Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η κατάσταση είναι δύσκολη! Όσο πάει γίνεται και χειρότερη. Δεν μπορούμε να φανταστούμε καθόλου ως που μπορεί να φτάσει.
Ποια όμως κατάσταση; Μα ποια άλλη! Η κατάσταση της απιστίας!

Ισχύει πραγματικά το αρχαίο ρητό για πολλούς ανθρώπους, "ου με πείσεις, καν με πείσης". Έλεγαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι στο Χριστό, "δείξε μας ένα θαύμα και θα πιστέψουμε". Και όντως δεν έβλεπαν ένα θαύμα για να πιστέψουν. Έβλεπαν αμέτρητα, καθημερινά, μπροστά τους ο ίδιος ο Χριστός, η πηγή της ζωής και του ελέους και αυτοί σκληροί και αμετακίνητοι.

Μη εκπλησσόμαστε λοιπόν από αυτό που επικρατεί γύρω μας, που όσο πάει γίνεται και χειρότερο. Μας θλίβει και μας πονά. Ναι, ισχύει. Ο Ίδιος ο Κύριός μας άλλωστε μας είπε, "εάν εμένα με κυνήγησαν και σε εσάς τα ίδια θα κάνουνε". Αφού ομοιάζετε σε εμένα, θα σας κάνουν τα ίδια με αυτά που υπέστην εγώ.

Από αυτήν την άποψη λοιπόν θα πρέπει να χαιρόμαστε. Από τη μία διότι ομοιάζουμε στο Χριστό μας. Από την άλλη διότι έχουμε τη σφραγίδα Του επάνω μας. Η λύπη λοιπόν ας μεταποιηθεί σε χαρά. Αυτό μας είπε πάλι ο Κύριός μας, "η λύπη σας θα γίνει χαρά", "πάντοτε να χαίρεστε", "η γυναίκα όταν γεννάει πονάει και αγωνιά, όταν όμως γεννήσει, τα ξεχνάει όλα από την χαρά της που ήλθε το παιδάκι της".

Η πίστη πάνω από όλα είναι ελευθερία. Γι' αυτό και την πολεμούν όσο τίποτε άλλο. Ποιοι την πολεμούν; Αυτοί που δεν είναι ελεύθεροι, οι δούλοι στην αμαρτία και τα πάθη. Δεν μας κάλεσε όμως ο Χριστός να βγάλουμε μαχαίρια μεταξύ μας. Δεν χρειάζεται ο Χριστός τη δική μας υπεράσπιση. Να είμαστε σίγουροι ότι τα καταφέρνει πολύ καλά. Καλύτερα από ότι μπορούμε να φανταστούμε. Από εμάς θέλει να δείξουμε υπομονή, συγχωρητικότητα, ανοχή.

Ας μη μπερδεύουμε την ομολογία με τον φονταμενταλισμό. Την προσευχή μας θέλει ο Χριστός και την πίστη μας. Αυτό μας είπε, "εάν θα έχετε πίστη ίση με ένα σποράκι θα μπορείτε ακόμη και βουνά να μετακινείτε". Μήπως δεν έχουμε ούτε αυτή; Ερώτηση...

Είναι η ώρα της κρίσης αυτού του κόσμου. Όλοι πέρασαν και περνούν μπροστά από το πρόσωπό Του. Ανάλογα με την τοποθέτησή μας απέναντι στο Χριστό μας, επιλέγουμε να έχουμε Αυτόν οδηγό, εμπνευστή και πρότυπο της ζωής μας ή οτιδήποτε άλλο εκτός από Αυτόν. Η πηγή από την οποία αρδεύεται η ψυχή μας, μας οδηγεί είτε στην ζωή, είτε στην απώλεια. Η επιλογή είναι δική μας.

Aρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

[toula]

Αρετή ξέρεις τι σημαίνει; Να μπορώ να σου κάνω κακό και να επιλέγω συνειδητά να μην το πράξω. Αλλιώς δε μιλάμε για ενάρετο αλλά για αδύναμο.
Βλέπω πολλούς ανθρώπους να φοβούνται την ζωή και να κρύβονται στην θρησκεία. Να δειλιάζουν να ζήσουν, κι όλη μέρα να μιλάνε για αμαρτίες και μετα θάνατο ζωή. Να είναι τρομαγμένοι και να παρουσιάζονται ως «ενάρετοι».

Να φοβούνται τον εαυτό τους και να κτίζουν καριέρες.
Να ενοχλούνται απίστευτα από την σιωπή και να ζουν σε τρελούς ρυθμούς, να σιχαίνονται την ύπαρξη τους και να κτίζουν τα αγάλματα τους. Τι ωραία το έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, «άλλο ταπείνωση άλλο κόμπλεξ…».

Σε θέλω να μπορείς να δαγκώνεις σίδερα και εσύ να επιλέγεις να δίνεις φιλιά. Να μπορείς να σφίξεις την γροθιά και εσύ να γίνεσαι αγκαλιά. Σε θέλω να μπορείς να μισείς και εσύ να λες, χίλιες φορές να προδοθώ και πάλι θα αγαπήσω….

π. Λίβυος
Από το βιβλίο μου, «Ζωή δίχως συνταγές…».

[toula]

Άκουσε, το νέο ηχητικό !!!

Με θέμα: ότι ο καθένας από μας θα πρέπει να αναζητά την προσωπική του σχέση με τον Θεό, τον δικό του δρόμο και τρόπο προς Εκείνον, δίχως να μιμούμαστε ή να ζούμε την ζωή των άλλων. Δίχως να υποδυόμαστε ρόλους που δεν μας ανήκουν.

***Εάν σας άρεσε, κοινοποιήστε την να την ακούσουν κι άλλοι φίλοι και αδελφοί.

https://www.youtube.com/watch?v=42FQ5LqnJhY

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Η μετάνοια χωρίς ελεημοσύνη είναι νεκρή και χωρίς φτερά».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Mπορεί να'ναι ψέμα τά άστρα, ο ήλιος, η γη, τά πάντα· ένα δεν είναι ψέμα· ο Kύριός μας

H Εκκλησία μας δεν είναι ψέμα· η επικοινωνία με το Θεό είναι ζωντανή, ολοζώντανη. Mπορεί να'ναι ψέμα τά άστρα, ο ήλιος, η γη, τά πάντα· ένα δεν είναι ψέμα· ο Kύριός μας.
Nά μιμηθούμε λοιπόν κ’ εμείς τη Xαναναία. Ας γονατίζουμε και ας προσευχώμεθα λέγοντας ακαταπαύστως το «Kύριε, ελέησον».
Tο «Kύριε, ελέησον» το λέγανε οι άγιοι και έκαναν θαύματα. Tα παλιά τα χρόνια το λέγανε όλοι οι Xριστιανοί γονατιστοί και με δάκρυα.
Στη Pωσία ο πιστος λαός το λέει και βουΐζει η εκκλησία.
Στο Άγιο Όρος κρατούν κομποσχοίνι όλη νύχτα· κάθε κόμπος κ’ ένα «Kύριε Iησού Xριστέ, ελέησόν με».
Εμείς; Tυπικώς· παρόντες στην εκκλησία τω σώματι, απόντες τω πνεύματι· χωρίς συναίσθηση, χωρίς ρήγος.

Tο «Kύριε, ελέησον» είναι η πιο μικρά προσευχή. Mπορεί να την πει και ένας αγράμματος, μπορεί να την πει και το μικρό παιδί, και το νήπιο, κι ο ασπρομάλλης γέρος. Kαι ο Θεός ακούει το «Kύριε, ελέησον».

Tο συνιστώ κ’ εγώ σ’ εσάς. Δεν κάνεις μεγάλες προσευχές, δεν είσαι διαρκώς στην εκκλησία; Λέγε, εκεί που είσαι, το «Kύριε, ελέησον».
Kάθεσαι να φας, «Kύριε, ελέησον».
Βράδιασε, «Kύριε, ελέησον».
Ξημέρωσε, «Kύριε, ελέησον».
Πας στη δουλειά, «Kύριε, ελέησον».
Σκάβεις τή γη «Kύριε, ελέησον».
Βόσκεις τα ζώα, «Kύριε, ελέησον».
Είσαι εργάτης, «Kύριε, ελέησον».
Είσαι αξιωματικός, «Kύριε, ελέησον».
Είσαι στρατιώτης, «Kύριε, ελέησον».
Είσαι αμαρτωλός, «Kύριε, ελέησον».

Tό «Kύριε, ελέησον» κάνει θαύματα. Αυτό που ζητούμε θα μας το δώσει ο Θεός, γιατί είναι πατέρας. Λέει ο Xριστός· «Ποιος πατέρας ζητεί το παιδί του ψωμί, και του δίνει πέτρα; ή ζητεί ψάρι, και του δίνει φίδι;» (Mατθ. 7,9-10· Λουκ. 11,11). Αν ο επίγειος πατέρας ενδιαφέρεται για τα παιδιά του, πολύ περισσότερο εκείνος που του λέμε «Πάτερ ημών…». Θα μας τα δώσει αυτά ο Θεός, εάν πιστεύουμε πραγματικά, εάν εί­μεθα Xριστιανοί· αμήν.

† Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνος - Αποσπασμα ομιλίας 1η Φεβρουαρίου 1987.
https://proskynitis.blogspot.com/

[toula]

Γερόντισσα Μακρίνα: Όταν αγαπάμε την Παναγία, πολλή ευλογία θα έχουμε στην ψυχή μας

~ Όταν αγαπάμε την Παναγία, πολλή ευλογία θα έχουμε στην ψυχή μας. Γιατί μας νοιάζεται, μεσιτεύει στον Θεό και γίνεται ζητιανούλα. Πάει στον καθένα και χτυπάει την πόρτα και ζητάει τροφή και του λέει: «Πήγαινε στα παιδάκια μου που δεν έχουν».

Είδατε προχθές, μόλις έλειψε το αλεύρι, αμέσως έστειλε κάποιος που μου είπε:
«Γερόντισσα, είμαι στο πλευρό σου, ότι θέλεις να μου λες».

Συγκινήθηκα, από την άκρη του κόσμου να σου λέη: «ότι θέλεις». Που πήγε και κτύπησε η Παναγία! Και με έπιασε ένας κλαυθμός και έλεγα:
«Κυρία και Δέσποινα, δεν μας αφήνεις να στερηθούμε!».

Όσο την εργαζόμαστε και χωρίς να πάμε πουθενά, ούτε να τρέξουμε ούτε πόρτα να χτυπήσουμε, τόσο εκείνη πάει και χτυπάει, τακ-τακ και λέει: «τα παιδιά μου έχουν ανάγκη από αυτό». Θέλει μόνο να Την ευλαβούμεθα και να έχουμε σ’ Αυτήν πολλή πίστι και αγάπη. Να λέμε όπως έλεγε ο π. Απόστολος που ήταν στην Κανάλα:
«Τι λες, Γερόντισσα; Από τα κροσσάκια Της να κρεμασθούμε. Απ’ τα κροσσάκια Της θα κρεμασθής, Γερόντισσα».
Έτσι, από τα κροσσάκια Της θα κρεμασθούμε και θα πάμε και στον Παράδεισο. Μας δίνει τα επίγεια, αλλά να μη μας στερήση τα ουράνια· να μας τα δώση όλα, και τα επίγεια και τα ουράνια.

Ο νους μας να είναι στον ουρανό, εκεί να βρίσκεται, πότε να τον πηγαίνουμε στον θρόνο του Χριστού, πότε στης Παναγίας, πότε στα κάλλη του Παραδείσου. Αν εδώ είναι κάτι που μας ενθουσιάζει και λέμε: «τι ωραίο!», σκεφτήτε εκεί στον ουρανό τι γίνεται! Σε αυτά να αδολεσχούμε, να μη μας περδικλώνη ο διάβολος με τα τετριμμένα: «εκείνη με στραβοκοίταξε, εκείνη μου είπε εκείνο, εκείνη μου είπε το άλλο, γιατί να μου το πη»· τίποτε, συγχώρα. Ο διάβολος κοιτάζει τι να κάνη, πώς να μας απασχολήση. Και βάζει ένα άνθρωπο να μας στραβοκοιτάξη π.χ., και μπορεί να έχη αυτός άλλο λογισμό και σε μας να φανή ότι μας στραβοκοίταξε, για να κάνη ο διάβολος το κέφι του και να φύγη η προσευχή από τον Θεό και να μας πάρη τον νου μας από εκεί που τον έχουμε καρφωμένο. Ξέρεις τι είναι αυτό; Εκεί που είναι καρφωμένος και είναι στον Παράδεισο και απολαμβάνει τα μεγαλεία του Θεού, κοιτάζει ο διάβολος να μας πάρη από ‘κει που είμαστε.

Όταν εμείς έχουμε αυτή την θεωρία όλη την ημέρα στον νου μας, τον νου μας τον έχουμε στον Παράδεισο, τον έχουμε στην Κόλαση, τον παίρνομε από ‘δω, τον πάμε εκεί, τότε ο διάβολος κοιτάζει να μας αποσπάση· η μία θα πη μία κουβέντα, η μία θα μεγαλοφωνήση, ή άλλη θα θυμώση, για να μας αποσπάση από το μεγαλείο αυτό που απολαμβάνουμε εκείνη την στιγμή.

Όταν ο άνθρωπος είναι σε θεωρία, η Χάρις του Θεού πολύ τον βοηθάει να λέη την «ευχή» και τον χαριτώνει. Να έχουμε τα πόδια μας κλειστά, ενωμένα, όταν κάνουμε προσευχή, όπως ο στρατιώτης πάει να σταθή στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτου και στέκεται με τόση προσοχή.

Από το βιβλίο: Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου 1921-1995, Λόγια Καρδιάς, Έκδοσις Ι.Μ. Παναγίας Οδηγήτριας, Πορταριά Βόλου, σελ. 293-294
https://simeiakairwn.wordpress.com/

[toula]

Ο Χριστός για μένα είναι ζωή. Είναι ο τρόπος που επέλεξα να κοιτάζω την ζωή, τους ανθρώπους, τα πράγματα, τα ζώα, την κτίση.
Είναι ο τρόπος να βλέπω τα πάντα και τους πάντες.
Ο Αγώνας μου είναι τούτος, βήμα βήμα να αποκτήσω το βλέμμα του Χριστού. Να βλέπω στην πόρνη την αγνότητα, στο ληστή την ειλικρίνεια, στο κάθε ανθρώπινο λάθος και πάθος ένα βαθύ τραύμα. Να μην κατακρίνω μα να κοιτώ πίσω από τα πάθη τις βαθιές ανθρώπινες ανάγκες.

Ο Χριστός για μένα είναι το τρόπος που λέω καλημέρα και καληνύχτα.
Ο τρόπος που ξυπνάω και την νύχτα πέφτω για ύπνο.
Το πως μαθαίνω να σιωπώ, να αφήνομαι, να μην ελέγχω, να μην εξουσιάζω, να μην ορίζω και καθορίζω.
Ο τρόπος να αγαπώ τον εαυτό μου ώστε να αγαπήσω τον συνάνθρωπο μου.
Ο τρόπος που σηκώνομαι όταν πέφτω και μαζεύω τα συντρίμμια μου, δίχως να τα βρίζω και να τα κακολογώ αλλά αγαπώντας τα, άλλωστε μονάχα έτσι μπορώ να αγκαλιάσω την θρυμματισμένη εικόνα το πλησίον μου.

Ο Χριστός είναι ο τρόπος που μυρίζω, ακούω, γεύομαι, αγγίζω, περπατώ και νιώθω. Είναι ο τρόπος που σκέφτομαι και αισθάνομαι. Είναι η ζωή η ίδια.
Δεν μπορώ τις υψηλές αναλύσεις και θεωρίες ακόμη και τις θεολογικές. Τις έφαγα με το κουτάλι μα έμεινα νηστικός. Συνέδρια από εμάς για εμάς. Σε ένα κόσμο και σύστημα απόλυτα κλειστό. Μια κάστα, μια θεολογική ελίτ, έξω από την ζωή, χωρίς ζωή.

Τι σχέση μπορεί να έχει ο Χριστός με όλα αυτά. Εκείνος ζούσε, ένιωθε, ακουμπούσε, μιλούσε, έκλαιγε, φοβόταν και πίστευε. Ήταν τόσο ανθρώπινος και τόσο θεϊκός συγχρόνως.

Δε σε γέμιζε ενοχές, φόβους, απειλές. Δεν είχε σχέση με όλο αυτό το θρησκευτικό σκοτάδι του φόβου και των ενοχών. Που τρομοκρατεί τους ανθρώπους για να τους ελέγχει. Που περιορίζει τον Θεό σε κουτάκια, νόμους, διατάξεις και τυπολατρίες. Που καμώνεται πως ξέρει όλες τις απαντήσεις δίχως ποτέ να έχει πραγματικές ερωτήσεις.
Ο Χριστός σιωπούσε αυτοί μόνο μιλάνε, σκορπώντας φόβο για τα πιο απλά και φυσικά ανθρώπινα στοιχεία. Μιλάνε περισσότερο για τον διάβολο και τον αντίχριστο παρα για Θεό. Περισσότερο για την κόλαση από ότι για τον παράδεισο. Περισσότερο για την αμαρτία από ότι για την Χάρη και την ελευθερία. Ασχολούνται με την σεξουαλικότητα των ανθρώπων γιατί φοβούνται την αγάπη.

Τελικά είναι αληθινά τα λόγια του ιερού Αυγουστίνου, «ο Θεός έχει πολλούς που δεν έχει η εκκλησία κι η εκκλησία έχει πολλούς που δεν έχει ο Θεός….».
Ας κλείσουμε με τα λόγια του μέγα Αγίου Πορφυρίου ώστε να γλυκάνουν τα μέσα μας, « «O Χριστός είναι φίλος και το φωνάζει: «Βρέ, σας έχω φίλους! Σας Αγαπάω! Δεν κρατάω την κόλαση στο χέρι. Δεν σας φοβερίζω... Σας θέλω να χαίρεστε μαζί μου τη ζωή…»

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Πλoύτον, τον γεννήτορα πάσης παρανομίας, τον ευρετήν πάσης κακίας, τον συνεργόν της ψυχοφθόρου γαστριμαργίας και αντίπαλον της εγκρατείας, τον πολέμιον της σωφροσύνης, τον πάσης αρετής κρυπτόν κλέπτην».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Βλέπουμε γενικά πόση αγάπη και αλληλεγγύη υπάρχει μεταξύ των μελών συλλόγων , ομάδων, συγκροτημάτων κλπ άλλα δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν το βλέπουμε συχνά στην Εκκλησία.Θα πάμε στην ενορία μας και μπορεί να μην γνωρίζουμε τον διπλανό μας, αν χρειαστεί να βοηθήσουμε σε κάτι θα πούμε “Εγώ δεν θέλω να ανακατεύομαι πουθενά, θέλω απλά να έρχομαι να εκκλησιάζομαι και να κοινωνάω και τίποτε άλλο”. Πολλές φορές θα κρίνουμε άσχημα αν κάποιος κοινωνάει συχνά ή αν κάποιος έρθει για πρώτη φορά ή έρθει μετά από πολλά χρόνια.

Συχνά πυκνά αναρωτιόμαστε γιατί δεν έρχονται οι νέοι στην Εκκλησία αλλά δεν αναρωτιόμαστε αν έρθει ένα παιδί, τι θα βρει στην ενορία; Θα βρει αγκαλιά; Θα βρει πραγματική αγάπη ; Θα βρει μια οικογένεια να ενταχθεί η οποία θα έχει πατέρα τον Χριστό ή θα βρει κουτσομπολιό και υποδείξεις;

Ο νέος θα πάει στον ποδοσφαιρικό του σύλλογο θα πει τον πόνο του εκεί στους κολλητούς του και όλοι θα του πούνε “Φιλάρα είμαστε μαζί σου ό,τι στεναχώρια έχεις είμαστε εδώ για σένα”. Στην Εκκλησία θα το βρει αυτό ;

Ας φανταστούμε στο σώμα το κάθε μέλος πχ χέρι,πόδι κλπ να κάνουν ό,τι θέλουν, θα έχουμε ενότητα ; Όχι βέβαια, θα έχουμε ακρωτηριασμό.

Γνώρισα παιδιά που ήταν κολλητοί σε rock μπάντες, σε ποδοσφαιρικούς συλλόγους , σε μηχανόβιους και πραγματικά θαύμασα τη φιλία που είχαν, τέτοιες σχέσεις σπάνια βρίσκεις σε εκκλησιαστικούς κύκλους.

Στα ενοριακά μέλη συνήθως δεσπόζει η συναλλαγή και όχι η άνευ όρων σχέση και αγάπη. “Θα σου κάνω , θα μου δώσεις...”

Πόσοι άνθρωποι μας λένε ότι δεν θέλουν να έρχονται στην ενορία αλλά να πηγαίνουν σε ένα ξωκκλήσι διότι μέσα στον ενοριακό ναό σκανδαλίζονται από συμπεριφορές και θέλουν την ηρεμία τους. Γιατί άραγε;

Πολλές φορές η ενορία μοιάζει με μια οικογένεια της οποίας έχουν τσακωθεί τα μέλη και απλά ανέχονται ο ένας τον άλλον σε ένα συγκεκριμένο χώρο. Υπάρχουν και ενορίες διαμάντια που εικόνα της κοινωνίας του παραδείσου και νιώθεις οτι βρίσκεσαι στο σπίτι σου...Καλό είναι να ακολουθήσουμε τέτοια παραδείγματα.

Σε ενορίες έχουμε πολλές φορές σκανδαλισμούς και τσακωμούς με ανθρώπους που έχουν εκκλησιαστικά διακονήματα ακόμα και με ιερείς που λειτουργούν μαζί γύρω από την Αγία Τράπεζα. Πόσοι άνθρωποι νιώθουν ότι με τη διακονία τους έχουν vip θεση στον παράδεισο και μιλάνε μάλιστα άσχημα στον ιερέα..

Πριν γίνω Ιερέας ρώτησα τον πνευματικό μου γιατί οι Παπάδες δεν είναι φίλοι μεταξύ τους και μου απάντησε “Όταν θα γίνεις παπάς θα το καταλάβεις”. Τελικά το κατάλαβα…..

Θυμάμαι ότι ο Γέροντας Γαβριήλ Τσάφος στον Άγιο Ανδρέα στην οδό Λευκωσίας έλεγε να μην σηκωθεί κανείς όταν τελειώσει η ομιλία αν δεν γυρίσει να γνωριστεί με τον διπλανό του. Τι όμορφο!…

Δεν πάω στην Εκκλησία μόνο για μια ατομική θρησκευτική υποχρέωση, αλλά για να συναντήσω τα αδέρφια μου ! Τους ανθρώπους που καθόμαστε δίπλα στο τραπέζι με τον Χριστό! Με τα αδέρφια μου που κοινωνάμε από την ίδια λαβίδα !! και τον Ιερέα πατέρα μας που θα μας προστατέψει και θα μας οδηγήσει στην αγκαλιά του Κυρίου!

Πόσες φορές πάμε στον Ναό και μόλις μπει κάποιος που δεν χωνεύουμε ή έχουμε ψιλοτσακωθεί λέμε “Ωχ! Πάλι αυτή !..Τι θέλει εδώ μέσα!”

Πόσες φορές μπαίνουμε στον πειρασμό ιδιαίτερα σε μικρές επαρχιακές ενορίες να γυρίσουμε το κεφάλι εν ώρα ακολουθίας όταν ακούσουμε κάποιον να μπαίνει μέσα για να δούμε ποιος είναι και να κάνουμε τους ανάλογους λογισμούς ; Πόσες φορές πάλι ασχολούμαστε με την οικογένεια του ιερέα ακόμα και με το τι ψώνια θα κάνει για το σπίτι του ή αν θα πάει για μπάνιο στη θάλασσα;

Θυμάμαι μια περιπτωση ενός ιερέα που κάποιοι του έκαναν καταγγελία γιατί έκανε ποδήλατο με τα παιδιά του !….

Στις περισσότερες επαρχιακές ενορίες οι κάτοικοι είναι χωρισμένοι σε “ανθρώπους της Εκκλησίας ” και στους “εκτός Εκκλησίας” αν κάποιος από τους “εκτός” κάνει το “λάθος” και μετανοήσει και αρχίζει να εκκλησιάζεται θα τον βλέπουν οι “εντός” με μισό μάτι του στυλ “Μας χαλάς τη μαγιά τώρα εσύ!!!”, αλλά όμως διαβάζουμε με θαυμασμό τα λόγια του ληστή στην προσευχή της Θείας Μεταλήψεως.

Δυστυχώς έχουμε έναν δεισιδαιμονικό εγκλωβισμό και τον βαπτίζουμε σωτηριολογικά. Επειδή κάνω το τάδε και το δείνα μέσα στην Εκκλησία θα σωθώ και δεν χρειάζεται να κάνω κάτι άλλο. Ο Χριστός μας δίνει ελευθερία , μας απεγκλωβίζει, δεν μας αιχμαλωτίζει.

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και ποια είναι τελικά η λύση και η θεραπεία;. . .

Η λύση υπάρχει όταν καταλάβουμε ότι η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία ή παγανιστική σέκτα αλλά η αποκάλυψη του Χριστού , η πραγματική σχέση με τον Χριστό μέσα από τα Ιερά Μυστήρια και μέσα από το Μυστήριο της σχέσης με τον συνάνθρωπο και όλη την κτίση. Η Ορθοδοξία είναι ο δρόμος της θεραπείας, η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού και εμείς ως μέλη άρρωστα που θέλουν υγεία και θεραπεία. Αυτή η υγεία περνάει και μέσα από τον συνάνθρωπο. Δεν είναι άλλο ο Χριστός και άλλη η εικόνα του συνανθρώπου μας. Να γίνει ο Χριστός η ζωή μας και όχι απλά ένα μέρος. Να γίνει Εκκλησία όλη μας η ζωή από το καλημέρα που λέμε στον μανάβη, από την αγκαλιά που δίνω στη γυναίκα μου και τα παιδιά μου, από το χαμόγελο που χαρίζω στον βενζινά ή στον μπακάλη. Ο Χριστός δεν είναι μόνο εντός των τειχών αλλά ΠΑΝΤΟΥ.

Ένα μεγάλο κακό στην πνευματική μας ζωή είναι ότι δεν αφήνουμε τον Χριστό να ενεργήσει ή μάλλον του λέμε που θα ενεργήσει και που όχι ! Πολλές φορές του λέμε “Κάτσε στην άκρη ! Δεν έχεις δουλειά τώρα ! Μιλάω και θα αποφασίσω εγώ!!!” Πως θα βρούμε τον δρόμο της σωτηρίας όταν κάνουμε τον Χριστό “μαριονέτα της ζωής μας” και ένα είδωλο που θέλουμε να υποταχθεί στον εγωϊσμό μας...Ας τα αφήσουμε επιτέλους αυτά και ας αφήσουμε τον Χριστό να ζωγραφίσει τον δρόμο της σωτηρίας στη ζωή μας.

Μπείτε μέσα στην Εκκλησία είτε είστε νέοι, είτε γέροι. Μη μασάτε όπως λένε τα νέα παιδιά ! Ας τρέξουμε να γίνουμε ένα , να βοηθήσουμε, να αγκαλιαστούμε, να συγχωρήσουμε και να γίνουμε παιδιά Του. Να ζήσουμε την ενοριακή αγκαλιά ! !!!

Θα τα καταφέρουμε!….Η αγκαλιά είναι εκεί στον Σταυρό και μας περιμένει....Θα πούμε όχι;

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Iερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Άκουγα εχθές μία εκπομπή. Παρουσίαζε μία νέα, πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα, εταιρία. Ιδιοκτήτη έχει ένα νέο άνθρωπο.

Με συνεπήρε πραγματικά η δουλειά αυτού του νέου ανθρώπου, που μαρτυρούσε το μεράκι του σε αυτό που έκανε. Σε αυτό όμως που έμεινε το μυαλό μου ήταν η απάντησή του σε μια ερώτηση του δημοσιογράφου: "βλέπω ότι έχετε κάνει απίστευτη δουλειά! Θα ξοδεύετε σίγουρα πολύ από το χρόνο σας σε αυτό. Πόσες ώρες άραγε σπαταλάτε; Ξεκουράζεστε;" Και η απάντηση: "Δεν καταλάβατε. Δεν κοιμάμαι. Δεν κάνω κάτι άλλο. Είμαι συνέχεια εδώ!"

Γιατί το λέω αυτό; Από τη μία για να επαινέσω το νέο αυτό που δουλεύει σκληρά, σε μία δύσκολη εποχή και σε μία χώρα που μάλλον θα ήταν τροχοπέδη για κάτι καινοτόμο.

Το λέω όμως περισσότερο για κάτι άλλο. Για να παραδειγματιστούμε όλοι μας από αυτόν. Σε τι; Στον τρόπο του. Ερωτεύτηκε αυτό που κάνει και έδωσε τη ζωή του σε αυτό. Πέτυχε κάτι απίστευτο.

Μακάρι να μπορούσαμε να καταλάβουμε και εμείς, πως για να πετύχουμε σε κάτι στη ζωή μας, θα πρέπει αυτό που κάνουμε να το ερωτευτούμε. Από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο. Σε άλλη περίπτωση θα είναι κάτι χλιαρό, κάτι μέτριο, κάτι που δεν θα μας εκφράζει.

Όλα στη ζωή μας θα πρέπει να έχουν αυτή την πνοή του έρωτα. Ο μεγαλύτερος όμως έρωτας της ζωής μας θα πρέπει να είναι ένας. Αυτός που όταν θα τον έχουμε θα γεννάει και όλους τους άλλους. Θα χαιρόμαστε τα πάντα γύρω μας, την κάθε στιγμή, την κάθε κίνηση. Ποιος είναι αυτός; Είναι ο έρωτας προς τον Θεό, ο λεγόμενος Θείος έρωτας.

Όταν ο άνθρωπος γεμίσει από Αυτόν τότε όλα στη ζωή βρίσκουν νόημα και ενδιαφέρον. Παίρνουν χρώμα και ζωή. Ο Θεός είναι το παν! Τότε θα αναφωνούμε μαζί με τον Αγ. Συμεών στη Μυστική του
Ευχή: "...Ἐλθέ ἡ πνοή μου καί ἡ ζωή,
ἐλθέ ἡ παραμυθία τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς, ἐλθέ ἡ χαρά καί ἡ δόξα καί ἡ διηνεκής μου τρυφή!".

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης