"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Κανείς δεν μας ζήτησε να αρνηθούμε τον Χριστό.
Κανείς δεν μας είπε να μην εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας στη Παναγία και τους Αγίους.
Κανείς δεν μας έθεσε διλήμματα πίστεως.

Πολύ απλά ως εκκλησία και ως χριστιανοί θέλοντας υπεύθυνα να συμβάλουμε στην αντιμετώπιση της επιδημίας, είπαμε σε ευπαθείς ομάδες, σε ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, αλλά και γενικότερα προς πάντες, να περιοριστούμε αυτό το διάστημα στα σπίτια μας.
Εκεί μπορούμε να προσευχηθούμε για την εκκλησία και ολάκερο τον κόσμο, ιδιαιτέρως δε για τους συνανθρώπους μας, που δοκιμάζονται σκληρά.

Ομολογία πίστεως σε αυτές τις ιδιαίτερες συνθήκες είναι να μείνουμε σπίτι μας. Αυτό θέλει ο Χριστός. Αυτό ζητάει.
Ας νιώσουμε όπως ο Χριστός. Τι θα έκανε εκείνος στην θέση μας; Λέτε να ζητάει μια λατρεία που αγνοεί και προκλητικά αδιαφορεί για την υγεία των συνανθρώπων μας;

Μα εδώ ο Χριστός λέει ότι εάν φέρεις δώρα στο ναό και στο δρόμο σκεφτείς ότι κάτι έχεις με τον αδελφό σου, άφησε τα δώρα πήγαινε πρώτα να τα βρεις με τον συνάνθρωπο σου, και μετά έλα στην Λατρεία μου.

Πως είναι δυνατόν ο Χριστός να αποδεχθεί μια λατρεία που γίνεται στο όνομα του, αλλά αδιαφορεί για το καλό, την υγεία, την χαρά και την ζωή του συνανθρώπου μας;
Έλεον, αγάπη δηλαδή λέει θέλω και όχι θυσίες... Αυτό ζητάει ο Χριστός; Θα το κάνουμε;
Ποιος σας είπε ότι ο Χριστός θα είναι χαρούμενος εάν γεμίσουμε τους ναούς αλλά αγνοήσουμε τους συνανθρώπους μας;

Η εκκλησία μας, όλοι εμείς βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική ευθύνη και πρέπει να αποδείξουμε ότι γνωρίζουμε βιωματικά ποιος είναι ο Χριστός και όχι ιδεολογικά.
Πρέπει να φανερώσουμε σε όλους, ότι ο Χριστιανός είναι ο άνθρωπος της κοινωνικής ευθύνης και αλληλεγύης. Που δεν νοιάζεσαι για την ψυχούλα του, αλλά τις τις ψυχές όλων. Που δεν τον νοιάζει αυτός να πάει στο παράδεισο και όλοι οι άλλοι να μείνουν έξω. Κανείς παράδεισος δεν υπάρχει όταν είσαι μόνος.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Αυτές τις ημέρες που περνούμε δεν απειλείται, ούτε δοκιμάζεται η πίστη μας. Δοκιμάζεται η λογική μας, η σύνεσή μας και η αγάπη μας προς τους άλλους.
Χρειάζεται με σύνεση και υπευθυνότητα να κάνουμε υπακοή στις συμβουλές των αρμοδίων για το θέμα της πανδημίας, επιστήμονες και ιατρούς.

Μην πειράζουμε τον Θεό με τον αδιάκριτο ζήλο μας, όπως εκείνο το ανέκδοτο που λέγει ότι: ένας χριστιανός ναυάγησε και ήταν μέσα στο πέλαγος. Πέρασε ένα πλοίο και του πρόσφερε βοήθεια, αυτός όμως αρνήθηκε να επιβιβαστεί λέγοντας "εγώ προσεύχομαι στον Θεό να με σώσει, δεν σας έχω ανάγκη". Μετά από λίγο πέρασε κι άλλο πλοίο και μετά και τρίτο πλοίο, όμως ο χριστιανός αρνήθηκε την ανθρώπινη βοήθεια προτάσσοντας την πίστη του στον Θεό ότι θα τον σώσει θαυματουργικά. Μετά από μερικές ώρες ο χριστιανός πνίγηκε. Βρέθηκε μπροστά στον Θεό. Τότε με παράπονο του είπε: "εγώ σε εμπιστεύτηκα Θεέ μου και ζήτησα την βοήθειά σου αλλά εσύ με αγνόησες". Τότε ο Θεός του είπε: "τρεις φορές σου έστειλα βοήθεια, τρεις φορές σου έστειλα πλοίο όμως εσύ με αγνόησες".

Ο Θεός αδελφοί μου, τούτες τις κρίσιμες ώρες μας μιλά μέσω της επιστήμης και των ανθρώπων που με αγωνία μας συμβουλεύουν. Μην αγνοούμε αυτά που μας λένε.
Οι ημέρες που έρχονται είναι κρίσιμες για όλους μας.
Με πίστη στον Θεό ας μείνουμε σπίτι μας. Ας κάνουμε την αγωνία μας, προσευχή και τον ζήλο μας, υπακοή.
Μην μας φαίνονται ακραία τα μέτρα που υπάρχουν ή που θα παρθούν. Εάν κάτι θα πρέπει να μας χαρακτηρίζει εμάς τους χριστιανούς είναι η υπευθυνότητα και όχι η επιπολαιότητα, ειδικά σε αυτό το θέμα της πανδημίας που απειλεί χιλιάδες ζωές.

Σίγουρα υπάρχουν δυσκολίες, γ' αυτό και καλούμαστε να έχουμε συγκατάβαση κατανόηση προς τους άλλους, ειδικά σε θέματα εργασιακά.

Οι προσευχές μας εκτός προς τους ασθενείς και τις οικογένειές τους ας είναι και με τους ιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό των νοσοκομείων μας που καλούνται να διακονήσουν τους πάσχοντες συνανθρώπους μας με πραγματικό κίνδυνο της ζωής τους αλλά και των οικείων τους.

Ήρθε ο καιρός όχι μόνο να δείξουμε την πίστη μας στον Θεό αλλά κυρίως να δείξουμε τους καρπούς αυτής της πίστης μας, που είναι η υπακοή, η σύνεση, η σωφροσύνη, η υπευθυνότητα, η συγκατάβαση και η αγάπη προς τους άλλους. Φαινόμενα αδιάκριτου ζηλωτισμού δεν τιμούν κανέναν, ούτε πείθουν για την ευλάβειά μας. Τον ζήλο μας και την ευλάβειά μας δεν θα την δείξουμε με την εμμονή μας στις ακολουθίες αλλά με την εσωτερική εργασία που θα κάνουμε αυτές τις ημέρες, με την κατ' ιδίαν μας προσευχή και με τον σεβασμό προς τους κανόνες της πολιτείας.

Με κοινό νου, δηλαδή με σκέψη ισορροπημένη να περάσουμε αυτές τις ημέρες με ειρήνη και ησυχία, τηρώντας επακριβώς τις οδηγίες των λοιμωξιολόγων και των επιδημιολόγων.
Να ενημερωνόμαστε για την κατάσταση που επικρατεί, να ακούμε με προσοχή τους ειδικούς και να κάνουμε και την προσευχή μας ο Θεός να φωτίσει τους επιστήμονες ώστε σύντομα να βρούμε κάποιο ικανό φάρμακο για να αντιμετωπιστεί η πανδημία.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ω πανύμνητε Μήτερ… Τώρα μιλούν μόνο οι επιστήμονες…

Ἄκουγα γιὰ τὸ Ἑκούσιον Πάθος τοῦ Σωτῆρα Χριστοῦ, ποὺ σταυρώθηκε γιὰ τὸν καθένα μᾶς ξεχωριστά. Ἄκουγα γιὰ τὸν κόκκο σινάπεως, γιὰ τὴν ἐλάχιστη πίστη ποὺ μετακινεῖ βουνά.

Γιὰ τὸν Πέτρο ποὺ ἐδειλίασε στὴν ταραγμένη θάλασσα καὶ γιὰ τὸν Κύριο ποὺ δὲν σταμάτησε ποτὲ ἀποκαλυπτικὰ νὰ μιλᾶ γιὰ τοὺς χλιαροὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν... Νὰ ἐπανέλθουμε στὸ Ἅγιο συναξάρι ὅμως τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ πιστοῦ. Τί συναντᾶμε κάθε μέρα ἐκεῖ;

Μιὰ Ἐκκλησία στολισμένη! Φοράει ἕνα ἔνδυμα της πιὸ σπάνιας ὀμορφιᾶς τῆς ἀχειροποίητης... Πορφύρα καὶ βύσσος! Τὸ χρῶμα τῶν βασιλιάδων καὶ τὸ μετάξι τῆς θάλασσας! Τῶν ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ Μαρτύρων σου, ὡς πορφύραν καὶ βύσσον τὰ αἵματα, ἡ Ἐκκλησία σου στολισαμένη, δι᾿ αὐτῶν βοᾶ σοί, Χριστὲ ὁ Θεός.

Κάμινοι δροσίστηκαν, θηρία ἐξημερώθηκαν, νεκροὶ ἀναστήθηκαν, τροχοὶ ἔσπασαν, εἴδωλα θρυμματίστηκαν... Ψεύτικο τὸ συναξάρι; Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρό; ἢ Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ καὶ σήμερα; Μὴν δοκιμάζετε εἶπαν τὸν Θεὸ συναθροισμένοι σὲ χώρους λατρείας Του ...

Μὰ πεφιλημένε μου, μὴν τῆς τὸ ἀφαιρεῖς τῆς Μάνας Ἐκκλησίας τὸ πανωφόρι... Δὲν πῆγε ὁ ἀνθρωπάκης τοῦ Θεοῦ (μιλᾶμε γιὰ τὸν ὑγιῆ, ὄχι γιὰ ἐκεῖνον ποὺ μὲ γρίππη καὶ πυρετὸ πηγαίνει στὸν Ναό.

Ὑπάρχει εἰδικὴ εὐχὴ γιὰ τοὺς δι᾿ εὐλόγους αἰτίας ἀπολειφθέντας) ταξίδι σὲ χώρα καὶ χῶρο ὑψηλῆς ἐπικινδυνότητας, οὔτε σὲ καρναβάλι οὔτε σὲ γλέντι οὔτε πουθενὰ ἀλλοῦ συναθροίστηκε, οὔτε βγῆκε νὰ τρέξει μὲ 300 στὴν Ἐθνικὴ καὶ νὰ πεῖ... θὰ μὲ σώσει ὁ Θεὸς...

Στὴν Ἐκκλησία θέλει νὰ πάει, στὴν Κιβωτὸ... νὰ μπεῖ μέσα καὶ νὰ νιώσει ἀσφαλής! Νὰ συγχρωτιστεῖ μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο, τὴν Παναγία Μητέρα Του, τοὺς γνήσιους φίλους Του! Εἶναι δυνατὸν μὲ αὐτήν του τὴν ἀποκοτιά κατ᾿ ἐσὲ πολυσέβαστέ μου νὰ δοκιμάζει τὸν Θεό; Μὴ γένοιτο!

Ἀνεστάλησαν ἀκολουθίες μέσα στήν Ἁγία καὶ μεγάλη Τεσσαρακοστή! Προηγιασμένες Θεῖες Λειτουργίες! Χαιρετισμοὶ τῆς Ὑπεραγίας Θεομάνας! Τὸ παράδοξόν σου τῆς φωνῆς... Γνῶσιν ἄγνωστον γνῶναι... Χαῖρε σοφῶν ὑπερβαίνουσα γνῶσιν...

Ἀμ δὲ... Κάτσε ἐσὺ Κυρούλα μου στὴν ἄκρη! Τώρα μιλοῦν οἱ ἐπιστήμονες! Χαῖρε τῶν ἀπίστων ἀμφίβολον ἄκουσμα! Χαῖρε τῶν πιστῶν ἀναμφίβολο καύχημα! Ρήτορας πολυφθόγγους ὡς ιχθύας ἀφώνους ὁρῶμεν ἐπὶ σοὶ Θεοτόκε! Χαῖρε φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα! Χαῖρε τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα! Χαῖρε ὅτι ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί! Ἀσάλευτος πύργος καὶ ἀπόρθητον τεῖχος ἐσύ!

Αμ δὲ... Μπὲς ξανὰ ἐσὺ Κυρούλα μου στὸ εἰκόνισμά σου! Τώρα μιλᾶ ἡ ἀκαδημαϊκὴ κοινότητα! Ξεχάσαμε τὸ ὁμολογιακὸ φρόνημα, τὸ ἑκούσιο μαρτύριο, τὸν Σωτῆρα Χριστό, τὴν Διασώζουσα, Παντάνασσα, Παραμυθία, Γοργοϋπήκοο, Ἐγγυήτρια, Πονολύτρια, τὴν Ὑπέρμαχο, Φοβερὰ Προστασία.

Σαφῶς μὲ ὅσα γράφτηκαν παραπάνω δὲν παραινοῦμε κανέναν νὰ καταστρατηγήσει τὶς ἀπολύτως σεβαστὲς συμβουλὲς τῶν εἰδικῶν. Μιλᾶμε γιὰ τὴν θλίψη ποὺ μᾶς προκάλεσαν οἱ ἀναστολὲς τῆς Λειτουργικῆς Ζωῆς σὲ διάφορα (εὐτυχῶς ἐλάχιστα) μέρη τῆς Ὀρθοδοξίας μας.

Ἄν ἕνας ἰὸς προκαλεῖ κάτι τέτοιο, ἀναρωτιόμαστε ποὺ θὰ βροῦμε τὸ θάρρος καὶ τὸ σθένος νὰ ὁμολογήσουμε Χριστὸ ἂν κάποτε ξαναζωντανέψουν οἱ προδήλως γιὰ κάποιους νεκρὲς σελίδες τοῦ συναξαριοῦ μὲ διλήμματα ἄρνησης τοῦ Χριστοῦ ἢ θανάτου... Μὰ στ᾿ ἀλήθεια εἴμαστε ἀκόμα ζωντανοί;

Καὶ κάτι ἀκόμα... Σύμφωνα μέ τὶς ἐπίσημες μόνο καταγραφὲς (οἱ ἀνεπίσημες διπλασιάζουν τὸν ἀριθμὸ) στὴν Ἑλλάδα πραγματοποιοῦνται κατ᾿ ἔτος 250.000 ἐκτρώσεις!

Ἄν διαιρέσουμε τὸ νούμερο μὲ τὸ 365 τῶν ἡμερῶν τοῦ ἔτους θὰ διαπιστώσουμε ὅτι ἐπισήμως καθημερινὰ στὴν Ἑλλάδα φονεύονται 685 ζωές! Αὐτὸ εἶναι πανδημία! Ἐκδημία, ἀποδημία καὶ ἐξορία... Καὶ αὐτὴ ἑκούσια ἀπὸ πατρίδα ποθεινὴ...

Ἴσως νὰ ᾿ναι καὶ ἡ αἰτία γιὰ ὅσα δεινὰ τώρα μᾶς χτυποῦν τὴν πόρτα. Ὦ Πανύμνητε Μῆτερ! Ἀπὸ πάσης ρύσαι συμφορᾶς ἅπαντας!

Νώντας Σκοπετέας Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ 2020

www.orthmad.gr

Μεγάλη Τεσσαρακοστή - αυτές τις μέρες δέν ξέρουμε αν θά τις ξαναζήσουμε...

Μεγάλη Τεσσαρακοστή- αυτές τις μέρες δέν ξέρουμε αν θά τις ξαναζήσουμε. Νά προσέξουμε τήν «ευχή», νά λέμε όλο καί περισσότερο τήν «εύχή» - διότι όσο πλησιάζουν τά χρόνια προς τό τέλος του κόσμου, τόσο θά άπομακρύνεται ό άνθρωπος άπό τον Θεό. Ο όσιος Έφραίμ ό Σύρος έλεγε ότι όσο θά πλησιάζουμε στά χρόνια τού άντιχρίστου, τόσο χειρότεροι θά γινώμαστε, μοναχοί καί κοσμικοί.

Σήμερα δέν ύπάρχει οικογένεια πού δέν έχει προβλήματα, κυρίως άπό τά παιδιά τους- φοβερά προβλήματα. Φθάσαμε στήν κατάστασι πού ό ένας νά μή θέλη νά δη τον άλλο. Ό διάβολος περιλαβαίνει καί τά Μοναστήρια. Έχει μία ούρά πού είναι άπεριόριστη καί τυλίγεται στον καθένα καί του λέει: «Μή κάνης εκείνο, κάνε τό άλλο, μή κάνης προσευχή, μή κάνης αυτό, τό κάνεις μεθαύριο, κοιμήσου» καί φέρνει τή χαύνωσι. Εμείς λοιπόν νά κάνουμε ύπακοή- ή ύπακοή στούς Προεστώτες είναι ύπακοή στον Θεό. Οι Προεστώτες είναι ένα μέσο τής σωτηρίας μας, δηλαδή είναι όπως μία φαγάνα πού αφαιρεί τά μεγάλα βράχια, γιά νά περάσουμε- τά ύπόλοιπα όμως πρέπει νά τά βγάλουμε εμείς. ’Άν εμείς δέν κάνουμε ύπακοή στον Θεό, δέν θά μάς σκεπάζη ή Χάρις Του. Τίποτε δέν γίνεται έτσι. Και νά προσεύχεται ένας άνθρωπος άπό τό πρωί μέχρι τό βράδυ γιά ένα άλλο άνθρωπο, άν δέν έχη εκείνος προαίρεσι, δέν τον βοηθάει ή προσευχή. Γι’ αύτό θέλει λοιπόν νά έχουμε καλή προαίρεσι, νά θέλουμε τή σωτηρία μας καί νά θέλουμε νά αγωνιστούμε.

Αγώνας! Πώς είναι σέ ένα γήπεδο, σέ ένα στάδιο πού άγωνίζονται νά κερδήσουν τό κύπελλο, έτσι και εμείς πρέπει νά τρέχουμε, νά λέμε τήν «ευχή» συνέχεια. Είναι κόπος; Γιά νά πουν οί άγιοι Απόστολοι «άδιαλείπτως προσεύχεσθε», γιά νά πή ό Χριστός «γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μή είσέλθητε εις πειρασμόν» δέν τόπε τυχαία, ένας Θεός τό είπε. Γιατί τό είπε; Γιά νά αγωνιστούμε. Όταν έχει τήν προσευχή κανείς, έχει εύκινησία στή δουλειά του, έχει Χάρι καί ζητά νά έργασθή τον Θεό καί δέν υπολογίζει τον έαυτό του καθόλου. Δέν υπολογίζει κόπο, θέλει τον Θεό νά εύχαριστήση. Έτσι δείχνει τήν άγάπη του στον Θεό. «Γρηγορείτε καί προσεύχεσθε». Τον λόγο αύτό του Θεού νά τον έχουμε άνά πάσαν στιγμή στή διάνοια μας, νά μή μάς φεύγη.

Οί μέρες είναι λίγες, οί ώρες είναι λίγες καί πρέπει αύτά νά τά έκμεταλλευώμαστε καί νά μή γυρίζουμε άπό τό άλλο πλευρό. Όταν ό διάβολος μάς λέη ότι δέν μπορείς, νά του λέμε: «Όχι, μπορώ, θά σηκωθώ- όχι, σήκω, σήκω, γιατί ήρθε ή Δευτέρα Παρουσία». Αμα έχουμε αύτό τό λογισμό, ότι ήρθε ή Δευτέρα Παρουσία, θά πεταγώμαστε μέχρι εκεί πάνω στο νταβάνι. Γιά νά γίνεται σεισμός καί νά κουνιέται τό κτίριο, θά σηκωθής ή δεν θά σηκωθής; Γιά νά ακούς τά άεροπλάνα νά βομβαρδίζουν δυο αεροπλάνα νάρθουνε, ή καρδιά μας δέν ξέρω κι εγώ που θά πάη. Αμα έπιτρέψη ό Θεός νά γίνη τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, άμέσως μετά θά βασιλέψη ό αντίχριστος, τότε θά θυμηθούμε αυτές τις μέρες. Δέν θά τις ξαναβρούμε, θά λέμε: «Αχ, αυτές τις μέρες πώς τις έχασα, αυτή τή νύχτα πώς τήν έχασα, νά μή προσευχηθώ;». Νά σηκωνώμαστε στην Θεία Λειτουργία, νά έτοιμαζώμαστε νά παρουσιαστούμε στην Θεία Μυσταγωγία. Πού θά βρούμε Λειτουργία, πού θά βρούμε ιερέα, τίποτε τότε. Νά λέμε, νά νηστέψουμε, νά κοινωνήσουμε, νά εκκλησιαστούμε τώρα πού υπάρχει καιρός.

Όλα αύτά νά τά τυπώσουμε πολύ βαθειά στην ψυχή μας, νά μή τά παίρνουμε άψήφιστα, επιπόλαια. Βρήκαμε με μιά αδελφή μία έφημερίδα παλιά πού γράφει γι’ αύτά' είναι ή σημερινή εποχή πού ζούμε. ’Έτσι τά έγραφαν πριν δέκα χρόνια και τά βρίσκουμε σήμερα στήν πράξη. Έτσι λοιπόν προσέξτε νά μή αργολογούμε στά διακονήματά μας. Οί ιστορίες δέν τελειώνουν ποτέ. Νά κάνουμε προεργασία καί νά έχουμε τό νου μας στον Θεό. Νά μή χάνουμε λεπτό, νά μή συζητάμε, και περνάει ή ώρα καί πάει χαμένη, καί από ’δώ κουβέντα καί άπό ’κει κουβέντα. Μόλις ξυπνήσουμε, στήν έκκλησία. Μετά θά φάμε, θά πάρουμε εύχούλα άπό τή Γερόντισσα καί θά πάμε στο διακονηματάκι μας. Καί ’γώ στο διάκονηματάκι μου θά προσευχηθώ, ξέρω τί θά κάνω. Καί έτσι ή Χάρις τού Θεού θά μάς βοηθήση νά περάσουμε αυτές τις φοβερές μέρες πού έρχονται. Πώς θά σωθούμε, πώς θά πάμε στον Χριστό; Τί θά συναντήσουμε!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ
http://apantaortodoxias.blogspot.com/

Αγαπητοί μου αδερφοί, η απόφαση της Ελληνικής Κυβερνήσεως είναι σεβαστή, οφείλουμε όλοι για το κοινό καλό να ταπεινωθούμε. Η εκκλησία κάνει υπακοή και ταπείνωση για το καλό όλων. Δεν πρόκειται για θέμα διωγμού της Εκκλησίας. Σε όλα τα κράτη κλείνουν τα πάντα, συναγωγές, τζαμιά κλπ. Δεν είναι κάτι που αφορά τον Χριστιανισμό αλλά γενικά το ανθρώπινο γένος. Οφείλουμε όλοι μας να νιώσουμε νοσούντες του ιού για να προστατέψουμε τον εαυτό μας και τον συνάνθρωπο μας. Ο πλανήτης αιμορραγεί. “Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ” (Γαλ Γ’23 Δ΄5). Δεν έχει σημασία αν κάποιος που νοσεί είναι Χριστιανός, Μουσουλμάνος, Ινδουϊστής, άντρας, γυναίκα ή παιδί. Είμαστε όλοι μια αγκαλιά για να φύγει αυτός ο πειρασμός. Το φέρετρο δεν έχει ούτε χρώμα ούτε θρησκεία. Όταν ένας άνθρωπος πονα τότε μια εικόνα του Κυρίου αιμορραγεί.

Να πούμε και κάτι άλλο; Πολλοί αδερφοί μας θέλουν αντάρτικο, και ερωτώ: Αν κάνουμε αντάρτικο και παραχωρήσει ο Θεός να νοσήσουν ψάλτες, ιερείς, αρχιερείς, πιστοί (Δεν μιλάω για το Θέμα της Θεία Κοινωνίας προς Θεού!) και τα φέρετρα έρχονται σαν την βροχή τι θα λέμε μετά ; Ποιός είναι έτοιμος να πάρει αυτό το βάρος ; Ας ταπεινωθούμε και να αφήσουμε τον αντάρτικο και την “Αγιότητα” του πληκτρολογίου.
Ας δούμε το θετικό πρόσημο της κατάστασης. Τόσα χρόνια τρέχουμε για δουλειές πανικόβλητοι και περισσότερο για περιττά πράγματα ήρθε η ώρα που θα έχουμε χρόνο να κάνουμε προσευχή με πόνο χωρίς μέριμνες και δουλειές.

Θα κάνουμε ένα βήμα πίσω προσευχόμενοι με μετάνοια προς τον εξουστιαστή της ζωής που είναι ο Κύριος μας. Μην ξεχνάμε όλα αυτά τα παραχωρεί ο Θεός και ο ίδιος μόνο ξέρει το γιατί και το πως. Δεν μπορούμε να δοκιμάζουμε τον Θεό για κανένα λόγο. Διανύουμε μέρες προσευχής , σιωπής και εσωτερικού προβληματισμού. Να γίνει το σπίτι μας Εκκλησία.
Να ανάψουμε το καντηλάκι μας, το θυμιατό, να διαβάσουμε τις Ιερές Ακολουθίες. Να γονατίσουμε και να προσευχηθούμε θερμά. Ήρθε η ώρα πλέον να φύγουμε απο το “φαίνεσθαι” και να πάμε στην ουσία του “είναι” στην σχέση μας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο.
Διαβάζω Ιερείς που λένε “Θα λειτουργήσουμε και ας πάμε φυλακή”, λυπάμαι αλλά δεν θα το ήθελε αυτό ο Κύριος. Για να τα παραχωρεί όλα αυτά γνωρίζει καλά ο Χριστός τι συμβαίνει. Δοκιμαζόμαστε σε όλα τα επίπεδα : Στην πίστη, στην αγάπη, στην προσευχή στα πάντα. . .
Σας παρακαλώ ας πούμε εκείνη την ωραία ευχούλα που λένε οι υποτακτικοί στους γέροντες “Να είναι ευλογημένο” και ας σιωπήσουμε τους λογισμούς προσευχόμενοι προς τον Κύριο μας ......

“Οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν” ΕΩΘΙΝΟ Θ΄ (Ιωάννη 20,19)

“Τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνωμεν”

Αφήστε τα πληκτρολόγια και πιάστε τα κομποσχοίνια....

Έχει ο Θεός...Καλό αγώνα σε όλους.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

Σας θερμοπαρακαλώ, δεχόμαστε και κάνουμε υπακοή στην Εκκλησία και στην απόφαση της Ιεράς Συνόδου. Το τελευταίο πράγμα που θα θέλαμε τώρα είναι η διαίρεση και η διχόνοια. Καλύτερα να αφιερώσουμε λίγο περισσότερο χρόνο στην προσευχή και τη μελέτη των Θείων Γραφών και να μην γινόμαστε δικαστές, μέσω του διαδικτύου, των αποφάσεων της Εκκλησίας. Μετάνοια, σιωπή , προσευχή και αγάπη. Να γίνει η προσευχή μας μια αγκαλιά για όλον τον κόσμο. Τόσες μέρες έχουμε ακούσει τα απίστευτα μέχρι ότι κάποιοι είμαστε αιρετικοί αν ακούσουμε την Ιερά Σύνοδο ή ότι πρέπει να επιλέξουμε τον δρόμο της επαναστάσεως. Χωρίς υπακοή στην Εκκλησία δεν υπάρχει σωτηρία. Ας γονατίσουμε περισσότερο, ας κλάψουμε και ας αλλάξουμε νου και να αφήσουμε τις εκκλησιαστικές ηλεκτρονικές επαναστάσεις.

Την ευχή του Κυρίου μας. π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

Αυτές τις ημέρες έχουμε όσο ποτέ άλλοτε την ανάγκη της προσευχής.
Να ενωθούμε με τον Χριστό, να γευθούμε την χαρά και την χάρη της Παρουσίας Του.
Να γλυκαθεί η πίκρα των φόβων μας.
Να ηρεμήσει ο ταραγμένος νους μας από τις τόσες αρνητικές γεμάτες πανικό πληροφορίες.

Γι αυτό εάν δεν έχουμε ακόμη διαμορφώσει ένα γαλήνιο καταφύγιο μέσα στο σπίτι μας, ας το πράξουμε τώρα. Αυτό χρειαζόμαστε. Ένα χώρο μέσα στο σπίτι μας, που να μπορούμε να ησυχάζουμε. Να σωπαίνουμε, να ανανεώνουμε την κουρασμένη μας ψυχή.

Εικόνες πολλές ή ελάχιστες δεν έχει σημασία. Ένα καντηλάκι, λίγο όμορφο θυμίαμα και ένα κερί να μας θυμίζει το φως που έχουμε μέσα μας και όλο το ξεχνάμε. Γιατί όλοι ανεξάρτητα τα λάθη και τις αμαρτίες μας, μέσα μας έχουμε το φως του Θεού.

Εκεί στο καταφύγιο μας, μπορούμε να προσευχηθούμε, όπως ο καθένας αναπαύεται. Του αρέσει και πάει στο χαρακτήρα του.
Με προσευχητάριο, λέγοντας το απόδειπνο, τους χαιρετισμούς ή την παράκληση της Παναγία μας. Ενός αγίου που νιώθουμε πολύ κοντά μας. Μπορούμε με το κοσμποχοίνι προφέροντας αργά και ήρεμα την ευχή του Ιησού. Να κατεβαίνουν οι λέξεις με έρωτα βαθιά στην ψυχή. Να χτυπάνε με πάθος μέσα μας. "Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με...".

Αλλά και μένοντας τελείως σιωπηλοί. Απλά παριστάμενοι ενώπιων Του. Να το κοιτάτε και να σας κοιτάει. Αυτό είναι το Παν. Η σιωπή του έρωτα.

Μπορείς όμως να διαβάσεις και κάτι που θα σου δώσει δύναμη, ηρεμία και θετικότητα. Όχι βαριά κείμενα αυτές τις μέρες. Δεν είναι ώρα τώρα για προβληματισμούς. Το νευρικό μας σύστημα θέλει τροφή για να αντέξει. Κι αυτή είναι η ησυχία και ηρεμία του νου.
Και μουσική μπορεί να ακούσεις, αρκεί να σε χαλαρώνει. Να ξέρεις ότι όλα μπορούν να γίνουν προσευχή, αρκεί να σε πηγαίνουν σε Εκείνον.

Να προσέξεις το λογισμό. Μπορεί να σου πει ότι «εδώ ο κόσμος χάνεται και εγώ ηρεμώ και προσεύχομαι…».
Μη τον ακούς. Σου λέει ψέματα. Τώρα είναι που πρέπει να προσεύχεσαι. Το έχεις ανάγκη, το έχουν ανάγκη οι συνάνθρωποι μας που δοκιμάζονται.
Και μην ξεχνάς πως εάν είσαι εσύ καλά θα είναι και άλλοι γύρω σου. Πως εάν έχεις εσύ φως θα το προσφέρεις και στους άλλους. Εάν βρεις εσύ την ειρήνη στο λόγο, στους τρόπους και την μορφή σου, τότε και οι γύρω σου θα γαληνέψουν την ταραχή του νου τους.
Εάν θες να φύγει το σκοτάδι, γίνε φως......

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος