Οι παλιοί μας φίλοι

[toula]

Όσο και να μαυρίζει η ψυχή μας με όλα αυτά που γίνονται πάντα υπάρχει χώρος για ένα ωραίο τραγούδι! Αγαπημένο τραγούδι Amado mio με την υπέροχη Rita Haywarth από την ταινία "Gilda" !!!

[panagiotisspy]

Χωρίς φεγγάρι η νύχτα σήμερα....

Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι....

Στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας


Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι
το σκοτάδι είναι βαθύ
κι όμως ένα παλικάρι
δεν μπορεί να κοιμηθεί

Πόρτα ανοίγει πόρτα κλείνει
με βαρύ αναστεναγμό
ας μπορούσα να μαντέψω
της καρδιάς του τον καημό


Άραγε τι περιμένει
απ' το βράδυ ως το πρωί
στο στενό το παραθύρι
που φωτίζει με κερί....

Σημείωση:
Το τραγούδι γράφτηκε με άλλους στίχους, οι οποίοι λογοκρίθηκαν..
Οι λογοκριμένοι στίχοι, μετατρέπουν το τραγούδι ως εξής:


Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι
το σκοτάδι είναι βαθύ
κι όμως ένα παλικάρι
δεν μπορεί να κοιμηθεί

Πόρτα ανοίγει πόρτα κλείνει
με διπλό-τριπλό κλειδί
τι έκανε το παλικάρι
και το κλείσαν φυλακή


Άραγε τι περιμένει
απ' το βράδυ ως το πρωί
στο στενό το παραθύρι
που φωτίζει το κελλί....

[panagiotisspy]

Καλημέρα φίλοι παλιοί κι' επισκέπτες μας..
Καλό ΠΣΚ σε όλα τα αδέρφια..

Και μιάς κι' είναι Παρασκευή σήμερα, ας ακούσουμε ένα θαυμάσιο τραγούδι που μας μιλάει (και) γι' αυτή τη μέρα....

Τα λόγια και τα χρόνια....

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Χαράλαμπος Γαργανουράκης


Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα
και τους καημούς που σκέπασε καπνός
η ξενιτιά τα βρήκε αδελφωμένα
Κι οι ξαφνικές χαρές που ήρθαν για μένα
ήταν σε δάσος μαύρο κεραυνός
κι οι λογισμοί που μπόρεσα για σένα

Και σου μιλώ σ' αυλές και σε μπαλκόνια
και σε χαμένους κήπους του Θεού
κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ' αηδόνια
με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια
εκεί που πρώτα ήσουνα παντού
και τώρα μες στο κρύο και στα χιόνια

Η μοίρα κι ο καιρός το 'χαν ορίσει
στον κόσμο αυτό να ρίξω πετονιά (Παρασκευή το βράδυ στις εννιά)
κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει
Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει
αυτός που δεν εγνώρισε γενιά (Παρασκευή το βράδυ του φονιά)
και του καημού (λαού) την πόρτα να χτυπήσει

Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο
σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό
οι δρόμοι που με πήραν και προσμένω
Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω
με τους ανθρώπους που 'δαν το κακό
και το 'χουν στ' όνομά τους κεντημένο

Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο
θερίζει την αυγή ωκεανό
μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο
Κι έχει τη ζωγραφιά κοντά στον ώμο,
σημάδι μυστικό και ριζικό
πως ξέφυγε απ' τον Άδη κι απ' τον κόσμο

Η μοίρα κι ο καιρός το 'χαν ορίσει
στον κόσμο αυτό να ρίξω πετονιά (Παρασκευή το βράδυ στις εννιά)
κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει
Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει
αυτός που δεν εγνώρισε γενιά (Παρασκευή το βράδυ του φονιά)
και του καημού (λαού) την πόρτα να χτυπήσει....

[panagiotisspy]

fotis έγραψε:Καλημέρα Παναγιώτη μου,θα συμπληρώσω στον λόγο σου εκτός από αγάπη με την βοήθεια του Κυρίου να έχουμε και την υγεία μας για να δουλεύουμε και να τους τα ακουμπάμε.Αλλιώς.............!

Ναι Φώτη μου, θέλουν να μας κάνουν αριθμούς..
Αλλά δεν θα τους περάσει,
με την Αγάπη μας, και την Αγάπη Του,
ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ....

Η φάμπρικα....

Στίχοι: Γιώργος Σκούρτης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Χαλκιάς

Η φάμπρικα δε σταματά
δουλεύει νύχτα μέρα
και πώς τον λεν το διπλανό
και τον τρελό τον Ιταλό
να τους ρωτήσω δεν μπορώ
ούτε να πάρω αέρα

Δουλεύω μπρος στη μηχανή
στη βάρδια δύο δέκα
κι από την πρώτη τη στιγμή
μου στείλανε τον ελεγκτή
να μου πετάξει στο αυτί
δυο λόγια νέτα σκέτα

Άκουσε φίλε εμιγκρέ
ο χρόνος είναι χρήμα
με τους εργάτες μη μιλάς
την ώρα σου να την κρατάς
το γιο σου μην το λησμονάς
πεινάει κι είναι κρίμα

Κι εκεί στο πόστο μου σκυφτός
ξεχνάω τη μιλιά μου
είμαι το νούμερο οχτώ
με ξέρουν όλοι με αυτό
κι εγώ κρατάω μυστικό
ποιο είναι τ' όνομά μου....

[panagiotisspy]

Σ' αγαπώ γιατί είσ' ωραία....

Παραδοσιακό....

Σ' αγαπώ
σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία
σ' αγαπώ γιατί είσαι εσύ

Αγαπώ
αγαπώ κι όλο τον κόσμο
γιατί ζεις κι εσύ μαζί

Το παρα
το παράθυρο κλεισμένο
το παράθυρο κλειστό

Άνοιξε
άνοιξε το ένα φύλλο
την εικόνα σου να δω....

[panagiotisspy]

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδάκια - θύματα των πολέμων και των όπου γης συγκρούσεων..
Τώρα που μιλάμε, λιγάκι ανατολικά μας, στη Συρία, σφαγιάζεται πλήθος ανθρώπων, μεταξύ τους αναρίθμητα παιδάκια..

Βοήθησε τα παιδιά Σου Κύριε, απάλυνε τον πόνο των ανθρώπων Σου, γεννηθήτω το Θέλημά Σου, όπου γης, ας λάμψει η Δόξα Σου εις τον αιώνα....

Δείτε το βίντεο, πονάει βέβαια, αλλά αν δεν πονέσουμε δεν θα αγαπήσουμε....

Children Victims of Wars....

[ULYSSES]

Χωρίς φεγγάρι η νύχτα σήμερα....

Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι....

Στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας


Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι
το σκοτάδι είναι βαθύ
κι όμως ένα παλικάρι
δεν μπορεί να κοιμηθεί

Πόρτα ανοίγει πόρτα κλείνει
με βαρύ αναστεναγμό
ας μπορούσα να μαντέψω
της καρδιάς του τον καημό


Άραγε τι περιμένει
απ' το βράδυ ως το πρωί
στο στενό το παραθύρι
που φωτίζει με κερί....

Σημείωση:
Το τραγούδι γράφτηκε με άλλους στίχους, οι οποίοι λογοκρίθηκαν..
Οι λογοκριμένοι στίχοι, μετατρέπουν το τραγούδι ως εξής:


Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι
το σκοτάδι είναι βαθύ
κι όμως ένα παλικάρι
δεν μπορεί να κοιμηθεί

Πόρτα ανοίγει πόρτα κλείνει
με διπλό-τριπλό κλειδί
τι έκανε το παλικάρι
και το κλείσαν φυλακή


Άραγε τι περιμένει
απ' το βράδυ ως το πρωί
στο στενό το παραθύρι
που φωτίζει το κελλί....

Μαρτυρία Απ Καλδάρα: «Ίσως κάποιοι πουν πως ξεχωρίζω το "Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι". Όχι. Αυτό το αγαπώ γιατί είναι ζωντανό. Δε μου έδωσε κάποιος το στίχο, να βάλω τη μελωδία εγώ. Το έζησα, τότε με τις συλλήψεις του 1945, μετά τους Γερμανούς, όταν ξέσπασε ο εμφύλιος. Ήμουν στη Θεσσαλονίκη φοιτητής. Και εργαζόμουν για να εξοικονομώ τα προς το ζην, σ' ένα κέντρο, μ' έναν φίλο, του οποίου το σπίτι ήταν στην Ακρόπολη κάτω από το Γεντί Κουλέ. Πηγαίναμε συχνά στο σπίτι αυτό. Τότε μαζεύανε όλους τους αριστερούς στο Γεντί Κουλέ. Ένα σούρουπο φεύγοντας από το σπίτι αυτό και βλέποντας τη σιλουέτα του Γεντί Κουλέ, αυτό μου έδωσε την ιδέα. Γι' αυτό και πριν είπα: Νύχτωσε και στο Γεντί / το σκοτάδι είναι βαθύ/ κι όμως ένα παλικάρι / δεν μπορεί να κοιμηθεί. /Άραγε τι περιμένει/ όλη νύχτα ως το πρωί/ στο στενό το παραθύρι που φωτίζει το κελί: (όχι "με κερί", αυτά μας τα ' κάνε η λογοκρισία αργότερα)(Αναφορά σε πολιτικό κρατούμενο στο Γεντί Κουλέ.). Πόρτα ανοίγει πόρτα κλείνει/ μα διπλό είναι το κλειδί/ τι έχει κάνει και το ρίξαν/ το παιδί στη φυλακή; Θέλω να πω ότι αυτό το τραγούδι το αγαπώ πολύ, γιατί είναι ζωντανό για μένα. Ένα αυτό και ένα το "Σ' ένα βράχο φαγωμένο/ από κύμα αγριωπό". Έχω και άλλα τραγούδια που αγαπώ, αλλά αυτά τα δυο τα ξεχωρίζω, λόγω αναμνήσεων».

[panagiotisspy]

Κάπου υπάρχει η Αγάπη μου....

Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Τώρα που είναι άνοιξη
και τα λουλούδια ανθίζουν
τις νύχτες με ζαλίζουνε
τ' αγόρια όταν σφυρίζουν

Κι όσους τα βράδυα συναντώ
μου λένε καλησπέρα
μα εγώ δεν έχω τι να πω
σφυρίζω στον αγέρα

Κάπου υπάρχει η Αγάπη μου
μα δεν ξέρω που
θα τη γυρέψω στα χαρτιά
θα τη γυρέψω στ' άστρα
μα σαν τη βρω τ' ορκίζομαι
πως θα ντυθώ
πως θα ντυθώ μεσ' στ' άσπρα....

[panagiotisspy]

Ημερολόγιο ....

Στίχοι: Χρήστος Θηβαίος
Μουσική: Χρήστος Θηβαίος

Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω,
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπο μου
με τα δυο σου χείλια να αφήσεις
μια ανάσα στη ζωή μου.

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει,
καπνό και πυρετό,
στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου.

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό.

για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος
στου κορμιού σου το βυθό.

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχόνη τ' ουρανού
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου.

Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει
πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο,
στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου.

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ
σαν αλμυρό νερό στους ώμους
και στον ακριβό σου το λαιμό.

Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα εκεί, με περιμένει
για να μου λιμάρει το σκοινί.

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης,
τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου,
που λένε είν' οι κορφές του παραδείσου.

Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια,
δεν υπάρχει αυτή η στεριά,
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε,
γι αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου.

Και μπροστά απ' τους κολασμένους
περνάω εγώ σαν μια σκιά
που σεργιανάει στον Άδη
τη δικιά σου μυρωδιά.

Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας, Αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη τη κόλαση μαζί.

[panagiotisspy]

ΧΑΪΝΗΔΕΣ - ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ....

Στίχοι: Παραδοσιακό
Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης

Σε τόπους π' ανταμώναμε
αν τύχει και περάσω
θαρρώ πως μού 'πεσε φιλί
και σκύφτω να το πιάσω

Πρόβαλε να δεις
καρδιά που τυρρανείς

Ένας μονάχα άνθρωπος
αλήθεια δεν ξεθάβει
δυο θέλει: ένας να την πει
κι άλλος να καταλάβει

Έβγα να σε ιδώ
να παρηγορηθώ

Το μονοπάτι της ζωής
σ' ένα γκρεμό τελειώνει
κι απού 'χει στην ψυχή φτερά
τ' ανοίγει και γλιτώνει

Έλα ταίρι μου
και πιάσ' το χέρι μου....