Οι παλιοί μας φίλοι

[panagiotisspy]

Είν' ο καημός μου ένα πουλί..

Στίχοι: Ερρίκος Θαλασσινός
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Επέτρωσεν ο πόνος μου
και δεν μπορώ να κλάψω
είναι βαρύ το χέρι μου
και πώς να σ' αγκαλιάσω

Είν' ο καημός μου ένα πουλί
που βγαίνει σα νυχτώνει
είν' ο καημός μου μια φωτιά
που όσο φυσάς φουντώνει

Μαρμάρωσε η θάλασσα
πέτρωσε το φεγγάρι
και το καράβι βούλιαξε
που ερχόταν να μας πάρει.

Είν' ο καημός μου ένα πουλί
που βγαίνει σα νυχτώνει
είν' ο καημός μου μια φωτιά
που όσο φυσάς φουντώνει....

[stathis73]

Να αφιερώσω σε μια Αικατερίνα και ευχομαι να επιστρέψει και πάλι ενεργά. και φυσικά σε ολα τα παιδιά που απέχουν.

[panagiotisspy]

Να αφιερώσω σε μια Αικατερίνα και ευχομαι να επιστρέψει και πάλι ενεργά.

Μακάρι..
Αλλά το καλύτερο είναι να κάνει ό,τι αναπαύει περισσότερο την ψυχή της και πληροί την Αγάπη της καρδιάς της..
Μακάρι λοιπόν, η ανάπαυσή της, να προσδιορίζεται και από την επιστροφή της..
Για τον καθένα ισχύει βέβαια αυτό..

[panagiotisspy]

Καλημέρα στους φίλους τους παλιούς και στους επισκέπτες μας..
Μ' ένα ωραίο τραγούδι του Σαββόπουλου, που γραφτηκε πριν από 40 χρόνια, αλλά είναι γεμάτο σωστούς, διαχρονικούς, επίκαιρους όσο ποτέ συμβολισμούς....
Συμβολισμούς για την πατρίδα, αλλά και για του καθενός μας την καρδιά....

Σχόλιο....

Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος


Δεν έχει τι, δεν έχει πώς
Της ταινίας μας το Φως
Μια κηλίδα μόνο σκάει
Και το καίει και το γερνάει

Την ελένε Μακρονήσι
Ο λαός έχει νικήσει
Σκάει αλυσιδωτός
Μες το Αίμα του παντός

Προδοσίες και ψευτιές
Και μουρλές πολιτικές
Όποιος λύγισε εκεί
Λέω για πάντα έχει σωθεί
Όχι που είναι στη ζωή
Μα που υπόφερε πολύ

Τέτοιο Φως που αιμορραγεί
Θέλω να αναστηθεί
Με το τι και με το πώς
Σαν καρκίνος θα με τρως

Ξέρω ανθρώπους σαν και σας
Που μου λεν μην τα ρωτάς
Γύρω στο ΄48
Πέρασα από ‘κεί και ’γώ
Ήταν μέρες φοβερές
Η Μακρόνησος που λες

Κι όμως τώρα που και γω είμαι κει
Μες το φιλμ του Παντελή
Νιώθω πρώτη μου φορά
Τι σημαίνουν όλα αυτά

Νιώθω άλλος κι άλλη μια
Χαιρετώ με την γροθιά
Δεν έχει τι , δεν έχει που
Στις οθόνες του λαού....

[panagiotisspy]

ένα ωραίο τραγούδι του Σαββόπουλου, που γραφτηκε πριν από 40 χρόνια, αλλά είναι γεμάτο σωστούς, διαχρονικούς, επίκαιρους όσο ποτέ συμβολισμούς....
Συμβολισμούς για την πατρίδα, αλλά και για του καθενός μας την καρδιά....

Το ίδιο ισχύει και για το παρακάτω....

Παράγκα....

Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος


Όπου κοιτάζω να κοιτάζεις
όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα
παράγκα, παράγκα, παράγκα του χειμώνα
κι εσύ μιλάς σαν πτώμα

Ο λαός,ο λαός στα πεζοδρόμια
κουλούρια ζητάει και λαχεία
κοπάδια, κοπάδια, κοπάδια στα υπουργεία
αιτήσεις για τη Γερμανία

Κυράδες,φιλάνθρωποι παπάδες
εργολαβίες,ψαλμωδίες και καντάδες
Η Ευανθούλα κλαίει πριν να κοιμηθεί
την παρθενιά της βγάζει στο σφυρί

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει
στα καφενεία μπιλιάρδο,καλαμπούρι και χαρτί
Στέκει στο περίπτερο διαβάζει
φυλλάδες με μιάμιση δραχμή

Όχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι
Είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας
Είναι η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας
Κι ο χαφιές που μας ακολουθεί....

[angieholi]

Να αφιερώσω σε μια Αικατερίνα και ευχομαι να επιστρέψει και πάλι ενεργά.

Μπράβο Στάθη!!!!!!!!!!!! (Μακάρι............)

[panagiotisspy]

Να αφιερώσω σε μια Αικατερίνα και ευχομαι να επιστρέψει και πάλι ενεργά.

Κι' εγώ της ξανααφιερώνω (πολύ χλωμό να το είδε τότε που της το αφιέρωσα ) το πιό όμορφο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ για κάποια Κατερίνα....
viewtopic.php?f=35&t=12225&start=250

Μιάς και έγινε πολύς λόγος και για τους Ρώσους τελευταία,
ας ακούσουμε την περίφημη "Κατιούσα"..
Ένα αθάνατο τραγούδι, πανέμορφο, πραγματικό αριστούργημα..

Πολλοί μπερδεύουν ίσως την "Κατιούσα", με τραγούδι τάχα "κόκκινης" πολιτικής απόχρωσης..
Μα αυτό είναι μεγάλο λάθος, ίσως προερχόμενο από την "εμβέλεια" του τραγουδιού, η οποία είναι λογική για ένα τόσο ωραίο τραγούδι..
Για του λόγου το αληθές, διαβάστε τους στίχους όσοι ξέρετε Εγγλέζικα....

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα απλό λαϊκό Ρωσικό τραγούδι, που μιλάει για ένα κορίτσι, την Κατιούσα..
Κατιούσα λένε οι Ρώσοι χαϊδευτικά την Αικατερίνη, δηλαδή "Κατερινούλα" ας πούμε..


Αφιερωμένο στους παλιόφιλους, αλλά και σε όλες τις Κατερίνες μας, (που είσαι βρε Teri.. ) και βέβαια στην Κατερίνα σου Στάθη....

Katyusha....

Apple trees and pear trees were a flower,
River mist was rising all around.
Young Katusha went strolling by the hour
On the steep banks,
O'er the rocky ground.

By the river's bank she sang a love song
Of her hero in a distant land.
Of the one she'd dearly loved for so long,
Holding tight his letters in her hand.

Oh, my song, song of a maiden's true love,
To my dear one travel with the sun.
To the one with whom Katusha knew love,
Bring my greetings to him, one by one.

Let him know that I am true and faithful,
Let him hear the love song that I send.
Tell him as he defends our home that grateful,
True Katusha our love will defend....

[Captain Yiannis]

Γιά όλους εσάς........

[toula]

Θυμίζεις Αθήνα γυναίκα που κλαίει
γιατί δεν τη θέλει κανείς
Αθήνα, Αθήνα πεθαίνω μαζί σου
πεθαίνεις μαζί μου κι εσύ

[panagiotisspy]

Καλησπέρα αδέρφια μου καλά....

Κι' άλλο πολύ επίκαιρο τραγούδι, μιάς και όπως φαίνεται, ξαναζούμε την "κάθοδο των Δωριέων"....

Η κάθοδος των Δωριέων....

Μουσική/Στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης

Μια φυλακή, πώς μας φτάσαν ως εκεί,
μια φυλακή, η ζωή μου φυλακή.
Χωρίς ποινή, πώς μας φτάσαν ως εκεί
και δικαστή, η ζωή μου φυλακή.

Στου Μακρυγιάννη πριν προλάβεις να μιλήσεις,
Εγγλέζου βόλι σε γονάτισε,
μας κοίταζες με βλέμμα μελαγχολικό,
να σκεφτόσουνα -θαρρείς- πόσο λίγο η μέρα κράτησε...

Μες στις πλατείες ένας-ένας καθισμένοι,
τη μοναξιά μας τη γραμμένη,
τη σφράγισες με βλέμμα μελαγχολικό,
ποιός θα πει το μυστικό στη ζωή μας τη χαμένη....