Ψυχοφελή μηνύματα...

[theodora]

[theodora]

ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, πρέπει να τα γνωρίσεις για να τα αγαπήσεις.

ΤΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ, πρέπει να τις αγαπήσεις για να τις γνωρίσεις.

[theodora]

Η πίστη είναι το χέρι που απλώνει ο άνθρωπος για να πάρει τα δώρα του Ουρανού
Χωρίς αυτήν (την πίστη) , χέρια και ψυχή μένουν άδεια.

[theodora]

ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ: (Φ. Κόντογλου)



«Όπως τα βλέφαρα αγγίζουνε τόνα τ’ άλλο, έτσι κι οι πειρασμοί είνε κοντά στους ανθρώπους.
Και τα οικονόμησε ο Θεός με σοφία, για τη δική σου ωφέλεια, για να χτυπάς με υπομονή την πόρτα Του, και από τον φόβο των λυπηρών να Τον θυμάται ο λογισμός σου, και να Τον σιμώσεις με την προσευχή, και ν’ αγιαστεί η καρδιά σου με το να Τον συλλογίζεσαι.

Και σαν τον επικαλεστείς θα σ’ ακούσει, και θα μάθεις πως ο Θεός είνε Κείνος που θα σε γλυτώσει.

Και θα νοιώσεις Κείνον που σ’ έπλασε και που νοιάζεται για σένα και που σε φυλάγει και πώπλασε διπλό τον κόσμο για σένα, τον ένα σαν δάσκαλο και πρόσκαιρο παιδευτή, τον άλλο σαν πατρογονικό σπίτι σου και αιώνια κληρονομιά σου.

Δεν σ’ έκανε ο Θεός απαλλαγμένο απ’ τα λυπηρά, μήπως θαρρευόμενος στην Θεότητα, κληρονομήσεις ό,τι κληρονόμησε κείνος, που πρώτα λεγότανε Εωσφόρος, κι ύστερα γίνηκε Σατανάς

και πάλι δεν σ’ έκανε αλύγιστον και ασάλευτον, για να μη γίνεις σαν τ’ άψυχα τα κτίσματα και σου δοθούνε τα αγαθά δίχως κέρδος και δίχως μισθό, όπως στα άλογα είνε τα φυσικά χαρίσματα τα χτηνώδικα.

Γιατί είνε εύκολο σ’ όλους να καταλάβουνε πόση ωφέλεια και πόση φχαρίστηση και ταπείνωση κερδίζει ο άνθρωπος περνώντας τούτα τα μπόδια».

[theodora]

ΠΡΟΣΕΥΧΗ: (Φ. Κόντογλου)



«Είναι μεγάλο πράγμα να μπορείς να μιλάς στον Θεό την ώρα που δουλεύεις! Ας είσαι ευλογημένος, Κύριε».

«Μη σκέπτεσαι τόσο πολύ», έγραψε στον Α.Κ.. «Προσεύχου και συγκέντρωσε τον εαυτό σου… Πόσο απλά είναι τα πράγματα για όποιον έχει πίστη και μπερδεμένα για όποιον δεν έχει…

Εν τη “διανοήσει” ουκ έστι μετάνοια… Οι τέτοιοι θα απομείνουν για πάντα έξω από την αυλή των απλών προβάτων. Αυτοί έχουν ανάγκη από “προβλήματα” κι όχι από σωτηρία.
Πίστις τίποτα».

[theodora]

ΑΝΑΣΤΑΣΗ & ΑΠΙΣΤΙΑ: (Φ. Κόντογλου)



Βλέπεις καταπάνω σὲ πόση ἀπιστία ἀγωνίσθηκε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός; Καὶ στοὺς ἴδιους τοὺς μαθητάδες του. Εἶδες μὲ πόση μακροθυμία τὰ ὑπόμεινε ὅλα; …Καὶ μ᾿ ὅλα αὐτὰ, ἴσαμε σήμερα οἱ περισσότεροι ἀπὸ μᾶς εἴμαστε χωρισμένοι ἀπὸ τὸν Χριστὸ μ᾿ ἕνα τοῖχο παγωμένον, τὸν τοῖχο τῆς ἀπιστίας.

Ἐκεῖνος ἀνοίγει τὴν ἀγκάλη του καὶ μᾶς καλεῖ κ᾿ ἐμεῖς τὸν ἀρνιόμαστε. Μᾶς δείχνει τὰ τρυπημένα χέρια του καὶ τὰ πόδια του, κ᾿ ἐμεῖς λέμε πὼς δὲν τὰ βλέπουμε. Ἐμεῖς ψάχνουμε νὰ βροῦμε στηρίγματα στὴν ἀπιστία μας γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουμε τὸν ἐγωϊσμό μας, ποὺ τὸν λέμε Φιλοσοφία καὶ Ἐπιστήμη. Ἡ λέξη Ἀνάσταση δὲν χωρᾶ μέσα στὰ βιβλία τῆς γνώσης μας…

Γιατὶ «ἡ γνώση τούτου τοῦ κόσμου, δὲ μπορεῖ νὰ γνωρίσει ἄλλο τίποτα, παρεκτὸς ἀπὸ ἕνα πλῆθος λογισμούς, ὄχι ὅμως ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζεται μὲ τὴν ἁπλότητα τῆς διάνοιας».
Ναί, ἐκείνους ποὺ ἔχουνε αὐτὴ τὴν εὐλογημένη ἁπλότητα τῆς διάνοιας, τοὺς μακάρισε ὁ Κύριος, λέγοντας: «Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται».

Ἂς παρακαλέσουμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς δώσει αὐτὴ τὴν πλούσια φτώχεια, καὶ τὴν καθαρὴ καρδιά, ὥστε νὰ τὸν δοῦμε ν᾿ ἀναστήνεται γιὰ νὰ ἀναστηθοῦμε κ᾿ ἐμεῖς μαζί του.

Αὐτὴ ἡ ἀνηξεριὰ (ἡ ἄγνοια) εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴ γνώση: «Αὕτη ἐστὶν ἡ ἄγνοια ἡ ὑπερτέρα τῆς γνώσεως». Καλότυχοι καὶ τρισκαλότυχοι ἐκεῖνοι ποὺ τὴν ἔχουνε.

Χριστὸς ἀνέστη!

[NIKOSZ]

Όλα αυτά είναι μόνο ένα όνειρο! Η επίγεια ζωή είναι μόνο ένα όνειρο! Ο καιρός πλησιάζει! Καθαριστείτε με τη μετάνοια! Ετοιμαστείτε για την αναχώρηση σας απ' αυτή τη ζωή! Όσο κι αν έχετε ζήσει εδώ, μια στιγμή μονάχα είναι. Να προσεύχεστε αδιάλειπτα...

Αγίου Ιγνατίου Μττριαντσανίνωφ

[NIKOSZ]

Είπεν ο μέγας Χρυσόστομος:

«Όποιος θέλει να πάρη βιβλίον να ανάγνωση, πρώτον πρέπει να επικαλέση τον Θεόν, να φωτίση τους οφθαλμούς της καρδίας του, εις το μη μόνον να αναγνωρίζη, [αλλά] και να πράττη με όλην του την δύναμιν, δια να μη ομοιάση εκείνον, ομού πωλεί ψωμία, και αυτός αποθνήσκει της πείνας ή εκείνον, όπου εξήντλει το νερόν, και αυτός φλογίζεται της δίψας.»

[NIKOSZ]

Όλοι αμαρτάνουμε, όλοι παραβαίνουμε τις εντολές του Χρίστου και τους κανόνες της Αγίας Εκκλησίας, ωστόσο, κάποιοι ομολογούν ότι είναι αμαρτωλοί και μετανοούν για τα ανομήματα τους, αντιθέτως άλλοι απορρίπτουν τους ιερούς κανόνες ισχυριζόμενοι ότι είναι ξεπερασμένοι και όχι πλέον απαραίτητοι• ωσάν να είμαστε πνευματικότεροι από εκείνους πού μας παρέδωσαν τους εκκλησιαστικούς κανόνες, τους οποίους ο ίδιος ο Κύριος τους έδωσε στους Αποστόλους Του και στους Ιεράρχες. Ενώπιον μας εκτείνονται δυο μονοπάτια: το μονοπάτι του σοφού ληστή και το μονοπάτι του ληστή πού αποβλήθηκε στην κόλαση υπό το βάρος της βλασφημίας του.

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

[NIKOSZ]

Το καντήλι μπροστά στην εικόνα

«Είναι ωραίο πράγμα να ανάβουμε καντήλια μπροστά στις εικόνες. Άλλα πιο ωραίο πράγμα είναι να προσφέρουμε στον Θεό σαν θυσία τη φλόγα της αγάπης. Τότε είμαστε αληθινοί προσκυνηταί του. Αν ανάβεις καντήλια στις εικόνες και δεν έχεις αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον σου, αν είσαι φιλάργυρος και φιλόνικος, η θρησκεία σου είναι ματαία». Γιατί ανάβω το καντήλι;

• Μου θυμίζει ότι όπως ο Θεός είναι φως, έτσι πρέπει να είναι και η ζωή μας φωτεινή.

• Είναι ο έλεγχος στα σκοτεινά μας έργα.

• Είναι μία δική μας θυσία ένδειξη ευγνωμοσύνης και αγάπης για το Χριστό πού θυσιάστηκε για μας.

• Είναι το φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους πού προσπαθούν να απομακρύνουν το νου του άνθρωπου και τις προσευχές του, από το φως πού είναι ο Θεός.

• Όπως το καντήλι καίγεται μέσα στο λάδι, έτσι και εμείς πρέπει να ζητάμε το έλεος του Θεού για τις αμαρτίες μας καίγοντας το δικό μας θέλημα και κάνοντας το θέλημα του Θεού.

• Όπως δεν ανάβει το καντήλι χωρίς τα δικά μας χέρια, έτσι και εμείς δεν θα είχαμε το φως αν ο Χριστός και Θεός μας δεν είχε έρθει στη γη.

Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης