Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Επειδή οι συνθήκες μας ζητάνε να περιορίσουμε τις εξόδους μας και να μείνουμε περισσότερες ώρες στα σπίτια μας, σας έχω μια ωραία ομιλία για παρεούλα.
.............
Δεν πανικοβαλόμαστε, προσέχουμε, φερόμαστε υπεύθυνα και προσευχόμαστε. Καλό κουράγιο. Θα τα καταφέρουμε!!!!!

https://www.youtube.com/watch?v=YzYG69m ... gAPnVgFfVg

π. λίβυος

[toula]

Tο τραπέζι να είναι απέριττο,

σκοπεύοντας να μας απαλλάξει

από την φυσική ανάγκη της πείνας.

Μέγας Βασίλειος

[Αναστάσιος]

«Ο Θεός σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, γιατί δεν έκανε δούλους αλλά υιούς. Και παρ’ όλο που ήξερε ότι θα επακολουθήσει η πτώση, δεν τους έκανε δούλους. Προτίμησε να έρθει, να ενσαρκωθεί, να σταυρωθεί και να κερδίσει ούτως τον άνθρωπο. Με την ελευθερία μολαταύτα αυτή που έδωσε ο Θεός –παρ’ όλο που ο εωσφόρος μπορεί να κάνει πολύ κακό – δίνεται μία ευκαιρία για κοσκίνισμα. Φαίνεται τί κάνει κανείς με την καρδιά του, φαίνεται καθαρά το πολύ φιλότιμο».
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Όλα γίνονται με βάση την πρόνοια του Θεού. Ανεξερεύνητες οι βουλές Του. Αυτός γνωρίζει πολύ καλύτερα γιατί συμβαίνει το καθετί. Ακόμη και γεγονότα που συμβαίνουν στην καθημερινότητα και δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ή να σηκώσουμε, συμβαίνουν ή επιτρέπει να συμβαίνουν για κάποιο λόγο.
Άλλωστε, πως θα φανεί η αλήθεια αν δεν καταλάβουμε το ψεύδος; Πως θα χορτάσουμε εάν δεν νιώσουμε την πείνα; Πως θα δούμε το Φως εάν δεν περπατήσουμε στο σκοτάδι; Πως θα ζήσουμε την ανάσταση εάν πρώτα δεν πάθουμε;
Εμπιστοσύνη χρειάζεται στο Θεό και έχοντας εκεί την ελπίδα μας, δεν θα μας πειράξει κανένας και τίποτε. Θα πάνε όλα πάρα πολύ καλά, γιατί στο τέλος νικητής θα είναι μόνο Αυτός. Διότι Αυτός είναι το Α και το Ω!

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

[toula]

"Είναι ευθύνη να είσαι Χριστιανός..."

Για τους πιστούς χριστιανούς δεν υπάρχει κανένα δίλλημα ή ερώτημα ότι αυτό που κοινωνάμε στην Θεία ευχαριστία, δεν είναι απλά ένα κρασί ή ένα ψωμί αλλά ο ίδιος ο Χριστός. Ο Θεός επέλεξε αυτόν τον τρόπο για να κοινωνάμε μαζί Του ολοκληρωτικά. Μας παρέδωσε αυτή την πράξη κατά το μυστικό δείπνο και ζήτησε από εμάς να την επαναλαμβάνουμε έως το τέλος της ιστορίας.

Αυτή όμως η εμπειρία της εκκλησίας, δεν είναι σημείο αντιπαράθεσης, επίδειξη δύναμης, υπεροχής ή ηθικής ανωτερότητας. Δεν κοινωνάμε για να ξεχωρίζουμε απο τους άλλους αλλά για να γίνουμε ένα με τους άλλους. Μην ξεχνάμε ότι πρέπει να έχουμε μέριμνα και για αδελφούς μας που είναι ασθενείς στην πίστη και να μην τους φερόμαστε με υπεροψία και εγωισμό πετροβολώντας τους χριστιανικά.

Από την άλλη ερωτήματα εγείρει το γεγονός ότι για ακόμη μια φορά φανερώθηκε απίστευτο μένος απέναντι στην εκκλησία και τον χριστιανισμό. Αλήθεια πόσο είναι το ποσοστό των μονίμως εκκλησιαζομένων; Μόλις το 2%. Και ανεβαίνει στο 5% εάν βάλουμε μέσα εκείνους που πάνε για λόγους κοινωνικής ανάγκης(γάμους, βαπτίσεις, κηδείες μνημόσυνα). Τόσο μένος γι΄ αυτό το 2% ; Δηλαδή όλοι οι άλλοι χώροι κοινών συναθροίσεων έχουν περιοριστεί; Όχι βέβαια. Τώρα το γιατί σε μια κοινωνική κρίση μονομερώς στιγματίζουν την εκκλησία είναι ένα ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει.

Νομίζω ότι η σύνοδος της εκκλησίας αλλά και όλα τα μέλη της, έχουμε υψηλό κριτήριο κοινωνικής ευθύνης, το οποίο άλλωστε έχουμε αποδείξει ιστορικά και θα πράξουμε αναλόγως και πάλι. Γι΄ αυτό ως εκκλησία καλούμαστε να μαρτυρήσουμε στο δημόσιο βίο, ότι Χριστιανός σημαίνει απόλυτη ευθύνη ενώπιον του άλλου. Ότι καμία πράξη μας δεν μπορεί να βάζει σε κίνδυνο τη χαρά, ευτυχία και ζωή του άλλου.

1. Έτσι περιορίζουμε τις άσκοπες μετακινήσεις μας.
2. Χρησιμοποιούμε με ιερή ευλάβεια τις οδηγίες και πρακτικές υγιεινής. Καλός καθαρισμός παντού.
3. Εάν είμαστε σε μεγάλη ηλικία ή ανήκουμε σε ευπαθείς ομάδες καθόμαστε σπίτι και δεν πάμε στο ναό. Διαβάζουμε, προσευχόμαστε, ερχόμαστε σε καλύτερη επαφή με τους οικείους μας, ξεκουραζόμαστε, ανανεωνόμαστε.
4. Εάν είμαστε σε μεγάλη ηλικία, αισθανόμαστε άρρωστοι ή ανήκουμε σε ευπαθείς ομάδες και θέλουμε να κοινωνήσουμε δεν πάμε στο ναό αλλά ζητάμε από τον ιερέα να έρθει σπίτι μας. Το ίδιο ισχύει και για τις ακολουθίες αυτών των ημερών. Διαβάζουμε το Μέγα Απόδειπνο και τους Χαιρετισμούς στο σπίτι μας, αλλά με πλήρη σύνδεση με το σώμα της εκκλησίας. Ο πιστός χριστιανός ακόμη και όταν προσεύχεται ιδιωτικά το κάνει ως μέλος της κοινότητας. Δεν αποσυνδέεται ποτέ απ΄ αυτήν.
5. Βλέπουμε την απόφαση να παραμείνουν σπίτι ως πράξη αγάπης, αλληλεγγύης, θυσίας για τις ζωές των άλλων. Αυτό άλλωστε σημαίνει Χριστιανός, ένας άνθρωπος που υπερασπίζεται το δώρο της ζωής με απόλυτη ευθύνη και θυσία.
6.Ο Χριστιανός δεν είναι ο άνθρωπος δεν "πλερώνω, δεν με νοιάζει, ότι θέλει ας γίνει, εγώ θα κάνω ότι θέλω...." Αυτό δεν είναι ήθος χριστιανικό αλλά απόλυτα ατομοκεντρικό. Η αλαζονεία σε όλο το μεγαλείο της. Αντιθέτως ο άνθρωπος της πίστης ενδιαφέρεται για το κοινό καλό, και δίνεις μάχες ώστε να ζει το χαμόγελο στα πρόσωπα των ανθρώπων.
7. Πίστη δεν σημαίνει βάζω το Θεό σε πειρασμό. Δεν αγνοούμε ή υποτιμούμε την ιατρική επιστήμη, ζητώντας από το Θεό να μην πάθουμε τίποτα εμείς. Ας θυμηθούμε την στάση του Χριστού στους πειρασμούς της ερήμου.

Για έναν Χριστιανό η αγάπη προς τον Θεό και τον άνθρωπο είναι το θεμέλιο της πίστεως του. Δεν υπάρχει σχέση με τον Θεό εκεί που αγνοείτε ή περιφρονείτε ο συνάνθρωπος μας.

«Από τον αδελφό μας εξαρτάται η ζωή και ο θάνατος μας. Εάν κερδίσουμε τον αδελφό μας, κερδίζουμε τον Θεό. Εάν προκαλέσουμε το σκανδαλισμό του αδελφού μας αμαρτήσαμε κατά του Χριστού».

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ κυκλοφορεί σαν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού στον Έβρο;

Τι συμβαίνει;
Εμείς οφείλουμε να το διηγηθούμε τέτοιες ώρες και ο καιρός θα δείξει και ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ θα αποδείξει.

Εβρίτης ιερέας πηγαινοέρχεται αυτές τις δύσκολες μέρες κατά μήκος της συνοριογραμμής μας στο ποτάμι για να βοηθήσει και να ευλογήσει. Εκεί λοιπόν συναπαντούσε πολλές φορές πάνω – κάτω ένα τζιπ του Ελληνικού Στρατού να το οδηγεί μόνος του ένας άγνωστος του αξιωματικός με χαρακτηριστικά έντονα που τα συγκράτησε ο ιερέας.

Στην προσπάθεια του να τον σταματήσει και να τον χαιρετήσει από κοντά, αυτός περνούσε σαν σίφουνας, απλώς τον χαιρετούσε και τον χαμογελούσε ιλαρά. Σκέφτηκε να τον φωτογραφίσει αν και απαγορεύεται, αλλά κάθε φορά στο κινητό του αποτυπωνόταν μόνο η σκόνη που άφηνε πίσω του το στρατιωτικό όχημα.

Ήταν τόσο αποφασισμένος ο ιερέας να μάθει ποιος ήταν, που αποφάσισε προχθές να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για να σταματήσει το τζιπ με τον άγνωστο αυτό αξιωματικό.

Το βράδυ που σκεφτόταν αυτά, του παρουσιάστηκε ο άγνωστος του αυτός αξιωματικός, κατ όναρ όπως μας είπε και του λέει αυστηρά:
- Εμένα δεν μπορεί να με σταματήσει κανένας μόνο ο ΚΥΡΙΟΣ μου.
- Αν ρωτάς ποιος είμαι δες αύριο το τέμπλο στο ναό που λειτουργείς και θα καταλάβεις.
- Αυτές τις ώρες είμαι κοντά στα παιδία μου και καμαρώνω αξιωματικούς και στρατιώτες που τρέχουν και αυτοί μαζί μου.
- Να πεις ότι όσο προσευχή γίνεται στους Ιερούς Ναούς της πατρίδας σου από πολλούς πιστούς, τόσο εγώ « ο ΜΙΧΑΗΛ» θα είμαι ΠΑΡΩΝ στα σύνορα για μην περάσει ούτε πουλί πετάμενο.
- Και εσύ καλά κάνεις που πας και ευλογείς τα παιδιά μου. Αυτά μας είπε ο κληρικός κλαίγοντας γιατί ο κόπος και το συγκινησιακό φορτίο στους ηρωικούς Εβρίτες κορυφώνεται.

Κατασυγκινημένοι και εμείς προσπαθήσαμε να σας τα μεταφέρουμε όσο μπορούσαμε απλά και όπως τα ακούσαμε.

ΑΔΕΛΦΟΙ - ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ - ΔΕΗΣΗ - ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ για τα μαχόμενα παιδιά μας, στρατεύσιμους, αξιωματικούς , σώματα ασφαλείας, πολιτικό δυναμικό και σε κάθε ψυχή που μοχθεί εκεί πάνω.

ΣΤΩΜΕΝ καλώς
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

[toula]

Σαφέστατα και χρειάζεται προσοχή, ευθύνη, και αγάπη πολλή. Αλλά στο τέλος μη την γλιτώσουμε από το Κορωναϊό και πάθουμε κατάθλιψη ή πανικό.
Δεν χρειάζονται εγωισμοί και παληκαρισμοί, μα ούτε και αναστολή της ζωής. Να ελπίζουμε, να προσέχουμε και να προσευχόμαστε.
Όσο ποτέ τώρα έχουμε ανάγκη την γαλήνη της κοινωνία με τον Θεό.
Κι όπως λένε και οι φίλοι μας Ιταλοί, «ας μείνουμε μακριά σήμερα, για να μπορέσουμε να αγκαλιαστούμε σφιχτά αύριο….» .

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[Αναστάσιος]

«Αλλοίμονον! Αλλοίμονον εις τον κόσμον, ποία θλίψις πρόκειται να έλθει εις τους κατοίκους της γης, όταν πολλοί από τους άρχοντας της γης, και της πολιτείας και της εκκλησίας, είναι υπηρέται και δούλοι του Αντιχρίστου!…
Οι άρχοντες της εκκλησίας και της πολιτείας εις τας πονηράς ημέρας μας κοιμώνται τον βαρύτατον ύπνο της αμελείας και της ραθυμίας. Εάν δεν ξυπνήσουν και δεν ξυπνήσουν τον κλήρο και τον λαό εις μετάνοιαν, εις εργασίαν των εντολών του Θεού, των αρετών και των καλών έργων, θα δώσουν λόγο κατά την ημέρα της κρίσεως, και θα τιμωρηθούν.
…Ο σημερινός συγχρονισμός και ψευδοπολιτισμός τείνει να μεταβάλει την οικουμένη και αυτή την πατρίδα μας Ελλάδα εις Σόδομα και Γόμορρα. Οι Χριστιανοί Έλληνες των πρώτων αιώνων μετέδωσαν εις τα αλλόφυλα έθνη τον Χριστιανισμόν, τα λαμπρά και σεμνά ήθη, την αρετήν.
Οι σημερινοί Έλληνες λαμβάνουν παρά των εθνών το σκότος, την πλάνην, την ασέβειαν, την απιστίαν, την βλασφημίαν, την διαφθοράν και ακολασίαν, την ξετσιπωσύνην, την ακαθαρσίαν και δυσωδίαν, και το λυπηρόν ότι οι περισσότεροι των Ελλήνων, ανδρών και γυναικών μετά χαράς τα δέχονται, τα εφαρμόζουν και νομίζουν ότι ευρήκαν θησαυρούς, ότι πριν ήσαν εις το σκότος και τώρα άνοιξαν τα μάτια τους και εγνώρισαν πως πρέπει να ζουν!
Αλλοίμονον που καταντήσαμε!».
Από το βιβλίο: «ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ» Γέροντος Φιλόθεου Ζερβάκου (εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη).

[toula]

Μια νοσοκόμα καταρρέει πάνω σε ένα γραφείο.
Χρησιμοποιεί μία πετσέτα για μαξιλάρι.
Λίγα λεπτά αναζητά για να κλείσει τα μάτια της.
Να ονειρευτεί κάτι όμορφο
κι ας ανασαίνει μέσα από μια μάσκα.
Να πάψει να βλέπει το δράμα που βιώνει.
Να πάψει να βλέπει την απόγνωση ενός πολιτισμού
που επένδυσε τόσο πολύ στο μέλλον
που νόμιζε ότι είναι άτρωτος,
που ξέχασε τελικά το πόσο εύθραυστος είναι...
____________________________________________

Σχεδιάσαμε ένα μέλλον στο παρελθόν μας
με αλαζονεία και φιλαυτία.
Τώρα η "ζωή" κάνει ένα βήμα πίσω.
Σταματά.
Χρειάζεται μάλλον αυτό το σταμάτημα.
Για να δούμε τελικά που βρισκόμαστε.
Τι αναζητούμε από την ζωή μας.
Να δούμε τελικά ποιοι είμαστε και ποιοι δεν είμαστε.

Ένας κόσμος του μέλλοντος
βαριανασαίνει και καταρρέει.

Πολλοί πλήρωσαν το τίμημα
και δυστυχώς κι άλλοι θα πληρώσουν.

Κάποιοι όμως δυστυχώς
συνεχίζουν να ζούνε
αδιάφορα και επιπόλαια.
Δεν έχουνε καταλάβει ότι
μια στιγμή χρειάζεται για να βρεθείς
από υγιής, ασθενής
και από ασθενής, νεκρός.
Κι αν όχι εσύ, κάποιος αγαπημένος σου.

Σταμάτα.
Χρειάζεται αυτό το σταμάτημα.
Είναι ανάγκη να σταματήσουμε.
Νομίζαμε ότι τίποτα δεν μπορεί να μας σταματήσει.
Μα τώρα ίσως για πρώτη φορά η γενιά μας
καταλαβαίνει σε τέτοιο βαθμό την αδυναμία της
να ελέγξει το μέλλον της.

Όλα κλείνουν. Σταματούν.
Ο χρόνος όμως συνεχίζει.
Σταματούν τα όνειρα
για καλοπέραση και ηδονές
κι αρχίζουν τα όνειρα για ζωή.
____________________________________________

Ένα ευχαριστώ
σ' αυτούς τους ήρωες,
γιατρούς και νοσηλευτές.
Ένα ευχαριστώ
στους επιστήμονες
που προσπαθούν να σταματήσουν
αυτό το σταμάτημα της ζωής.

Όλοι μας χρειάζεται να συμβάλουμε
σε αυτή την προσπάθεια.
Εκούσια ας σταματήσουμε για λίγο
πριν αναγκαστούμε να σταματήσουμε για πολύ.

Όλοι μας φέρουμε ευθύνη.
Για το κοινό καλό.
Για τις επόμενες γενιές.
Για το μέλλον που θέλει να τρέξει
μα μοιάζει ασθματικό.
Για την ζωή που θέλει να ανατείλει ξανά
φωτεινή και όμορφη
μα τώρα κρύβεται φοβισμένη,
φορώντας μάσκες,
με λαβωμένη ανάσα.
____________________________________________

Πολλά έχουμε πάρει ως δεδομένα
στην καθημερινότητά μας.
Καιρός να καταλάβουμε την αξία τους.
Καιρός να εκτιμήσουμε ξανά τα πράγματα.
Καιρός να δούμε τον διπλανό μας.
Καιρός να δούμε τον εαυτό μας.
Καιρός να προσευχηθούμε...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Για ακόμη μια φορά στοχοποιήθηκε η εκκλησία και οι χριστιανοί. Παρουσιάστηκαν ως ανεύθυνοι και επικίνδυνοι στο δημόσιο χώρο. Κι όμως δεν χρειάστηκε παρα μια με δυο ανακοινώσεις της ιεράς συνόδου και των κατά τόπους μητροπόλεων ώστε άμεσα οι ναοί να αδειάσουν κατά 95% . Αυτό φανερώνει το αντίθετο της εικόνας που θέλησαν να περάσουν για τους χριστιανούς που εκκλησιάζονται, ως μια κοινωνικά ανεύθυνη ομάδα. Κάθε άλλο παρα αυτό φάνηκε. Χριστιανός σημαίνει ευθύνη για τον άλλον. Δε μπορώ να ζω δίχως να διακονώ την χαρά του άλλου.

Ενώ όμως οι πιστοί δεχόντουσαν την κοινωνική λοιδορία τι συνέβαινε στο υπόλοιπο δημόσιο βίο;

Οι παραλίες, οι πλατείες, οι καφετέριες, παιδότοποι, και τόσοι άλλοι δημόσιοι χώροι μαζικών συναθροίσεων άδειασαν; Γιατί όσο γινόταν αυτή η χλευαστική και απαξιωτική επίθεση στην εκκλησία, όλοι αυτοί οι χώροι ήταν και είναι κατάμεστοι με ότι αυτό συνεπάγεται εν καιρώ επιδημίας για την δημόσια υγεία. Ακόμη και βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος μόλις εχθές συναθροιζόταν σε ταβέρνες αδιαφορώντας για την πρωθυπουργική παραίνεση να μείνουμε στα σπίτια μας. Αλλά εκεί βλέπετε δεν είναι εκκλησία να τους ενοχλεί. "Έξω από την εκκλησία υπάρχουν μονάχα υπεύθυνοι και προδευτικοί πολίτες...." Μόνο που αυτό δεν φάνηκε σε καμία των περιπτώσεων.

Θα πει κάποιος, από αυτούς που πήγαν στις παραλίες και τις καφετέριες δεν ήταν και άνθρωποι της εκκλησίας ; Βεβαίως και μπορεί να ήταν. Εκείνο όμως που θέλω να υπογραμμίσω είναι ότι την ίδια στιγμή που η εκκλησία δεχόταν τα πυρά ως σκοταδιστική και επιζήμια για την δημόσια υγεία, άλλοι δημόσιοι χώροι κοινών συναθροίσεων σαφέστατα πολυπληθέστερων ήταν δίχως κανέναν έλεγχο. Αυτό κάτι λέει ως προς τις αγαθές και αμερόληπτες προθέσεις πολλών επικριτών της εκκλησίας.

Καλό λοιπόν είναι πριν κουνήσουν άπαντες το δάκτυλο στην εκκλησία ως τον μεσαίωνα* της ελληνικής κοινωνίας, να αναζητήσουν τον δικό τους μεσαίωνα που κυοφορείτε σε αντικληρικαστικά και αντιεκκλησιαστικά στερεότυπα σκέψης.

Σε περιόδους ανθρωπιστικών κρίσεων καλό είναι αντί να υψώνουμε τα χέρια με προφανή διάθεση αντιπαράθεσης και διχόνοιας να ανοίξουμε τα χέρια μας, σε συνεργασία και ενότητα. Κι ας καταλάβουμε ότι στο αγώνα για την ζωή δεν χωράνε θανατηφόρες διαιρέσεις. «Μένουμε μακριά σήμερα για να μπορούμε να αγκαλιαστούμε σφιχτά αύριο…»

***Αυτό με το μεσαίωνα πρέπει κάποια στιγμή να γίνει αιτία συζητήσεως, γιατί ο κάθε άσχετος αναφέρεται στο μεσαίωνα μην γνωρίζοντας ποια ιστορική περίοδο περιγράφει.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος