Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αν πράγματι ο Θεός είναι αγάπη,

τότε ο αποξενωμένος από την αγάπη,

είναι αποξενωμένος από τον Θεό.

Μάξιμος ο Ομολογητής

[toula]

Τι είναι ο πνευματικός αγώνας;

Ως ύπαρξη ο άνθρωπος αποτελείται από σώμα και ψυχή, τα οποία έχουν άμεση σχέση μεταξύ τους, γιατί αφορούν το ίδιο άτομο.

Κάθε κίνηση του σώματος έχει δεχθεί επίδραση από την ψυχή αλλά και η ψυχή δέχεται επιδράσεις από τις ενέργειες του σώματος. Η φροντίδα και η μέριμνα για το σώμα και την ψυχή αποτελούν καθημερινή ανάγκη.

Για τον χριστιανό η φροντίδα της ψυχής έχει πρωτεύοντα ρόλο, γιατί αυτή διαμορφώνει τον χαρακτήρα του ανθρώπου, ώστε στην καθημερινότητά του να μπορεί να διαχειρίζεται τον εαυτό του και τους άλλους με τον καλύτερο τρόπο.
Αυτή, η καθημερινή φροντίδα της ψυχής είναι ο πνευματικός αγώνας του χριστιανού.

Πόσο εύκολος είναι ο πνευματικός αγώνας;

Δεν είναι εύκολος αγώνας, ούτε και ακατόρθωτος. Είναι, όμως, ένας ωραίος αγώνας για τον χριστιανό, μια καθημερινή προσπάθεια, γιατί αφορά την ίδια του την ύπαρξη, αφορά την ζωή του, αφορά τον ίδιο.

Αυτή η προσπάθεια είναι η καθημερινότητα του χριστιανού, ο τρόπος που ζει, που αντιδρά, που συμπεριφέρεται, που σκέφτεται, που κινείται.

Τίποτα δεν κατορθώνεται εύκολα, από μόνο του, με «μαγικό» τρόπο. Χρειάζεται κόπος και προσπάθεια, μα πάνω απ’ όλα χρειάζεται διάθεση για προσπάθεια και επιτυχία του σκοπού.

Πώς μπορεί να είναι ωραίος ένας αγώνας γεμάτος δυσκολίες, όταν διαρκεί μια ζωή;

Θα απαντήσω με την ερώτηση: τι είναι η μνήμη θανάτου;

Ασφαλώς και δεν είναι θάνατος, δεν τα «βάφουμε μαύρα».

Αντιθέτως, είναι ελπίδα ζωής.

Όταν ο χριστιανός έχει στην σκέψη του τον φυσικό θάνατο, επειδή δεν γνωρίζει την στιγμή, δεν τρομοκρατείται, αντιθέτως, οφείλει να είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή, για την «καλήν απολογίαν».

Αυτομάτως, με την σκέψη αυτή όλη η ζωή του μετατρέπεται σε έναν διαρκή αγώνα προετοιμασίας για να βρεθεί έτοιμος. Έναν αγώνα, που περνάει μέσα από πολλές δυσκολίες, αλλά ο σκοπός είναι «καλός», μετατρέποντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, και τον αγώνα σε «καλό».

Tι σημαίνει προετοιμασία και τι αγώνας για τον χριστιανό;

Η ζωή του χριστιανού είναι όπως του αθλητή.

Σκοπός του αθλητή είναι το έπαθλο της νίκης. Για να φθάσει, όμως, στην κατάκτηση του επάθλου, δίνει επί μέρους αγώνες, από τους οποίους βγαίνει και το τελικό αποτέλεσμα.

Σκοπός του χριστιανού είναι το «έπαθλο της νίκης», η βασιλεία των ουρανών. Για να φθάσει, όμως, να κερδίσει την βασιλεία των ουρανών, δίνει επί μέρους αγώνες, μέσα από τους οποίους οδηγείται σταδιακά στην κατάκτηση του τελικού σκοπού.

Ο αθλητής πριν τον αγώνα καταβάλλει πολύ κόπο μέσα από τις προπονήσεις του, για να είναι έτοιμος για τον αγώνα. Η προετοιμασία του αθλητή περιλαμβάνει την φυσική του κατάσταση και την ενδυνάμωση, για να έχει αντοχή, την διαχείριση του αγώνα, αν πηγαίνει καλά ή όχι, την διαχείριση της νίκης αλλά και της ήττας, για να μην απογοητευθεί και παρατήσει την προσπάθεια.

Η «προπόνηση» του χριστιανού είναι ο πνευματικός αγώνας, μέσω του οποίου αποκτά εμπειρία, γνώση, διαχειρίζεται την χαρά αλλά και την λύπη, διαχειρίζεται τα λάθη του, μαθαίνει την υπομονή, την υπακοή, την θυσία, την αγάπη προς όλους, το νόημα της νηστείας.

Αυτή η προσπάθεια χρειάζεται κόπο και χρόνο, είναι η «προπόνηση» του χριστιανού, για να είναι έτοιμος, όταν βρεθεί σε κάποια δυσκολία ή τυχόν γενική κρίση, να καταφέρει να αγωνιστεί και να την ξεπεράσει.

Ο χρόνος που δαπανά ο αθλητής στις προπονήσεις είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από τον χρόνο που χρειάζεται ο αγώνας. Δεν αποθαρρύνεται, όμως, γιατί είναι τρόπος ζωής, είναι αθλητής και όλη του η ζωή κινείται γύρω από τον αθλητισμό.

Ο χριστιανός δαπανά όλη του την ζωή στην «προετοιμασία» για να είναι έτοιμος σε κάθε αγώνα, μικρό ή μεγάλο, που θα κληθεί να δώσει. Δεν αποθαρρύνεται, όμως, γιατί το να είναι χριστιανός είναι τρόπος ζωής, και όλη η ζωή του χριστιανού κινείται γύρω από τον Χριστό.

Ποιοι είναι οι αγώνες, που καλείται ο χριστιανός να δίνει καθημερινά;

Όπως αναφέραμε πιο πάνω, ο χριστιανός είναι σαν τον αθλητή, ο οποίος προετοιμάζεται συνεχώς για να είναι έτοιμος να αγωνιστεί σε κάθε αγώνα, που θα του παρουσιαστεί.

Οι αγώνες που καλείται ο χριστιανός να δίνει καθημερινά είναι διάφοροι, άλλοι μικροί και άλλοι μεγάλοι. Μέσα, όμως, από κάθε αγώνα οφείλει να βγαίνει κερδισμένος, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Δηλαδή, κέρδος δεν είναι μόνο η καλή έκβαση του αγώνα, αλλά και η άσχημη. Μέσα από τα λάθη, το κέρδος είναι η εμπειρία και η γνώση, που αποκτά, ώστε να μη τα επαναλάβει.

Η καθημερινότητα του χριστιανού περιλαμβάνει πολλά είδη αγώνων. Αγώνας θεωρείται η πάλη με τον εαυτό του, η διαχείριση των λογισμών και των σκέψεων.

Αγώνας είναι η σχέση με τον πλησίον, είτε είναι σύζυγος, παιδί, γονέας είτε φίλος, συνάδελφος, περαστικός.

Αγώνας είναι η διαχείριση των αποφάσεών του καθώς και τα αποτελέσματα αυτών.

Αγώνας είναι η προσωπική στάση σε κάποια γενική κρίση που αντιμετωπίζει το σύνολο της κοινωνίας.

Πώς πρέπει να συμπεριφέρεται και να αντιδρά ο χριστιανός σε περιόδους κρίσης;

Ο χριστιανός καλείται σε κάθε περίοδο κρίσης να είναι το παράδειγμα προς όλους, να είναι η ζωή του φως, που θα φωτίζει τα σκοτάδια, που προκαλεί η κρίση. Πρέπει να εμπνέει και όχι να παρασύρει τους συνανθρώπους του.

Να ηρεμεί και να ενθαρρύνει, δίνοντας ελπίδα, χωρίς να σπέρνει τον πανικό και την απελπισία.

Καλείται να δίνει μαρτυρία Χριστού σε κάθε δύσκολη στιγμή, αποκαλύπτοντας με την στάση του, ότι η παρουσία του Χριστού στην ζωή του ανθρώπου είναι τρόπος ζωής, είναι η απάντηση σε κάθε πρόβλημα και η λύση σε κάθε κρίση που παρουσιάζεται.

Όπως ο αθλητής καταξιώνεται από τον αγώνα του, έτσι και ο χριστιανός καταξιώνεται μέσα από τις δυσκολίες και τους πειρασμούς που αντιμετωπίζει, γιατί την ώρα του πειρασμού δοκιμάζεται η πίστη του.

Υπομονή χρειάζεται μόνο την στιγμή της δυσκολίας και του πειρασμού, ενώ στην στιγμή της χαράς, «δίνεσαι»!

Στον πειρασμό αποκαλύπτεται ο τρόπος ζωής του χριστιανού, αν πραγματικά ο Χριστός διαδραματίζει κορυφαίο ρόλο στην ζωή του.

† αρχ. Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος της Ι. Μ. του Εσφιγμένου

proseuxi.gr

[aposal]

«Ἡ θεία βοήθεια ἀπὸ τή μιά καὶ ἡ θελήσῃ μας ἀπὸ τὴν ἄλλη φέρνουν τὴν νίκη κατὰ τοῦ πονηροῦ».
Μέγας Βασίλειος

[toula]

Την Κυριακή οι Εκκλησίες, έστω με κάποιους όρους σχετικά με τον συνωστισμό, ανοίγουν τις πύλες τους. Εμείς είμαστε έτοιμοι να επιστρέψουμε ;Είμαστε έτοιμοι όχι μόνο να επιστρέψουμε στους Ναούς αλλά και στον Χριστό ;Τι καταλάβαμε τελικά;. . .
Είμαστε έτοιμοι να δούμε την ενορία μας, τον Ιερέα, τον Χριστό, τα Ιερά Μυστήρια, την ενοριακή ζωή γενικότερα με άλλη ματιά; Δηλαδή με την πραγματική και πνευματική διάσταση των πραγμάτων ή θα παραμείνουμε στην ίδια πνευματική νωθρότητα;;

Θα εκτιμήσουμε αυτό που χάσαμε ; Το καταλάβαμε ότι πλέον τίποτα δεν είναι σίγουρο; Ακόμα και η καμπάνα που χτυπάει δεν είναι δεδομένη στην εποχή που ζούμε.

Πώς βλέπουμε την επιστροφή μας ; Ότι επιτέλους μας άνοιξε η κυβέρνηση τις Εκκλησίες θα πούμε κάποιοι. Άλλοι θα πουν ότι ο Κύριος επέτρεψε να κλείσουν οι θύρες και τώρα που τελείωσε ο κανόνας επιστρέφουμε ώστε να δούμε κάποια πράγματα διαφορετικά, για να πάψουμε να Τον βλέπουμε πλέον ως είδωλο αλλά να Τον βιώσουμε ως σχέση ζωής.

Στερηθήκαμε Εκείνον για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε τα πράγματα καλύτερα. Τόσα χρόνια τυπικότητα και καμία αλλαγή. Χιλιάδες στόματα άνοιγαν το Πάσχα για τη Θεία Κοινωνία αλλά ταυτοχρόνως πολλές καρδιές έμεναν θεληματικά κλειστές διότι έβλεπαν το Ιερό Μυστήριο που ο Χριστός προσφέρει τον εαυτό Του σαν έθιμο και όχι ως ζωή.

Τουλάχιστον ένα καλό από τον εγκλεισμό ήταν ότι δεν μπορούσαμε να κουτσομπολεύσουμε αυτούς που μπαίνανε μέσα στον Ναό για την ενδυμασία τους. Εύχομαι τώρα που θα επιστρέψουμε να αφήσουμε και αυτό το χούι πίσω και να βλέπουμε στο πρόσωπο του αδερφού μας τον Χριστό και μόνο.

Χρόνια τώρα πάμε να κλείσουμε Ιερά Μυστήρια στις συναντήσεις μας με τους ιερείς αλλά ποτέ δεν ρωτήσαμε για τη Θεολογία και την ουσία του πράγματος. Το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν ο στολισμός της κολυμπήθρας και όχι η πνευματική κατάσταση του παιδιού μας. Μας ενδιέφερε το καλό νυφικό, τα όμορφα τούλια και τα bachelor parties άλλα όχι ο στολισμός της σχέσης μας με τον άνθρωπο που θα βαδίσουμε μαζί έχοντας συνοδοιπόρο τον Χριστό μέχρι θανάτου.

Απίστευτα χρηματικά ποσά σε λουλούδια, στολισμούς, φολκλόρ..και ο Χριστός ήταν απλά το σύμβολο του concept που θέλουμε να κάνουμε.

Τι θα πει ο κόσμος ! Το σόι! Το όνομα που θα δώσουμε στο παίδι για να μην στεναχωρηθεί ο παππούς ή η γιαγιά! Εκατοντάδες καλεσμένοι στον γάμο ακόμα και άγνωστοι για να μην στεναχωρήσουμε τα σόγια ....

Πηγαίναμε να κλείσουμε το μνημόσυνο και ρωτούσαμε μόνο την ημερομηνία και την ακριβή ώρα που θα διαβαστούν τα ονόματα και φυσικά αν ο χώρος στο αρχονταρίκι του Ναού χωράει τους καλεσμένους μας. Για προετοιμασία , εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία ούτε λόγος.

Φωνάζαμε τον Ιερέα για ”ιδιωτική” Θεία Λειτουργία και το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν τα κεράσματα και όχι η Θεία Κοινωνία και ο προσφερόμενος Χριστός.

Πόσες φορές όταν λέγαμε ότι πανηγυρίζει ο τάδε Ναός, ο λογισμός μας ήταν στην χοροεσπερίδα και τα κοψίδια μετά τον Εσπερινό αντί στα τροπάρια ;

Πόσες φόρς όταν γινόταν κάτι στην ενορία το πρώτο πράγμα που λέγαμε αμέσως ήταν "Ο Παπάς φταίει!!!" χωρίς καν να κουβεντιάσουμε το πρόβλημα μαζί του;

Πόσες φορές χτύπαγε η καμπάνα την Κυριακή και πολλοί έλεγαν μέσα τους “Έλεος ρε πάτερ! Μια Κυριακή μας έμεινε ! Και δεν μπορούμε να κοιμηθούμε!”

Όταν όμως σίγησαν οι καμπάνες φωνάξαμε “Γιατί;”.

Οι συνομιλίες που κάνουμε με τους ανθρώπους που είναι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι και έρχονται να κάνουνε Μυστήρια έχουν 99% φολκλόρ και 1% Χριστό και όταν πας να μιλήσεις για αυτό το 1% σου λένε : “Πάτερ έχουμε δουλειά, λοιπόν τα λέμε την ημερομηνία που κλείσαμε για τον γάμο ή τη βάπτιση”.

Και ξαφνικά μας ενόχλησε η κλειστή πόρτα. Τόσα χρόνια όμως κλειστό ήταν το στόμα μας για τον Χριστό μόνο για τον χρυσό το ανοίγαμε.

Χρόνια τώρα με όλα αυτά κλειστή την είχαμε την πόρτα της καρδιάς μας στον Χριστό. Απλά τώρα μας ξίνισε...

Και ο Χριστός που είναι ; ; ; ; ;

Και ξαφνικά παραχωρεί και σου λέει ;

Κάτσε σπίτι από τη μία από αγάπη προς τον αδερφό σου αλλά από την άλλη σκέψου και σύνελθε διότι η πορεία που έχεις χαράξει δεν πάει στον ουρανό αλλά στον γκρεμό.

Και έρχεται ένας ΙΟΣ (covid-19) και σε κάνει άνθρωπε αγνώριστο...

Έρχεται ένας ΙΟΣ (covid-19), ένας πειρασμός και σου λέει ότι τα δεδομένα ξέχασέ τα. Δεν είσαι βασιλιάς. Αντί να στηριχτούμε στον Θεάνθρωπο στηριχθήκαμε στον χωματένιο άνθρωπο και γευτήκαμε το αποτέλεσμα του σκότους και του θανάτου.

Δεν μας έκλεισε ο Κορονοϊός αλλά η κορώνα του εγωϊσμού μας που είχαμε ως δόξα και τιμή και αποδείχτηκε σκάρτη.

Ήρθε λοιπόν η ώρα μας...

Να ανοίξουν οι πόρτες στις Εκκλησίες αλλά ταυτόχρονα να ανοίξουμε την καρδιά μας στον Χριστό και να κλείσουμε μια για πάντα την πόρτα της κοσμικής ψευτο-πνευματικότητας, της μισαλλοδοξίας και των άκρων.

Ήρθε η ώρα να ανοίξουμε την καρδιά μας στον Χριστό και βασικά να σπάσουμε τους μεντεσέδες για να μην ξανακλείσει πότε.

Ήρθε ακόμα και οι δική μας ώρα, των παπάδων. Να αφήσουμε τη γραφειοκρατία και τα μάρμαρα και να ασχοληθούμε περισσότερο με τις καρδιές των ανθρώπων και την κατήχηση του ποιμνίου.

Ήρθε η ώρα να μην βλέπουμε την Εκκλησία σαν κτήριο θρησκευτικών ή εθιμοτυπικών υποθέσεων αλλά ως δρόμο για τη Βασιλεία των Ουρανών, ως το νοσοκομείο για να γιατρέψουμε τις πληγές μας.

Nα μην περιμένουμε να ανοίξουν οι Εκκλησίες όπως οι καφετέριες που θα πάμε εκεί όμορφα και ωραία να πιούμε τον καφέ μας, αλλά να περιμένουμε το άνοιγμα των Ιερών Ναών ως άνοιγμα της αγκαλιάς του Χριστού, που ώς Πατέρας ανοίγει την αγκαλιά Του και εμείς τα παιδιά Του να τρέξουμε κοντά του με ανοιχτές καρδιές.

Ο συνειδητοποιημένος Ορθόδοξος Χριστιανός βλέπει πάντα το φως ακόμα και στα σκοτάδια. Για τον συνειδητοποιημένο πνευματικά άνθρωπο πλήρης κανονικότητα είναι όχι μόνο η επιστροφή στους Ναού αλλά η επιστροφή στον στίβο της ασκήσεως και στο θέλημα του Κυρίου.

Ο μοναδικός εχθρός μας είναι ο κακός εαυτός μας, αυτός ο εαυτός που αρνούμαστε να αλλάξουμε, που έχει σχέση με το σκότος και όχι με τον Χριστό.

Αγαπητοί μου, καλό μας έκανε η κλεισούρα, αρκεί να κολυμπήσαμε βαθιά στην καρδιά μας και να συλλέξαμε τις πληγές που τώρα θα τις πάμε στην Εκκλησία ώστε τα καρφιά να γίνουν λουλούδια.

Με το καλό το άνοιγμα των Εκκλησιών και το άλλαγμα των καρδιών..

ΑΜΗΝ.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Η ουράνια εμπειρία της Γερόντισσας Μακρίνας κατά την Θεία λειτουργία της Πασχαλιάς

~ Πριν από πολλά χρόνια, όταν ζούσε ακόμη η Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς, μου διηγήθηκε την εξής αξιοθαύμαστη εμπειρία της, που της συνέβη στα μαύρα χρόνια της Κατοχής, τότε που υπήρξε η μεγάλη πείνα, η γύμνια και η παντελής φτώχεια.

Ήτο ακόμη λαϊκή την εποχή εκείνη, και λόγω της μεγάλης στερήσεως που υπήρχε σε τρόφιμα, μόλις και μετά βίας εξοικονομούσε μια φετούλα ψωμάκι για όλη την ημέρα! Τίποτε άλλο!

Έτσι, έφτασε και η Μεγάλη Εβδομάδα. Το δε Μεγάλο Σάββατο η κατάστασίς της ήτο δραματική. Το βράδυ πήγε στην εκκλησία και κάθησε σε μια γωνιά, κάνοντας συνέχεια κομποσχοίνι, λέγοντας το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Όλοι οι χριστιανοί, που άρχισαν να καταφθάνουν στην εκκλησία, κρατούσαν και από ένα κερί. Άλλος μικρό και άλλος μεγάλο. Και στο «Δεύτε λάβετε φως…» εκείνη δεν πήγε να πάρει φως, γιατί δεν είχε ούτε το πιο μικρό κεράκι.
– Εσύ, Χριστέ μου, έλεγε μέσα της, αποφάσισες να μην κρατάω ούτε μια μικρή λαμπαδίτσα… Να ΄ναι ευλογημένο!

Και μέσα στην προσευχή της εξέφραζε την αγωνία της και κάποια μικρά παράπονα στον Χριστό για τις στερήσεις, την πείνα που θέριζε, για την λαμπάδα που δεν είχε, ενώ συγχρόνως με δάκρυα στα μάτια έλεγε συνεχώς την ΕΥΧΗ «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» και το «να ΄ναι ευλογημένο».

Εν τω μεταξύ είχε ειπωθεί το «Χριστός Ανέστη» και άρχισε η Αναστάσιμη ακολουθία του Όρθρου. Στη μέση της ακολουθίας λιποθύμησε από την εξάντληση εξ αιτίας της πείνας τόσων ημερών, χωρίς να γίνει αντιληπτή από τους γύρω Χριστιανούς.

Συνήλθε στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Θείας Πασχαλινής Λειτουργίας: «Εν αρχή ήν ο Λόγος, και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν, και Θεός ήν ο Λόγος…»1. Τότε λες και άκουγε από το στόμα του Λειτουργού ιερέως και Πνευματικού της χίλια ουράνια ραδιόφωνα να διαλαλούν αυτή την αλήθεια της Ορθοδόξου Πίστεως, που είναι και ο θρίαμβός της.

Αυτά τα λόγια χαράχθηκαν βαθειά μέσα στην ψυχή της, την κατέλαβαν ολόκληρη ψυχοσωματικά, και της δημιούργησαν έναν πρωτόγνωρο αξιοθαύμαστο χορτασμό,

ΚΑΙ στην καρδιά.

ΚΑΙ στις αισθήσεις.

ΚΑΙ στο σώμα,

που αδυνατούσε να τον περιγράψει με λόγια. Ήτο χορτάτη και στην ψυχή και στο σώμα! Χορτάτη!!

Αργότερα της ήρθε ο λογισμός και η εσωτερική πληροφορία ότι οι Πατέρες της ‘’ερήμου’’ και μεγάλοι αναχωρητές, αυτόν τον υπερχορτασμό ησθάνοντο και εβίωναν, γι’ αυτό και δεν έτρωγαν και δεν εγεύοντο για αρκετό καιρό τίποτε.

Και άρχισε να αισθάνεται πληρότητα στην ψυχή της, με ταυτόχρονο υπερουράνιο χορτασμό, κατά την ομολογία της, με υπερκόσμια ευωδία και άρρητη γεύση. Σαν να είχε γευθεί τα γλυκύτερα μέλια και όλα τα γλυκά τούτου του κόσμου.

Η ακατάπαυστη αυτή ουράνια γλυκύτητα και ο πνευματικός αυτός χορτασμός αισθάνθηκε να καταπλημμυρίζουν όλα τα κύτταρα του σώματός της και όλες οι αισθήσεις της ψυχής της να πληρούνται από ουράνιο πλούτο.

Η καρδιά της νόμιζε ότι θα σπάσει από την πολλή ευτυχία που απολάμβανε, διότι, ενώ εκείνη δοξολογούσε τον Θεό με τη διπλή ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» και «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», ταυτόχρονα μέσα στην καρδιά της έψαλλε όχι μόνο με το πλήθος των χριστιανών, αλλά και μαζί με πλήθος χορών αγίων Αγγέλων το «Χριστός ανέστη».

Γι αυτό, μετά τη Θεία Κοινωνία της και πριν τελειώσει η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, έφυγε αμέσως πολύ γρήγορα για το σπίτι της, για να μη χάσει αυτό το ουράνιο μεγαλείο, που βίωνε ψυχοσωματικά με τόση μεγαλοπρέπεια.

Και ΄κει δεν ήθελε να φάει αυτό, πού τόσο πτωχά είχε ετοιμάσει η εξαδέλφη της… Τίποτε, μα τίποτε, ούτε μια σταγόνα νερό δεν ήθελε. Και μου έλεγε:
– Πάτερ Στέφανε, τα χείλη μου δεν μπορούσαν να εξιχνιάσουν την ουράνια γεύση που ησθάνοντο, και ήτο –πώς να το πω;– σαν να εγεύοντο χίλια μέλια θείας Χάριτος!

(Τους σκληρούς αγώνες, που έκανε η αείμνηστη Γερόντισσα Μακρίνα, όταν ήτο ακόμη στον κόσμο ως λαϊκή, εμείς σήμερα όχι μόνον δεν μπορούμε να τους φθάσουμε, αλλά ούτε κάν να τους καταλάβουμε με το κοσμικό μυαλό, που έχουμε…, σε αντίθεση με τις δικές μας σημερινές προσπάθειες, πού είναι τελείως αναιμικές, αδύνατες, χλιαρές και νερόβραστες)².

1 Ιωάν. 1,1
2 Πρωτοπρεσβύτερου, Στέφανου Κ. Αναγνωστόπουλου, Η «ευχή» μέσα στον κόσμο, Πειραιάς 2007, σελ. 258,259,260.

πηγή: enromiosini
https://simeiakairwn.wordpress.com/

[toula]

Μόνον ὅσοι δέν πολεμοῦν, δέν τραυματίζονται...!

Έπεσες; Να ξανασηκωθείς! Δεν είναι φοβερό ο παλαιστής να πέσει. Φοβερό είναι να μείνει στην πτώση του!

Ούτε είναι δύσκολο ο πολεμιστής να τραυματισθεί. Το κακό είναι μετά τον τραυματισμό να απογοητευθεί και να παραμελήσει το τραύμα!

Πόσοι αθλητές ύστερα από πολλές αποτυχίες αναδείχθηκαν νικητές...!

Μόνον όσοι δεν πολεμούν, δεν τραυματίζονται!
Όσοι όμως με καρδιά ρίχνονται στη φωτιά της μάχης, είναι φυσικό και να χτυπηθούν και να πέσουν!

Αυτό ακριβώς που έγινε τώρα και με σένα. Επιχείρησες να εξοντώσεις το φίδι της αμαρτίας και στην προσπάθειά σου αυτή δέχθηκες το δάγκωμά του!

Έχε όμως θάρρος! Εκείνο που σου χρειάζεται τώρα, είναι να επαγρυπνείς και θα δεις ότι σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε ίχνος από το τραύμα σου!

Και όχι μόνον αυτό, αλλά με τη Χάρη του Θεού θα συντρίψεις και αυτή την κεφαλή του πονηρού...!

Άγίου Ίωάννου τού Χρυσοστόμου
https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/

[toula]

Γιατί λυπᾶσαι, ψυχή μου;

Νά ᾿σαι διωγμένος, ἀδικημένος, πα­­­­ραπεταμένος. Νὰ παλεύεις μὲ τὰ κύματα καταμεσῆς τοῦ ὠκεανοῦ. Καὶ τί κύματα! Καρυδότσουφλο ἡ ψυχή σου. Καὶ νὰ μανιάζει ὁ ἄνεμος· λὲς καὶ σκοπό του τό ᾿βαλε νὰ πνίξει τὴ βαρκούλα σου, νὰ τὴν τσακίσει στὰ ἄγρια τὰ βράχια τῶν ἀλλεπάλληλων κακῶν. «Καὶ νά ᾿σαι μόνος, σκοτεινὸς μέσα στὴ νύχτα καὶ ἀκυβέρνητος σὰν τ᾿ ἄχερο στ᾿ ἁλώνι»1. Καὶ νὰ βυθίζεται ἡ ψυχὴ στὴν ἄβυσσο. Ἀπ᾿ ἄβυσσο σὲ ἄβυσσο κι ἀπὸ βυθὸ σ᾿ ἄλλο βυθὸ νὰ πέφτεις.

Καὶ νὰ μιλᾶς στὸν οὐρανό, μ᾿ αὐτὸς νὰ μένει ἄφωνος, σιωπηλός. Νά ᾿χει τσακίσει κάθε κόκκαλο καὶ νὰ πονᾶς φριχτά. Καὶ νὰ καγχάζουν δίπλα σου χαιρέκακα οἱ κακοί: Ποῦ εἶναι τώρα ὁ Θεός σου; Καὶ σένα νὰ σὲ πνίγει τὸ παράπονο βουβό: «Ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου; καὶ ἱνατί συνταράσσεις με;». Καὶ νά ᾿χεις γιὰ ψωμὶ κατάπικρο, φαρμακερὸ μόνο τὰ μαῦρα δάκρυά σου.

«Ποῦ ἐστιν ὁ Θεός σου;» (Ψαλ. μα΄ [41] 12, 11).

Θυμᾶσαι τοὺς παλιοὺς καιρούς… Τότε ποὺ σ᾿ ἔπνιγε ἡ ἀγάπη Του κι ἦταν παράδεισος εὐφρόσυνος ὁ δρόμος τῆς ζωῆς…

Καὶ τώρα νὰ μὴ βλέπεις φῶς. Καὶ μέρα – νύχτα νὰ φωνάζεις: Γιατί μὲ ξέχασες, γιατί; Ἐσὺ δὲν εἶσαι ὁ Θεός μου; Ποῦ εἶσαι; Γιατί χάθηκες; Γιατί μὲ ἐγκατέλειψες στὴ χλεύη τῶν ἐχθρῶν;

Αὐτὰ λογίζεσαι καὶ κλαῖς. Παραμιλᾶς μερόνυχτα. Μονάχος, θλιβερός. Μιλᾶς στὸν ἑαυτό σου μόνο… καὶ ὁ πόνος σου κρυφός. Ψάχνεις νὰ δεῖς μιὰ ἀκτίνα φῶς μὲς στὸ κατάπυκνο σκοτάδι τῆς ἀπαράκλητης ψυχῆς σου.

Παραμιλᾶς… Παραμιλᾶς καὶ μιὰ στι­γμὴ ἀντρειεύεσαι: Βάστα, ψυχή μου! Γιατί σὲ τύλιξε ἡ λύπη σου βαριά; Γιατί μὲ πνίγεις καὶ σπαράζεις τὸ κορμί μου μὲ λυγμούς; «Ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου, καὶ ἱνατί συνταράσσεις με; ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν»!

«Ἔλπισον»!

Ὄχι! Ἐκεῖνος δὲν σὲ ξέχασε. Κι οὔτε ποτὲ Αὐτὸς στὸν πόνο σου θὰ σὲ ἐγκαταλείψει. Κι οὔτε ποτὲ μονάχο θὰ σ᾿ ἀφήσει μὲς στοῦ πελάγου τοὺς θυμούς.

Κι ἂν τώρα τόσο ἐπώδυνα πονᾶς, κι ἂν κλαῖς μὲ δάκρυα καυτὰ καὶ σὲ πυρώνουν ἕνας τὸν ἄλλον οἱ πολλοὶ σου πειρασμοί… μὴν ἀποκάμνεις!

Βάστα, ψυχὴ ταλαίπωρη!

Δὲν εἶσαι μόνη μὲς στὴν ἐρημιά, δὲν περπατᾶς στὸ ἄγνωστο, κι οὔτε σβήνουν χαμένοι στὸ κενὸ οἱ τόσοι πονεμένοι στεναγμοί σου.

«Ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν»!

Δὲν εἶναι Αὐτὸς ποὺ σ᾿ ἔφερε στὴν ὕπαρξη; Αὐτὸς δὲν μέτρησε μία πρὸς μιὰ τὶς τρίχες τῆς θλιμμένης κεφαλῆς σου; Καὶ πῶς λοιπὸν Αὐτὸς θὰ σὲ ξεχάσει;Μετράει τὸ κάθε βῆμα σου, ζυγίζει κάθε δάκρυ σου, ἀπαριθμεῖ ἐπακριβῶς τοὺς στεναγμούς σου.

Κι ἂν ὅλα γύρω σου σκοτείνιασαν, κι ἂν σβήνουν οἱ φωνὲς τῶν φίλων, κι ἂν οἱ πολλοὶ λυγμοί σου τρέμουν στὴν ἄκρη τῶν χειλιῶν, μὴν ἀποκάμεις. Ἀντρειέψου πάλι καὶ περπάτα ἀδίσταχτα πάνω στῶν θεριεμένων κυμάτων τὶς κορφὲς καὶ τοὺς γκρεμούς. Σήκω, ψυχή μου, ὄρθια! «Ἔλπισον»! /> Κάποια στιγμὴ οἱ πόνοι σου θὰ πάρουν δρόμο καὶ χαρὰ θὰ γίνουν, καὶ οἱ τωρινοί σου οἱ πικροὶ λυγμοὶ σὲ ὕμνο θὰ ξεσπάσουν δοξολογικό.

Καὶ θὰ ξαναπερπατήσεις τοὺς δρόμους τοὺς παλιοὺς μὲ περισσότερη χαρά. Σὰν δεῖς τὸ φῶς τοῦ οὐρανοῦ νὰ σβήνει ὅλα τὰ σκοτάδια.

Καὶ τὸ μικρό σου καρυδότσουφλο, ποὺ τὸ τρελαίνουν οἱ τρελοὶ καὶ μανιασμένοι ἄνεμοι, θὰ φτάσει στὸ ἀπάνεμο λιμάνι. Ἐκεῖ! ὅπου δὲν ὑπάρχουν πόνοι, θλίψεις καὶ καημοί.

Καὶ θὰ περάσεις στὴν ἀτέλειωτη ζωή. Καὶ θά ᾿ναι αἰώνια Πασχαλιά. Καὶ θὰ χτυποῦν κρυστάλλινες καμπάνες!

1. Γ. Σεφέρη, Πάνω σ᾿ ἕναν ξένο στίχο (1931).
πηγη: https://www.osotir.org

[toula]

Νά συμβουλεύουμε μέ δάκρυα...!

Θέλεις να διορθώσεις τον αδερφό σου;
Δάκρυσε, προσευχήσου στο Θεό γι΄αυτόν, αφού τον πάρεις ιδιαιτέρως, παρακίνησε τον στο καλό, συμβούλεψε τον, παρακάλεσε τον...!

Πολλοί, πολλές φορές δεν ωφελήθηκαν καθόλου από τις συμβουλές, συγκινήθηκαν όμως από τα δάκρυα και την συμπάθεια!

Με την αγάπη και τα δάκρυα μπορούμε να διορθώσουμε και τους κακούς! Πόνεσε σύ, ίσως έτσι συνέλθει και πονέσει κι εκείνος!

Όπως ακριβώς ο άρρωστος που δεν έχει όρεξη, όταν δεί τον γιατρό του να τρώει φαγητό, παρακινείται κι αυτός να φάει, έτσι θα συμβεί κι εδώ, αν ο κακός σε δεί να θρηνείς για την κατάσταση του, θα μαλακώσει, θα γίνει καλός και πράος άνθρωπος!

Όταν λοιπόν δείς τον αδελφό σου να είναι σκληρός και αδιάλλακτος και να μην σε προσέχει, λέγε μέσα σου: "μήπως με την πάροδο του χρόνου μπορέσω να τον πείσω".

Και ο απόστολος Παύλος το ίδιο έλεγε να κάνουμε: "ο δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να φιλονικεί, αλλά οφείλει να είναι ήπιος και γλυκύς προς όλους, και να σωφρονίζει με πραότητα τους αντιφρονούντες, μήπως κάποτε τους δώσει ο Θεός μετάνοια και οδηγηθούν στην ορθή γνώση της αλήθειας!"

Άγιος Ίωάννης ό Χρυσόστομος
https://www.vimaorthodoxias.gr/

[toula]

Το να ανέχεται κανείς την επιτίμηση είναι χρήσιμο.
Ας ανεχόμαστε λοιπόν την επίπληξη.

Ιωάννης Χρυσόστομος

[toula]

Φώτης Κόντογλου: Η βασιλεία των ουρανών, μέσα μας βρίσκεται

Άμα χαλαστεί ο άνθρωπος, αρχίζει να σιχαίνεται τα απλά και τα φτωχά πράγματα. Μα πολλές φορές ξανάρχεται στον παλιό εαυτό του, σαν τον μεθυσμένον που ξεμέθυσε, και τότε καταλαβαίνει πάλι μεγάλη όρεξη για την απλότητα, και χαίρεται μέσα του και ειρηνεύει, και θέλει να ζει ταπεινά και ήσυχα.

Τότε του αρέσουνε πάλι τα ταπεινά και τ’ απονήρευτα πράγματα, και νοιώθει μέσα του την γλυκύτητα του Χριστού και την ειρήνη που είναι μέσα στο Ευαγγέλιο.

Γιατί χωρίς απλή καρδιά, αληθινός χριστιανός δεν γίνεται κανένας. Αυτό θα το νοιώσεις από κάποια λόγια των αγίων που λένε: «Όποιος δεν γνώρισε την ειρήνη, δεν γνώρισε τη χαρά.

Αν αγαπάς την πραότητα, ζήσε με ειρήνη· κι αν αξιωθείς την ειρήνη, θα χαίρεσαι σε κάθε καιρό. Άνθρωπος με πολλές έγνοιες, δεν ειμπορεί να γίνει πράος και ησύχιος.

Η ταπείνωση μαζεύει την καρδιά, κι όταν ταπεινωθεί ο άνθρωπος, ευθύς τον σκεπάζει το έλεος. Η προσευχή είναι χαρά. Η βασιλεία των ουρανών, μέσα μας βρίσκεται. Η χαρά που νοιώθει ο άνθρωπος για το Θεό, είναι πιο δυνατή από τούτη τη ζωή.

Όποιος φτωχεύει από τα πλούτη του κόσμου, πλουτίζεται με τα πλούτη του Θεού. Όποιος αγαπά τα φανταχτερά πράγματα, δεν μπορεί να έχει ταπεινά αισθήματα, γιατί η καρδιά από μέσα τυπώνεται με τα ίδια σχήματα που είναι απ’ έξω.

proseuxi.gr