Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η Υπεραγία Θεοτόκος προσεύχεται αδιάκοπα για μας!
Μας επισκέπτεται πάντα...
Όποτε κι αν στραφούμε σε εκείνη με την καρδιά μας, είναι εκεί!
Μετά τον Κύριο, εκείνη είναι η μεγαλύτερη προστάτις της ανθρωπότητας!

Πόσοι και πόσοι ναοί σ’ ολόκληρο τον κόσμο δεν είναι αφιερωμένοι στην Υπεραγία Θεοτόκο!
Πόσες και πόσες ιαματικές πηγές, όπου οι άνθρωποι θεραπεύονται από τα ασθενήματά τους δεν ανέβλυσαν εκεί όπου η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε και ευλόγησε τα ύδατα, ώστε να γιατρεύουν τόσο τους ασθενείς όσο και τους υγιείς!

Είναι διαρκώς στο πλευρό μας κι εμείς τόσο συχνά την ξεχνάμε...

Κάποτε που ήμουν σε πολύ δύσκολη κατάσταση, είδα σε όραμα τον Σωτήρα να μου λέει ότι πρέπει να προσπέσω στην Υπεραγία Μητέρα Του, διότι εκείνη είναι η προστάτις των μοναχών!

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
https://simeiakairwn.wordpress.com/

[aposal]

«Νά μὴν ὑπερπαχύνεις τὸ σῶμα σου, γιατὶ ἐξασθενεῖς τὴν ψυχή σου».
Μέγας Βασίλειος

[toula]

"Η αγάπη γεννά αγάπη ,η δόξα γεννά δόξα ,η τιμή γεννά τιμή. Όσο δόξαζε τον Όσιο Δαυίδ ο Ιάκωβος τόσο αντιδόξαζε και αντιδοξάζει ο Όσιος Δαυίδ τον πατέρα Ιάκωβο. Και φτάνουμε σε ένα σημείο να υπάρχει ταυτότητα των δύο "

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

[toula]

"Η μακροθυμία είναι αρετή γενναίας και ευγενικής ψυχής, που έχει θεμέλιο την αγάπη προς τον πλησίον. Είναι μεγαλοψυχία, μεγαλοφροσύνη και φίλη της πραότητας. Η μακροθυμία μαρτυρεί καλή αγωγή ψυχής και εκδηλώνεται σαν συμπάθεια, φιλανθρωπία, μετριοφροσύνη και δικαιοσύνη".
Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως ο θαυματουργός

Μέσα στην καθημερινότητά μας, σίγουρα μας δίνονται οι ευκαιρίες για να καλλιεργήσουμε την αρετή της μακροθυμίας.

Είναι εκείνες τις στιγμές του πειρασμού. Τις στιγμές εκείνες που ο συνάδελφος θα μας κάνει μία παρατήρηση, το αφεντικό μας θα μας φωνάξει, ο υπάλληλός μας θα κάνει κάποιο σφάλμα, ο/η σύζυγός μας θα έχει νεύρα, το παιδί μας θα κάνει κάποια αταξία, κάποιος οδηγός στον δρόμο θα κάνει κάποιο λάθος, ένας φίλος θα μας απαξιώσει, ένα συγγενής θα μας αδικήσει, ένας γνωστός θα μας χλευάσει.

Όταν μέσα στην καρδιά μας καλλιεργούμε την ευχή, δηλαδή το "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό", βάζουμε γερά θεμέλια για να ζούμε με μακροθυμία και έλεος. Διότι όταν συνεχώς ζητούμε το έλεος του Θεού στην ζωή μας, πώς είναι δυνατόν να μην δείχνουμε έλεος προς τους άλλους;
Όταν ζητούμε μακροθυμία από τον Κύριό μας, πως είναι δυνατόν κι εμείς να μην μακροθυμούμε;
Αμέσως η ψυχής μας ελέγχεται εάν έχει πέσει στην σκληροκαρδία.

Γι' αυτό και η καλλιέργεια της ευχής, είναι θεμελιώδης ενέργεια για την πνευματική μας ασφάλεια και προκοπή.

Μακρόθυμος ο Κύριος και Ελεήμων.
Κι εμείς καλούμαστε να Τον μιμηθούμε.
Ας βλέπουμε τους άλλους με συμπάθεια και αγάπη, έτοιμοι να συγχωρέσουμε κι όχι να παρατηρήσουμε, έτοιμοι να δικαιολογήσουμε και όχι να κατακρίνουμε, έτοιμοι να ξεχάσουμε κι όχι να μνησικακήσουμε, έτοιμοι να αγκαλιάσουμε κι όχι να διώξουμε.

Μακροθυμία σημαίνει να έχουμε υπομονή και ανεκτικότητα στα σφάλματα και στα ελαττώματα των άλλων.
Όχι ότι δεν βλέπουμε τα λάθη τους ή τις ιδιοτροπίες τους, αλλά ενώ τα βλέπουμε, δεν μένουμε σ' αυτά, δεν επιμένουμε στο να εξουθενώσουμε τους άλλους, αλλά με κατανόηση και συγκατάβαση διαχειριζόμαστε τις καταστάσεις και τα γεγονότα.

Μην είμαστε αυστηροί με τους άλλους. Ας έχουμε επιείκεια. Μην το παίζουμε "δίκαιοι" με τους άλλους, ενώ με τον εαυτό μας πάντα βρίσκουμε δικαιολογίες ώστε να αμνηστεύουμε τα λάθη μας. Αυτό είναι υποκρισία.

Όπως θέλουμε να μας συμπεριφέρονται οι άλλοι, έτσι κι εμείς να συμπεριφερόμαστε στους άλλους.
Ο ίδιος ο Κύριος μας τονίζει ότι όπως θα κρίνουμε, έτσι και θα κριθούμε. Εάν δηλαδή είμαστε αυστηροί με τους άλλους, έτσι θα είναι κι ο Κύριος μαζί μας.
Καλύτερα λοιπόν δεν είναι να είμαστε επιεικείς και ελεήμονες, μακρόθυμοι και συγκαταβατικοί;

Όταν τα μέτρα μας είναι η σκληρότητα τότε με σκληρότητα θα αντιμετωπιστούμε. Όταν τα μέτρα μας είναι ποτισμένα με την αγάπη, με την μακροθυμία, με το έλεος, τότε αντίστοιχα θα κριθούμε δι' αυτού του τρόπου.

Ας μην μετράμε τους άλλους αυστηρά και απόλυτα, αλλά πάντα να τους βλέπουμε με συμπάθεια και κατανόηση.

Μέσα από αυτές τις "μικρές" καθημερινές συμπεριφορές μας κρίνεται αδελφοί μου η αιώνια σωτηρία μας.
Είτε θα ποτίζουμε τον παράδεισό μας, είτε θα ποτίζουμε την κόλασή μας. Κι ό,τι ποτίζεις, αυτό μεγαλώνει.

Μή κρίνετε, ίνα μη κριθήτε· εν ώ γάρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ώ μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν
(Ματθ. 7, 1-2)

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Νά μοιράζεις τὰ ἐφόδια πρὸς τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχὴ ἀνάλογα μὲ τὴν ἀνάγκη τοῦ καθενός».
Μέγας Βασίλειος

[toula]

Είμαστε κυριολεκτικά απίστευτοι. Έρχεται ένα παιδί στον κόσμο και από τους πρώτους μήνες γίνεται ένα αντικείμενο στο οποίο βγάζουν τα κόμπλεξ και τη ματαιοδοξία τους γονείς και κυρίως παππουδο-γιαγιάδες.Πολλές φορές εμείς οι Ιερείς όταν υψώνουμε το παιδί να το βαπτίσουμε, μονολογούμε μέσα μας «Αχ, παιδί μου! Που έμπλεξες!» , αναλογιζόμενοι τη στάση και τη συμπεριφορά των γονέων, με τους οποίους έχουμε συζητήσει, απέναντι στο Βάπτισμα.

Δυστυχώς τα περισσότερα νέα ζευγάρια όταν έρχονται στον Ιερέα για να κλείσουν το Ιερό Μυστήριο του Βαπτίσματος έρχονται με κατεβασμένο το κεφάλι σαν να είναι η ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής ή σαν να πρόκειται να μιλήσουμε για την τέλεση κάποιας κηδείας.

Γιατί όμως τέτοια πίκρα και στεναχώρια ; Μα φυσικά για το όνομα του παιδιού ! Παππουδο-γιαγιάδες και από τις δύο πλευρές σφάζονται για το «προϊόν» , δηλαδή για το όνομα του παιδιού . Τα περιστατικά είναι απίστευτα. Απειλές ότι δεν θα έρθουν στη Βάπτιση, ότι θα κάνουν φασαρία την ώρα του Μυστηρίου αλλά και λάδωμα (Θα σου γράψω το τάδε σπίτι αν βγάλεις το όνομά μου κλπ). Δεν λείπουν οι εκβιασμοί αλλά ακόμα και οι αποκληρώσεις !!!

Και όταν λέμε ότι το όνομα η Εκκλησία το δίνει την 8η ημέρα και όχι στη Βάπτιση οι περισσότεροι μένουν κόκκαλο.

Ο άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά έχει την αγάπη που ελευθερώνει και όχι την αγάπη που εγκλωβίζει. Ο παππούς και η γιαγιά θα πρέπει να ενδιαφέρονται να είναι καλά τα παιδιά και τα εγγόνια τους και όχι να σφάζονται για το όνομα και να εκβιάζουν. Στην τελική τα ονόματα δεν μας ανήκουν ! Τα ονόματα ανήκουν στους Αγίους, είναι τιμή μας να τα έχουμε και φυσικά οφείλουμε να τους έχουμε ως παράδειγμα προς μίμηση. Πολλοί βλέπουν τα παιδιά σαν προϊόν ή επέκταση του ναρκισσισμού τους, αντί να καταλάβουμε ότι είμαστε συν-δημιουργοί με τον Θεό στη γέννηση ενός ανθρώπου. Δεν μας ανήκουν τα παιδιά. Δεν τιμάς τον γονιό σου με το να βγάλεις στο παιδί σου το όνομά του. Αυτή είναι δυστυχώς λανθασμένη θεώρηση των πραγμάτων. Αν θες να το κάνεις ας το κάνεις. Αλλά το όνομα και η τιμή είναι του Αγίου και κανενός άλλου. Τελεία και παύλα.

Έχουμε φυσικά και το κοινωνιολογικό θέμα. Στις περισσότερες ελληνικές οικογένειες ανακυκλώνονται στα σόγια συνήθως δύο – τρία ονόματα! Έρχεται η γιορτή του Αγίου και στη συγκεκριμένη οικογένεια γιορτάζουν 20 άτομα με το ίδιο όνομα, και δεν ξέρεις που να πας επίσκεψη και σε ποιόν να πρωτοτηλεφωνήσεις. Τι όμορφο που θα ήταν να ακούγονταν και άλλα ονόματα Αγίων! Τότε ο κάθε άνθρωπος την ημέρα της εορτής του θα είχε την τιμητική του και θα μπορούσαν να τον επισκεφθούν και να του ευχηθούν αρκετοί άνθρωποι. Θα γινόταν και μια συζήτηση για τον βίο του Αγίου οπότε θα υπήρχε και το πνευματικό όφελος…

Συναντάμε περιπτώσεις που το παιδί παίρνει δύο ονόματα, με αποτέλεσμα η μία πλευρά του σογιού να το φωνάζει με το ένα όνομα και η άλλη πλευρά με το άλλο !!! Πόσο τραγικό Θεέ μου!! . . .

Αγαπητοί παππουδο-γιαγιάδες μου! Αφήστε τα παιδιά σας ήρεμα και ήσυχα να κάνουν ό,τι θέλουν στην οικογένειά τους. Δεν έχετε λόγο! Μόνο να βοηθάτε και να προσεύχεστε! Ούτε παρεμβάσεις , ούτε απειλές , ούτε εκβιασμούς…Ας σταματήσει επιτέλους αυτό το πράγμα…

Αν θέλουν τα παιδιά να βγάλουν το όνομα των παππουδογιαγιάδων , να’ ναι ευλογημένο! Αν πάλι δεν θέλουν , να’ ναι ευλογημένο…

Μια νέα μόδα όμως αρχίζει να δημιουργείται στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Νέα «φρούτα»!!!

Πλέον στις βαπτίσεις έχουμε διπλή ονοματοδοσία αλλά δυστυχώς το χριστεπώνυμο πλήρωμα δεν μένει εκεί, αλλά πάει ακόμα παραπέρα. Οι περισσότεροι βάζουν δύο ονόματα τα οποία δεν μένουν ως έχουν αλλά κόβουν μια συλλαβή από το ένα, μία από το άλλο και έχουμε ένα καινούριο όνομα, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τα ονόματα των Αγίων. Πολλές φορές το όνομα που προκύπτει παραπέμπει περισσότερο σε αντικείμενο. Στις μέρες μας πλέον ρωτάς: << Τι όνομα δώσατε στο παιδί; >> και η επόμενη ερώτηση που γεννάται είναι πότε εορτάζει και από ποια ονόματα Αγίων δημιουργήθηκε. Όπως λέμε πώς λέτε το κουτάβι ; Κάπως έτσι...Έρχεται ένα παιδί στη ζωή και μπαίνει στη ρουλέτα του κοσμικού φρονήματος. Έχουμε ακούσει και τριπλή ονοματοδοσία! Το πρώτο του παππού της μία πλευράς , το δεύτερο του άλλου παππού και το τρίτο κάποιου Άγιου προστάτη! ! ! ! Ονοματοδοσία στο μίξερ!

Φυσικά είχαμε από χρόνια ξεκινήσει το λεγόμενο κόψιμο των ονομάτων, οπότε τώρα προχωράμε στο <<παζλ>> . Για παράδειγμα αν μια κοπέλα την ονόμαζαν Αναστασία αργότερα γινότανε Τασία ή Τασούλα για να καταλήξει σε Σία ή Ία !!!! Στο τέλος θα φωνάζουμε τους ανθρώπους με κραυγές! Και όλα αυτά λόγω κοσμικότητας και ματαιοδοξίας.

Του κοσμικού φρονήματος το ανάγνωσμα : Καταρχήν το δεύτερο όνομα δεν ακούγεται πότε. Συνήθως μπαίνει για να καλυφθεί η αντίδραση κάποιου παππού ή κάποιας γιαγιάς. Δηλαδή έχουμε ένα όνομα που μένει στα χαρτιά για να ικανοποιήσουμε κάποιον νάρκισσο. Κάποιοι έχουν τη δικαιολογία για το δεύτερο όνομα την τιμή κάποιου Αγίου. Καταρχήν αν θέλω να τιμήσω κάποιον Άγιο τον βάζω ως πρώτο όνομα. Για ποια τιμή μιλάμε όταν το δεύτερο όνομα του Αγίου δεν θα ακουστεί ποτέ αλλά θα μείνει στα χαρτιά; Τον Άγιο τον τιμούμε με τη μίμηση της ζωής του, μπορούμε ακόμα να κάνουμε Λειτουργία στη Χάρη του, να διαβάζουμε παράκληση και άλλα πολλά, δεν μπορούμε όμως να βάζουμε τους Αγίους σε κοινωνιολογικά παιχνίδια. Πλέον όμως για να ικανοποιήσουμε τους πάντες θα κάνουμε τη γνωστή ΝΕΑ τακτική - Κόψε, ράψε και κέντησε – οπότε τους ικανοποιούμε όλους. Δηλαδή έχουμε ένα παιδί “πάνω” στο οποίο παίζονται κοσμικά παιχνίδια για να ικανοποιηθούν κάποιοι εγωϊσμοί. Οι Άγιοι δεν έχουν ανάγκη να μπούνε ως δεύτερο ή τρίτο όνομα, ούτε μας ζητάνε να το κάνουμε από υποχρέωση.

Πολλοί θα πείτε “Γιατί τα δέχεστε αυτά πατέρες;” Είναι πολύ απλό. Πολλοί ιερείς λένε το σωστό και το ορθό το οποίο όμως δεν αρέσει στον κόσμο και δεν το ακολουθεί. Το αποτέλεσμα είναι ότι η εκκοσμίκευση και η κατρακύλα δεν έχει πλέον τελειωμό. Η Ορθόδοξη θεραπευτική με αυτές τις πρακτικές δυστυχώς χάνεται στο κοσμικό φρόνημα, με αποτέλεσμα να μπαίνουμε στον χορό του Ζαλόγγου με τα γνωστά αποτελέσματα...

Το Ιερό μυστήριο του Βαπτίσματος σε κρίση...

- Που να δείτε τις περισσότερες προσκλήσεις των Βαπτίσεων. Περισσότερο παραπέμπουν σε κάλεσμα για πάρτι, για τσίρκο ή για αποκριάτικο χαβαλέ, πάρα σε Ιερό Μυστήριο της Εκκλησίας.

- Φυσικά τα μαρτυρικά θα έχουν ματάκι, γιατί με τον Σταυρό πολλοί βγάζουν καντήλες. Μάλλον το επόμενο βήμα είναι να δούμε κανέναν βούδα στα μαρτυρικά… Μη γένοιτο!

Για τους αναδόχους έχουμε αναφέρει και άλλες φορές ότι η κατάσταση είναι τραγική. Οι περισσότεροι ανάδοχοι που βάζουν λάδι στο παιδί έχουν να κοινωνήσουν από την ημέρα που βαπτίστηκαν. Το Σύμβολο της Πίστεως το συλλαβίζουν λες και διαβάζουν Κινέζικη διαταγή... Όσο για μετά τη Βάπτιση, αν θα πάνε να Κοινωνήσουν μιλάμε για θαύμα …. Και μετά λέμε ότι ο ανάδοχος οφείλει να οδηγήσει στον Χριστό το παιδί, μάλλον στον αντίχριστο θα το οδηγήσει…

Όταν ρωτάμε τους γονείς με ποιο κριτήριο κάνατε τους αναδόχους ; Η απάντηση είναι αφοπλιστική : «Αφού πάτερ μου με το κολλητάρι πίνουμε μπύρες χρόνια και έχουμε κάνει παρέα κρεπάλες πώς να μην του πω να μου βαπτίσει το παιδί;»

Όταν ο γονιός επιλέγει με τέτοια κριτήρια τον άνθρωπο που θα του βαπτίσει το παιδί καταλαβαίνουμε τι γίνεται.

Θυμάμαι σε μια βάπτιση διάβασα την ταμπέλα έξω από την Εκκλησία και έμεινα άφωνος. «BABY BLOOM!». Αυτό δυστυχώς είναι για τους περισσότερους ένα θεατράκι που θα κάνουμε μπανάκι το μωρό και θα φωνάξουμε ένα όνομα για να χαρεί ο παππούς….

Πόσο τραγικό πια…..Τελικά βλέπουμε απίστευτα πράγματα....

Θα πει κάποιος : «Μα οι παπάδες πρέπει να μιλάτε και να κάνετε κατήχηση». Αυτό κάνουμε ! Αλλά δυστυχώς ελάχιστοι θέλουν. Έρχεται ο κόσμος στο Μυστήριο για να κάνει το «κομμάτι» του και όχι να πάει πνευματικά παραπέρα…

Εμείς όμως θα αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου…..

Για να συναντήσεις γονείς, αναδόχους ή νεόνυμφους πνευματικούς ανθρώπους είναι πολύ σπάνιο και όταν αυτό συμβεί νιώθεις σαν να είσαι στο Ιράν και συναντάς Έλληνα ή σαν να κερδίζεις το λαχείο.

Ο Κύριος να μας φωτίζει .. .Αμην!

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr – Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Όταν η καρδιά του ανθρώπου μάθει στην μοναξιά είναι δύσκολο να φύγει από αυτήν. Την αγαπά την μοναξιά του κι ας λέγει το αντίθετο.

Είναι αυτό το παράδοξο που συμβαίνει. Ενώ θέλει να έλθει κάποιος άνθρωπος στην ζωή του, κάποιος να μοιράζεται τον πόνο του, τις αγωνίες του· ενώ θέλει κάποιον να τον αγαπήσει, ενώ λαχταρά κάποιον να παύσει την μοναξιά του· όταν γίνει αυτό, τότε είναι έτοιμος να τον διώξει αμέσως από κοντά του, να τον αρνηθεί, να τον κατακρίνει, να τον επιπλήξει, να του δείξει ότι η παρουσία του και μόνο του δυσκολεύει την ζωή, διότι σκέπτεται και ενεργεί διαφορετικά απ' αυτόν.

Είναι αυτή η τραγικότητα του ανθρώπου που ενώ θέλει να κοινωνεί με τον άλλον συγχρόνως δεν ανέχεται την διαφορετικότητα του άλλου. Από την μία θέλει την παρέα του, από την άλλη δεν θέλει να κάνει ούτε ένα βήμα πίσω από το βόλεμά του, από τον εγωισμό του, από την ιδιοτροπία του.

Προτιμά ουσιαστικά την μοναξιά του κι ας μην το ομολογεί.
Μάχεται να μείνει μόνος. Φοβάται την ουσιαστική κοινωνία με τον άλλον. Φοβάται μήπως ο άλλος τον πληγώσει, μήπως τον ξεβολεύσει, μήπως του γίνει βάρος, μήπως εκτοπίσει τον εγώ του από το κέντρο της ζωής του.

Όλα αυτά τα νιώθει διότι δεν είναι έτοιμος να κάνει αυτό το άνοιγμα προς τον άλλον· δεν είναι διαθέσιμος να χάσει για χάρη του άλλου· δεν θέλει να γνωριστεί από τον άλλο φοβούμενος την απόρριψη.

Μα αυτό είναι κόλαση. Μια κόλαση που δημιουργεί ο ίδιος ο άνθρωπος διότι δεν θέλησε να ζήσει τον παράδεισο της αγάπης, της ελευθερίας, της αποδοχής, της αφοβίας, της συγχώρεσης.

Κλείνεται ο άνθρωπος στο καβούκι του εγώ του. Αποκτά φοβίες. Είναι πάντα καχύποπτος με όλους. Η καρδιά του γίνεται σκληρή. Εύκολα κατακρίνει και απορρίπτει. Δύσκολα συγχωρεί και αγαπά.

Η μοναξιά είναι μια παρά φύσιν κατάσταση του ανθρώπου, μία διαστροφή της φύσης του. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για σχέση, για κοινωνία.

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι με κλειστή, σκληρή καρδιά δεν μπορούμε να ζήσουμε θεοπρεπώς.

Όταν πάψουμε να περιθάλπτουμε τον εαυτούλη μας και πλέον είμαστε έτοιμοι να ανοιχτούμε χωρίς κόμπλεξ και φοβίες προς τους άλλους, τότε θα αρχίσουμε να βλέπουμε φως στα σκοτάδια μας.

Πολλοί παραπονιούνται για την μοναξιά τους. Γκρινιάζουν. Τα βάζουν με όλους και όλα, εκτός με τον εαυτό τους. Ο εαυτούλης τους ποτέ δεν φταίει. Μα αυτή είναι η πλάνη που έχει κτίσει την κόλασή τους.

Κι αν σε κάποια περίπτωση υπάρξει ανάληψη των ευθυνών μας, δυστυχώς δεν υπάρχει μετάνοια. Κι γι’αυτό ξαναπέφτουμε στα ίδια και στα ίδια λάθη. Και ενώ καταλαβαίνουμε τον λάθος τρόπο επικοινωνίας και σχέσης μας με τους άλλους κι όμως και πάλι επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, πληγώνοντας και απομακρύνοντας τους άλλους.

Η μεγάλη μας αποτυχία είναι ότι πέφτουμε στα ίδια λάθη, στις ίδιες κακές συμπεριφορές, αρνούμενοι να αποτινάξουμε όλα αυτά τα “κολλήματα” που έχουμε, με αποτέλεσμα να δημιουργούμε ρήξη στις σχέσεις μας, χάνοντας μόνιμα τους ανθρώπους που θέλανε να μείνουνε μαζί μας, που μας αγάπησαν, που θέλανε να περνάνε χρόνο μαζί μας και ήταν έτοιμοι να μοιραστούν μια ολόκληρη ζωή μ' εμάς.

Είναι αυτή η αυτοκαταστροφική μανία του εγωισμού που τα θέλει όλα αλλά δεν θέλει κανέναν, που ποθεί αλλά φοβάται, που καταλαβαίνει το λάθος και την άλλη στιγμή το ξαναπράττει.

Σπάνια θα βρεις άνθρωπο που ζει μέσα στην μοναξιά χωρίς να φταίει ο ίδιος. Όλοι κάπου, κάπως φταίνε. Αυτή είναι μια σκληρή πραγματικότητα που καλούμαστε όλοι μας να δούμε.

Εάν ζεις κάτι τέτοιο, πάψε να γκρινιάζεις, πάψε να κλαψουρίζεις. Εάν θέλεις όντως να βγεις από το σκοτάδι αυτό, χρειάζεται πρωτίστως να βγεις από το σκοτάδι του εγωισμού σου, χρειάζεται πλέον να ανοίξεις την καρδιά σου χωρίς να θέτεις όρια, κανόνες και όρους.

Μόνο εσύ μπορείς να νικήσεις την μοναξιά σου. Πάψε να την ταΐζεις με την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά σου, με τις εμμονές σου, με την ανισορροπία της ψυχής σου που πάντα ψάχνει αφορμές για σύγκρουση.

Και δεν μιλώ για την μοναχικότητα που ίσως βιώνεις. Άλλο μοναχικότητα και άλλο μοναξιά…

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Παράβλεπε τή σάρκα πού εἶναι φθαρτὴ καὶ ἐπιμελοῦ τῆς ψυχῆς πού εἶναι ἀθάνατη».
Μέγας Βασίλειος

[toula]

Ἀν θέλεις, εἰσαι δουλος των παθῶν, ἀν πάλι θέλεις, εἰσαι ἐλεύθερος απ’ αυτά!

Ἁμαρτήματα δέν εἰναι ὀσα γίνονται κατὰ φύση, ἀλλὰ πονηρὰ εἰναι ἐκεινα ποὺ γίνονται ἀπὸ τήν προαίρεση τοὺ ἀνθρώπου.
Π.χ. δέν εἰναι ἁμαρτία τὸ νὰ τρώει ὂ ἄνθρωπος, ἀλλὰ τὸ νὰ μήν τρώει μὲ εὐχαριστία, κοσμιότητα καὶ ἐγκράτεια ὠστε νὰ κρατα τὸ σωμα τοὺ στὴ ζωὴ χωρίς κανένα πονηρὸ ὑπολογισμό.

Οὐτε τὸ νὰ βλέπεις ἀθωα εἰναι ἁμαρτία, ἀλλὰ τὸ νὰ βλέπεις μὲ φθόνο, ὑπερηφάνεια καὶ ἀπληστία.

Ἐπισης τὸ νὰ μήν ἀκους ὑπομονετικά, ἀλλὰ μὲ ὀργὴ καὶ θυμό, τὸ νὰ μήν καθοδηγεις τὴ γλώσσα σοὺ σὲ εὐχαριστία πρός τὸ Θεὸ καὶ προσευχή, ἀλλὰ νὰ κατηγορεις τούς ἄλλους, καὶ τὸ νὰ μήν ἀπασχολεις τὰ χέρια σοὺ στήν ἐλεημοσύνη, ἀλλὰ σὲ φόνους καὶ ἁρπαγές.

Ἐτσι κάθε μέλος τοὺ σώματος ἁμαρτάνει μὲ τὸ νὰ ἐργάζεται παρὰ τὸ θέλημα τοὺ Θεου καὶ μὲ τὴ θέληση τοὺ ἀνθρώπου τὰ πονηρά.

Ἀν θέλεις, εἰσαι δουλος των παθῶν, ἀν θέλεις, εἰσαι ἐλεύθερος καὶ δέν θὰ ὑποκύψεις στὰ πάθη. Γιατὶ ὂ Θεός σὲ ἐκανε αὐτεξούσιο.

Καὶ ὁποιος νικα τὰ πάθη της σάρκας στεφανώνεται μὲ τήν ἀφθαρσία. Ἀν δέν ὑπηρχαν τὰ πάθη, δέν θὰ ὑπηρχαν ἀρετές, οὐτε στεφάνια ποὺ χαρίζονται ἀπὸ τὸ Θεὸ στούς ἄξιους.

Ἐκεινοι ποὺ δέν βλέπουν τὸ συμφέρον τους ἀν καὶ γνωρίζουν τὸ ἀγαθό, ἐχουν τυφλὴ τήν ψυχὴ τους καὶ ἐχει πωρωθει ἢ διακριτικὴ δύναμή τους.

Αὐτούς δέν πρέπει νὰ τούς προσέχομε, γιὰ νὰ μήν πέσομε κὶ ἐμεις στὰ πάθη τους ἀπὸ ἀπρονοησία μας, σάν τυφλοί.

Ἐναντίον ἐκείνων ποὺ ἁμαρτάνουν δέν πρέπει νὰ θυμώνομε καὶ ἀν ἀκόμη διαπράττουν ἐγκλήματα ἀξια τιμωρίας.

Γιὰ χάρη τοὺ ἰδιου τοὺ δικαίου ὀμως πρέπει νὰ ἐπαναφέρομε ὀσους σφάλλουν καὶ νὰ τούς τιμωρουμε ἀν τύχει, εἰτε μόνοι μας εἰτε μέσω ἄλλων, ἀλλὰ δέν πρέπει νὰ ὀργιζόμαστε, γιατὶ ἢ ὀργὴ ἐνεργει συμφωνα μὲ τὸ πάθος, δέν κρίνει σωστὰ καὶ δὲ βλέπει τὸ δίκαιο.

Γὶ΄ αὐτὸ οὐτε κὶ ἐκείνους ποὺ δείχνουν ὑπερβολικὴ εὐσπλαχνία πρός ὀσους σφάλλουν πρέπει νὰ τούς παραδεχόμαστε, ἀλλὰ οἲ κακοὶ πρέπει νὰ τιμωρουνται γιὰ τὸ καλὸ καὶ τὴ δικαιοσύνη καὶ ὀχι συμφωνα μὲ τὸ πάθος μας της ὀργῆς.

Μόνο ὀ,τι ἀποκτα ἢ ψυχὴ εἰναι σίγουρο καὶ ἀναφαίρετο. Καὶ αὐτὸ εἰναι ἢ ἐνάρετη καὶ ἀρεστὴ στὸ Θεὸ ζωὴ καὶ ἢ γνώση καὶ τὰ καλὰ ἔργα.

Ἐνω ὂ πλουτος εἰναι τυφλός ὁδηγός καὶ ἀνόητος σύμβουλος, ὁδηγει στήν ἀπώλεια τήν ἀναίσθητη ψυχὴ τοὺ ἐκεινος ποὺ μεταχειρίζεται τόν πλουτο μὲ κακὸ καὶ φιλήδονο τρόπο.

Πρέπει οι ἀνθρωποι ἢ τίποτε τὸ περιττὸ νὰ μήν ἀποκτοῦν, ἢ ἀν ἔχουν, νὰ γνωρίζουν μὲ βεβαιότητα ὀτι ὀλα τὰ πράγματα της ζωης αὐτης εἰναι ἀπὸ τὴ φύση τους φθαρτὰ καὶ εὐκολα ἀφαιρουνται καὶ πετιουνται καὶ κομματιάζονται. Ἐπομένως δέν πρέπει νὰ θλίβονται μὲ ὀσα συμβαίνουν.

Νὰ μήν ἀκολουθουμε τήν ἐνάρετη καὶ θεάρεστη διαγωγὴ γιὰ νὰ μας ἐπαινέσουν οἲ ἄνθρωποι, ἀλλὰ γιὰ τὴ σωτηρία της ψυχης ἀς προτιμήσομε τήν ἐνάρετη ζωή.

Γιατὶ κάθε ἡμέρα ὂ θάνατος εἰναι μπροστὰ στὰ μάτια μας καὶ τὰ ἀνθρώπινα εἰναι ἀβέβαια καὶ σκοτεινά.

Aπό το βιβλίο: Μικρή Φιλοκαλία - εκδ. Αποστολική Διακονία

Μέγας Αντώνιος

Πηγή: Με παρρησία…

το «σπιτάκι της Μέλιας»
https://oikohouse.wordpress.com/

[toula]

Οι άνθρωποι, πολλές φορές, περιμένουν από τον Θεό να πραγματοποιήσει αυτά που ζητούν στις προσευχές τους, με έναν τρόπο που οι ίδιοι θεωρούν ότι είναι ο καλύτερος. Ο Θεός όμως συχνά απαντά στις δεήσεις τους με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο και όχι μ’ αυτόν που θα ήθελαν ή θα φαντάζονταν!
Αν ζητάνε, για παράδειγμα, να τους χαρίσει ο Θεός ταπείνωση, φαντάζονται ότι σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα η ταπείνωση υπό την ευεργετική επίδραση του Θεού θα μεγαλώνει στις καρδιές τους.

Ο Κύριος όμως συχνά το κάνει με έναν διαφορετικό τρόπο: τους στέλνει ένα απροσδόκητο σκληρό χτύπημα, το οποίο πληγώνει την υπερηφάνεια και τον εγωισμό τους και τους ταπεινώνει!

Συχνά ο Θεός μάς στέλνει κάποια ασθένεια και εμείς παραπονιόμαστε και καθόλου δεν σκεφτόμαστε ότι τις περισσότερες φορές αυτή είναι μια μεγάλη ευεργεσία του Θεού, είναι ίσως η απάντηση του Θεού στις προσευχές μας, με τις οποίες τον παρακαλούμε να δυναμώσει την πίστη μας!

Άγιος Λουκάς, Άρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως καί Κριμαίας