Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πολλές φορές τα προληπτικά μέτρα της απόπνιξης της αλήθειας, βοηθούν στο να την καταδείξουν.

Αρχιμ. Σσεραφείμ Λεβέντης

[toula]

Δουλειά σου δεν είναι να κρίνεις, αλλά η προσευχή να ανθίσει στην σιωπή σου μπροστά στην αγάπη σου για τον άλλον..
Αυτό που εμείς χαρακτηρίζουμε κακό, άσχημο, ή αμαρτωλό σε ένα παιδί στην ουσία είναι ένα βέλος επάνω από το κεφάλι του για να το προσέξουμε. Κάποιες φορές είναι ένα τραύμα, μια αιμορραγία που φωνάζει για γιατρό και θεραπεία αλλά δεν ξέρει τον τρόπο να το εκφράσει. H κακή συμπεριφορά είναι μια κραυγή από τραύμα.

Πολλές φορές κατηγορούμε τους ανθρώπους, αλλά αν μπορούσαμε να μπούμε μέσα στις σκέψεις τους, ίσως θα κάναμε και υπόκλιση σε αυτά που περνάνε. Βλέπουμε και κρίνουμε τον άλλον από το 0.0000001% που γνωρίζουμε γι’ αυτόν, πράγμα που δεν είναι υγιές διότι πολλές φορές μια ιδιαίτερη συμπεριφορά οφείλεται σε τραύματα.

Το κακό και η αμαρτία δεν «ΕΙΝΑΙ» αλλά «ΓΙΝΕΤΑΙ». Όπως το σκοτάδι είναι η απουσία φωτός.Είναι επιλογή! Πώς όμως θα μισήσουμε την αμαρτία όπως λένε και οι Άγιοι Πατέρες ; Όταν αντιληφθούμε βαθιά μέσα μας ότι μας κόβει τη σχέση με τον Χριστό. Όταν βιώσουμε αυτή την αποξένωση και την απομάκρυνση από την όντως ζωή.

Τη στιγμή λοιπόν που νιώθεις τον χωρισμό και αντιλαμβάνεσαι βαθιά την προσωπική σου ευθύνη αρχίζει να σχηματίζεται το σκαλοπάτι για τον ουρανό. Μας κολάζει η αναισθησία μας, ότι δεν νιώθουμε.....

Ο αμαρτωλός δεν είναι κακός άνθρωπος αλλά ορφανός και άρρωστος. Θεραπεύεται μόλις γνωρίσει πατέρα και γιατρό. Στην ουσία αυτό που λέμε κακό παιδί είναι ένα παιδί τραυματισμένο, άρρωστο, και ζαλισμένο. Δεν θέλει φωνές και αποξένωση αλλά αγάπη και αγκαλιά. Την αγκαλιά και την αγάπη του Κύριου, που όχι μόνο παρηγορεί αλλά μεταμορφώνει και θεραπεύει πληγές. Αυτή η αγάπη δεν γνωρίζει θάνατο και δίνει στον αγαπώντα νοηματοδότηση στην ζωή του. Βρίσκει ο άνθρωπος τον προσανατολισμό που του λείπει και αυτός ο προορισμός είναι ο Ουρανός.

Μην χαρακτηρίζεις λοιπόν, το μπαούλο από την εξωτερική εμφάνιση διότι μέσα ίσως κρύβει και θησαυρούς…

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Iερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Ὁ δύσπιστος γιατρός

Ο μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982), ο θεοφώτιστος λαϊκός ιεροκήρυκας, κήρυσσε ακόμα και στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου άλλοι δεν πλησίαζαν από το φόβο της φυματίωσης.
Εκεί τον ακολουθούσε ο ιερέας π. Δημήτριος Παπαντώνης, που εξομολογούσε τους φυματικούς και τελούσε τη θεία λειτουργία.

Μια μέρα ένας γιατρός, που παρακολουθούσε τις ομιλίες προβληματισμένος, πλησιάζει τον ιεροκήρυκα και του λέει:
- Κύριε Παναγόπουλε, ο ιερέας είναι αδύνατον να καταλύει το περιεχόμενο του αγίου ποτηρίου. Κοινωνούν τόσοι ασθενείς από αυτό, κι όπως είναι γνωστό, το μικρόβιο της φυματιώσεως μεταδίδεται με το σάλιο. Τι κάνει λοιπόν ο ιερέας το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου που περισσεύει;
Το χύνει στο χωνευτήρι; Αυτό όμως δεν είναι μεγάλη αμαρτία;
- Τέτοιο πράγμα δεν γίνεται ποτέ, αντέτεινε ο ιεροκήρυκας. Ο Χριστός δεν μολύνεται από μικρόβια. Κι από τα άχραντα Μυστήρια δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος μολύνσεως.

Ο γιατρός όμως δεν μπορούσε να πιστέψει. Τότε εκείνος τον προέτρεψε να παρακολουθήσει την επόμενη θεία λειτουργία, και στο τέλος να σταθεί κάπου, ώστε να βλέπει τις κινήσεις του ιερέα την ώρα της καταλύσεως. Έτσι κι έγινε. Ο γιατρός είδε με τα μάτια του το λειτουργό να καταλύει το περιεχόμενο του αγίου ποτηρίου. Τον είδε μάλιστα να ρίχνει νάμα δυο-τρεις φορές, φροντίζοντας να μείνει ούτε ίχνος από το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου.
Από τότε ο γιατρός, όχι μόνο πίστευε, αλλά και εκκλησιαζόταν και κοινωνούσε μαζί με τους ασθενείς.

Μποτσούρη Γεωργ. Και Βας., Ο ιεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982), Αθήναι 1993 Από το βιβλίο « Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία» εκδ. Ι. Μονής Παρακλήτου. σελ 153

https://www.facebook.com/10033906468059 ... 078824289/

[aposal]

«Όπως το σώμα έχει ανάγκη από υλική τροφή, έτσι και η ψυχή έχει ανάγκη από καθημερινή υπόμνηση και τροφή πνευματική».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Στην ζωή μου,
οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες,
ήταν αυτοί που με αδίκησαν,
με αμφισβήτησαν,
με απαξίωσαν,
με συκοφάντησαν,
με μίσησαν,
με σταύρωσαν.

Γιατί όλοι αυτοί με τον τρόπο τους,
είτε ηθελημένα είτε άθελά τους
με ταπείνωσαν,
μου έβαλαν την καλή υποψία,
γκρέμισαν την μεγάλη ιδέα
που είχα για τον εαυτό μου,
μου φανέρωσαν τα πάθη μου.
Ναι, ευεργέτες της ζωής μου όλοι αυτοί που παραμονεύουν να με ελέγξουν,
να με διορθώσουν.

Το θέμα δεν είναι εαν αυτοί αμαρτάνουν.
Ο καθένας θα δώσει λόγο για τις δικές του πράξεις στον Θεό.

Το ζητούμενο είναι πως εγώ και ο καθένας μας αντιμετωπίζει αυτούς τους ανθρώπους και αυτές τις καταστάσεις. Τις εκμεταλλεύεται ώστε να προαχθεί πνευματικά ή μπαίνει κι αυτός σε ένα ατέρμονο παιχνίδι πολέμου που νικητής είναι μόνο το σκοτάδι, το μίσος και ο θανατηφόρος εγωισμός;

Μακάρι να αποκτήσουμε τα πνευματικά αισθητήρια ώστε να εκμεταλλευόμαστε θεαρέστως όλα τα παραπάνω.
Διότι όντως είναι μεγάλο καθαρτήριο να βιώνεις τον σταυρό που σου προσφέρει κάποιος ως ευεργεσία και μεγάλη αρετή να αγκαλιάζεις κάθε πόλεμο, κακιά και εμπάθεια που δέχεσαι μετατρέποντάς τα σε ειρήνη, ταπείνωση, καλοσύνη, αυτοέλεγχο και συγχώρεση.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Όχι πολλά χρόνια πριν, ένας νέος υποψήφιος μοναχός πήγε να εγκατασταθεί στον Άθωνα. Μιλώντας με τον σεβάσμιο ηγούμενο τής μονής, όπου επιθυμούσε να μείνει, του είπε: «Άγιε πάτερ! Ή καρδιά μου φλέγεται για την πνευματική ζωή, για τον ασκητισμό, για την ακατάπαυστη κοινωνία με τον Θεό, για την υπακοή σε ένα γέροντα.

Καθοδηγήστε με, παρακαλώ, άγιε πάτερ, ώστε να μπορέσω να έχω πνευματική πρόοδο». Πηγαίνοντας στο ράφι, ό ηγούμενος πήρε ένα αντίτυπο του Δαβίδ Κόπερφιλντ του Τσάρλς Ντίκενς. «Διάβασε αυτό παιδί μου», είπε. «Άλλά πάτερ!», αντέδρασε ταραγμένος ό φιλόδοξος, «αυτό είναι μία ετερόδοξη βικτωριανή συναισθηματική συγγραφή, ένα προϊόν τής δυτικής αιχμαλωσίας! Αυτό δεν είναι πνευματικό δεν είναι καν ορθόδοξο! Χρειάζομαι γραπτά πού θα μου διδάξουν την πνευματικότητα!».

Ό ηγούμενος χαμογέλασε, λέγοντας: «Μόνο αν ανακαλύψεις καταρχήν τα κανονικά, ανθρώπινα, χριστιανικά συναισθήματα και μάθεις να βλέπεις τη ζωή όπως έκανε ό μικρός Δαβίδ -με απλότητα, ευγένεια, ζεστασιά και συγχώρηση- τότε όλα τα ορθόδοξα πνευματικά κείμενα θα σε ωφελήσουν λίγο».

Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ

[toula]

Η απελπισία δεν έχει θέση στην ζωή του χριστιανού.

Ό,τι κι αν εχεις κάνει, όσο κι αν έχεις αμαρτήσει δεν μπορείς να νικήσεις την φιλανθρωπία, την αγάπη και το έλεος του Θεού.

Αδικείς τον Θεό όταν θεωρείς ότι έπραξες κάτι τόσο μεγάλο που είναι ασυγχώρητο. Σα να λες ότι ο Θεος έχει αδύναμη αγάπη.

Ο Θεός είναι Πατέρας και όχι δικαστής. Ο Θεός δέχεται την μετάνοιά σου πάντοτε, αρκεί να Του την δώσεις. Γι’αυτό κάνε πέρα την απελπισία και ενδύσου την ελπίδα διότι έχεις Θεό που δεν μένει στην αμαρτία σου αλλά προσμένει την μετάνοιά σου.

Όσο βαθιά κι αν είναι η πληγή της αμαρτίας σου Αυτός μπορεί να την θεραπεύσει. Ακόμα και τελείως νεκρό πνευματικά να σε καταστήσει κάποιο πάθος σου, ο Θεός μπορεί να σε αναστήσει, να σου δώσει ζωή, αρκεί να παραδωθείς σ’ Αυτόν, αρκεί να Τον εμπιστευτείς.

Αμαρτήσες; Μετανόησε.
Πάψε να ασχολείσαι με την πτώση σου.
Πάψε να αναλύεις την αστοχία σου και πλέον ξανά δες τον στόχο σου που είναι ο Χριστός.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Γιατί τα απλά είναι τελικά τόσο δύσκολα; Γιατί στο συγγνώμη σου σφίγγεται ο λαιμός και το στομάχι; Γιατί στο «σ΄αγαπώ» φοβάσαι μήπως τελικά διαλυθείς ή χάσεις τον εαυτό σου ; Ακούμε πολλούς που λένε ότι φοβούνται να αγαπήσουν μήπως πληγωθούν…Γιατί ένα «έκανα λάθος», «τελικά δεν είμαι σωστός», «δεν σκέφτομαι και δεν ενεργώ σωστά» είναι τόσο δύσκολο να τα πεις και να τα πράξεις ; «Μήπως δεν μίλησα σωστά, μήπως δεν σκέφτηκα σωστά», «Μήπως έβγαλα εγωϊσμό και ξινίλα;», «Μήπως επιτέθηκα στον άλλον;» «Μήπως τον πρόσβαλα;» «Μήπως κοιτάω τον εαυτό μου και έχω απαιτήσεις να διορθωθεί ο άλλος, ενώ εγώ νομίζω ότι είμαι ο καλύτερος;» Όλα τα παραπάνω αδερφοί μου πάνε τελικά ποτέ στο πετραχήλι του πνευματικού;

Ωραία όλα αυτά, τα βλέπουμε με συμπάθεια, αλλά δυσκολευόμαστε να τα πράξουμε. Μας αρέσουν να τα ακούμε , να τα διαβάζουμε, αλλά όταν έρθει η ώρα να τα κάνουμε όλα αυτά πράξη, κάνουμε πίσω. Γιατί ;

Πολύ απλά μια καρδιά τραυματισμένη δεν μπορεί να ενεργήσει σωστά ούτε στα βασικά. Μια ψυχή χωρίς υγεία δεν μπορεί ούτε ένα «σ’αγαπώ» να ψιθυρίσει αληθινά. Πάμε στον πνευματικό να του πούμε «Αχ! τι τραβάω» αλλά τι τραβάνε οι άλλοι από εμάς, δεν πάει καν το μυαλό μας.

Θέλεις να σε αγαπούν αλλά δυσκολεύεσαι να αγαπήσεις. Θέλεις να σε συγχωρούν αλλά δυσκολεύεσαι να συγχωρήσεις. Μας αρέσουν τα ωραία λόγια όταν όμως ένας λόγος με ελέγχει, τον απορρίπτω , διότι πολύ απλά δεν θέλω να φύγει ο δαίμονας που έχω μέσα μου. Μας αρέσει ο ρομαντισμός , το χαμόγελο, η ορθόδοξη πνευματικότητα αλλά πάσχουμε τελικά από Ορθοπραξία. Πολλές φορές η προσευχή μας είναι κούφια. Λόγια του αέρα. Μιλάνε μόνο τα χείλη αλλά η καρδιά αρνείται να δεχτεί την αλήθεια. Λέμε στον 50’ Ψαλμο «Ελέησον με ο Θεός» αλλά εμείς έχουμε κρατούμενα για πολλούς ανθρώπους μέσα στην καρδιά μας. Οι πατέρες μας λένε να λέμε συνεχώς την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με» αλλά εμείς λέμε συνεχώς δικαιολογίες όσο αφορά τη συμπεριφορά μας και τις πράξεις μας απέναντι στους άλλους. Την έχουμε έτοιμη τη δικαιολογία! Πολλές φορές την έχουμε προετοιμάσει!

Όλα αυτά καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τελικά και κάποιοι που πάνε στο πετραχήλι, πάνε μόνο για λόγους παρηγοριάς και για ψυχολογική υποστήριξη παρά ότι θέλουν πραγματικά να αλλάξουν και να βάλουν τον νου σε άλλη κατεύθυνση, δηλαδή στον δρόμο της μετάνοιας.

«Τι πρέπει να μην φάω πάτερ μου για να κοινωνήσω ;»
«Ξεκίνα με το στομάχι αλλά προχώρησε με το να μην τρως τον διπλανό σου. Τότε έχουμε κάνει μια καλή αρχή.»
Σαν να μιλάμε για κήπους και λουλούδια, να τα ονειρευόμαστε και να θέλουμε να μας τα προσφέρουν αλλά αρνούμαστε να φυτέψουμε ένα λουλούδι και στη συνέχεια να το ποτίσουμε.

Παραπονιέσαι για το πώς σου φέρονται οι άλλοι, αλλά δεν βλέπεις πώς φέρεσαι εσύ στους άλλους, ακόμα και στις λεπτομέρειες. Πολλές φορές αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το πως θα απαλλάξω τον εαυτό μου, πώς θα γλιτώσω από την ευθύνη. Ο λογισμός «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα» κάθεται στον θρόνο του και εξουσιάζει τη συμπεριφορά μας.

Δεν ξέρουμε ποιος είναι ο Θεός, τι έκανε για εμάς και πώς ενεργεί. Σε αυτή την άγνοια και την αδιαφορία κινούμαστε, σε ένα χάος.

Δεν ενεργεί ο Χριστός με τρόπο που να μας στερεί την ελευθερία, πιεστικά, χρειάζεται να κάνουμε και εμείς κάτι, μια προσπάθεια αληθινή , θυσιαστική, μια κίνηση αλλαγής, αλλιώς κινούμαστε στη ρουτίνα της πνευματικής παρακμής. Καλό ξεκίνημα και καλές αλλαγές.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Iερα Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Αναστήθηκε ο Χριστός αλλά δυστυχώς βλέπουμε την Ανάσταση σαν ένα παραμύθι που το έκανε ένας υπερήρωας και εμείς με το λευκό κερί στα χέρια πρέπει να χειροκροτήσουμε από υποχρέωση. Νιώθουμε ότι δεν μας αφορά, αλλιώς θα κάναμε αγώνα προετοιμασίας. Μακάριοι! Όσοι προετοιμάζονται για την Βασιλεία των Ουρανών. Το βράδυ της Αναστάσεως έχει την εξής σημασία: «Σαν να έχουμε μεταστατικό καρκίνο στην τελική του φάση και ξαφνικά βγαίνει κάποιος και μας αναγγέλλει ότι βγήκε το φάρμακο και μας καλεί να το πάρουμε δωρεάν όχι μόνο για να θεραπευτούμε αλλά και για να ζήσουμε αιώνια. Μόνο ένας ανόητος ή ένας δαιμονισμένος θα μπορούμε να πει όχι.»

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[aposal]

«Δεν είναι δυνατό εκείνος που αγωνίζεται για την αρετή να μην έχει πολλούς εχθρούς».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος