"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Υπάρχουν δοκιμασίες που με τον Χριστό γίνονται ευλογίες...

Υπάρχουν δοκιμασίες που με τον Χριστό γίνονται ευλογίες. Μένουμε κοντά Του, ακόμη και όταν νιώθουμε ότι δεν μας ακούει. Λέμε την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με…», δίχως αναλύσεις, συναισθηματισμούς και ερμηνείες. Δεν υπάρχει καλή και κακή προσευχή. Η αξία της προσευχής δεν είναι σε αυτό που λέμε αλλά σε εκείνο που πράττουμε. Αυτή η εσωτερική κίνηση προς τον Θεό έχει την αξία, το άνοιγμα στην παρουσία Του. Ότι θέλω να τον γνωρίσω.

Κοινωνάμε το σώμα και το αίμα Του, κι ας επιμένει ο νους να τον καλεί απόντα στο προσκλητήριο της δοκιμασίας μας. Είναι εκεί ακόμη κι όταν δεν φαίνεται πουθενά. Άσε να λέει το μυαλό. Άλλωστε πότε σε συμβούλευσε σωστά; Πάντα σου έπαιζε παιγνίδια μαζί με τις πληγές σου. Εσύ μείνε μαζί Του ακόμη κι αν θες να φύγεις μακριά Του.

Μίλα του και λέγε Του τα πάντα. Ότι σε νευριάζει η σιωπή του, ότι δεν αντέχεις την απουσία Του, ότι είναι άδικος και άκαρδος, ότι δεν έχει έλεος, ότι θέλεις πες του. Μονάχα μην τα κρατάς μέσα σου, να του τα λες. Όταν την νύχτα του μιλάς το πρωί θα είσαι καλύτερα. Θα δεις ότι θα έρθει και θα σε γλυκάνει, θα σε μαλακώσει, θα σου δώσει πίστη, ελπίδα, κουράγιο, χαρά, φως, εμπειρίες της χάριτος Του.

Θα ανοίξει δρόμους θα φωτίσει τα σκοτάδια σου. Υπάρχει μια παρηγοριά που βλασταίνει από τον πόνο. Μια βοήθεια που έρχεται μετά από μεγάλες θλίψεις. Μια γλύκα στην καρδιά μετά από εσωτερικά γδαρσίματα. Μια ζεστασιά μετά από κρύα βράδια. Μια χαρά που έρχεται μετά από μια σκληρή δοκιμασία. Μια ανάσταση που ακολουθεί πάντα τον Σταυρό.

π. Λύβιος

Γνώριζε ότι χωρίς πειρασμούς,

βρίσκεσαι μακριά από τον δρόμο του Θεού και

δεν περπατάς στα ίχνη των αγίων.

Ισαάκ ο Σύρος

Μια γυναίκα η Εύα μας έβγαλε από τον παράδεισο και μια γυναίκα η Παναγία μας άνοιξε ξανά τον παράδεισο για να μας ξαναβάλει μέσα. Η Παναγία είναι Παν-αγία. Είναι μετά το Θεό πάνω από τους Αγίους και τους Αγγέλους και είναι η Μητέρα μας.

Μακαριστός πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης

"Ἡ ἐξομολόγησις εἶναι ἕνα ἐκ τῶν ἐπτα Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Χωρίς τήν ἐξομολόγησιν, μετάνοια δέν λογίζεται· καί χωρίς τήν μετάνοιαν ἄνθρωπος δέν σώζεται..."

~ Όσιος 'Ιωσήφ ό Ήσυχαστής

''Αν ἦταν δυνατόν νά μαζευτοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ὅλων τῶν λαῶν καί ὅλων τῶν αἰώνων καί νά προσπαθήσουν συντονισμένα νά διηγηθοῦν ἕνα μόνο μέρος τῆς Θείας φιλανθρωπίας καί πάλι δέν θά τό κατόρθωναν.
Μετανόησε λοιπόν, ἄνθρωπέ μου καί σύ, καί δέν θά δυσκολευτεῖ ἡ Θεία Χάρη νά σέ ἐπισκιάσει. Μόνο πρόσεξε ἀπό τώρα καί στό ἑξῆς, νά μήν πέσεις θεληματικά σέ ἁμαρτήματα. Ὁ Θεός εἶναι ἀληθινά καί πραγματικά φιλάνθρωπος καί δέν θά μποροῦσε νά διηγηθεῖ κανείς τό μέγεθος τῆς φιλανθρωπίας Του..''

~ Ἃγιος Κύριλλος Ἰεροσολύμων

Πονεσε μας Κυριε, εμας τα παιδια Σου.
Κι ασε μας και μονους στο πελαγος του πονου μας
κανε ο,τι καταλαβαινεις Θεέ της χαρμολυπης και του Αγίου πονου της Αγαπης
Και κρινε μας
κατα το μεγα Ελεος Σου
αν θα διαλεξουμε Εσενα στα δυσκολα,
αν θα αντιληφθουμε
οτι αλλον εκτος Σου βοηθον, εν θλιψεσιν ουκ εχομεν..

Συγχωρεσε με Κυριε
που Σου μιλω δημωδώς
που απο Θεο και Πατερα μου
Σε εχω κανει φιλο κι αδερφο μου

Νομιζω οτι Σ αγαπω παρ ολα αυτα Κυριε

Αγιασθητω το ονομα Σου
Αμην

Δεν έρχεται ποτέ απρόσκλητος. Δεν παραβιάζει ποτέ την ελευθερία μας. Δεν μας εκβιάζει. Είναι ο πάνταχου παρών και τα πάντα πληρών. Ειναι ο ενεργών.Απλά περιμένει μυστικά σιωπηλός και αθόρυβος με την αγκαλιά του ανοιχτή για να πάμε και να αναπαυτούμε. Αν θα τρέξουμε κοντά του εξαρτάται από εμάς. Εμείς θα τρέξουμε, εκείνος θα μας δεχτεί με χαρά. Αν όμως δεν κάνουμε εμείς αυτή την κίνηση τότε θα υποστούμε σαν αποτέλεσμα την μοναξιά της ορφάνιας και την συντροφιά του εγωισμού μας που δυστυχώς δεν θα μας επιστρέψει στο σπίτι μας αλλά θα μας πάει σε δρόμους σκοτεινούς και πλανεμένους.

Μας έφτιαξε κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση. Τι σημαίνει αυτό; Είμαστε φτιαγμένοι κατ’εικόνα Χριστού και αυτή η πορεία του αγιασμού εξαρτάται από τη δική μας κίνηση, τι θα κάνουμε τελικά αυτή την ελευθερία. Που θα την πάμε ; Η σχέση χρειάζεται δύο πρόσωπα, ποία ειναι αυτά ; Θα βαδίσουμε τη ζωή μας σε σχέση με το πρόσωπο του Χριστού ή με τον διάβολο; Πολλές φορές οι πράξεις μας δείχνουν ότι συνοδοιπόρο στη ζωή μας έχουμε τον διάβολο και όχι τον Χριστό.

Μας έβαλε στην αγκαλιά του με το βάπτισμα και εμείς απο την επόμενη μέρα γίναμε περιπλανώμενοι σε σκοτεινά μονοπάτια ...Θα πάρουμε άραγε την απόφαση της επιστροφής; Θα τον φωνάξουμε ;

Στην πόρτα της καρδιάς του ανθρώπου το πόμολο βρίσκεται από τη μέσα πλευρά. Η κίνηση να την ανοίξουμε είναι η αγαθότητα της προαιρέσεως μας. Και όταν αυτή η ελεύθερη βουλητική κίνηση γίνει πράξη τότε αντικρίζουμε τη Βασιλεία του Νυμφίου Χριστού και ξεκινάει το ταξίδι της σωτηρίας.

Πολλοί αδερφοί μας λένε οτι : “Πιστεύω με τον τρόπο μου”, “Θα μας σώσει ο Θεός και όλα καλά”, “Ο Θεός θα κάνει εκείνο το άλλο” όλες αυτές οι φράσεις είναι τελείως αόριστες. Δεν απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ούτε αφορούν κάποια συγκεκριμένη σχέση και στάση ζωής με τον Θεό. Θεολογικές αοριστολογίες που δυστυχώς δεν οδηγούν πουθενά. Πολλές φορές λέγοντας ίσως για να αναπαύσουν επιφανειακά κάποιο θρησκευτικό εσωτερικό συναίσθημα που κλαίει και φωνάζει με λυγμούς. Ο Χριστός αδερφέ μπορεί να σε ξέρει αλλά αν δεν πάς σε Εκείνον αυτός δεν θα έρθει σε σένα χωρίς να το θέλεις πραγματικά. Σε καλεί συνέχεια αλλά δεν θα ενεργήσει χωρίς την δική σου συγκατάθεση. Στην ζωή του ο Κύριος μιλούσε με τους ανθρώπους τις πόρνες και τους αμαρτωλούς μπήκε σε διάλογο ο δημιουργός με το δημιούργημα και σε αυτόν τον διάλογο γινόντουσαν τα αποκαλυπτήρια του θελήματος του ανθρώπου προς τον Χριστό. Ακόμα και η εσωτερική διάθεση υποδοχής του Κυρίου ειναι και αυτό ένα κάλεσμα, μια κραυγή, ένα "θέλω" . Και αυτό το "θέλω" είναι πράξη ζωής και όχι μια επικλητική φιλοσοφική αναφορά στο Χριστό.

Πολλοί λένε ότι στον Χριστό και η πίστη αυτή αρχίζει και τελειώνει με την εικόνα που έχουν κρεμασμένη στον τοίχο του σπιτιού τους. Άλλοι έχουν μια θεωρητική πίστη αλλά πράξη ζωής δεν γίνεται. Σε άλλους ο Χριστός είναι ένα Ον που θα το καλέσουμε σε κάποιες συγκεκριμένες καταστάσεις ζωής για να μας βοηθήσει. Συνήθως τον καλούν στα άσχημα, στα ευχάριστα το “Δοξα τω Θεω” δυστυχώς δεν βγαίνει ποτέ.

Στην Ορθόδοξη πίστη τα πράγματα είναι συγκεκριμένα όσο ποτέ. Στις προσευχές μας μιλάμε και απευθυνόμαστε σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Στην Θεία λατρεία μας κάνει το τραπέζι και κοινωνούμε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Στη ζωή μου μέσα από τον ευλογημένο δρόμο της υπακοής υποδέχομαι το θέλημα του Θεού στη ζωή μου και προχωράμε μαζί.

Το ότι μεταλαμβάνω Σώμα και Αίμα Χριστού στην Εκκλησία σημαίνει ότι όλη μου η ζωή κοινωνεί τον Χριστό για να μπορώ να κάτσω στο τραπέζι μαζί Του. Αν δεν θέλω να παντρευτώ με τον άνθρωπο μου στην Εκκλησία , αν δεν εξομολογούμαι , αν δεν έχει η καθημερινότητα μου αναφορά σε Εκείνον, αν δεν μελετάω και δεν προσεύχομαι για να μάθω ποιός ειναι αυτός ο Θεός και τι θέλει τελικά απο μένα, τότε για ποια Κοινωνία Θεού και ανθρώπου μιλάμε ; Δεν μπορούμε να μιλάμε για σχέση με τον Χριστό με έναν εκκλησιασμό Χριστούγεννα , Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο. Αυτό δεν λέγεται σχέση. Είναι μια μορφή ειδωλολατρείας για να καλύψω κάποιο εσωτερικό υπερφυσικό υπαρξιακό κενό.

Πού βρίσκεται τελικά ο Χριστός στη ζωή μου ; Είναι σημείο υπαρξιακής αναφοράς; ή απλά ένα θρησκευτικό είδωλο για να μας πάνε καλά τα πράγματα;

Ο Χριστός για να έρθει στη ζωή μου θα πρέπει να Του φωνάξω, να τον εντάξω μέσα στη ζωή μου , στην καθημερινότητα μου. Να γίνει κάθε μέρα ένα σκαλοπάτι προς την Βασιλεία των Ουρανών κρατώντας το χέρι του Πατέρα μου, δηλαδή του Κυρίου. Αυτό θα γίνει όταν νοηματοδοτικά προσανατολίσω όλη μου την ύπαρξη ‘ωστε να γίνει αναφορά σε Εκείνον. Από το απλό καλημέρα στον γείτονα , μέχρι τη δυσάρεστη είδηση από τον γιατρό, από την αγκαλιά του παιδιού μου , μέχρι τον πόλεμο που μου κάνει ο συνάδελφος στη δουλειά εγώ θα πρέπει να ευωδιάζω Χριστό, μέχρι τα σ’αγαπώ και τη συγγνώμη που θα βγούν απο την καρδιά μου. Στα μεγάλα διλήμματα που κρατάω το χέρι της γυναίκας μου και του παιδιού μου και πρέπει να πάρω κάποιες αποφάσεις. Αν δεν φωνάξω τον Χριστό η πορεία της ζωής μου δεν θα ανοίξει στην ανατολή αλλά στην δύση του φωτός και σε άσχημες καταστάσεις. Να ευωδιάζει Χριστό και η ψυχή και το σώμα μου, απο το βλέμμα μου, την χειραψία που θα δώσω σε κάποιον μέχρι το πώς αναπνεύω. Τα πάντα να μαρτυρούν την παρουσία Του στη ζωή μου και ότι είμαι ένας συνοδοιπόρος μαζί Του και αυτός είναι ο ενεργών στην ζωή μου. Να με βλέπει ο άλλος και το πρώτο πράγμα που θα σκέφτεται να είναι ότι ανήκω στον ουρανό απλά περπατάω στη γή σαν επισκέπτης για λίγο διάστημα. Σχέση με τον Χριστό χωρίς υπακοή και εμπιστοσύνη δεν υπάρχει.

Για να πάω και να βαθύνω τη σχέση με τον Χριστό πρέπει να τον γνωρίσω. Δυστυχώς δεν μελετάμε Αγία Γράφή και δεν γνωρίζουμε το πρόσωπο του Κυρίου. Πώς θα πάω τη σχέση παραπέρα όταν δεν γνωρίζω το πρόσωπο με το οποίο σχετίζομαι ώστε να το αναγνωρίζω και την παρουσία Του μέσα στη ζωή μου; ...Ας εγκαταλείψουμε λοιπόν την φιλοσοφημένη αοριστολογία και ας πάμε στην ουσία της σχέσης...απλά και συγκεκριμένα… Με καρδιά και με πράξη...

Από το ξεκίνημα της ημέρας η πρώτη καλημέρα ανήκει στον Χριστό με την προσευχή και την προσφορά του θυμιάματος ώς σφραγίδα του παραδείσου με τα όμορφα αρώματα στον τραυματισμένο μας κόσμο. Το κλείσιμο της ημέρας πάλι ανήκει σε Εκείνον με την βραδινή προσευχή και αναφορά του ημερήσιου απολογισμού για να πάω πνευματικά λιγάκι παραπέρα.

Όλη την υπόλοιπη μέρα να τον έχω μέσα στην καρδιά μου και να προσπαθώ να τον ακούω. Να τον καλώ σε κάθετι από το πιό μικρό μέχρι το πιο μεγάλο. Η κραυγή ότι τον έχω ανάγκη και τον θέλω βαθαίνει στη σχέση , τη στερεώνει , και ο άνθρωπος ανακαλύπτει περισσότερα διαμάντια στο κάστρο της καρδιάς του.

Δεν προσεύχομαι γιατί έχει ανάγκη ο Θεός να με ακούσει. Προσεύχομαι διότι εγώ έχω ανάγκη Εκείνον. Δεν προσεύχομαι απλά για να πω κάποια λογάκια έτσι αόριστα. Προσεύχομαι διότι θέλω να του μιλήσω όπως μιλούσα στον πατέρα μου όταν ήμουνα μικρός και θέλω να μου απαντήσει. Έχω ανάγκη να μου απαντήσει, διότι ξέρω ότι η απάντηση Του δεν θα είναι κάποιες φράσεις αλλά ακτίνες της δικής Του παρουσίας στη δική μου ζωή για να βρώ και πάλι τον δρόμο της επιστροφής.

Καλή πορεία επιστροφής ...

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

Ήρθε σήμερα και εξομολογήθηκε.
Χωρίς περιττά λόγια.Έκλαψε.
Σιώπησε. Ξαναέκλαψε.
Με κοίταξε για λίγο.
Δεν μπορούσε από ντροπή να με κοιτάξει.
Κοιτούσε κάτω και σκούπιζε τα μάτια της.
Τα είπε όλα.
Δεν υπολόγισε τίποτα,
δεν έκρυψε τίποτα,
δεν δίστασε καθόλου.

Ανδρείο φρόνημα.
Φρόνημα μετανοίας και ταπείνωσης.
Ήξερε γιατί ήρθε.
Ήξερε τι ζητούσε.
Δεν ζητούσε ούτε παρηγοριά, ούτε λύσεις, ούτε «καλά λογάκια».
Ζητούσε τον Χριστό.
Και Τον βρήκε.
Το είδα στο πρόσωπό της καθώς γονατιστή σηκωνόταν μετά την ευχή. Ήταν εκείνη την στιγμή που συναντήθηκαν τα βλέμματά μας. Το είδα στο πρόσωπό της.

Ήταν χαμένη και βρέθηκε.
Ήταν νεκρή και τώρα ζωντανή.
Το είδα στο βλέμμα της. Αυτό το θαύμα της συγχώρεσης, της λύτρωσης, της σωτηρίας.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Κοίταξε πως φοβάται ο διάβολος αυτή τη λέξη...

Μια Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία, ο Γέροντας βρισκόταν στο γραφείο του και συζητούσε. Κάποια στιγμή προστέθηκε στη συντροφιά κι ένα πνευματικοπαίδι του με την τετράχρονη κόρη του. Ο Γέροντας διέκρινε αμέσως ότι η μικρή ήταν θυμωμένη και ζήτησε να μάθει την αιτία. Επειδή εκείνη δεν απαντούσε, ανέλαβε ο πατέρας της να εξηγήσει ότι πριν από λίγο είχε χαστουκίσει τον θείο της, καθώς εκείνος αστειευόταν μαζί της. Παρά τις συστάσεις όμως που της έγιναν και τη συγγνώμη του θείου της, αυτή δεν ζητούσε συγγνώμη. Τότε ο Γέροντας τους αφήνει όλους στο γραφείο, την παίρνει από το χέρι και πηγαίνει στο άλλο δωμάτιο. Από ‘κει τηλεφωνεί στον θείο της, του εξηγεί την αιτία του τηλεφωνήματος και λέει στη μικρή:
– Έλα, καλό μου παιδάκι, ζήτησε συγγνώμη από τον θείο σου.

Η μικρή κρατάει το στόμα σφαλιστό.

– Μια λεξούλα είναι. Πες την, καλό μου παιδάκι. Να! Εγώ αύριο θα σου πάρω κι ένα δώρο. Πες την αυτή τη μικρή λέξη!

Η μικρή ανθίσταται με πεισματική σιωπή. Και ο Γέροντας μονολογεί:
– Κοίταξε πως φοβάται ο διάβολος αυτή τη λέξη, ακόμη κι όταν την λέει ένα μικρό παιδί! Δες πόσο το έχει δέσει και δεν το αφήνει!

Η προσπάθεια συνεχίζεται άνω του ημιώρου. Στο τέλος ο Γέροντας με επιτιμητικό ύφος λέει στη μικρή:
– Άκουσε, παιδί μου, αν δεν ζητήσεις συγγνώμη, δεν θα έχεις τη βοήθεια του Θεού και θα αρρωστήσεις. Άκουσες; Θα αρρωστήσεις!

Η μικρή άρχιζε να ψελλίζει μέσα από τα δόντια της το «συγγνώμη». Ο Γέροντας επιμένει:
– Πιο δυνατά, παιδάκι μου, πιο δυνατά να το ακούσει ο διάβολος και να φύγει μακριά!

Η μικρή το ξαναλέει λίγο δυνατότερα. Ο Γέροντας τότε την ασπάζεται, της δίνει χρήματα και την οδηγεί στο γραφείο, όπου είχε αφήσει τους επισκέπτες να περιμένουν.

– Δώστε όλοι από ένα κατοστάρικο στη Χ, διότι σήμερα πάλεψε με τον διάβολο και τον νίκησε!

Γέροντας π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
https://www.elromio.gr/

Ξέρετε γιατί διαβάζουμε τα μαρτύρια των Αγίων;

Για να ίδούμε, τι τραβούν οι Άγιοι.
Κι όταν λέμε τα Μαρτύρια του καθενός, οι Άγιοι χαίρονται, όχι χαίρονται και καμαρώνουν εγωιστικά.

Χαίρονται, ξέρετε γιατί; Έν Κυρίω.
Χαίρονται, που μπόρεσαν, με τη χάρη Του, και Μαρτύρησαν και υπέστησαν δεινά για τ’ όνομα Του.

Κι όταν τα λέμε, χαίρονται οι Άγιοι. Αγάλλονται και λέν: Δόξα να χεις, Χριστούλη μου, που μας βοήθησες και Μαρτυρήσαμε για το Όνομα σου, είσαι μεγάλος, είσαι σπουδαίος, είσαι δυνατός.

Γι αυτό λέει ο Παύλος ο μέγας: Ο καυχώμενος, εν Κυρίω καυχάσθω.

Λοιπόν γι αυτό τα λέμε εδώ και χαίρονται οι Άγιοι. Κι όταν θυμιάζομε το εικόνισμα τους, κι όταν βάζομε κεράκι, κι όταν ο,τιδήποτε άλλο κάνομε και τους τιμάμε, τους σκεπτόμεθα και τους επικαλούμεθα, ξέρετε τι χαρά κάνουν; Είναι τ’ αδέλφια μας, που πήγαν στον ουρανό και περιμένουν κι εμάς.

Δεν άνοιξε ο παράδεισος. Περιμένουν όλοι οι Άγιοι και οι μάρτυρες κι οι ασκηταί και οι υπόλοιποι, περιμένουν εμάς. Γιατί; για να λάβομε όλοι μαζί τον αιώνιο μισθό μας. Είναι οικογένεια οι Άγιοι, οικογένεια η Εκκλησία. Περιμένουν εμάς!

Όπως ένας πατέρας και μάνα, που ‘χουν στείλει τα παιδιά τους στον πόλεμο, και γυρίζουν τα παιδιά, ένα-ένα, περιμένουν να ‘ρθει και το τελευταίο, για να κάνουν το συμπόσιο της χαράς και της συναντήσεως και της διασώσεως έτσι.

Κι όταν Έχουμε πόνους, αρρώστειες, δεινά, ή “τάς διοκλητιανούς” των ανιάτων νόσους, ας σκεπτόμεθα τους Αγίους.

Ξέρετε τι κάνουν αυτοί τότε; μας επισκέπτονται.

Σκέπτομαι και επισκέπτομαι, είναι μαζί. Το επι τα συνδέει και τι; μας παίρνουν τον πόνο, μας δίνουν υπομονή και μας προσφέρουν δύναμη.

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του πατρός Ανανίου Κουστένη, "Εαρινό Συναξάρι Α΄"
https://www.elromio.gr/