Χθες έφυγε απ τη ζωή, η Whitney Houston..
Ας ακούσουμε ένα πανέμορφο τραγούδι της..
Ας την αναπαύσει ο Κύριος....
I WILL ALWAYS LOVE YOU....
If I should stay,
I would only be in your way.
So I'll go,
but I know I'll think of you ev'ry step of the way.
And I will always love you.
I will always love you.
You, my darling you. Hmm.
Bittersweet memories
that is all I'm taking with me.
So, goodbye.
Please, don't cry.
We both know I'm not what you, you need.
And I will always love you.
I will always love you....
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,Αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έχω πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
Γειά σας αγαπημένα μου αδέρφια..
Σήμερα οι "δυτικόφρονες-λατίνοι κλπ" εορτάζουν την ημέρα των ερωτευμένων..
Χαζά είναι αυτά βέβαια, εισαγόμενες ανοησίες..
Άλλωστε όλα τα ωραία και αληθινά, δεν χρειάζονται μιά ιδιαίτερη - "ειδική" ημέρα υπόμνησης..
Οι ερωτευμένοι γιορτάζουν 365 μέρες το χρόνο (και φέτος που είναι το 2012 δίσεκτο, γιορτάζουν 366)..
Εξάλλλου, όπως έλεγε και ο γέροντας Πορφύριος, κάθε Χριστιανός είναι ερωτευμένος..
Μ' αυτά και μ' αυτά όμως, όσο και να μη με ενδιαφέρει καθόλου η "ειδική" σημερινή μέρα,
δεν μπορώ να μην κάνω μνεία στις υπόλοιπες φετινές 366, στις οποίες όλοι γιορτάζουμε τον Έρωτα (με κεφαλαίο Ε) ως Χριστιανοί....
Στην πορτοκαλιά από κάτω
Πλένει τα μπαμπακερά
Πράσινα έχει τα μάτια
κι η φωνή της βιολετιά
Αχ Έρωτα!
Στην ανθισμένη την πορτοκαλιά από κάτω
Αχ Έρωτα...
Τρέχει το νερό στ' αυλάκι
Με τον ήλιο στην καρδιά του
Τραγουδάει ένα σπουργίτι
πάνω στη μικρή ελιά
Αχ Έρωτα!!
Στην ανθισμένη την πορτοκαλιά από κάτω
Αχ Έρωτα...
Κι όταν θα' χει αποσώσει
Όλο το σαπούνι η Λόλα
Θα 'ρθουν οι μικροί Τορέρος,
Οι Τορέρος οι μικροί
Αχ Έρωτα!!
Στην ανθισμένη την πορτοκαλιά από κάτω
Αχ Έρωτα....
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,Αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έχω πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα' σαι πάντα δικός μου
θα είμαστε πάντα μαζί
Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί
Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ' ανάβει
σαν μεγάλο καράβι
που θα 'σαι μέσα κι εσύ
Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί
Τα ήσυχα βράδια
θα περνάει φωτισμένο
της ζωής μου το τρένο
που θα 'σαι μέσα κι εσύ
Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί....
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,Αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έχω πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
Αν είσαι από το είναι μου,
αν είσαι απ' την καρδιά μου
να 'ρθεις μες στα καινούρια μου
να σβήσεις τα παλιά μου
και να ξυπνήσεις μάτια μου
μέσα στην αγκαλιά μου
Αν είσαι ο ʼΑγιος Έρωτας
σκύβω να προσκυνήσω
κι αν είσαι η Αγάπη μου
με σένα πια θα ζήσω
Θα πιω νερό στο στόμα σου
θα πιω να ξεδιψάσω
θα ανάψω κι ένα όνειρο
να φέγγει μη σε χάσω
και ρόδι για την τύχη μας
αγάπη μου θα σπάσω
Αν είσαι ο Άγιος Έρωτας
σκύβω να προσκυνήσω
κι αν είσαι η Αγάπη μου
με σένα πια θα ζήσω....
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,Αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έχω πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
Στίχοι: Μάνος Κουφιανάκης
Μουσική: Νίκος Ιγνατιάδης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρινέλλα
Περνούν τα καλοκαίρια κι οι γιορτές μας,
όλα σαν τρένα βιαστηκά και δεν ξαναγυρνούν.
Περνούν τα πρωινά κι οι Κυριακές μας,
όλα σαν σύννεφα γοργά και δεν ξαναγυρνούν.
Μα εσύ ποτέ,να μη χαθείς ποτέ,ποτέ απ'τη ζωή μου
γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου.
Μου δίνεις δύναμη και νόημα να ζω.
Μα εσύ ποτέ,να μη χαθείς ποτέ,ποτέ απ'τη ζωή μου
γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου.
Μου δίνεις δύναμη και νόημα να ζω,εσύ,εσύ..
Περνούν,χάνοντε οι όμορφες στιγμές μας,
όλα σαν τρένα βιαστικά και δεν ξαναγυρνούν.
Περνούν,οι μέρες τρέχουν κι οι βραδιές μας,
όλα σαν σύννεφα γοργά και δεν ξαναγυρνούν.
Μα εσύ ποτέ,να μη χαθείς ποτέ,ποτέ απ'τη ζωή μου
γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου.
Μου δίνεις δύναμη και νόημα να ζω.
Μα εσύ ποτέ,να μη χαθείς ποτέ,ποτέ απ'τη ζωή μου
γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου.
Μου δίνεις δύναμη και νόημα να ζω,εσύ,εσύ...
Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Άλλες ερμηνείες:
Γιάννης Πουλόπουλος
Γιάννης Πάριος
Ξημέρωμα σε γύρεψα
το δειλινό σε βρήκα
με την καρδιά σου μίλησα
στη μαύρη μοίρα μπήκα
Βοριάς χτυπά την πόρτα μου
και στην ψυχή μου αγιάζι
και στα πικρά τα μάτια μου
στιγμή-στιγμή βραδιάζει
Τα μάτια σου εγύρεψα
στο φως να περπατήσω
να γίνω όνειρο γλυκό
καημούς παλιούς ν’ αφήσω
Βοριάς χτυπά την πόρτα μου
και στην ψυχή μου αγιάζι
και στα πικρά τα μάτια μου
στιγμή-στιγμή βραδιάζει....
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,Αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έχω πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.