Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μέγα το έλεος του Κυρίου μας! Ανεξερεύνητες οι βουλές Του! Αυτός γνωρίζει, όσο κανένας άλλος, την αιτία όλων των γεγονότων. Επιτρέπει ακόμη και πράγματα τα οποία δεν μπορούμε εμείς να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε.

Από ένα κακό ο Κύριος μπορεί να βγάλει χίλια καλά. Αυτός έθεσε από το αγκάθι να βγαίνει το ρόδο. Έτσι πραγματικά παρουσιάζεται η παντοδυναμία Του ώστε να δοξάζεται το Παναγίο Όνομά Του εἰς τους αιώνες.

Με αυτή την σκέψη ο πιστός χριστιανός είναι πάντοτε χαρούμενος, αμέριμνος. Δεν αγγίζει ποτέ η λύπη την καρδιά του. Έχει ακράδαντη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού και είναι απολύτως σίγουρος ότι όλα επιτρέπονται για το καλό.

Οι πειρασμοί της άγνοιας, της λήθης, της αθυμίας και της συνήθειας είναι οι χειρότεροι για τον πιστό χριστιανό. Κάνουν την πνευματική ζωή να λιμνάζει και προκαλείται βούρκος στην καρδιά. Όλα αυτά όμως έρχεται ο σοφός Πατέρας μας και τα διορθώνει με τρόπους ανεξερεύνητους.

Ας δοξάζουμε λοιπόν πάντοτε τον Άγιο Τριαδικό Θεό και να μη φοβόμαστε τίποτε. Τοις αγαπώσι τον Θεό, πάντα συνεργεί εις αγαθόν. Δεν θα αφήσει ποτέ ο Πατέρας να πάθουν κακό τα παιδιά Του.

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

[toula]

Αυτός δεν έπραξε ποτέ αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος ή ψεύδος στο στόμα Του.
Αυτός, ενώ κοροϊδεύονταν και βριζόταν, δεν ανταπέδιδε ύβρεις στις ύβρεις. Ενώ έπασχε αδίκως, δεν φοβέριζε με εκδικητικές απειλές αυτούς που τον αδικούσαν, αλλά ανέθετε τον εαυτό Του στον Θεό Πατέρα, που πάντοτε κάνει κρίση δίκαιη.
Αυτός βάστασε ο ίδιος επάνω Του τις αμαρτίες μας και προσέφερε διά του σώματός Του θυσία για αυτές στον σταυρό. Και έκανε την θυσία αυτή, για να ελευθερωθούμε και να αποξενωθούμε από τις αμαρτίες και να ζήσουμε στο εξής για την δικαιοσύνη και την αρετή.
Διά των πληγών Του ιατρευθήκαμε.

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

[toula]

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η πανδημία του κορονοϊού μας ξεγύμνωσε κυριολεκτικά σε πνευματικό και εκκλησιαστικό επίπεδο.Γίναμε χίλια κομμάτια , απομακρυνθήκαμε ο ένας από τον άλλο και όλα αυτά για να υποστηρίξουμε τον Χριστό και την πίστη!!. Χαλάσανε φιλίες, εκτροχιάστηκαν πνευματικά οι άνθρωποι. Η πανδημία του κορονοϊού έδειξε κάτι που θα μας ξινίσει αν το ακούσουμε αλλά είναι η αλήθεια και θέλει πνευματικά κότσια να το δεχτούμε : “Ότι έχουμε επιφανειακή ορθόδοξη πνευματικότητα”. Αντί να ενωθούμε, διαλυθήκαμε, αντί να είμαστε αγκαλιά, γυρίσαμε τις πλάτες μας ο ένας στον άλλο για το ποιος έχει δίκιο και περισσότερο “Χριστό” στο μυαλό του. Πάσχουμε απο καρδιακό βίωμα. Αντί να είμαστε, να μιλάμε και να πράττουμε “«Ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ»” γίναμε χίλια στόματα και κομματιασμένες καρδιές.

Ρίξαμε πυρά σε ιερείς, δεσποτάδες, Συνόδους, Εκκλησίες και αντί όλοι μαζί να είμαστε ένα, ακόμα και στο λάθος , ακόμα και στην κατηφόρα , ακόμα ........ , διαλυθήκαμε.

Πολλοί είναι όσοι έπεσαν στο αμάρτημα της ιεροκατηγορίας . Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί περισσότερο δεν είναι το πότε θα ανοίξουν οι Εκκλησίες για να κοινωνήσουμε αλλά να εξομολογηθούμε τον βόρβορο που εξαπολύσαμε για την Εκκλησία, τους ιερείς, τους δεσποτάδες και τους πατριάρχες.Πολλές ρουφιανιές σε ιερείς δεν έγιναν από μουσουλμάνους αλλά από δικούς μας ανθρώπους, ίσως και απο ανθρώπους που είχαμε δίπλα μας.

Ούτε ευγένεια δεν έχουμε στη διαφωνία και τη διαφορετικότητα των απόψεων. Η υπακοή καρποφορεί εκεί που διαφωνείς, αλλά δυστυχώς δεν την μπορούμε την υπακοή διότι η χαρά της υπακοής θέλει μετανοημένη καρδιά. Το θέμα δεν είναι να έχεις δίκιο αλλά το πως το εκφράζεις, διότι αν το εκφράσεις λάθος το χάνεις.

Θέλουμε ό,τι θέλουμε εδώ και τώρα. Θέλουμε να κοινωνήσουμε όπως εμείς θέλουμε , θέλουμε τον Χριστό που έχουμε μέσα στο μυαλό μας, θέλουμε την Ορθοδοξία όπως τη φανταζόμαστε. Όλη μας η πνευματική ζωή ένα ΕΓΩ και ένα ΘΕΛΩ.

Πόσοι άνθρωποι προσευχήθηκαν για τους κληρικούς και την Ιερά Σύνοδο;

Σκέφτηκε κανείς τον ιερέα που λειτουργεί με άδεια στασίδια και δακρυσμένη και τραυματισμένη καρδιά; Για τους περισσότερους ο ιερέας είναι ο θρησκευτικός υπάλληλος...τίποτε περισσότερο πέρα από αυτό .

Σκέφτηκε κανείς αυτόν τον άνθρωπο πίσω από το ράσο που προσεύχεται για όλους και δέχεται σφαίρες από παντού ακόμα και από μέλη της οικογένειάς του; Σκέφτηκε κανείς ποτέ αυτόν τον άνθρωπο έστω και στην προσευχή του; Έστω με έναν προσευχητικό λογισμό ;

Ακούσαμε απίστευτα πράγματα ακόμα και να φύγουμε από την Εκκλησία να ανοίξουμε άλλους δρόμους, να σπάσουμε πόρτες Εκκλησιών και να βγούμε στις πλατείες με τα Άγια Ποτήρια.

Τελικά στην Ελλάδα έχουμε πολλές “ατομικές Ορθοδοξίες”. Οι περισσότεροι ψάχνουν “μαγικά” θαύματα για να στηρίξουν κάποια εσωτερική πίστη. Ο ένας πιστεύει στη φλεγόμενη Αγία Τράπεζα που τελικά δεν ήταν από τον τάφο του Γέροντος Εφραίμ, ούτε η φωτιά ήταν το άκτιστο Φως, ο άλλος λέει ότι ήρθε το τέλος του κόσμου και ο αντίχριστος, ο άλλος θέλει Άγιο Φως στο σπίτι του αλλά δεν θέλει να μετανοήσει και να εξομολογηθεί. Άλλος νομίζει ότι κάνοντας ένα σταυρό με λάδι στο παράθυρο του σπιτιού του θα φύγει το κακό από την οικογένειά του αλλά την αγάπη μέσα στο σπίτι του μπορεί να μην θέλει να τη βάλει.

Ουρλιάζουμε για να κοινωνήσουμε τον Χριστό αλλά με το στόμα μας έχουμε θάψει τους μισούς παπάδες της υφηλίου. Θέλουμε όμως να κοινωνήσουμε ....

Φωνάζουμε έστω και δικαίως γιατί δεν χτυπάνε οι καμπάνες αλλά έπρεπε σαν ήχος καμπάνας να ακούγονται τα γόνατά μας από τις μετάνοιες αλλά που ....

Τα πληκτρολόγια πήραν φωτιά ενώ έπρεπε να είχαμε λιώσει τα κομποσχοίνια...

Νομίζουμε ότι έχουμε τη σωτηρία στο τσεπάκι μας. Έχουμε μια Ορθοδοξία που αν δούμε κάποιον αλλόθρησκο στον παράδεισο θα πούμε στον Χριστό “Είπαμε! ΟΧΙ και έτσι !!! Το παράκανες!!!!”.

Ακούμε πολλές φορές από “Ορθόδοξους Χριστιανούς” και ανθρώπους της Εκκλησίας απίστευτα πράγματα : Να πεθάνουν οι μετανάστες, να κρεμάσουμε τους Ομοφυλόφιλους, να ξυρίσουμε τους παπάδες και τους δεσποτάδες αλλά κατά τα άλλα θέλουμε να κοινωνήσουμε τον Χριστό...

Δεν θέλει κανείς να του δείξω το inbox από το email μου , το viber, το messenger διότι τα λόγια από ανθρώπους που ήθελαν να κοινωνήσουν ντρέπομαι μόνο που τα διαβάζω...

Υβρεις από αγνώστους απλά επειδή φοράμε ράσο και δεν βγήκαμε με τα καλάσνικοφ για να ανοίξουμε τις πόρτες των Εκκλησιών και να κηρύξουμε πόλεμο κατά των αντίχριστων.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά είδα σε πολλές περιπτώσεις περισσότερο Χριστό σε ανθρώπους που χαρακτήριζαν τον εαυτό τους “άθεο” και περισσότερο σκοτάδι σε ανθρώπους που έκαναν μεγάλους σταυρούς και καμάρωναν ότι ήταν και άνθρωποι της Εκκλησίας. Τελικά όμως αυτοί οι άθεοι δεν ήταν άθεοι απλά απέρριπταν τον Θεό των Φαρισαίων.

Υπάρχουν όμως ακόμα ψυχούλες που το λέει η καρδιά τους αλλά δεν τον λένε σε κανέναν παρά μόνο ψιθυριστά στην εικόνα του Κυρίου. Χαίρομαι όταν συναντώ πιστούς που έχουν υγιή πίστη με γνώση αλλά και με μετάνοια. Αυτές οι ψυχές διασώζουν το γνήσιο Ορθόδοξο φρόνημα.

Σε έναν κόσμο βαβούρας, χάους, τελικά ο καλύτερος δρόμος είναι αυτός της σιωπής , της υπακοής και της προσευχής.... αλλιώς χάνεσαι τελείως και σε τρώει το τέρας της υπερηφάνειας και της αυτοδικαιώσεως που νομίζει ότι πιστεύει στον Χριστό αλλά το παίζει Χριστός ο ίδιος , δηλαδή είναι στην ουσία αντίχριστος.

Εύχομαι το αναστάσιμο Φως να φανερώσει τα χάλια μας και να τα θεραπεύσουμε... Χριστός Ανέστη!

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[toula]

Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ: Ο Xριστός είναι η αγάπη που δεν μπορείς να αντέξεις. Σπάει την καρδιά και την ύπαρξή σου. Όπως δεν αντέχεις να δεις με γυμνό μάτι τον ήλιο. Δεν αντέχεται τέτοια αγάπη, δεν μπορείς να τη βάλεις σε κουτάκια για κανέναν λόγο. Αυτή θα είναι και η κρίση, θα μας κρίνει μέσω της αγάπης και αυτό είναι το φοβερό. Όπως όταν είσαι μικρό παιδί και κάνεις μια σκανταλιά, τρέχεις αμέσως στον πατέρα και από εκείνο το αγαπητικό βλέμμα καταλαβαίνεις τα πάντα: το λάθος σου , την πληγή που δημιούργησες, τα πάντα. Μόλις ανοίγει η αγκαλιά τελειώνουν όλα. Ξαφνικά διδάσκεσαι και βιώνεις ότι η αμαρτία δεν είναι αυτή που πληγώνει τον Πατέρα αλλά που θανατώνει εσένα τον ίδιο και δεν μπορείς πλέον να βιώνεις αληθινά την αγάπη Του διότι όντας τραυματισμένος, ο πόνος σε αποπροσανατολίζει.

Η ομορφιά στη σχέση με τον Χριστό είναι ότι και 100 χρονών να πάμε θα είμαστε για πάντα τα παιδιά Του. Θα μας βλέπει όπως βλέπει ένα βρέφος. Θα μας δίνει ελαφρυντικά και θα μας περιμένει στην αγκαλιά Του πάντοτε όπως ένας πατέρας πάντα δικαιολογεί τα λάθη των παιδιών Του διότι γνωρίζει ότι έχουν αδυναμίες και δεν ξέρουν.

Δεν ξέρουμε, δεν γνωρίζουμε ούτε τον Χριστό ούτε τον εαυτό μας. Προσπαθούμε και η ζωή είναι ένα ατελείωτο ταξίδι προσπάθειας και εσωτερικών ανακαλύψεων. Η εικόνα του εαυτού μου δεν ολοκληρώνεται με προσωπικές μας διαγνώσεις αλλά μέσα από τη σχέση με τον Νυμφίο.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[toula]

Μήπως τελικά στις ενορίες είχαμε πάντα τις θύρες κλειστές; Μήπως τελικά οι κλειστές θύρες των εκκλησιών έδειξαν ότι τόσα χρόνια είχαμε κλειστές και τις καρδιές μας;Υπάρχει ενοριακή ενότητα και αγκαλιά ή απλά μια ατομική θρησκευτικότητα και τίποτε άλλο; Μήπως αυτό που βιώναμε μέσα στην εκκλησία τόσα χρόνια ήταν ένας ατομισμός που απλά φέτος κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες το νιώσαμε σπίτι μας;

Σε πολλές ενορίες οι άνθρωποι εκκλησιάζονται αλλά πολλοί δεν μιλάνε μεταξύ τους. Άλλοι θα έρθουν μόνο το Πάσχα για ικανοποίηση μιας καθαρά ιδιωτικής θρησκευτικότητας: Να βάλω ένα λουλουδάκι στον επιτάφιο, να δώσω ένα πρόσφορο αλλά να μην μιλάω με κανέναν μέσα στον Ναό. Αν μας πει ο Ιερέας να συμμετέχουμε κάπου η απάντηση είναι : “Εγώ δεν ανακατεύομαι , είμαι στο σπίτι και δεν μιλάω και δεν ενοχλώ κανέναν”. Μήπως σας θυμίζει το “μένουμε σπίτι” αλλά στην ουσία μένω με τον εγωϊσμό μου ;

Δυστυχώς η ενοριακή αγκαλιά και ενότητα είναι πολύ σπάνια. Το βίωμα των πρώτων Χριστιανών τελικά μένει απλά στην ιστορία. Η ενορία καταργείται από τη στιγμή που ο ιερέας λέει από την ωραία πύλη κάτι και η απάντηση από κάτω είναι : “Οτι και να λες εσύ εγώ θα κάνω το δικό μου”. Νιώθουμε αδέρφια στην ενορία μας; Μήπως προσπαθεί ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου ή ο ένας να δείξει πόσο περισσότερο θρήσκος είναι από τον άλλον και τελικά εκεί χάνουμε το νόημα και την ουσία;

Ενορία που γεμίζει Μεγάλη Πέμπτη, Μεγάλη Παρασκευή και Δεκαπενταύγουστο αλλά είναι άδεια μια Κυριακή του Σεπτεμβρίου ή του Ιουνίου δεν είναι ενορία.

Συγγνώμη, ας μην παρεξηγηθώ, αλλά οι ενορίες πολλές φορές μετατρέπονται σε ένα super market κάλυψης θρησκευτικών πεποιθήσεων. Όταν βαπτίζεις ένα παιδί και δεν ξαναβλέπεις στον Ναό ούτε εκείνο ούτε τους γονείς του, αυτό δεν είναι ενορία.

Στην επαρχία αλλά και στις μεγάλεις πόλεις εκκλησιάζεται ένα 10 % - 20 % των κατοίκων της ενορίας και από αυτό το ποσοστό ένα 5% είναι συνειδητοί πιστοί. Αυτό είναι ενορία;; Οι υπόλοιποι βαπτισμένοι που είναι ; Πολλοί θα πουν πάλι ότι φταίνε οι παπάδες. Οι παπάδες κάνουν τον αγώνα τους και την προσπάθειά τους εγώ σαν Ορθόδοξος πιστός τι κάνω; Μόνο να κατηγορώ τον ιερέα και την Εκκλησία; Μόνο για εκεί είμαι πιστός, Ορθόδοξος;

Πήγα ποτέ να βοηθήσω τον Παπά, την ενορία μου ; Να ενταχθώ σε μια εθελοντική βοήθεια ή απλά το παίζω Πόντιος Πιλάτος σε ό,τι συμβαίνει;

Όλα στο δόγμα “Παπά θέλω να μου κάνεις αυτό!”. Απλά μια ατομική θρησκευτική ικανοποίηση και ο αδερφός μου απουσιάζει. Έκανα αυτό που θέλω και γουστάρω και τώρα άντε γεια , τα ξαναλέμε το Πάσχα για λίγο Επιτάφιο. Αυτό δεν είναι ενορία... είναι θεατρική σκηνή.

Πόσες ενορίες ιδιαίτερα στην επαρχία βουλιάζουν μπροστά στο δόγμα :”Εμείς έτσι τα μάθαμε έτσι θα μείνουν”. Πόσες φορές συμπεριφερόμαστε στον παπά σαν να είναι από τσιμέντο και τον χτυπάμε αλύπητα με τα κουτσομπολιά μας χωρίς καν να τον σεβαστούμε σαν άνθρωπο; Ξεχνάμε στην ενοριακή ζωή ότι υπάρχει και προσωπική ευθύνη, αλλά δυστυχώς φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από μένα.

Μας έλειψε τελικά πραγματικά η Εκκλησία; Μας έλειψε πραγματικά το πρόσωπο του Χριστού, η ευλογία των ακολουθιών ή τελικά μας έλειψε ότι χάσαμε την ευκαιρία να δείξουμε τον ναρκισσισμό μας;

Είδαμε και κάτι άλλο αυτές τις μέρες: τη ρουφιανιά να πηγαίνει σύννεφο. Να ξέρετε πως όλοι αυτοί είναι που κουβαλάνε σταυρούς τη Μ.Πέμπτη ή στολίζουν Επιταφίους, απλά ήθελαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους με άλλον τρόπο.

Πόσοι ενορίτες μας κάνουνε μπροστά μας μεγάλους σταυρούς ή εδαφιαίες μετάνοιες αλλά από κάτι τέτοιους έχουμε μαχαιριές στις πλάτες μας...

Θέλω να δω όλους αυτούς που τελικά φωνάζουν για τις εκκλησίες αν θα εκκλησιάζονται όταν θα ανοίξουν...

Το ερώτημα της επόμενης μέρας είναι το εξής : Οι ενορίες θα ανοίξουν , οι καρδιές μας ; Θα παραμείνουν κλειστές ή θα κοιτάξουμε να τις ανοίξουμε και αυτές; Θα αποφασίσουμε να νιώσουμε όλοι μια οικογένεια ή θα συνεχίσουμε το “Μένουμε σπίτι” ως “Μένω με τον εγωισμό μου και δεν θέλω κανέναν.”;

Η επόμενη μέρα μετά τον πειρασμό θέλει αποφάσεις. . . Θα τις πάρουμε άραγε;

Το σύνθημα της επόμενης ημέρας είναι να “ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΝΩΜΕΝΟΙ’’..... Μακάρι να το παλέψουμε και να το τηρήσουμε.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[toula]

Και τελικά αυτή η ψεύτικη όραση μας οδηγεί σε πνευματική τύλφωση. Βλέπουμε αυτό που συμφέρει τον εγωισμό μας και όχι την πραγματική αλήθεια. Συνήθως η αλήθεια ενοχλεί , πονάει, ειναι εκτυφλωτική και σε προκαλεί. Σε προκαλεί και σε προσκαλεί να αλλάξεις.Τα βάγια γίνανε καρφιά, τα χειροκροτήματα γίνανε ραπίσματα, τα Ωσαννά γίνανε Σταυρωθήτω!. Πόσες φορές το “Δόξα τω Θεώ” έγινε “Γιατί σ’ εμένα Θεέ μου” μέσα σε δευτερόλεπτα. Πόσες φορές το “Ότι θέλει ο Θεός” θέλουμε να γίνει σύμφωνα με αυτό που θεωρούμε μέσα μας σωστό; Πόσες φορές όταν μιλάμε για θέλημα του Θεού στην ουσία θέλουμε ο Θεός να ευλογήσει το δικό μας θέλημα ;

Έχουμε λανθασμένη θέαση των πραγμάτων. Τότε οι άνθρωποι ήθελαν κάποιον επίγειο ελευθερωτή, έναν κοσμικό Βασιλιά, αλλά μόλις είδαν ότι μιλάει για ελευθερία από τα πάθη και για Βασιλεία των Ουρανών τον ανέβασαν στον Σταυρό διότι δεν πληροί τα κοσμικά κριτήρια.

Είμαστε τελικά ΙΔΙΟΙ. Οι περισσότεροι πάμε στην Εκκλησία για να μας δώσει ο Θεός υγεία, επιτυχία στις πανελλήνιες των παιδιών, καλές δουλειές, χρήματα , κοσμική ευημερία, επιτυχίες σε κάθε κοσμικό σκαλοπάτι. Σε όλα αυτά φωνάζουμε “Ωσαννα!” Χειροκροτάμε τον Χριστό. Κάνουμε δωρεές, πάμε στην Εκκλησία, κάνουμε ιδιωτικές Λειτουργίες και αρτοκλασίες αλλά μόλις ο Θεός μας δείξει τον δρόμο για τη Βασιλεία των ουρανών που περνάει κάποιες φορές και από το καμίνι του πόνου αρχίζουμε τα “Σταυρωθήτω”. Θέλουμε έναν Θεό στα μέτρα μας. Δεν μας κάνει ο Χριστός. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Ελάχιστοι είδαν τον Χριστό για αυτό που είναι και φορούν φωτοστέφανο. Οι υπόλοιποι απλά ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ να δούμε τον Χριστό για αυτό που είναι και όταν μας αποκαλύπτεται στη ζωή μας κάποιες φορές μέσα από σκληρούς τρόπους τον διώχνουμε.

Όχι αγαπητοί μου, δεν είναι ο Θεός κάποια κοσμική αόρατη δύναμη που την καλούμε όποτε γουστάρουμε για να ικανοποιεί τα κοσμικά μας σχέδια που έχουν ημερομηνία λήξης. Τέτοιος Θεός δεν υπάρχει και στην τελική, μας είναι άχρηστος, δεν τον έχουμε ανάγκη. Αν ο θάνατος είναι το τέρμα και ο Θεός ένας υπερφυσικός μου υπηρέτης, τότε δεν τον χρειάζομαι. Δεν τον θέλω. Δεν με αγγίζει. Δεν μου κάνει. Δεν μου λέει τίποτα.

Ένας Θεός όμως που είναι πρόσωπο, εραστής και νυμφίος και έχω μαζί Του προσωπική σχέση τότε τα πράγματα αλλάζουν. Θέλει κότσια η προσωπική σχέση. Έχει ευθύνη , συγγνώμη, πάλη, μάχες, πτώσεις, χαμόγελα, άσκηση, πόνο. Ποιός τα θέλει όλα αυτά; Βολεύει ένα Θεός άγαλμα που του κάνω αρτοκλασίες και φανουρόπιτες για να εξαγοράζω την εύνοιά του.

Ο μοναδικός που “είδε” τον Χριστό για αυτό που πραγματικά είναι ήταν ο ληστής. Και αυτή η αναγνώριση τον έκανε πρώτο πολίτη του Παραδείσου.

Ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος και μας άνοιξε τις Πύλες της Βασιλείας των Ουρανών. Θα φωνάζουμε “Ωσαννά” μέχρι να σβήσει ο ήλιος, και το “Σταυρωθήτω” θα το πώ στον εαυτό μου. Τότε θα αρχίζει η παλέτα της ζωής μου να παίρνει τα χρώματα του Παραδείσου.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

Και τελικά αυτή η ψεύτικη όραση μας οδηγεί σε πνευματική τύλφωση.

π. Σπ. Σκουτής EUXH.GR

[toula]

Μην ξεχνάμε αγαπητοί μου , ο Χριστός Αναστήθηκε και αναμένουμε την Δευτέρα Παρουσία για την Ανάσταση των νεκρών.

Βλέπουμε την Ανάσταση σαν κάτι που έγινε απο τον Κύριο και εμείς ωραία καθαρίσαμε. Υπάρχει μια μικρή αλλά σημαντική λεπτομέρεια.

Το ΠΩΣ θα αναστηθούμε Σε αυτή την ζωή δουλεύουμε με την μετάνοια αυτή την προετοιμασία. Πως θα αναστηθούμε , πως θα έχουμε την Θέα του Θεού. Αυτό οφείλουμε να δουλεύουμε καθημερινά. Να γίνει Μεγάλη Εβδομάδα όλη μας η ζωή.

Να ανοιχτούμε στο θέλημα του Κυρίου μας , με ευθύνη ώστε να μπούμε στο Παράδεισο σαν τον ληστή. Η Ανάσταση λοιπόν, δεν ειναι κάτι που έγινε και τελείωσε αλλά κάτι που αρχίζει και κρατάει σύμφωνα με τις πράξεις της ζωής μου. Αν θα σβήσω το Αναστάσιμο Φως της μετανοίας εξαρτάται αποκλειστικά απο μένα.

Οπότε να κοιτάξουμε να δουλέψουμε το ΠΩΣ θα αναστηθούμε. Αυτο το ΠΩΣ να είναι σε κατάσταση αγιασμού και μετανοίας. Να έρθει η ώρα όταν αντικρύσουμε τον Χριστό να πούμε :
"Ο Αγαπημένος μας !"

Το νου μας λοιπόν στον Άδη και να μην απελπιζόμαστε. Καλό Αγώνα σε όλους. Χριστός Ανέστη!

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[toula]

Ένας μαθητής χάνει τον παράδεισο και ένας ληστής τον κερδίζει.Μην κρίνουμε τίποτα και κανέναν...Όλα παίζονται
Η Σταύρωση και η Ανάσταση του Χριστού διαλύει οποιαδήποτε κοσμική βεβαιότητα.
Μόνο δύο βεβαιότητες υπάρχουν: Η σταθερά του προσωπικού μας βιολογικού θανάτου και ότι ο παράδεισος είναι πλέον ανοιχτός.
Πολλές φορές εκεί που νομίζουμε ότι όλα τελειώνουν τελικά ανατέλλει μια καινούργια αρχή.
Μονόδρομος η Εσταυρωμένη αγάπη...Το λιγότερο που μπορούμε να περιμένουμε στην ζωή μας είναι τα πάθη του Κυρίου....Είναι πόνος θεραπευτικός όπως η φωτιά λαμπυρίζει το χρυσό...
Ας κλάψουμε για τις αμαρτίες μας στο πετραχήλι όσο είναι καιρός...και τότε θα ακούσουμε στο Παράδεισο τον Κύριο να φωνάζει το όνομα μας. . .«Μνήσθητί μου Κύριε ὅταν ἔλθεις ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου»

π.Σπυρίδων Σκουτής

[toula]

Θα περάσει κι αυτό όπως έχουν περάσει κι άλλα.

Μακάρι όμως να μην ελαττωθεί το εκκλησιαστικό μας πνεύμα,το ταπεινό μας φρόνιμα, η χαρά που βιώνουμε μέσα στην εκκλησία του Χριστού μας.

Θα περάσει κι αυτό όπως έχουν περάσει κι άλλα.

Ας βάλουμε στη ζωή μας τον καλό λογισμό.
Ας εστιάσουμε στο Χριστό.
Ας προσπαθήσουμε να έχουμε έλεος στη ζωή μας.
Ό,τι δύσκολο και αν περνάς στη ζωή σου μην επιτρέψεις την καρδιά σου να αιχμαλωτιστεί στο σκοτάδι της απελπισίας, της λύπης και της παραίτησης.

Εάν πιστεύεις στο Χριστό τότε δεν πρέπει να φοβάσαι τίποτα.
Εάν εμπιστεύεσαι τον Χριστό άσε κατά μέρους της γνώσης σου, τα σχέδιά σου, τα συμπεράσματά σου, το σκεπτικό σου και παραδώσου στην Θεία Του Πρόνοια.

Θα περάσει και αυτό όπως έχουν περάσει κι άλλα και χειρότερα.

Αυτό που μένει όμως είναι ο Χριστός.
Σε Αυτόν κόλα και μην ξεκολλήσεις με τίποτα.

Μη φοβάσαι.
Θάρσει.

Έρχονται καλύτερες ημέρες γεμάτες δόξα όχι επίγεια αλλά ουράνια γι’ αυτούς που αγαπουν πραγματικά τον Χριστό, γιατί σε αυτό προσμένουμε, όχι σε κάτι επίγειο και φθαρτό όχι σε κάτι μάταιο και πρόσκαιρο αλλά σε κάτι αιώνιο και άφθαρτο.

Αντί να ανησυχείς λοιπόν για όλα αυτά που θα έρθουν, καλύτερα να ανησυχείς για τα αιώνια που θα έρθουν μετά από τα πρόσκαιρα.

Αυτήν την καλή ανησυχία να έχουμε στη ζωή μας. Να ανησυχούμε εάν τελικά η ζωή μας έχει σχέση με το Χριστό και όχι να αναλύουμε αποφάσεις και γεγονότα με μια εγωιστική εμμονή αυτοδικαίωσης.

Μακάρι όσο χρόνο ξοδεύουμε στις αναλύσεις μας να ξοδεύαμε στο να χτίσουμε μια σταθερή και βαθιά σχέση με τον σωτήρα μας Ιησού Χριστό.

Χριστός Ανέστη!
Και όλα γεμίζουν ελπίδα αιώνια και παρηγοριά Θεϊκή.

Καλό μήνα!

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Πολλές φορές πέφτουμε στην παγίδα να κολλάμε στους κανόνες της Εκκλησίας ξεχνώντας πλήρως τον ίδιο τον Χριστό. Μην μπερδευόμαστε. Δεν θα μας σώσουν οι κανόνες αλλά ο Χριστός.

Θα πρέπει λοιπόν να διερωτόμαστε καθημερινά εάν έχουμε σχέση με τον Χριστό, εάν η σχέση μας αυτή είναι σταθερή και βαθιά και όχι εάν μόνο τηρούμε κάποιους κανόνες ή το χειρότερο "αστυνομεύουμε" τους υπόλοιπους μήπως και δεν τήρησαν κάποιον κανόνα.

Είναι λυπηρό το φαινόμενο κάποιοι χριστιανοί να μιλούν με εμπάθεια και κακία, με μένος και ταραχή παραθέτοντας κανόνες της Εκκλησίας.

Τι να τους κάνουμε αδελφοί τους κανόνες εάν ούτε τον πρώτο και μεγαλύτερο νόμο του Θεού δεν μπορούμε να τηρήσουμε;
"Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη αὐτῷ ὅτι πρώτη πάντων ἐντολή· ἄκουε, Ἰσραήλ, Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι· καὶ ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. Αὕτη πρώτη ἐντολή. Καὶ δευτέρα ὁμοία, αὕτη· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Μείζων τούτων ἄλλη ἐντολὴ οὐκ ἔστι" (Μκ. ιβ',29).

Φυσικά και οι κανόνες της Εκκλησίας μας γράφτηκαν για κάποιο σκοπό από τους Αγίους Πατέρες μας, όμως σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα να θεοποιούμε τους κανόνες και να χάνουμε την ουσία της χριστιανικής ζωής που δεν νοείται χωρίς Χριστό, που δεν νοείται χωρίς αγάπη, πραότητα, επιείκεια, συγχώρεση, ταπείνωση, μακροθυμία, έλεος, φιλανθρωπία, υπομονή.
Και δεν αναφερόμαστε σε ζητήματα δόγματος.

Δεν θα σωθούμε αδελφοί μου επειδή είμαστε διασώστες των κανόνων της Εκκλησίας αλλά γιατί ζήσαμε έχοντας προσωπική σχέση με τον Χριστό η οποία εκφράζεται και με την ανάλογη σχέση μας προς τους συνανθρώπους μας.

Ελπίζουμε ότι θα σωθούμε διότι παραμονεύουμε να καλύψουμε τον αδελφό μας και όχι να τον εκθέσουμε.
Ελπίζουμε στο έλεος του Θεού διότι κι εμείς είχαμε στην ζωή μας έλεος προς τους άλλους.

Όσο νομοκανονική κι αν είναι η ζωή μας δεν προοδεύουμε πνευματικά εάν δεν αποκτήσουμε "νου Χριστού" όπως λέγει ο απ. Παύλος.

Μακάρι κάποτε να καταλάβουμε ότι η ζωή μας δεν καλυτερεύει ελέγχοντας τους άλλους αλλά αγαπώντας τους άλλους. Και αγάπη σημαίνει πρωτίστως ότι είμαι έτοιμος να σταυρωθώ για τον αδελφό μου και όχι να τον σταυρώσω.

Εάν δεις τον αδελφό σου να σφάλει και έχεις οικειότητα μαζί του να τον συμβουλέψεις μία φορά, άντε δύο, μετά προσευχήσου γι'αυτόν, σιώπα εξωτερικά και μίλα στον Θεό.

Δεν θα τους "σώσουμε" όλους εμείς αδελφοί μου, αλλά πρέπει να προσέξουμε μήπως στην προσπάθειά μας τελικά να διορθώσουμε κάποιον αδελφό πέσουμε κι εμείς στα βάραθρα της εμπάθειας, του μίσους, της κακίας και της ισχυρογνωμοσύνης που τελικά θα κάνουνε την ζωή μας κόλαση γεμάτη ταραχή και σύγχυση (ενώ θα πλανόμαστε ότι είμαστε ομολογητές) αλλά θα μας απομακρύνουν και από την Αλήθεια, δηλαδή τον Χριστό. Διότι εάν η Αλήθεια δεν εκφράζεται με Αγάπη τότε είναι ψευδής κι αν η Αγάπη δεν εξυπηρετεί την Αλήθεια τότε κι αυτή είναι νόθα.

Γι' αυτό ας μείνουμε μέσα στην ασφάλεια της υπακοής μας στον πνευματικό μας κι ας αφήσουμε τους άλλους.
Και μην λες ότι την αλήθεια υποστηρίζεις διότι θυμίσου ότι και ο Φαρισαίος την αλήθεια έλεγε για τον Τελώνη αλλά καταδικάστηκε από τον Κύριο γιατί δεν είχε αγάπη και έλεος στην ζωή του.

Μακάρι να βάλουμε αρχή μετανοίας. Τότε θα βάζαμε και αρχή στο να μαλακώσει η καρδιά μας και πλέον να βλέπει τους άλλους ως αδελφούς και όχι ως εχθρούς. Θα βάζαμε αρχή στο να ζούμε επιτέλους χριστιανικά και όχι νομοκανονικά.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος