβή μεγάλη, επειδή εσύ σήμερα Τον προστάτευσες».

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα ο ίδιος άνθρωπος κρεμόταν στο Σταυρό, για τα παραπτώματά του, σταυρωμένος στα δεξιά του Σταυρού του Χριστού.
Το όνομά του ήταν Δυσμάς και το όνομα του άλλου, εξ αριστερών, ληστή ήταν Γεστάς. Βλέποντας ο Δυσμάς τον Δεσπότη, τον αθώο και αναμάρτητο Ιησού Χριστό, σταυρωμένο, μετανόησε για κάθε κακό που είχε κάνει στη ζωή του. Όταν ο Γεστάς βλασφήμησε εναντίον του Κυρίου, ο Δυσμάς Τον υπερασπίστηκε λέγοντας: ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξε (Λουκ. 23, 41).

Ο Δυσμάς επομένως ήταν ο σοφός ληστής στον οποίον είπε ο Χριστός μας: αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω (Λουκ. 23. 43). Ο Κύριος χάρισε τον Παράδεισο σ’ αυτόν που Του χάρισε τη ζωή, όταν ήταν Παιδί!

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Πρόλογος της Αχρίδας» – τ. 12, Δεκέμβριος, σ. 244-245
https://ieramonopatia.gr/