"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Οι πύλες του μοναστηριού μας θα παραμείνουν κλειστές.
Θα τελούμε όλες τις ακολουθείς του νυχθημέρου για όλους σας.
Ήρθε ο καιρός που τα μοναστήρια θα σηκώσουν στην πλάτη τους όλη την οικουμένη.
Προσευχή. Αφήστε τα λόγια και πιάστε τα κομποσχοίνια σας. Αφήστε τους ζηλωτισμούς και γονατείστε ταπεινά.
Η αληθινή πίστη ανθίζει την ώρα του πειρασμού και της δοκιμασίας.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Είναι δύσκολο να ζεις χωρίς πνευματικό.

Η αδόκιμη ψυχή δεν διακρίνει το θέλημα του Θεού και

θα υποστεί πολλές δοκιμασίες, προτού μάθει την ταπείνωση.

Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

" Μαθήματα ζωής από τον Κορωναϊό....."

Η αλήθεια είναι ότι μονάχα όταν χάσουμε κάτι αντιλαμβανόμαστε την αξία ή σημασία του για εμάς. Όταν το έχουμε συνήθως το καταστρέφουμε. Δε μπορούμε να εκτιμήσουμε το πόσο σημαντικό ήταν για την ζωή μας. Αυτές τις μέρες νομίζω ότι βιώνουμε ακριβώς μια τέτοια απώλεια. Ένα βαθύ πένθος μια σπουδαίας αξίας που δεν είχαμε εκτιμήσει. Της ελευθερία μας.

Στην προσπάθεια να καταστείλουν την διάδοση του θανατηφόρου ιού και επιδημίας, οι κυβερνήσεις καθημερινά αναγγέλλουν διαδοχικά μέτρα, που συρρικνώνουν την ελεύθερη μετακίνηση μας, διαμορφώνοντας μια νέα πραγματικότητα ζωής. Όλα έχουν αλλάξει.

Πέρα όμως από την απώλεια των καθημερινών ελευθεριών μας, η κρίση αυτή έρχεται να μας δώσει ακόμη ένα μάθημα, ότι στην ζωή αυτή εάν η ελευθερία δεν συνδυάζεται με την ευθύνη και την αγάπη είναι καταστροφική.

Το σύνθημα ""κάνω ότι θέλω επειδή έτσι μου αρέσει…"", αδιαφορώντας για τις συνέπειες των πράξεων του σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, επέφερε τα σημερινά αποτελέσματα της κρίσης. Γιατί κάναμε ότι θέλαμε χωρίς ενδιαφέρον για το σύνολο της ζωής.

Ο άγιος Σιλουανός του Άθω, έλεγε ότι η αμαρτία που κάνω μόνος στο κελί μου έχει συνέπειες σε ολάκερη την κτίση. Καμία ενέργεια μας αλλά και καμία ενέργεια των άλλων, δεν μένει δίχως επιπτώσεις σε αυτό που ονομάζουμε ζωή.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Η παρουσία μας, οι επιλογές μας, συνδέονται πάντα με κάποιον άλλο. Η ακραία εξατομικευμένη επιθυμία, που δεν λαμβάνει υπόψιν της κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό της κάνοντας το κέφι της, «γιατί έτσι μου αρέσει….», φαίνεται απόλυτα αδύναμη να προασπίσει την ζωή.

Όχι μονάχα οι επιλογές του ενός επηρεάζουν άμεσα την ζωή του άλλου, αλλά και κανείς όπως βλέπουμε με την επιδημία αυτού του ιού δεν μπορεί να σωθεί χωρίς τον άλλον. Χρειαζόμαστε πέρα από εμάς και την ευθύνη του άλλου για να σωθούμε.
Το βλέπουμε τις ημέρες αυτές, στην επιδημία του ιού που δεν φτάνει μονάχα εγώ να προσέχω, αλλά και οι άλλοι. Ο ένας πρέπει να φροντίσει για τον άλλο. Αυτή είναι άλλωστε η μεγάλη αλήθεια του Ευαγγελίου, ότι η σωτηρία μας περνάει πάντα μέσα από τον πλησίον.

Όμως ας μην ξεχνάμε μια βασική αλήθεια της χριστιανικής ζωής, ότι καμία δοκιμασία δεν έρχεται χωρίς να μας κρατάει μια ευλογία. Έτσι αισθάνομαι ότι η ευλογία που θα μας δώσει αυτή η πανδημία, πέρα από την αναγνώριση για ακόμη μια φορά της αξίας που έχει η ζωή, θα είναι να εκτιμήσουμε ότι η ελευθερία πρέπει να συνδυάζεται με την ευθύνη, την αγάπη και την αλληλεγγύη.
Δεν μπορώ με λίγα λόγια να σωθώ μόνος δίχως την παρουσία του άλλου στην ζωή μου. Ο άλλος ζει μέσα μου, είτε ως παρουσία είτε ως απουσία. Είτε ως υπεύθυνος είτε ως ανεύθυνος. Είναι απόλυτα απαραίτητος όσο και εγώ, για να υπάρχει η ζωή.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Πάντως καλό θα ήταν αυτές τις μέρες που οι ναοί θα μείνουν κλειστοί, αντί να μαλώνουμε, να γκρινιάζουμε και να βριζόμαστε μεταξύ μας, να φανερώσουμε το πόσο Χριστό κουβαλάμε μέσα μας.

Το πόσο οι Θείες Λειτουργίες στις οποίες τόσα χρόνια συμμετείχαμε έχουν μεταμορφώσει, το νου, τις σκέψεις, την ψυχή και ολάκερη την ζωή μας.
Γιατί ξέρετε κάτι μεταξύ μας; Βαρέθηκα τις μεγάλες δηλώσεις περί Ορθοδοξίας, κουράστηκα από τους μάρτυρες του καναπέ, και τους ομολογητές του πληκτρολογίου. Που φωνάζουν μαλώνουν, βρίζονται, κατηγορούν για προδοσίες, συνωμοσιολογίες και άλλες προφητολογίες αλλά η ζωή τους είναι μέσα στην θλίψη και την μιζέρια, την μαυρίλα και την απαισιοδοξία, την κακία και την ίντριγκα, τα κουτσομπολιά, την κατάκριση και την ανυπακοή.

Καιρός λοιπόν να δείξουμε πόσο Χριστό κουβαλάμε μέσα μας.

Ας φανερώσουμε στο δημόσιο βίο της χώρας μας, τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος της Θείας Λειτουργίας. Να ζεις από και για την Θεία Ευχαριστία. Ότι τέλος πάντων βρε αδελφέ αυτή η εκκλησία, οι γεροντάδες και τα μοναστήρια που επισκέπτεσαι τόσα χρόνια, έχουν έστω και στο ελάχιστο μεταμορφώσει τη ζωή σου. Γιατί εάν είναι να συμπεριφερόμαστε και να ζούμε χειρότερα από αυτούς που δεν πάνε εκκλησία τότε τι μαρτυρία Χριστού δίνουμε; Αναρωτιέμαι.

Έλεγε μακαριστός Παύλος Ευδοκίμωφ, ότι στα αθεϊστικά κράτη που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να έχουν μια ομαλή λειτουργική ζωή, οι πνευματικοί πατέρες προέτρεπαν τους πιστούς, να γίνουν οι ίδιοι ναός και η ζωή τους Λειτουργία. Δηλαδή να λειτουργούμε στο εσωτερικό θυσιαστήριο της καρδιάς μας.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Τι σημαίνει να γίνω θυσιαστήριο του Θεού;
Ότι φανερώνεις καθημερινά μέσα από τις σχέσεις, σκέψεις, απόψεις και τρόπους, ότι είσαι άνθρωπος του φωτός, της χαράς και της θετικότητας. Ότι τα πάντα στο βίο σου, μυρίζουν Χριστό.

Ότι έχεις την χαρά του Αγίου πνεύματος, που ανθίζει μέσα σου ακόμη και στις βαρυχειμωνιές της ζωής. Δίχως να έχεις λύσει τα προβλήματα σου, εσύ χαμογελάς γιατί είσαι Αναστημένος.

Ότι πιστεύεις ότι ο Θεός δεν έχει πει την τελευταία λέξη. Ξέρεις ότι μιλάει πάντα τελευταίος, εκπλήσσοντας τους πάντες.
Ότι τα σχέδια του Θεού είναι πέρα και πάνω από τους δικούς μας υπολογισμούς.
Ότι στις δοκιμασίες φανερώνεται η πίστη και εμπιστοσύνη στην πρόνοια Του.
Ότι γνωρίζεις να σιωπάς, να υπομένεις, και να κάνεις υπακοή στην εκκλησία και όχι στο δικό σου θέλημα.
Ότι γίνεσαι φορέας φωτός, ελπίδας, πίστεως στο καλύτερο, το ομορφότερο και αναστάσιμο.
Ότι εκεί που οι άλλοι λένε «πάει χαθήκαμε», εσύ φωνάζεις, «έχει ο Θεός, θα τα καταφέρουμε, όλοι μαζί μπορούμε..».

Οι ναοί έκλεισαν για λίγες μέρες αλλά ο Χριστός δεν έφυγε ούτε στιγμή από την ζωή μας. Είναι εδώ για μένα, για σένα, για όλους. Αρκεί να διώξουμε τη θολούρα του φόβου και της απελπισίας από το νου και την ψυχή μας και να του φωνάξουμε, «Κράτα μας Χριστέ μου γιατί μας χάνεις…..» .

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Ας αφήσουμε λίγο τη σκέψη μας και ας φανταστούμε ότι βρισκόμαστε στο πεδίο μιας μάχης. Πολύ σκληρή μάχη. Γύρω γύρω σκοτάδι. Οι βόμβες και οι σφαίρες βροχή. Οι φωνές καλύπτουν η μία την άλλη. Αγωνία μεγάλη για την εξέλιξη. Ο εχθρός αμείλικτος καραδοκεί.

Σίγουρα τρομάζουμε και μόνο στη σκέψη, όμως δεν είναι κάτι άσχετο. Είναι η ζωή όλων μας. Ζούμε μέσα σε μία τέτοια μάχη και θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και συντονισμένοι. Ο πόλεμος αστεία δεν επιδέχεται, ούτε φαυλότητες, ούτε εξυπνάδες. Θέλει προσοχή πολύ. Και ο εχθρός; Ποιος άλλος! Ο αιώνιος, ο παμόχθυρος διάβολος που ωρύεται σαν το λιοντάρι ζητώντας ποιον θα κατασπαράξει.

Δεν είναι ώρα για κορώνες... Είναι ώρα προσευχής. Αυτό είναι το ισχυρότερο όπλο σε αυτόν τον πόλεμο. Ο Στρατηγός μας αυτό μας διατάζει, ας μη παρακούσουμε. Κάθε πράγμα έχει το χρόνο του. Στο τέλος του πολέμου γίνεται η ανάλυση. Εκεί θα δούμε τα λάθη και θα τα διορθώσουμε, γιατί τώρα υπάρχει κίνδυνος μεγάλος.

Καλό αγώνα με δύναμη και προσευχή!

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: "Συγχωρείς τους άλλους";

Αν σου πω, νήστεψε πολλές φορές μου προβάλλεις ως δικαιολογία την ασθένεια του σώματος.

Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς μου λες ότι είσαι φτωχός και έχεις να αναθρέψεις παιδιά.

Αν σου πω, να έρχεσαι στις συνάξεις της Εκκλησίας μου λες, έχω διάφορες μέριμνες.

Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού μου προβάλλεις ως δικαιολογία την έλλειψη μορφώσεως.

Αν σου πω, φρόντισε να βοηθήσεις ψυχικά τον αδελφό σου μου λες ότι δεν υπακούει όταν τον συμβουλεύω αφού πολλές φορές του μίλησα και περιφρόνησε τα λόγια μου.

Βέβαια, δεν ευσταθούν οι προφάσεις αυτές και όλα αυτά είναι χλιαρά λόγια αλλά, παρά ταύτα, μπορείς να προφασίζεσαι.

Αν όμως σου πω, άφησε την οργή και συγχώρεσε τον αδελφό σου ποια από τις προφάσεις αυτές μπορείς να χρησιμοποιήσεις;

Διότι, νομίζω, δεν μπορείς να φέρεις ως πρόφαση ούτε ασθένεια σώματος, ούτε φτώχεια, ούτε αμάθεια, ούτε απασχόληση και μέριμνα, ούτε τίποτε άλλο.

Γι’ αυτό, απ’ όλες σου τις αμαρτίες, αυτή η αμαρτία θα σου είναι ασυγχώρητη.

Αλήθεια, πως θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον Ουρανό;

Πως θα κινήσεις τη γλώσσα σου να προσευχηθείς;

Πως θα ζητήσεις συγγνώμη;

Ακόμη κι αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρέσει τις αμαρτίες δεν Του το επιτρέπεις εσύ, επειδή δεν συγχωρείς τις αμαρτίες του αδελφού σου.

Διότι, αν συ ο ίδιος εκδικηθείς και επιτεθείς εναντίον του είτε με λόγια είτε με ανάλογες συμπεριφορές είτε με κατάρες, ο Θεός δεν θα επέμβει πλέον, αφού εσύ ανέλαβες την τιμωρία Του.

Και όχι μόνο δεν θα επέμβει, αλλά και από σένα θα ζητήσει λόγο διότι φέρθηκες υβριστικά προς Αυτόν.

https://tinyurl.com/szg7deu