"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η πηγή της σοφίας και της γνώσεως. Ο μόνος εξουσιαστής και παντοδύναμος Θεός. Ο άρχων της ζωής και του θανάτου. Το Φως το απρόσιτο, το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο ο οποίος πλησιάζει σε Αυτόν.
Αυτό είναι για μας ο Χριστός.
Συνεπώς δεν χρειάζεται στη ζωή μας να κυνηγούμε "φαντάσματα". Όλη μας η διάθεση, όλη μας η δύναμη, όλη μας η προαίρεση και η ζωή να στρέφεται προς Αυτόν.
Από εκεί και πέρα όλα θα έλθουν, όλα θα βρουν τον προορισμό τους και τη λύση τους. Όλα στη ζωή μας θα μας αναπαύσουν, χωρίς να δημιουργούν μέσα μας τα πάσης φύσεως εσωτερικά κενά και ανικανοποίητα.
Ο Χριστός είναι το παν.

Aρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

Με αυτά τα τρία, στη ζωή προχώρα…

Τρία πράγματα φρόντισε να έχεις πάντα στη ζωή. Το κεφάλι χαμηλά, την ελπίδα στο Θεό και αγάπη στην καρδιά για τον συνάνθρωπο. Το κεφάλι χαμηλά. Ξέρεις… Όταν ψηλώσει ο νους, όταν ο άνθρωπος πιστέψει πως έγινε κάποιος, τότε αναπόφευκτα έρχεται και η πτώση του. Το ρεζίλεμά του. Έχε λοιπόν, το κεφάλι χαμηλά…

Την ελπίδα στο Θεό. Εσύ κάνε το χρέος σου. Ό,τι σου αντιστοιχεί για τη σημερινή μέρα. Με νύχια και με δόντια πάλεψε. Και μετά άστο. Άλλος κανονίζει. Έχε την ελπίδα στο Θεό. Τέλος, αγάπη στην καρδιά για τον συνάνθρωπο. Δε πα να κάνεις θαύματα. Δε πα να είσαι σπουδαίος και τρανός. Αν δεν αγαπήσεις τον πλησίον, τον άνθρωπο δίπλα σου, τίποτα δεν έκανες. Είσαι "κύμβαλο αλαλάζον"…

Τρία πράγματα. Το κεφάλι χαμηλά, την ελπίδα στο Θεό και αγάπη στην καρδιά για τον συνάνθρωπο. Με αυτά τα τρία, στη ζωή προχώρα…

https://www.inagiounikolaoutouneou.gr/

Όταν έρχεται τό Άγιον Πνεύμα, τότε άρχίζεις καί βλέπεις...!

Θυμάμαι κάποιον, που από μικρό παιδάκι τον συμβούλευαν πώς να ζει, για να γίνει τέλειος χριστιανός! Του απαριθμούσαν όσα όφειλε να αποφεύγει, και τα τεκμηρίωναν με παραδείγματα από την ιστορία και από τους Αγίους, για να τα εφαρμόσει...
Εκείνος ο καημένος στενοχωριόταν, διότι όλα αυτά ήταν πολλά και δεν μπορούσε να τα θυμηθεί!
Του είπαν τότε ότι θα του κάνουν ένα περιληπτικό σχέδιο, και συμφώνησε με χαρά. Το έμαθε γρήγορα κατακόρυφα, το συνδύασε μετά και οριζόντια, το έλεγε από έξω!
Προσπαθούσε να το εφαρμόσει... Περνούσαν όμως τα χρόνια και έβλεπε ότι τίποτε δεν πετύχαινε!
Πήγε τότε στον Πνευματικό του και του λέγει: Πάτερ μου, εγώ δεν μπορώ να τα εφαρμόσω αυτά, έχω πλέον κουραστεί. Πες μου κάτι πιο εύκολο.
Και εκείνος του απαντά: Να σιωπάς! Να σιωπά η γλώσσα σου και το μυαλό σου, και να μην αφήνεις τον νου σου να πάει αλλού, παρά μόνον στον Χριστό!
Πονάς; Μην πεις πονώ, διότι θα φεύγει ο νους σου από τον Χριστό! Το στόμα και το μυαλό σου θα μιλούν μόνον δια τον Χριστό!
Στην αρχή απόρησε εκείνος: Μα, πώς είναι δυνατόν να γίνει αυτό;
Αλλά προσπαθούσε, όσο μπορούσε να το εφαρμόσει!

Πέρασαν δύο χρόνια, και τότε θυμήθηκε την αγωνία που είχε για να εφαρμόσει το σχέδιο που του έλεγαν. Τί παράξενο όμως! Διαπίστωσε ότι όσα δεν μπορούσε να κάνει τότε, είχαν γίνει τώρα από μόνα τους!

Πώς; Από το Άγιο Πνεύμα!
Τον επισκέφθηκε το Άγιον Πνεύμα, του λάλησε στην καρδιά, του φώτισε την ύπαρξη, και η κατάστασης του αλλοιώθηκε από μόνη της!

Όπως, όταν μπαίνει σε αυτόν τον χώρο το φώς, φεύγει το σκοτάδι, και τότε βλέπω το χαμόγελό σας, τα καθάρια μάτια σας και διορώ τις αγνές και καθαρές καρδιές σας, έτσι ακριβώς και τα πάντα μέσα μας φωτίζονται και παίρνουν θέση ενώπιον του Θεού!

Να τα αποτελέσματα της νήψεως! Έρχεται το Άγιον Πνεύμα και ανακαλύπτεις ότι κατέχεις τα πάντα!

+ Γέροντας Αίμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

http://theomitoros.blogspot.com/

Έχετε πίστη κι υπομονή. Τώρα ξεκινούν όλα

Γράφει ο Θεολόγος Παπαδόπουλος
Μοριακός - Βιολόγος

Τα πάντα θα αλλάξουν. Βλέπετε, το πρόβλημα δεν είναι ο συνωστισμός κι η συνάθροιση. Ποτέ δεν ήταν αυτό.

Το πρόβλημα είναι η Θεία Κοινωνία. Για την Πολιτεία ότι και να λέμε ως Χριστιανοί δεν πείθουμε. Δύο χιλιάδες χρόνια ιστορίας είναι κενό γράμμα.

Για την Πολιτεία η Θεία Κοινωνία με τον τρόπο που δίδεται στους πιστούς αποτελεί μέσο μετάδοσης νόσου.

Η Πολιτεία δε θρησκεύει. Όταν δείτε ξανά τους εξοχότατους άρχοντες να συνωστίζονται μπροστά μπροστά στο σολέα του ναού ενόψει εκλογών, ρωτήστε τους.

Οπότε μη χάνετε τον καιρό σας λέγοντας για δύο μέτρα και δυο σταθμά. Μη συγκρίνετε έναν Ορθόδοξο ναό με σούπερ μάρκετ, τράπεζες, πολυκαταστήματα ή καφετέριες. Είναι χειρότερο.

Ήδη έχει ανοίξει - δημόσια πλέον κι από επίσημα αρχιερατικά χείλη - η συζήτηση για αλλαγή του τρόπου της Θείας Μεταλήψεως στηριζόμενη στην αρχαία παράδοση της Θείας Λειτουργίας του Αγίου Ιάκωβου.

Λαμβάνοντας δηλαδή πρώτα το Σώμα στο δεξί μας χέρι κι έπειτα πίνοντας από κοινό Ποτήριο το Αίμα.

Ακόμα κι αυτό μπορεί να ενοχλήσει, να μην τους κάνει, κι εν τέλει να λαμβάνουμε έτοιμες ατομικές μερίδες εμβαπτισμένου στον οίνο άρτου.

Ξέρετε κάτι; Δε με ενοχλεί.

Και στους Μάρτυρες μέσα στις φυλακές οι Χριστιανοί έφερναν τον Θείο Μαργαρίτη κεκρυμμένο μέσα σε φρούτα, μέσα σε μήλα ή ακόμα και μέσα σε μια σταφίδα όπως στην Αγία Αργυρή. Είναι πολλά τα παραδείγματα που διαβάζουμε στους βίους των Αγίων Μαρτύρων.

Υπάρχει μια τρομερή ιστορία για τη Θεία Λειτουργία στα χρόνια του άθεου σοβιετικού καθεστώτος. Συγχωρέστε με που δεν θυμάμαι πού ακριβώς τη διάβασα.

Σε μια πόλη της Ρωσίας λοιπόν οι μπολσεβίκοι θέλοντας να γελοιοποιήσουν τη Λατρεία των Ορθοδόξων συνεννοήθηκαν και πήγανε στον κεντρικό ναό.

Εκεί λοιπόν ανάμεσα τους ήταν ένα μέλος του κόμματος απόφοιτος ιερατικής σχολής. Ήξερε να διαβάζει τις ευχές από τα Λειτουργικά βιβλία.

Χτύπησαν λοιπόν την καμπάνα κι έβγαλαν ανακοινώσεις για να προσέλθει ο κόσμος που ήθελε να λειτουργηθεί κι ο προαναφερόμενος μπολσεβίκος άρχισε ντυμένος με ιερατικά άμφια να τέλει τη Θεία Λειτουργία. Έκανε τα πάντα.

Διάβασε και το Ευαγγέλιο έκανε και τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων. Αντί για κρασί έβαλε βότκα και πέταξε μέσα ένα ξερό κομμάτι ψωμί.

Ήρθε η ώρα της Θείας Μεταλήψεως. Τους κοινώνησε όλους με περισσή σοβαροφάνεια.

Όταν τελείωσε ξεκίνησε το γέλιο και το γλέντι για τους αθεόφοβους. Πέταξε κάτω το Άγιο Ποτήριο και φώναζαν στους ξαφνιασμένους χριστιανούς ότι τους κορόιδεψαν και τους έδωσαν βότκα και ψωμί.

Άρχισαν να τους χτυπούν, να γελούν, να τους βρίζουν χυδαία. Ατάραχος ένας γεράκος πλησίασε τη χυμένη στο πάτωμα βότκα με τα υπολείμματα του ψωμιού.

Κι άρχισε να γλύφει το πάτωμα ώστε να μη μείνει τίποτα όπως θα έκανε ο ιερέας για τη Θεία Κοινωνία. Έμειναν όλοι απορημένοι. Μα τι κάνει ο γέρος; Το έχασε τελείως; Τον άφησαν να τελειώσει.

Σηκώθηκε και τους είπε.

Παιδιά μου είμαι ιερέας. Καθόλη τη διάρκεια της κωμωδία σας, εγώ έβλεπα το Πανάγιο Πνεύμα να ενεργεί. Όλοι μας κοινωνήσαμε Σώμα κι Αίμα Χριστού. Ο Θεός να σας συγχωρέσει για αυτό που κάνατε.

Σας ευχαριστούμε όμως γιατί γίνατε αιτία για ένα τέτοιο Δώρο σε μια τόσο σκοτεινή εποχή. Η ιστορία, η ουσιώδης ανάλυση της οποίας δεν είναι της παρούσης, συνεχίζεται με μαρτυρικό τέλος για πολλούς από τους παρευρισκομένους.

Πού θέλω να καταλήξω. Ο Θεός κοιτά την προαίρεση. Εάν η πίστη μας είναι στέρεη και βεβαία δε θα κλονιστεί από τίποτα.

Εάν είναι χλιαρή θα την εμέσει. Αλίμονο.

Εάν πιστεύω το θαύμα των θαυμάτων μα φοβάμαι τον μπροστινό μου τότε μάταια όλα. Τα κίνητρα κι η προαίρεση του καθενός θα τον κρίνουν όταν έρθει η ώρα.

Κάποιες φορές δεν ξέρω πως να δράσω.
Μάλλον ξέρω αλλά δεν τολμώ....
Να απλώσω το χέρι μου ή να τραβηχτώ περισσότερο;
Να ανοιχτώ ή να μαζευτώ;
Με φοβίζει η αντίδραση των άλλων.
Μια κρυφή ενοχή για παραβίαση κάποιας ηθικής ξεπηδά μέσα μου.

Φοβάμαι ότι άλλη μια φορά θα φοβίσω τους άλλους, ότι θα τους σκανδαλίσω εάν ανοιχτώ...και μαζεύομαι.

Έτσι μας μάθανε από μικρούς.
Έτσι μας λένε και τώρα.
"Να είσαι σοβαρός και μετρημένος".
Λες και η αγκαλιά είναι κάτι το γελοίο,
λες και το χαμόγελο είναι "μεμπτό".

Τι φοβερό, να φοβάσαι να εκφράσεις την χαρά σου, την αγάπη σου, την ευγνωμοσύνη σου...
Να μαζεύεσαι γιατί ξέρεις ότι οι άνθρωποι θα σε παρεξηγήσουν. Γιατί ξέρεις ότι σκέφτονται ότι "δεν αρμόζει αυτό σε ιερέα ή σε χριστιανό".

Χρειάζεται τόλμη να πεις "όχι" σε όλες αυτές τις φοβίες που σου φυτεύουν οι ηθικιστές και ευσεβοφανείς.
Χρειάζεται να πεις "όχι" όσο είναι νωρίς, ώστε να μην εγκλωβιστείς μέσα στην μαυρίλα των επιδερμικών ζωών που ειδωλοποιούν τους τύπους και χάνουν την ουσία.

Οι άνθρωποι εύκολα "σκανδαλίζονται" με την χαρά και την εξωστρέφεια. "Σκανδαλίζονται" διότι θεωρούν ότι ο καλός χριστιανός είναι ο σοβαροφανής και ο "κρύος", ο ατσαλάκωτος και ο "μη μου άπτου".

Ελάχιστοι έχουν "κότσο" τα μαλλιά τους, δεν είναι της μόδας πλέον. Πολλοί όμως -δυστυχώς- έχουν "κότσο" στην καρδιά τους. Και δεν μιλώ για τους "άλλους"...για εμάς μιλώ. Εμείς είμαστε οι "πολλοί".

Αρχιμ. Παύλος Πααδόπουλος

Επειδή πιάνεις το χέρι του άλλου, δεν σημαίνει ότι νοιάζεσαι γι'αυτόν.

Εάν πλέον δεν χρειάζεται να εξηγείσαι στους άλλους και δεν θέλεις εξηγήσεις από τους άλλους τότε είτε τους έχεις συνηθίσει και σε έχουν συνηθίσει είτε τους έχεις αποδεχτεί και σε έχουνε αποδεχτεί.

Η διαφορά είναι μεγάλη, μερικές φορές όμως δυσδιάκριτη.
Διαφορετικό είναι να ανέχεσαι τον άλλον και να σε ανέχεται ο άλλος από το να τον αποδέχεσαι όπως είναι και εκείνος το ίδιο.

Οι σχέσεις μας στην πλειονότητά τους διακατέχονται από την συνήθεια και όχι από την αποδοχή του άλλου. Δηλαδή «το παίρνουμε απόφαση» ότι ο άλλος είναι αυτός που είναι. Αυτό δεν είναι αποδοχή. Δεν ανοίγουμε δηλαδή την καρδιά μας στον άλλον, αλλά πλέον η σχέση μας κατευθύνεται από κάποια τακτική-στρατηγική η οποία διαφυλάσσει το βόλεμά μας, όποιο κι αν είναι αυτό.

Γι’αυτό και πολλές φορές κοιτώντας τις σχέσεις μας θα διαπιστώσουμε μία αδιαφορία. Μπορεί να τα πάμε «καλά» με τον άλλον αλλά τα πάμε «καλά» με τον άλλον ακριβώς επειδή αδιαφορούμε. Τον έχουμε στην ζωή μας, μας έχει στην ζωή του, αλλά μέχρι εκεί. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Δεν νοιάζεται ο ένας τον άλλον. Δεν αγαπά ο ένας τον άλλον.

Υπάρχει στην ζωή μας ο άλλος, υπάρχουμε στην ζωή του άλλου αλλά και να απομακρυνθούμε ο ένας από τον άλλον δεν θα μας στοιχίσει, διότι ούτως ή άλλως έχουμε απομακρυνθεί ο ένας από τον άλλον κι ας βρισκόμαστε μαζί συνεχώς, ακόμα και στο ίδιο σπίτι.

Η κατάσταση αυτή είναι πολύ δύσκολο να θεραπευτεί (όχι αδύνατον) εάν την αφήσουμε να χρονίσει, δηλαδή αν έχουμε συνηθίσει αυτόν τον συμβιβασμό της ανοχής του άλλου, διότι πλέον θεωρείται δεδομένο-φυσιολογική κατάσταση.
Λύση μαγική δεν υπάρχει για αυτές τις καταστάσεις. Συνήθως σ’αυτές τις καταστάσεις φταίνε και οι δύο, ίσως κάποιος περισσότερο από τον άλλον, όμως και οι δύο φέρουν την ευθύνη γι’αυτήν την «σχέση» που βασίζεται πλέον σε αυτοματισμούς συμπεριφορών, παύοντας πλέον την θέα του άλλου ως πρόσωπο.

Σημαντικό λοιπόν είναι να μην φτάσουμε στο σημείο αυτό και βασικό στοιχείο της αποτροπής αυτών των καταστάσεων είναι να μην αφήσουμε την καθημερινότητα να νεκρώσει το ενδιαφέρον μας για τον άλλον, να μην αφήσουμε την σχέση μας έρμαιο της παραξενιάς μας, των κουσουριών μας.

Όλοι μας έχουμε τις αδυναμίες μας.
Υγιής σχέση δεν σημαίνει ότι τα πρόσωπα που την αποτελούν είναι τέλεια, χωρίς κουσούρια και διαφορές μεταξύ τους. Υγιής σχέση είναι ότι παρά τα κουσούρια και τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των προσώπων, τα πρόσωπα κάνουν την υπέρβαση να δεχτούνε τον άλλον μέσα στην καρδιά τους, κάνουν ένα άνοιγμα προς τον άλλον χωρίς φόβο· αποδέχεται ο ένας τον άλλον ως πρόσωπο διαφορετικό, μοναδικό και ανεπανάληπτο.

Η ασυμφωνία χαρακτήρων είναι δεδομένη και θα τολμήσω να πω φυσιολογική, μιας και ο καθένας μας είναι διαφορετικός. Αυτή όμως είναι η γοητεία των σχέσεων. Το θέμα είναι κατα πόσο είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε μέσα μας ότι ο άλλος δεν χρειάζεται να γίνει όπως εμείς για να τον αποδεχτούμε.

Μην πιάνουμε λοιπόν το χέρι του άλλου, του γυρνάμε την πλάτη και τον σέρνουμε προς το δικό μας φως, γιατί πολλές φορές αυτό που θεωρούμε εμείς φως, σωστό, φυσιολογικό, τελικά δεν είναι.

Επειδή του πιάνουμε το χέρι δεν σημαίνει ότι νοιαζόμαστε γι'αυτόν. Πολλές φορές του πιάνουμε το χέρι μόνο για να τον κατευθύνουμε με τρόπο εγωιστικό και κτητικό εκεί που θέλουμε εμείς.

Να πιάνουμε το χέρι του άλλου ως ένδειξη της ενότητας που υπάρχει μεταξύ μας, να τον κοιτάμε στα μάτια...κι ας μην πάμε και πουθενά. Γιατί αν υπάρχει αποδοχή και αγάπη, αυτό το πουθενά είναι τα πάντα, αυτή η ακινησία θα είναι το δικό μας αεικίνητο ταξίδι ζωής.
Αυτή η ένωση θα είναι όντως ένα αντάμωμα ψυχών και όχι μόνο σωμάτων, θα είναι κοινωνία προσώπων που μέσα από την διαφορετικότητά τους βρήκαν την ομόνοια και την ειρήνη.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Λέμε ότι δεν εκτιμούμε ποτέ
κάτι που έχουμε
μέχρι να το χάσουμε...

Δυστυχώς όμως, η αλήθεια είναι,
ότι πολλές φορές ξέρουμε τι έχουμε
αλλά δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα το χάσουμε...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Δεν είναι εύκολα όλα στη ζωή.

Θέλει θυσίες και αγώνα, υπομονή και επιμονή.

Θα έρθουν λύπες και δοκιμασίες.
Μην τις αφήσεις όμως να σε στοιχειώνουν.
Μην τις αφήσεις να σου επιβάλουν τους δικούς τους ρυθμούς στην καρδιά σου.

Ναι, βαρύς ο σταυρός σου, όμως δεν είναι αυτός το τέλος αλλά το μέσο για να φτάσεις στο φως. Αρκεί να μην αποκάμεις.

Ναι, είναι ανθρώπινο να λυγίσεις, αλλά μην σπάσεις. Μην παραιτηθείς, μην απελπιστείς.

«Έχει ο Θεός». Κι αν έχει για τους άλλους, έχει και για σένα. Ναί, για σένα που πληγώθηκες, που προδόθηκες, που λαβώθηκες.

Η πίστη γεννά ελπίδα. Η ελπίδα γεννά κουράγιο. Το κουράγιο γεννά προσπάθεια. Η προσπάθεια γεννά ήρωες της καθημερινότητας και αιώνιους Αγίους.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ξέρει ο Κύριος να σώζει τους ευσεβείς από τους πειρασμούς και να φυλάγει την τιμωρία για τους άδικους την ημέρα της κρίσεως.

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος